Το ξύπνημα...

Ήδη, από τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα, οι φωνές που διατύπωναν με απόλυτο τρόπο την πίστη τους στις δυνάμεις του γένους και τη βεβαιότητα για την επιτυχία της επερχόμενης επανάστασης πλήθαιναν συνεχώς. Όλο και λιγότεροι πλέον έστρεφαν τα βλέμματά τους στο "ξανθό ομόδοξο έθνος" αναζητώντας επικουρία. Τα γεγονότα του 1770, περισσότερο γνωστά ως Ορλοφικά, ξεκαθάρισαν στη συνείδηση των πιο πολλών ότι, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Ιωάννης Καποδίστριας το 1811, "ως Έλλην οφείλει μόνον εκείνην την ελευθερίαν να επιθυμή, την οποίαν οι Έλληνες ήθελον αποκτήσει διά των ιδίων των δυνάμεων". Και οι δυνάμεις αυτές ήταν πλέον έτοιμες, ύστερα από μια μακρά και επώδυνη περίοδο προετοιμασίας: στα βουνά οι αρματολοί και οι κλέφτες, στις θάλασσες οι ατρόμητοι ναύτες του Αιγαίου, στις πόλεις και τα χωριά οι πρόκριτοι, στις παροικίες του εξωτερικού οι πλούσιοι έμποροι και οι διανοούμενοι. "Ο καλός καιρός" είχε φτάσει. Το μαρτυρούσαν, κοντά στα άλλα, και τα δεκάδες σχολεία που ιδρύονταν το ένα μετά το άλλο για να φωτίσουν τα παιδιά του αναγεννημένου έθνους και να διακηρύξουν με την ύπαρξή τους την αμετακίνητη απόφαση ενός ολόκληρου λαού να ζήσει ελεύθερος, με τίμημα ακόμη και την ίδια του τη ζωή. Ποιος όμως ήταν αυτός που συντόνισε αυτές τις δυνάμεις στην κατεύθυνση της οργάνωσης και εντέλει στη έκρηξη εκείνης της επαναστατικής κίνησης που θα έφερνε το επιθυμητό αποτέλεσμα;


Επάνω | Κάτω | Κορυφή | Τέλος