πλοηγείτε στον  ιστοχώρο της Βούλας Βαβαρούτσου

για καλύτερη πλοήγηση στις ιστοσελίδες

πατήστε ΚΕΝΤΡΙΚΗ   

 

Η ιστοσελίδα αυτή είναι  τμήμα του οικοχώρου "ΥΓΕΙΑ"

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΤΕ την ιστοσελίδα

 

                                  ΟΡΜΟΝΕΣ & ΥΠΟΦΥΣΗ

Είμαστε έρμαια των φερομονών μας

τελευταία ενημέρωση: 30/06/2014

Τα αδενώματα της υπόφυσης

Βρήκαν την ορμόνη που ρυθμίζει την σεξουαλική προτίμηση

Οι ορμόνες διαμορφώνουν τον... χαρακτήρα μας

Υπεύθυνες χημικές ουσίες του οργανισμού για τη σεξουαλική έλξη

Γκρελίνη η ορμόνη της πείνας

Οξυτοκίνη η ορμόνη της αγάπης

Ορεξίνη η ορμόνη της καλλίγραμμης σιλουέτας

Η τεστοστερόνη και άλλες χρηματιστηριακές καταχρήσεις

Όγκοι της υπόφυσης

Ωκυτοκίνη, το νέο βιάγκρα;

Ιριζίνη η ορμόνη που μιμείται τα οφέλη της άσκησης

Η Σεροτονίνη φέρνει ευτυχία και επιτυχία

Οι ορμόνες που μας κυβερνούν

Είμαι εγώ ή οι ορμόνες μου;
Επίφυση: Η ενεργειακή μας σύνδεση    

Είμαστε έρμαια των φερομονών μας Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ

Μολονότι οι άνθρωποι συλλέγουν και ανταλλάσσουν πληροφορίες για τον κόσμο που τους περιβάλλει μέσω των κυρίαρχων αισθήσεων, της όρασης και της ακοής, τα περισσότερα ζώα αντιλαμβάνονται το περιβάλλον τους και επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω χημικών σημάτων, επεξεργάζονται δηλαδή πρωτίστως οσφρητικές πληροφορίες.

Ωστόσο, απ' ό,τι φαίνεται ακόμη και στους πιο εξελιγμένους οργανισμούς, η ανταλλαγή χημικών σημάτων παίζει αποφασιστικό ρόλο τόσο στη διαμόρφωση της ομαδικής συμπεριφοράς όσο και στην επιβίωσή τους. Ετσι, ο σύγχρονος άνθρωπος σπανίως καταφεύγει στην αισθητηριακή ικανότητά του να αναγνωρίζει οσφρητικά χημικές ουσίες του περιβάλλοντος, επειδή η λειτουργία της όσφρησης στο είδος μας επισκιάζεται καταφανώς από αυτήν της όρασης ή της ακοής· εντούτοις, οι οσφρητικές του ικανότητες δεν εξαλείφονται ποτέ ολοκληρωτικά. Αρκετοί άνθρωποι αναπτύσσουν μια εκπληκτική ικανότητα διάκρισης οσμών: οι αρωματοποιοί και οι δοκιμαστές οίνου αποτελούν την καλύτερη απόδειξη των δυνατοτήτων εκλέπτυνσης της εγγενούς οσφρητικής μας ικανότητας. Αντίθετα, τα άτομα που υποφέρουν  από ανοσμία, ένα σύμπτωμα κάποιων νευρολογικών παθήσεων, ζουν σ' έναν εμφανώς φτωχότερο αισθητηριακά κόσμο.

Χημικές μαριονέτες; Τα τελευταία χρόνια η επιστημονική μελέτη των χημικών ουσιών-σημάτων που εκκρίνουν οι έμβιοι οργανισμοί για τις λειτουργικές και τις επικοινωνιακές τους ανάγκες έχει σημειώσει εντυπωσιακή πρόοδο. Από πολύ καιρό ήταν γνωστό ότι μια σειρά από ειδικά χημικά μόρια (οι ορμόνες) παράγονται στο εσωτερικό κάθε οργανισμού με σκοπό να ρυθμίζουν, δηλαδή να πυροδοτούν ή να καταστέλλουν, κάποιες εσωτερικές ζωτικές λειτουργίες. Πιο πρόσφατα, όμως, διαπίστωσαν και την παρουσία αρκετά διαφορετικών χημικών σημάτων με εμφανώς «εξωστρεφή» βιολογική λειτουργία. Πρόκειται για χημικά σήματα τα οποία ανταλλάσσουν μεταξύ τους οι ζωντανοί οργανισμοί αποκλειστικά για τις επικοινωνιακές τους ανάγκες. Κατ' αναλογία με τις ορμόνες, οι Peter Karlson και Martin Luscher το 1959 ονόμασαν αυτά τα αινιγματικά χημικά σήματα φερομόνες (ή και φερορμόνες, σύνθετη λέξη από το φέρω+ορμή= προκαλώ διέγερση). Και όπως πολύ ορθά υπέθεταν τότε, οι φερομόνες θα πρέπει να παίζουν αποφασιστικό ρόλο στη ρύθμιση της συμπεριφοράς των οργανισμών σε όλο το ζωικό βασίλειο. Γεγονός που, τα επόμενα χρόνια, επιβεβαιώθηκε από πλήθος ερευνών. Αποδείχτηκε μάλιστα και πειραματικά ότι οι φερομόνες μπορούν να έχουν είτε προσελκυστική και διεγερτική είτε απωθητική και κατασταλτική λειτουργία: η έκκριση συγκεκριμένων φερομονών λειτουργεί στο εσωτερικό της ομάδας άλλοτε ως σήμα κινδύνου ή συναγερμού, που θέτει σε επιφυλακή τα μέλη της, και άλλοτε ως ερωτικό σήμα, που δημιουργεί ακαταμάχητη έλξη του αρσενικού προς το θηλυκό (ή το αντίστροφο).

Τι γίνεται όμως με τους ανθρώπους; Μήπως, παρά την εντυπωσιακή ανάπτυξη της νοημοσύνης και της ανθρώπινης συνείδησης, παραμένουμε δέσμιοι των χημικών μας προδιαγραφών; Μαριονέτες που κινούμαστε μηχανικά από κάποια αόρατα νήματα, δηλαδή από κάποιες υποσυνείδητες βιοχημικές διεργασίες; Διάφορες έρευνες υποδεικνύουν ότι, όπως συμβαίνει και με τα υπόλοιπα ζώα, πολλές ανθρώπινες σωματικές εκκρίσεις κρύβουν μέσα τους φερομόνες, δηλαδή τα ζωώδη και «αποκρουστικά» χημικά σήματα που με διάφορα τεχνητά αρώματα επιχειρούμε να τα συγκαλύψουμε και με την καθημερινή καθαριότητα να τα εξαλείψουμε.

Ομως, παρά τις φιλότιμες και κοπιώδεις προσπάθειές μας, η οσμή του ανδρικού ιδρώτα φαίνεται πως αυξάνει τα επίπεδα κορτιζόνης ακόμη και των πιο «καθώς πρέπει» γυναικών. Πράγματι, πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι η ανδροσταδιενόνη, ένα βασικό συστατικό του ανδρικού ιδρώτα (υπάρχει επίσης στο σάλιο και στο σπέρμα), αυξάνει εντυπωσιακά την ερωτική επιθυμία των γυναικών. Οπως διαπιστώθηκε πειραματικά, οι περισσότερες γυναίκες που εισέπνεαν ικανή ποσότητα αυτής της αρσενικής φερομόνης, ανέφεραν σαφή βελτίωση της ψυχολογικής τους διάθεσης και σημαντικά αυξημένη σεξουαλική διέγερση· ανάλογα θηλυκά αφροδισιακά εκκρίνονται από το γυναικείο σώμα και επηρεάζουν εξίσου αποτελεσματικά την ανδρική επιθυμία για σεξ.

Η «γλώσσα» των βιομορίων Μια άλλη πειραματική απόδειξη της δράσης των ανθρώπινων φερομονών σχετίζεται με τον συγχρονισμό της έμμηνης ρύσης διαφορετικών γυναικών. Όπως έδειξε η Martha McClintock στο Χάρβαρντ, σε ομάδες γυναικών που ζουν μαζί και μοιράζονται καθημερινά πολλές δραστηριότητες -π.χ. φοιτήτριες που συγκατοικούν, αδελφές κ.ο.κ.- ο μηνιαίος εμμηνορρυσιακός τους κύκλος τείνει, ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα, να συγχρονίζεται. Και όπως απέδειξε πειραματικά ήδη από το 1986 ο G. Preti και η ομάδα του, αυτός ο συγχρονισμός οφείλεται αποκλειστικά σε έναν φερομονικό παράγοντα, ένα ιδιαίτερο χημικό σήμα που εκκρίνεται από τη γυναικεία μασχάλη!

Αυτές οι ανακαλύψεις ενισχύουν την υποψία ότι εμείς οι άνθρωποι δεν επικοινωνούμε μόνο μέσω του λόγου (προφορικού ή γραπτού). Αντίθετα, το σώμα μας διαθέτει την ικανότητα να επικοινωνεί με μια, πολύ πιο περιορισμένη αλλά και λιγότερο αμφίσημη από τον προφορικό λόγο, χημική «γλώσσα».

Το θηλυκό κλάμα «πνίγει» την επιθυμία για σεξ Πριν από δύο μήνες (στις 6 Ιανουαρίου 2011) στο περιοδικό «Science» δημοσιεύτηκαν τα αποτελέσματα ενός εξαιρετικά ενδιαφέροντος πειράματος που πραγματοποιήθηκε στο Weizmann Institute of Science του Ισραήλ. Ο Noam Sobel και οι συνεργάτες του κατάφεραν να αποδείξουν ότι τα γυναικεία δάκρυα περιέχουν έναν φερομονικό παράγοντα ο οποίος μπορεί να καταστέλλει, με τρόπο υποσυνείδητο, κάθε ερωτική επιθυμία των αντρών για την κλαίουσα.

Στην πρώτη φάση των πειραμάτων τους, οι ερευνητές ήθελαν να διαπιστώσουν αν τα γυναικεία δάκρυα εκλύουν κάποια αποτρεπτική ή κατασταλτική οσμή. Εδωσαν λοιπόν σε 24 άνδρες εθελοντές να μυρίσουν δείγματα από απλώς αλατισμένο νερό και, εναλλακτικά, δείγματα από πραγματικά δάκρυα που είχαν συλλέξει από γυναίκες οι οποίες παρακολουθούσαν κάποια σπαραξικάρδια μελό ταινία. Το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό: είτε οι εθελοντές μύριζαν το αλατισμένο νερό είτε τα δάκρυα, δεν κατεγράφη η παραμικρή διαφορά. Το νόημα αυτού του αποτελέσματος είναι ότι η επίδραση των δακρύων δεν είναι να πυροδοτούν μια σειρά από προφανείς και συνειδητούς συνειρμούς. Αντίθετα, η επίδρασή τους πρέπει να είναι πολύ πιο υπόγεια και υποσυνείδητη!

Μια εύλογη υπόθεση θα ήταν ότι το οσφρητικό χημικό σήμα των δακρύων συνδυάζεται και ενισχύεται συνειδητά από την οπτική εικόνα της γυναίκας που κλαίει. Ομως, όπως απέδειξαν με ειδικά τεστ, αυτό δεν συμβαίνει! Το αποφασιστικό βήμα του όλου πειράματος έγινε όταν οι ερευνητές ζήτησαν από τους εθελοντές να πουν πότε ένιωθαν κάποια σεξουαλική έλξη για τα θλιμμένα πρόσωπα των γυναικών. Η θέα ενός θλιμμένου γυναικείου προσώπου σε συνδυασμό με την όσφρηση πραγματικών δακρύων περιόριζαν σημαντικά την πιθανότητα να βρουν οι εθελοντές έστω και ελάχιστα ελκυστική ερωτικά τη συγκεκριμένη γυναίκα. Αυτή η απώθηση ή καταστολή κάθε ερωτικής επιθυμίας για την κλαίουσα επιβεβαιώθηκε και από τα χαμηλά επίπεδα τεστοστερόνης και τη σχεδόν πλήρη απενεργοποίηση των περιοχών του εγκεφάλου που συνδέονται με την ερωτική διέγερση!

Σήμερα, τόσο η ένταση της σεξουαλικής έλξης όσο και η σφοδρότητα των ερωτικών μας παθών θεωρούνται περίπλοκες βιοψυχολογικές εκδηλώσεις που, σε τελευταία ανάλυση, ρυθμίζονται από συγκεκριμένους βιοχημικούς παράγοντες (π.χ. ορμόνες και φερομόνες)· παράγοντες που επηρεάζουν υποσυνείδητα τη λειτουργία του εγκεφάλου μας και μέσω αυτού το σύνολο της συμπεριφοράς μας. Επιπλέον, και παρά τις σεξιστικές πολιτισμικές μας εμμονές, θεωρείται πλέον ευρέως αποδεκτό ότι αυτά τα ρυθμιστικά μόρια επιδρούν διαφορετικά στους άνδρες και στις γυναίκες.

Δεν θα πρέπει συνεπώς να μας εκπλήσσει το ότι διαδικασίες όπως οι χρονοβόρες ερωτοτροπίες μας ρυθμίζονται και εξαρτώνται κυρίως από «ενδογενείς» βιολογικούς και μόνο εν μέρει από «εξωγενείς» πολιτισμικούς παράγοντες. Εκπληξη, αντίθετα, προκαλεί το τεράστιο χρονικό διάστημα που απαιτήθηκε μέχρι τελικά να αναγνωρίσουμε και, παρά τις ιδεοληψίες του παρελθόντος, να αποδεχτούμε την «πραγματική» φύση των μεταβλητών που, σε τελευταία ανάλυση, καθορίζουν τα ερωτικά μας ήθη και πάθη.

 

ΚΟΡΥΦΗ

Υπεύθυνες χημικές ουσίες του οργανισμού για τη σεξουαλική έλξη Επιμέλεια: Εύη Ελευθεριάδου 

Η επιλογή του σεξουαλικού συντρόφου επηρεάζεται ασυνείδητα από την έκκριση χημικών ουσιών που ονομάζονται φερομόνες Ο ανδρικός ιδρώτας «ανάβει» τις γυναίκες

 «Η αγάπη βρίσκεται στον αέρα» τραγουδούσε το 1977 ο Τζον Πολ Γιανγκ, αλλά δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι θα τον επιβεβαίωναν οι βιολογικές διεργασίες του ανθρώπινου οργανισμού. Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες που γίνονται την τελευταία 15ετία, η επιλογή του σεξουαλικού συντρόφου επηρεάζεται ασυνείδητα από την έκκριση χημικών ουσιών που ονομάζονται φερομόνες. Αρκετές από τις αρχικές έρευνες στο θέμα έχουν απορριφθεί από τους περισσότερους ειδικούς ως μη επαρκώς επιστημονικές, αλλά νέες προσπάθειες, με τη χρήση μεθόδων απεικόνισης του εγκεφάλου, στηρίζουν πολύ καλύτερα τη θεωρία των σεξουαλικών ορμονών. Οι φερομόνες είναι άοσμες χημικές ουσίες που αποβάλλονται από τον οργανισμό μέσω του ιδρώτα. Οι επιστήμονες δεν έχουν καταλήξει ακόμα στον ακριβή ορισμό της λέξης. Σε γενικές γραμμές, συμφωνούν πως οι ουσίες αυτές στέλνουν ένα μήνυμα, το οποίο αλλάζει τη συμπεριφορά του αποδέκτη απέναντι στον αποστολέα, ως μέρος της εξελικτικής βιολογίας.
Για τα ζώα δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι φερομόνες δρουν με αυτόν τον τρόπο. Έχει αποδειχθεί ότι τις χρησιμοποιούν για να μεταδώσουν πληροφορίες, όπως το φύλο τους και η σεξουαλική τους «ετοιμότητα». Αλλάζουν τη φυσιολογία των «στόχων» τους, προκαλώντας ωορρηξία για παράδειγμα, και επηρεάζουν άμεσα τη συμπεριφορά τους. Υπάρχουν και οι φερομόνες που χρησιμοποιούνται για να σημάνουν συναγερμό στα θηλαστικά, όπως έχει διαπιστωθεί σε αρουραίους και ελάφια, ώστε να ειδοποιήσουν άλλα μέλη της ομάδας τους χωρίς να φανερώσουν την παρουσία τους. Οι φερομόνες μεταδίδονται στον εγκέφαλο των ζώων μέσω ενός δευτερεύοντος οσφρητικού οργάνου που βρίσκεται στη μύτη. Αυτή η δίοδος όμως στους ανθρώπους είναι ανενεργή. Αυτό είναι που έκανε πολλούς επιστήμονες σκεπτικούς ως προς την επίδραση των ορμονών στον άνθρωπο.
Ωστόσο, νέες έρευνες δείχνουν πως σε αρουραίους οι φερομόνες μεταδίδονται επίσης μέσω νευρώνων που βρίσκονται στη μύτη, τους οποίους διαθέτει και ο άνθρωπος. Επιστήμονες του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ επιβεβαίωσαν ότι η μυρωδιά του ανδρικού ιδρώτα ενεργοποιεί ερωτικά τις γυναίκες. Στην έρευνα που έγινε, οι γυναίκες που μύρισαν ανδρικό ιδρώτα παρουσίασαν αύξηση μιας συγκεκριμένης ορμόνης που συνδέεται με την ερωτική επιθυμία. Η έρευνα επικεντρώθηκε στην ανδροσταδιενόνη, το κυρίαρχο στεροειδές στο ανδρικό δέρμα. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι μόλις οι γυναίκες μύριζαν την ανδροσταδιενόνη άρχισαν να αυξάνονται τα επίπεδα της κορτιζόλης, η οποία εκκρίνεται για να βοηθήσει την ομαλή ερωτική λειτουργία. Στις γυναίκες που μύριζαν την ανδροσταδιενόνη υπήρχε άμεση έκκριση κορτιζόλης, τα επίπεδα της οποίας διατηρούνταν υψηλά για πολλή ώρα.
Παράλληλα, απεικονιστικές τεχνολογίες φανερώνουν τι συμβαίνει στον εγκέφαλο όταν εκτίθεται σε φερομόνες. Στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα της Στοκχόλμης, η νευροεπιστήμονας Ιβάνκα Σάβιτς εξέθεσε ανθρώπους στην ανδρική ορμόνη ανδροσταδιενόνη, η οποία σχετίζεται με την τεστοστερόνη και βρίσκεται στον ιδρώτα. Η επιστήμονας κατέγραψε τι συμβαίνει στον υποθάλαμο του εγκεφάλου, ένα μέρος που συνδέεται με τη σεξουαλική συμπεριφορά. Διαπίστωσε λοιπόν ότι η ορμόνη ενεργοποιεί αυτό το κομμάτι στις ετεροφυλόφιλες γυναίκες και τους ομοφυλόφιλους άντρες. Αντίθετα, στους ετεροφυλόφιλους άντρες και τις ομοφυλόφιλες γυναίκες, ο υποθάλαμος ενεργοποιείται όταν αντιλαμβάνεται την εστατετραενόλη, την αντίστοιχη γυναικεία ορμόνη, που βρίσκεται στα ούρα των γυναικών.

ΟΙ ΦΕΡΟΜΟΝΕΣ μεταδίδονται επίσης μέσω νευρώνων που βρίσκονται στη μύτη, τους οποίους διαθέτει και ο άνθρωπος
Οι άνθρωποι «μυρίζουν» και τον «ιδρώτα του φόβου» Εκτός από τη σεξουαλική επιλογή όμως, έχει αποδειχθεί πως οι φερομόνες παίζουν σημαντικό ρόλο στην αίσθηση του φόβου. Όπως τα ζώα, έτσι και οι άνθρωποι εκκρίνουν φερομόνες που συνδέονται με τον φόβο. Ψυχολογικές έρευνες δείχνουν πως μπορούμε να αντιληφθούμε τον φόβο που αισθάνονται οι άλλοι γύρω μας μυρίζοντας τις φερομόνες τους. Σύμφωνα με το περιοδικό «Νew Scientist», με μία νέα και αδημοσίευτη ακόμα έρευνα στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης από τη Λίλιαν Μιούτζικα-Πάροντι, μελετήθηκε πως επιδρά ο «ιδρώτας του φόβου» στον εγκέφαλο. Οι ερευνητές συγκέντρωσαν με ένα επίθεμα στις μασχάλες τον ιδρώτα 40 εθελοντών τη στιγμή που έκαναν άλμα στο κενό από μία γέφυρα (μπάντζι τζάμπινγκ). Στο εργαστήριο, η ομάδα μετέφερε τα δείγματα αυτά μαζί με ιδρώτα ανθρώπων υπό κανονικές συνθήκες και τα έδωσε σε άλλους εθελοντές χωρίς να τους πουν το παραμικρό. Με τη βοήθεια λειτουργικού μαγνητικού τομογράφου, διαπίστωσαν ότι οι εθελοντές αναγνώριζαν αμέσως τον «ιδρώτα του φόβου» και αυτό φαινόταν από την άμεση ενεργοποίηση των κέντρων του εγκεφάλου που συνδέονται με το συναίσθημα του φόβου, δηλαδή την αμυγδαλή και τον υποθάλαμο. «Από την άμεση αντίδρασή τους, καταλαβαίνουμε ότι ενδεχομένως υπάρχει ένα κρυμμένο βιολογικό συστατικό στην κοινωνική συμπεριφορά που μεταδίδει το συναισθηματικό στρες.
Ακόμα μεγαλύτερο επιστημονικό κύρος θα έχει η επιβεβαίωση του ρόλου που παίζουν οι φερομόνες, αν εντοπιστούν από τους ερευνητές και γίνει συνθετική αναπαραγωγή τους στο εργαστήριο. Μόνο τότε θα πουν με σιγουριά ότι η παρουσία τους προκαλεί αλλαγή στη συμπεριφορά. Για να γίνει βέβαια αυτό, πρέπει να διαχωριστούν από τα 2.000 διαφορετικά συστατικά που περιέχει η μυρωδιά του ανθρώπινου σώματος. Αν τελικά τα καταφέρουν, θα αρχίσει μία μεγάλη συζήτηση για τη χρήση των συνθετικών φερομονών. Μπορεί, για παράδειγμα, να αναπτυχθούν αρώματα με φερομόνες που να ελκύουν το αντίθετο φύλο. Όμως, υπάρχει και μία άλλη πλευρά, περισσότερο αμφιλεγόμενη: η χρήση τους για τεχνητή δημιουργία φόβου και ανασφάλειας- ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι η έρευνα της Μιούτζικα-Πάροντι στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης χρηματοδοτήθηκε από το αμερικανικό Πεντάγωνο. Φανταστείτε τι θα μπορούσε να γίνει αν ψέκαζαν τους διαδηλωτές με σπρέι που περιέχει «φερομόνη φόβου».
Επιστήμονες πάντως τονίζουν πως η δημιουργία του συναισθήματος από τεχνητές φερομόνες προϋποθέτει τις ανάλογες συνθήκες και εξαρτάται από διάφορους παράγοντες. Για παράδειγμα, οι κατασκευαστές άφτερ-σέιβ χρησιμοποιούν ανδροστερόνη, μία φερομόνη... γουρουνιού, την οποία έξι στους δέκα δεν μπορούν να μυρίσουν και οι υπόλοιποι λένε πως μυρίζει όπως τα ούρα.

Η ορµόνη της αγάπης (ωκυτοκίνη)κάνει διακρίσεις

Οι ορμόνες πίσω από το σεξ, τον έρωτα και την αγάπη

ΚΟΡΥΦΗ

Τα αδενώματα της υπόφυσης Γράφει ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΣ, νευροχειρουργός,,

Τα αδενώματα της υπόφυσης είναι καλοήθεις όγκοι του αδένα της υπόφυσης, ο οποίος βρίσκεται στη βάση του κρανίου και εκκρίνει ορμόνες. Τα αδενώματα της υπόφυσης προκαλούν πονοκέφαλο, οπτικές και ορμονικές διαταραχές. Γι' αυτό οι περισσότεροι ασθενείς προσέρχονται στο γιατρό αιτιόμενοι διαταραχή οράσεως, η οποία επιβεβαιώνεται με την εξέταση των οπτικών πεδίων από οφθαλμίατρο.

Ενδεχομένως ο ασθενής να παρουσιάζει άλλη συμπτωματολογία, η οποία οφείλεται σε ορμονολογικές διαταραχές και που επιβεβαιώνεται με ορμονολογικές εξετάσεις. Η διάγνωση του αδενώματος γίνεται με μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου-υποφύσεως.

Η φαρμακευτική θεραπεία ενδείκνυται μόνο για ορισμένους τύπους αδενωμάτων και συνήθως σκοπεύει στην προετοιμασία του ασθενή για τη χειρουργική επέμβαση, η οποία αποτελεί συνήθως τη μόνη θεραπεία της πλειονότητας των αδενωμάτων της υπόφυσης.

Η μικροχειρουργική διασφηνοειδής προσπέλαση θεωρείται η πρωταρχική χειρουργική θεραπευτική αντιμετώπιση σε ασθενείς με αδενώματα υπόφυσης.

Η ενδοσκοπική ενδορρινική διασφηνοειδική χειρουργική έχει πρόσφατα προταθεί ως η ελάχιστα τραυματική προσπέλαση. Η προσπέλαση γίνεται διά μέσου μίας ή δύο ρινικών χοανών, χωρίς τη χρήση ρινικού κατόπτρου, αλλά μόνο με τη χρήση του ενδοσκοπίου, το οποίο αποτελεί το μόνο εργαλείο για την όραση του χειρουργικού πεδίου.

Η ενδορρινική διασφηνοειδική προσπέλαση ενδείκνυται για ασθενείς με:

**Μακροαδενώματα υπόφυσης.

* Μεταστάσεις στην περιοχή της υπόφυσης.

* Φλεγμονώδεις παθήσεις της περιοχής της υπόφυσης (απόστημα, κοκκιωματώδη νοσήματα).

* Καταστάσεις κενού τουρκικού εφιππίου.

* Κρανιοφαρυγγιώματα.

* Μηνιγγιώματα.

* Χιασματικά και υποθαλαμικά γλοιώματα.

* Αραχνοειδείς κύστεις.

* Γερμινώματα.

* Μικροαδενώματα υπόφυσης.

* Νευρινώματα τριδύμου.

Η συγκεκριμένη μέθοδος προσφέρει στον χειρουργό ευρύτερη όραση του χειρουργικού πεδίου, με λεπτομερή απεικόνιση της ανατομίας της περιοχής και διαμέσου αυτής, και περιορισμένη τραυματική προσπέλαση. Τα πλεονεκτήματα για τον ασθενή είναι ιδιαίτερα σημαντικά, συγκριτικά με την κλασική μικροχειρουργική μέθοδο, καθώς περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό το ποσοστό των επιπλοκών και ο χρόνος νοσηλείας.

Συγκριτικά με τη μικροσκοπική κλασική μικροχειρουργική, που τα μειονεκτήματά της για τον ασθενή είναι ο αυξημένος κίνδυνος εμβολισμού, ο διεγχειρητικός και μετεγχειρητικός πόνος, η τομή του ρινικού διαφράγματος και το ταμπονάρισμα της ρινός, τα μειονεκτήματα της ενδορρινικής διασφηνοειδούς προσπέλασης περιορίζονται στην απώλεια της τρισδιάστατης όρασης του πεδίου από τον χειρουργό, στην ανάγκη χρήσης εξειδικευμένων εργαλείων και στον έλεγχο της αιμορραγίας.

Η συχνότητα εμφάνισης επιπλοκών είναι σχεδόν αμελητέα, με συχνότερες τη σφηνοειδίτιδα και τη διαφυγή εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ), οι οποίες όμως είναι αντιμετωπίσιμες και δεν ξεπερνούν το 2,1%.

Οι ασθενείς που χειρουργούνται με τη συγκεκριμένη μέθοδο παρακολουθούνται για τους επόμενους 6 μήνες, στις εξετάσεις τους δε περιλαμβάνονται ενδοκρινολογικός έλεγχος, απεικονιστικός έλεγχος με μαγνητική τομογραφία και έλεγχος των οπτικών πεδίων.

Τα μετεγχειρητικά αποτελέσματα είναι στη συντριπτική πλειονότητά τους άριστα και το ποσοστό των ασθενών που χρήζουν συμπληρωματικής ακτινοθεραπείας είναι μικρός. Οι ασθενείς με επηρεασμένα οπτικά πεδία προεγχειρητικά παρουσιάζουν βελτίωση, η έκκριση των ορμονών μειώνεται, τα μικροαδενώματα εξαφανίζονται, ενώ στα μακροαδενώματα παρατηρείται ελάττωση έως πλήρης εξαφάνισή τους.

 

ΚΟΡΥΦΗ

 

Βρήκαν την ορμόνη που ρυθμίζει την σεξουαλική προτίμηση Επιμέλεια: Γιάννης Δεβετζόγλου,

Σημαντικό ρόλο στη σεξουαλική προτίμηση βρέθηκε για πρώτη φορά πως διαδραματίζει ένας νευροδιαβιβαστής, η σεροτονίνη. Oι ειδικοί ξεκινούν άμεσα περαιτέρω έρευνα, εν μέσω επιφυλάξεων για συμπεράσματα που αφορούν στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα και τις επιλογές του φύλου.

Επιστήμονες ανακάλυψαν πως η ορμόνη σεροτονίνη ελέγχει τη σεξουαλική προτίμηση στα ποντίκια, καθώς αρσενικά ζώα που είχαν τροποποιηθεί ώστε να μην παράγουν την ουσία, έχαναν κάθε ενδιαφέρον τους για θηλυκά. Η σειρά των περαμάτων που υποβλήθηκαν τα θηλαστικά έδειξε πως τα αρσενικά σταμάτησαν να ποθούν τα θηλυκά ποντίκια όταν τροποποιήθηκαν ώστε να μην παράγουν την ορμόνη. Όταν μάλιστα τους δόθηκε η επιλογή μεταξύ αρσενικού και θηλυκού, έδειξαν πως δεν είχαν σεξουαλική διάθεση σε κανένα φύλο.Όταν όμως τοποθετούσαν ένα αρσενικό στο κλουβί, τα τροποποιημένα αρσενικά ήταν πολύ πιο πιθανό να καβαλήσουν το αρσενικό και να παράξουν έναν ήχο που κανονικά τον βγάζουν όταν κάνουν σεξ με θηλυκά.
Τα ίδια πειράματα έγιναν και σε θηλυκά ποντίκια, στα οποία μειώθηκε η διάθεση, αλλά μόλις τους χορηγήθηκε η ορμόνη στον εγκέφαλο, αποκαταστάθηκε η βλάβη και η διάθεσή τους για το αντίθετο φύλο. Οι ειδικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «τα σεροτονεργικά σήματα είναι σημαντικά για την επιλογή σεξουαλικού συντρόφου στα αρσενικά ποντίκια και είναι η πρώτη φορά που η γνώση για ένα νευροδιαβιβαστή του εγκεφάλου φέρεται να είναι τόσο σημαντική στις σεξουαλική προτίμηση κάποιου θηλαστικού».

Στους ανθρώπους Οι ειδικοί γνώριζαν μέχρι σήμερα πως η σεξουαλική συμπεριφορά των ποντικών οριζόταν από τις μυρωδιές. «Οι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν μυρωδιές ως κύριο παράγοντα σεξουαλικής προτίμησης και έτσι δεν είναι δυνατόν να κάνουμε απλές αναγωγές και να βγάλουμε συμπεράσματα για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα από αυτό το πείραμα», εξηγεί ο Keith Kenderick, καθηγητής νευρολογίας στο Ίδρυμα Babraham του Κέιμπριτζ «Υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία στους αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης στους εγκεφάλους των ομοφυλοφίλων ανθρώπων, αλλά έχουμε χρησιμοποιήσει ψυχοτρόπα ναρκωτικά τα οποία ούτε αύξησαν ούτε μείωσαν τη λειτουργία της ορμόνης και ενώ επιτευχθήκαν κάποιες αλλαγές στη σεξουαλική διάθεση, τον παρορμητισμό και την επιθετικότητα, δεν υπήρξε καμία αλλαγή στη σεξουαλική προτίμηση», ξεκαθαρίζουν οι ειδικοί, οι οποίοι θα συνεχίσουν τις έρευνες.

 

Ημέρα σεξουαλικής υγείας

 

 

ΚΟΡΥΦΗ

Οι ορμόνες διαμορφώνουν τον... χαρακτήρα μας

Η χημεία του εγκεφάλου παίζει καθοριστικό ρόλο στην ερωτική ζωή ενός ανθρώπου Η τεστοστερόνη, η σεροτονίνη, η ντοπαμίνη και τα οιστρογόνα, οι ουσίες δηλαδή που ευθύνονται για την ορμονική λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού, φαίνεται πως παίζουν ρόλο και στην... αρμονική λειτουργία της ερωτικής μας ζωής. Σύμφωνα με την αμερικανίδα βιολογική ανθρωπολόγο του Πανεπιστημίου Ρούτγκερς Ελεν Φίσερ οι ορμόνες επιδρούν πάνω στη χημεία του εγκεφάλου μας με τέτοιον τρόπο ώστε καθορίζουν την επιλογή του κατάλληλου ερωτικού συντρόφου. Στο βιβλίο της με τον εύγλωττο τίτλο «Γιατί αυτή; Γιατί αυτός; Βρες την αληθινή αγάπη κατανοώντας τον τύπο της συμπεριφοράς σου» (Why Ηim? Why Ηer?: Finding Real Love Βy Understanding Υour Ρersonality Τype) η αμερικανίδα βιοανθρωπολόγος υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι που μας γοητεύουν και τους οποίους τελικά ερωτευόμαστε έχουν άμεση σχέση με τον τύπο της δικής μας προσωπικότητας. Η κυρία Φίσερ μελέτησε 40.000 άνδρες και γυναίκες και κατόπιν χώρισε τους ανθρώπους σε τέσσερις τύπους, ανάλογα με τον χαρακτήρα τους, καθένας εκ των οποίων συνδέεται με την έκκριση μιας συγκεκριμένης ορμόνης.
Αυτοί που έχουν υψηλή ντοπαμίνη είναι «εξερευνητές». Ρισκάρουν στις επιλογές τους, είναι αυθόρμητοι και άμεσοι στις συναναστροφές τους και δεν επηρεάζονται από τις γνώμες των άλλων.
Οι «χτίστες» διαθέτουν υψηλά επίπεδα σεροτονίνης και είναι οι κλασικοί, παραδοσιακοί τύποι που λειτουργούν πάντοτε συνετά, χωρίς απότομες εξάρσεις και ξεσπάσματα, ενώ είναι ήρεμοι στις αντιδράσεις τους. Οι «διευθυντές» έχουν υψηλή τεστοστερόνη και είναι υπεραναλυτικοί, ανταγωνιστικοί, ρεαλιστές, με οξυμένες ικανότητες προσανατολισμού. Ο «διευθυντής» θέτει πάντα υψηλούς στόχους για τον εαυτό του, ενώ είναι ευθύς στις συναναστροφές του, αποφασιστικός και υπερβολικά πεισματάρης.
Τέλος, οι «διαπραγματευτές» διαθέτουν υψηλά επίπεδα οιστρογόνων και οξυτοκίνης και είναι διαισθητικοί, συμπονετικοί και ιδιαιτέρως εκφραστικοί. Εχουν μια φυσική ροπή προς πιο καλλιτεχνικές ασχολίες, είναι διορατικοί, ευρηματικοί, ευχάριστοι στην παρέα και δεινοί χειριστές της γλώσσας.

 

Τα γονίδια ρυθμίζουν την κοινωνία

 

ΚΟΡΥΦΗ

Ορεξίνη η ορμόνη της καλλίγραμμης σιλουέτας Θεοδώρα Τσώλη 

Η ορεξίνη βοηθά στη ρύθμιση του σωματικού βάρους, παρά τη διατροφή με λιπαρά Ενα μεγάλο «ευχαριστώ» στην ορμόνη ορεξίνη φαίνεται ότι οφείλουν όσοι δεν παίρνουν βάρος ακόμη και αν δεν προσέχουν τη διατροφή τους Εκείνοι οι τυχεροί που τρώνε τα πάντα και δεν παίρνουν ούτε γραμμάριο, θα πρέπει πιθανότατα να ευχαριστούν μια ορμόνη που ονομάζεται ορεξίνη για το ότι δεν ανησυχούν ποτέ για το τι θα δείξει η… ζυγαριά. Νέα μελέτη ειδικών του Ερευνητικού Ινστιτούτου Sanford – Burnham στο Ορλάντο της Φλόριδας η οποία δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό «Cell Metabolism» έδειξε ότι ποντίκια που εμφάνιζαν έλλειψη ορεξίνης, προσέλαβαν περισσότερο βάρος όταν ακολούθησαν διατροφή με αντίστοιχα λιπαρά με άλλα ζώα τα οποία δεν είχαν έλλειψη της ορμόνης. Η λήψη της ορμόνης η οποία παράγεται υπό φυσιολογικές συνθήκες στον εγκέφαλο με τη μορφή συμπληρωμάτων ίσως αποτελέσει μελλοντικά μια λύση για την απώλεια βάρους, αν και τα νέα ευρήματα είναι πολύ πρώιμα, σημειώνουν οι ερευνητές.

«Κλειδί» το καφέ λίπος Πώς όμως η ορεξίνη βοηθά στο να μένουν τα περιττά κιλά…μακριά; Η συγκεκριμένη ορμόνη εμπλέκεται στην παραγωγή καφέ λίπους από τον οργανισμό – πρόκειται για τη μορφή του λίπους που καίει θερμίδες αντί να τις αποθηκεύει όπως συμβαίνει με το λευκό λίπος, αναφέρεται στη μελέτη.

«Χωρίς ορεξίνη τα ποντίκια είναι μονίμως προγραμματισμένα να είναι παχύσαρκα. Με την ορεξίνη το καφέ λίπος ενεργοποιείται και τα ζώα καίνε περισσότερες θερμίδες» ανέφερε ο επίκουρος καθηγητής Ντεβάντζαν Σίκντερ που συμμετείχε στη μελέτη. Προκειμένου να καταλήξουν στα συμπεράσματά τους οι ερευνητές συνέκριναν φυσιολογικά ποντίκια με άλλα τα οποία είχαν τροποποιηθεί γενετικώς ώστε να εμφανίζουν έλλειψη ορεξίνης. Όταν τα ζώα ακολούθησαν επί έξι εβδομάδες διατροφή πλούσια σε λιπαρά, όσα εξ αυτών παρουσίαζαν έλλειψη της ορμόνης εμφάνισαν αύξηση του βάρους τους κατά 45%. Την ίδια στιγμή τα ζώα που δεν είχαν έλλειψη της ορμόνης «φούσκωσαν» κατά μόνο 15%. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι αυτή η μεγάλη διαφορά στην αύξηση του βάρους μεταξύ των δύο ομάδων πειραματοζώων φάνηκε να ισχύει ακόμη και όταν τα ποντίκια με έλλειψη ορεξίνης κατανάλωναν λιγότερη τροφή από τα υπόλοιπα.

Κατανάλωση λιγότερης ενέργειας Με βάση αυτά τα ευρήματα οι επιστήμονες υπέθεσαν ότι τα ποντίκια που εμφάνιζαν έλλειψη ορεξίνης κατανάλωναν με κάποιον τρόπο λιγότερη ενέργεια. Πράγματι μετά από πειράματα ανακάλυψαν ότι ύστερα από κατανάλωση τροφής «πλούσιας» σε λιπαρά τα φυσιολογικά ποντίκια εμφάνισαν αύξηση του μεταβολικού ρυθμού τους κατά 13,5% ενώ τα ποντίκια με έλλειψη της ορμόνης δεν παρουσίασαν καμία «εγρήγορση» στον μεταβολισμό τους.

Στη συνέχεια οι ερευνητές συνέλεξαν δείγματα καφέ λίπους και από τις δύο ομάδες ζώων. Είδαν ότι το καφέ λίπος των ποντικών με έλλειψη ορεξίνης ήταν «ανώριμο» σε σύγκριση με εκείνο των φυσιολογικών πειραματοζώων. Για παράδειγμα, γονίδια των οποίων η έκφραση αυξανόταν στο καφέ λίπος των φυσιολογικών ποντικιών εμφάνιζαν μείωση στην έκφρασή τους στα ζώα με έλλειψη της ορμόνης. «Η μελέτη μας αυτή δίνει μια πιθανή εξήγηση στο γιατί ορισμένα άτομα είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα παρότι δεν καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες τροφής» είπε ο Σίκντερ.

Και στον άνθρωπο Είναι γνωστό ότι τα άτομα με ναρκοληψία (διαταραχή του ύπνου με κύριο χαρακτηριστικό την ακατανίκητη επιθυμία για ύπνο) παρουσιάζουν έλλειψη ορεξίνης ενώ και προηγούμενες μελέτες έχουν συνδέσει τα χαμηλά επίπεδα της ορμόνης με παχυσαρκία στον άνθρωπο. Η μέτρηση της δραστηριότητας του καφέ λίπους στους ανθρώπους με έλλειψη ορεξίνης μπορεί να δείξει εάν ο μηχανισμός που ανακαλύφθηκε στα ποντίκια ισχύει και για τον άνθρωπο, αναφέρουν οι ερευνητές. Προειδοποιούν όμως παράλληλα πως με δεδομένο ότι η ορμόνη προκαλεί επίσης έντονη εγρήγορση, η λήψη συμπληρωμάτων της μπορεί να προκαλέσει αϋπνίες.  

 

ΚΟΡΥΦΗ

Ιριζίνη η ορμόνη που μιμείται τα οφέλη της άσκησης  Θεοδώρα Τσώλη 

Η ιριζίνη μπορεί να αποτελέσει τη βάση για νέες θεραπείες ενάντια στην παχυσαρκία και τον διαβήτη Μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature» υπόσχεται ότι κάποια ημέρα ίσως θα μπορούμε να διατηρούμε καλλίγραμμο κορμί χωρίς να χρειάζεται να… ιδρώνουμε τη φανέλα. Ερευνητές του Ινστιτούτου για τον Καρκίνο Dana Farber και του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ με επικεφαλής τον καθηγητή Μπρους Σπίγκελμαν είδαν ότι η τεχνητή αύξηση των επιπέδων μιας ορμόνης που συνδέεται με τα οφέλη της άσκησης προσφέρει τα καλά της φυσικής δραστηριότητας χωρίς να απαιτείται…  δραστηριότητα. Το νέο εύρημα που προέκυψε μετά από πειράματα σε ποντίκια εκτιμάται ότι μπορεί να οδηγήσει σε νέες θεραπείες για την παχυσαρκία.

Η ιριζίνη με το ελληνικό όνομα Η συγκεκριμένη ορμόνη που ονομάστηκε μάλιστα ιριζίνη (από την Ιριδα που κατά τη μυθολογία ήταν η γοργοπόδαρη αγγελιαφόρος των θεών) εντοπίζεται τόσο στα ποντίκια όσο και στον άνθρωπο. Ελαβε το συγκεκριμένο όνομα επειδή δρα και εντός του οργανισμού ως αγγελιαφόρος μεταφέροντας ένα μήνυμα από τους μυς στον λιπώδη ιστό. Για την ακρίβεια η ιριζίνη, η οποία αυξάνεται κατά τη διάρκεια της άσκησης, μετατρέπει το λευκό λίπος – το οποίο αποθηκεύει ενέργεια - σε καφέ – το οποίο αυξάνει τη θερμοκρασία του σώματος και οδηγεί σε κατανάλωση ενέργειας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ως το 2009 οι ειδικοί πίστευαν ότι μόνο τα βρέφη διαθέτουν καφέ λίπος. Ερευνητικά στοιχεία που ήλθαν στο φως εκείνη τη χρονιά από τρεις διαφορετικές ομάδες έδειξαν όμως ότι και οι ενήλικες διαθέτουν αυτόν τον «καλό» τύπο λίπους. Οι αμερικανοί ειδικοί εντόπισαν την ιριζίνη μελετώντας μυς ποντικών αλλά και ανθρώπων – συγκεκριμένα τα ανθρώπινα δείγματα αφορούσαν αθλητές που συμμετείχαν σε αγώνες αντοχής.

Βελτίωση σε παχύσαρκα ποντίκια Όταν οι ερευνητές εισήγαγαν το γονίδιο που κωδικοποιεί για την παραγωγή ιριζίνης σε παχύσαρκα ποντίκια που έπασχαν από προ-διαβήτη και ακολουθούσαν διατροφή πλούσια σε λιπαρά, τα ζώα έχασαν βάρος και παρουσίασαν βελτίωση των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα τους. Και όλα αυτά χωρίς να εμφανιστεί τοξικότητα ή παρενέργειες, σημειώνεται στη μελέτη. Σύμφωνα με τον καθηγητή Σπίγκελμαν τα νέα ευρήματα αναμένεται να οδηγήσουν σε καινούργιες θεραπείες για την παχυσαρκία και τον διαβήτη. Εκτιμάται επίσης ότι θα αποδειχθούν πολύτιμα για ασθενείς με διαταραχές που δεν τους επιτρέπουν να ασκούνται. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι μια εκδοχή της ιριζίνης θα δοκιμαστεί σε ανθρώπους σε περίπου δύο χρόνια από σήμερα.

 

ΚΟΡΥΦΗ

Οξυτοκίνη η ορμόνη της αγάπης μάς βοηθάει να γίνουμε πιο κοινωνικοί άνθρωποι   

Μια δόση οξυτοκίνης την ημέρα την ντροπή την κάνει πέρα. Και μάλιστα, σε μορφή ρινικού σπρέι. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η ορμόνη της αγάπης, όπως είναι γνωστή η οξυτοκίνη, βοηθά τους ανθρώπους να αποκτήσουν καλύτερη αντίληψη για τον εαυτό τους και να είναι πιο κοινωνικοί.

Η οξυτοκίνη είναι η ορμόνη που απελευθερώνεται φυσιολογικά στον οργανισμό μετά τη γέννα ή σε περιόδους έντονης κοινωνικότητας και βοηθά να δημιουργηθούν και να εδραιωθούν δεσμοί αγάπης ανάμεσα στη μητέρα και το παιδί, αλλά και σε ερωτευμένους και φίλους. Τα τελευταία χρόνια οι ερευνητές μελετούν πώς επηρεάζει τις κοινωνικές συμπεριφορές.

Ερευνες που έγιναν στο Πανεπιστήμιο Κονκόρντια του Κεμπέκ στον Καναδά, κατέδειξαν ότι η λήψη οξυτοκίνης μπορεί να αλλάξει το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας και τον βαθμό κοινωνικότητάς μας. «Υπό την επήρεια της ορμόνης, το άτομο βλέπει τον εαυτό του ως πιο εξωστρεφή, πιο ανοιχτό σε νέες ιδέες και εμπιστεύεται ευκολότερα τους άλλους», λέει ο Μαρκ Ελενμπόγκεν, υπεύθυνος ερευνητής στην Αναπτυξιακή Ψυχοπαθολογία στο Κονκόρντια.

Οι συμμετέχοντες στο πείραμα δήλωσαν πώς αισθάνονται μιάμιση ώρα μετά τη λήψη μιας δόσης ρινικού σπρέι με οξυτοκίνη. «Τα κυρίαρχα συναισθήματα ήταν εγκαρδιότητα, εμπιστοσύνη, αλτρουισμός και ανοιχτοσύνη», προσθέτει ο Κρίστοφερ Καρντόσο, επικεφαλής της έρευνας, στην οποία συμμετείχαν 100 άνδρες και γυναίκες ηλικίας 18 έως 35 ετών.

 

ΚΟΡΥΦΗ

Ωκυτοκίνη, το νέο βιάγκρα; Θεοδώρα Τσώλη 

Η ορμόνη της μητρότητας αυξάνει τη σεξουαλική επιθυμία των ανδρών Η ωκυτοκίνη, η αποκαλούμενη ορμόνη της αγάπης και του μητρικού ενστίκτου, φαίνεται ότι μπορεί να αποτελέσει το νέο… βιάγκρα. Αυτό αναφέρουν ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας με δημοσίευσή τους στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of Sexual Medicine».
Η ορμόνη της μητρότητας Η ωκυτοκίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται με φυσικό τρόπο στον οργανισμό τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών και η οποία εμπλέκεται στη σεξουαλική έλξη και στην εμπιστοσύνη. Εχει αποδειχθεί ότι όταν μια γυναίκα γεννά, κατά τη διάρκεια του τοκετού εκλύονται στην κυκλοφορία του αίματος αυξημένες ποσότητες ωκυτοκίνης οι οποίες προκαλούν την παραγωγή μητρικού γάλακτος και ενισχύουν το «δέσιμο» μεταξύ μητέρας και παιδιού. Πρόσφατα η ωκυτοκίνη φάνηκε ότι κάνει τους άνδρες πιο ευαίσθητους και τους «συντονίζει» με τα συναισθήματα των υπόλοιπων ανθρώπων, ωστόσο η επίδραση της ορμόνης στο ανδρικό σώμα δεν ήταν μέχρι σήμερα γνωστή. Οι ερευνητές από την Καλιφόρνια αναφέρουν στο πλαίσιο της νέας μελέτης τους ότι μελέτησαν την επίδραση της ορμόνης μέσω της χορήγησής της σε έναν παντρεμένο άνδρα, πατέρα τριών παιδιών ο οποίος έπασχε από διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και παρουσίαζε δυσκολίες στη διατήρηση των κοινωνικών σχέσεών του. Ο άνδρας αυτός αντιμετώπιζε και σοβαρό πρόβλημα στη σχέση με τη γυναίκα του ενώ η σεξουαλική ζωή τους βρισκόταν στο «ναδίρ». Τα συμβατικά φάρμακα που δίνουν «ώθηση» στη σεξουαλική επιθυμία είτε δεν ήταν κατάλληλα για τον συγκεκριμένο άνδρα είτε συνδέονταν με ανεπιθύμητες ενέργειες.
Ψεκασμός…  και αύξηση της σεξουαλικής επιθυμίας Οταν όμως ο άνδρας έλαβε δύο φορές την ημέρα ένα ρινικό σπρέι ωκυτοκίνης είδε τη σεξουαλική ζωή του να παίρνει την….  ανιούσα (δεν συνέβη το ίδιο πάντως και σε ό,τι αφορούσε τις κοινωνικές φοβίες του). Η λίμπιντό του πέρασε από το επίπεδο του «πολύ αδύναμη» στο «αρκετά δυνατή», η στύση του «από σχετικώς δύσκολη» στο επίπεδο του «αρκετά εύκολη» ενώ και η σεξουαλική πράξη έγινε για αυτόν πολύ πιο ικανοποιητική. Το σπρέι της ορμόνης φάνηκε να έχει και συναισθηματικά οφέλη. Ο άνδρας, ο οποίος αναφέρεται στη μελέτη μόνο ως κύριος Β. δήλωσε ότι έβρισκε πιο εύκολο πλέον να είναι τρυφερός με τη γυναίκα του ενώ και η σύζυγός του είπε ότι εκείνος ήλθε πιο κοντά της και έγινε πιο εκδηλωτικός. Πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι δεν ήταν όλες οι επιδράσεις της ωκυτοκίνης το ίδιο… ευπρόσδεκτες. Ο «ήρωας» της μελέτης αγκάλιασε και έναν συνάδελφό του πολύ πιο… ενθουσιωδώς από ό,τι θα συνήθιζε. Πάντως, μέχρι τη στιγμή της συγγραφής της μελέτης δεν είχαν εμφανιστεί άλλου είδους παρενέργειες από τη χορήγηση της ορμόνης, η οποία γινόταν ανελλιπώς δύο φορές ημερησίως επί αρκετούς μήνες.
Εξαφάνιση της λίμπιντο με τη διακοπή χορήγησης Η θετική επίδραση της ωκυτοκίνης δεν ήταν μακροπρόθεσμη αλλά «εξατμιζόταν» όταν σταματούσε η χορήγηση του σπρέι. Σε κάθε περίπτωση οι ερευνητές από την Καλιφόρνια τονίζουν ότι οι βελτιώσεις που εμφανίστηκαν στον εθελοντή είναι αντίστοιχες με εκείνες που προσφέρει το διάσημο «μπλε χάπι» ενάντια στη στυτική δυσλειτουργία. Καταλήγουν υπογραμμίζοντας ότι «τα ευρήματά μας μαρτυρούν πως πρέπει να διεξαχθούν κλινικές δοκιμές οι οποίες θα εξετάζουν τη χρήση ωκυτοκίνης για την αντιμετώπιση προβλημάτων που αφορούν αυτή τη ζωτική πτυχή της ανθρώπινης λειτουργίας, ιδίως στο πλαίσιο μιας σταθερής σχέσης». Σχολιάζοντας τα νέα ευρήματα ο δρ Μάικ Γουάιλι, ο οποίος ανήκε στην ομάδα των επιστημόνων που ανακάλυψαν και ανέπτυξαν το βιάγκρα, τόνισε πως το «μπλε χάπι» δεν είναι αποτελεσματικό σε όλες τις περιπτώσεις και έτσι υπάρχει ανάγκη νέων φαρμάκων. Ο ειδικός σημείωσε ότι ένα φάρμακο με βάση την ωκυτοκίνη μπορεί να έχει επιτυχία αντίστοιχη του βιάγκρα. Προσέθεσε όμως ότι οι αρμόδιες ρυθμιστικές αρχές φαρμάκων πρέπει να είναι πολύ προσεκτικές προτού δώσουν μελλοντική έγκριση σε ένα φάρμακο το οποίο μπορεί να έχει επιδράσεις τόσο σωματικές όσο και συναισθηματικές.

 

ΚΟΡΥΦΗ

Η ορμόνη του πιστού συζύγου ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΒΕΤΖΟΓΛΟΥ

Γερμανοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η ωκυτοκίνη αποτρέπει το εξωσυζυγικό σεξ

Ακόμη και όταν μια ιδιαίτερα ελκυστική γυναίκα φλερτάρει έναν άνδρα, η φύση έχει προβλέψει να τον βοηθήσει να κρατηθεί πιστός στη σύζυγό του, σύμφωνα με έρευνα γερμανών ειδικών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, όταν σε ετεροφυλόφιλους άνδρες αφοσιωμένους στη σχέση ή στον γάμο τους αυξάνονταν τα επίπεδα της ορμόνης ωκυτοκίνης, ενισχυόταν και το αίσθημα πίστης στη σχέση τους. Η ωκυτοκίνη είναι γνωστή σήμερα ως «μητρικό φίλτρο» και «ορμόνη της αγάπης» και έχει ιδιαίτερα έντονη δράση στους κοινωνικούς δεσμούς καθώς για πρώτη φορά παράγεται σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα με τον θηλασμό. Μάλιστα, έχει αποδειχθεί πώς όταν δύο άνθρωποι ολοκληρώνουν την ερωτική πράξη, τα σώματά τους πλημμυρίζουν από ωκυτοκίνη. Ιδιαίτερα αυξημένα είναι τα επίπεδά της και όταν βρίσκονται σε εν γένει φυσική επαφή, αγκαλιά, χορό κ.ά.

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ. Στο πλαίσιο του πειράματος ειδικοί από το Πανεπιστήμιο της Βόννης έδωσαν σε δύο μικρές ομάδες που αποτελούνταν και από παντρεμένους και από ελεύθερους να βάλουν στη μύτη τους ένα σπρέι. Στη μία ομάδα το σπρέι ήταν φυσικό νερό, ενώ στην άλλη περιείχε ωκυτοκίνη. Κανένας τους δεν γνώριζε εάν είχε λάβει φάρμακο ή νερό. Ακολούθως, έβαλαν σε απόσταση δύο μέτρων από τον καθέναν ελκυστικές γυναίκες και τους ζήτησαν να τις πλησιάσουν τόσο ώστε να νιώθουν άνετα αλλά και σε απόσταση τέτοια που να αρχίζουν να αισθάνονται αμήχανα. Το ίδιο επαναλήφθηκε με τη γυναίκα να πλησιάζει τον άνδρα σε απόσταση 30 εκατοστών και έναν από τους δύο να απομακρύνεται.

Οπως φάνηκε, οι άνδρες που διατηρούσαν μόνιμη σχέση και είχαν λάβει ωκυτοκίνη έμειναν σε απόσταση 15 εκ. πιο μακριά από τη γυναίκα σε σύγκριση με τους άλλους που είχαν πάρει το νερό. Για τους μη δεσμευμένους δεν είχε καμία επίπτωση η λήψη της ορμόνης.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Σύμφωνα με τους ειδικούς, το δέρμα διαθέτει ένα δίκτυο αισθητηρίων, τα σωμάτια του Pacini τα οποία συνδέονται με τον εγκέφαλο μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου που βρίσκεται κάτω από τον λαιμό. Το νεύρο αυτό συνδέεται με διάφορα όργανα  περιλαμβανομένης και της καρδιάς και του εγκεφάλου, καθώς και με τους υποδοχείς της ωκυτοκίνης. Μία θεωρία είναι ότι με τη διέγερση του πνευμονογαστρικού νεύρου προκαλείται η παραγωγή της ωκυτοκίνης, η οποία με τη σειρά της ενεργοποιεί σειρά από βιοχημικές αντιδράσεις στον εγκέφαλο που τελικά ωφελούν την υγεία και το συναίσθημα.

 

Μονογαμία- Πολυγαμία-Απιστία

 

ΚΟΡΥΦΗ

Οι ορμόνες που μας κυβερνούν ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΟΔΗΜΗΤΡΑΚΗ

Τα όργανά μας παράγουν ορμόνες, που ελέγχουν ποικίλες δραστηριότητες του οργανισμού μας, όπως η αναπαραγωγή, ο μεταβολισμός, η ανάπτυξη. Επίσης, ελέγχουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που απαντάμε σε ερεθίσματα του περιβάλλοντος, αλλά και το πώς αισθανόμαστε. Διαβάζοντας, λοιπόν, όσα ακολουθούν, μπορούμε να μάθουμε ποιος είναι ο ρόλος ορισμένων βασικών ορμονών στο σώμα μας, αλλά και πώς να τις «ελέγξουμε», ώστε να «πάρουμε» τα καλά τους, αφήνοντας στην άκρη τα αρνητικά.
1η στάση: Εγκέφαλος
Κορτιζόλη
Η ορμόνη του στρες Όταν νιώθουμε ότι κινδυνεύουμε ή βιώνουμε συνθήκες ψυχολογικής ή σωματικής πίεσης, ο υποθάλαμος, που βρίσκεται στον εγκέφαλό μας, δίνει εντολή να παραχθεί κορτιζόλη από τα επινεφρίδια. Η συγκεκριμένη ορμόνη αποτελεί μέρος του αρχέγονου μηχανισμού «μάχης ή φυγής» απέναντι στους κινδύνους και η αύξηση των επιπέδων της έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των καρδιακών παλμών και της παροχής οξυγόνου στον εγκέφαλο, καθώς και την απελευθέρωση ενέργειας από τις αποθήκες λίπους και γλυκόζης στο σώμα.
Ωστόσο, τα υψηλά επίπεδά της για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως συμβαίνει στην εποχή μας, έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα. Όχι μόνο συμβάλλουν στην εξάντλησή μας, αλλά επηρεάζουν και την κατανομή του λίπους στο σώμα (συγκεντρώνοντάς το στην περιοχή της κοιλιάς), αυξάνουν τη χοληστερίνη και το σάκχαρο και προκαλούν υπερφαγία.
Ελέγξτε την Ας θυμηθούμε τον χρυσό κανόνα που λέει γυμναστική 3 φορές την εβδομάδα. Η τακτική άσκηση μας βοηθά να εκτονωθούμε και κινητοποιεί αντιρροπιστικούς μηχανισμούς του οργανισμού, που εξουδετερώνουν τις ορμονικές και μεταβολικές επιδράσεις του στρες. Μάλιστα, για ακόμα καλύτερα αποτελέσματα, μπορούμε να εναλλάσσουμε μια συνεδρία έντονου αεροβικού προγράμματος με 1-2 συνεδρίες πιο χαλαρής άσκησης.
Μελατονίνη
Η ορμόνη του ύπνου Παράγεται από τον εγκέφαλο και συγκεκριμένα από την επίφυση. Η σύνθεση και έκκρισή της ενεργοποιούνται από το σκοτάδι και απενεργοποιούνται από το φως και έτσι βοηθά τον οργανισμό μας να γνωρίζει πότε είναι ώρα να κοιμηθούμε και πότε να ξυπνήσουμε. Έχει αντιοξειδωτικές ιδιότητες, ενισχύει την άμυνά μας και τα χαμηλά επίπεδά της έχουν συνδεθεί με παχυσαρκία, διαβήτη και καρκίνο. Μάλιστα, η μείωση της παραγωγής της λόγω της έκθεσής μας στο φως περισσότερες ώρες -εξαιτίας του τεχνητού φωτισμού τη νύχτα- έχει προταθεί ως μία από τις αιτίες της αύξησης του αριθμού των καρκίνων που παρατηρούνται.
Ελέγξτε την Με τις κατάλληλες συνθήκες για καλό ύπνο:

Διατηρούμε τη θερμοκρασία του δωματίου γύρω στους 20 βαθμούς. Το πολύ κρύο ή η πολλή ζέστη αυξάνουν τον αριθμό και τη διάρκεια των αφυπνίσεων τη νύχτα.

Κλείνουμε όλες τις πηγές φωτός και τραβάμε τις κουρτίνες. Ακόμη και ένα μικρό ποσοστό φωτεινότητας, π.χ. από το DVD Player, μπορεί να εισβάλει στον αμφιβληστροειδή ενώ έχουμε κλειστά τα μάτια.

Δεν πέφτουμε για ύπνο με άδειο στομάχι, γιατί η υπογλυκαιμία προκαλεί την έκκριση ορμονών, ώστε να ρυθμιστούν τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα, και ουσιαστικά ο εγκέφαλος διεγείρεται, δυσχεραίνοντας τη διαδικασία του ύπνου.

Ενδορφίνες
Οι «ορμόνες» της ευτυχίας Παράγονται κυρίως στην υπόφυση και τον υποθάλαμο, αποτελούν την κύρια ομάδα των ενδογενών οπιοειδών και όταν συνδέονται με ειδικούς νευροϋποδοχείς μπλοκάρουν το μήνυμα του πόνου στο νευρικό σύστημα. Ωστόσο, η δράση τους αυτή δεν έχει απεριόριστη ισχύ, αφού ο οργανισμός παράγει ένζυμα που μπλοκάρουν τη δράση των ενδορφινών, γι’ αυτό υποφέρουμε όλο και περισσότερο από πόνους καθώς γερνούμε.
Οι ενδορφίνες συμβάλλουν στην ομαλή λειτουργία του οργανισμού και στην καλή ψυχολογική μας κατάσταση, καθώς ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα σε καταστάσεις στρες, βοηθούν στην καλύτερη κυκλοφορία του αίματος, έχουν αντιγηραντική δράση και βελτιώνουν τη μνήμη. Η κύρια δράση τους, ωστόσο, είναι η μείωση του στρες και η αναλγησία (συγκεκριμένα, έχουν 20-50 φορές ισχυρότερη αναλγητική δράση από τη μορφίνη).
Ελέγξτε τις Η κατανάλωση σοκολάτας σε λογικές ποσότητες και η μουσική μάς κάνουν να αισθανόμαστε καλύτερα, ενεργοποιώντας την απελευθέρωσή τους στον εγκέφαλο. Όμως, ο πιο απολαυστικός τρόπος για να τις «παράγουμε» εξακολουθεί να είναι η σεξουαλική επαφή, που μέσω της έκκρισής τους συμβάλλει στη γενική ευεξία του οργανισμού και -μεταξύ άλλων- προκαλεί χαλάρωση.
2η στάση: Θυρεοειδής
Τ3 & Τ4
Ο «θερμοστάτης» μας Ο θυρεοειδής ρυθμίζει την παραγωγή, τη χρήση και την αποθήκευση ενέργειας σε όλο το σώμα και λειτουργεί σαν τον θερμοστάτη για τα κύτταρα του οργανισμού. Παράγει βασικά 2 ορμόνες, τη θυροξίνη (Τ4) και την τριιωδοθυρονίνη (Τ3). Οι δύο αυτές ορμόνες ρυθμίζουν: την ωρίμαση του σκελετού και του εγκεφάλου του εμβρύου, την αύξηση του βασικού μεταβολισμού, την αύξηση του ρυθμού και της συσταλτικότητας της καρδιάς, την αύξηση της κινητικότητας του εντέρου, την αύξηση της αποδόμησης των οστών, την αύξηση του σακχάρου και την ελάττωση της χοληστερίνης του αίματος.
Σήμερα πάνω από 300 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο αντιμετωπίζουν προβλήματα με τον θυρεοειδή τους. Ωστόσο, υπολογίζεται ότι πάνω από τους μισούς δεν γνωρίζουν για την κατάστασή τους, παραμένουν χωρίς διάγνωση και υποφέρουν για καιρό, αφού τα συμπτώματά τους συγχέονται με άλλες καταστάσεις, όπως η κατάθλιψη ή η εμμηνόπαυση. Το χρόνιο σωματικό ή ψυχικό στρες, η μόλυνση του περιβάλλοντος και η κακή διατροφή φαίνεται να παίζουν σημαντικότατο ρόλο στην εκδήλωση του προβλήματος. Η αυξανόμενη επιβάρυνση του περιβάλλοντος με ουσίες που μιμούνται τη δράση τους (ενδοκρινικοί διαταράκτες) και η αυξανόμενη ακτινοβολία στον εργασιακό χώρο και το σπίτι έχουν συντελέσει στην αύξηση των προβλημάτων θυρεοειδούς.
Ελέγξτε τις Καιρός να περιορίσουμε όσο γίνεται τη χρήση συνθετικών χημικών και πλαστικών, καθώς περιέχουν ουσίες που, όπως είπαμε, μιμούνται τη δράση των ορμονών του θυρεοειδούς. Έτσι, για παράδειγμα, όταν παίρνουμε απέξω ζεστά ροφήματα, καλό είναι να αφαιρούμε το πλαστικό καπάκι. Επίσης, μια σωστή διατροφή που περιέχει αρκετές ποσότητες ιχνοστοιχείων και ιωδίου μπορεί να βοηθήσει.
3η στάση: Στομάχι
Λεπτίνη & γκρελίνη
Οι ορμόνες της πείνας Μέσω της πρώτης το σώμα φτάνει και διατηρεί το βάρος στο γενετικά προκαθορισμένο επίπεδό του. Μετά την παραγωγή της, μεταφέρεται στον εγκέφαλο, όπου δρα ρυθμίζοντας την όρεξη. Όταν η συγκέντρωση λίπους ξεπεράσει το προκαθορισμένο επίπεδο, η παραγωγή της αυξάνεται, ώστε να δοθεί η εντολή για μείωση της όρεξης. Όταν η συγκέντρωση λίπους πέσει κάτω από το κανονικό, η παραγωγή της μειώνεται, προκαλώντας αύξηση της όρεξης. Η έλλειψή της οδηγεί στην ανεξέλεγκτη πρόσληψη τροφής. Η γκρελίνη, από την άλλη, βοηθά στην αύξηση της όρεξης. Τα επίπεδά της φαίνεται να ρυθμίζονται κατά τη διάρκεια της ημέρας και να συνδέονται με τις ώρες των γευμάτων. Μόλις φάμε, η έκκρισή της σταματάει, μέχρι τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα να πέσουν και να αρχίσει πάλι να ελευθερώνεται στην κυκλοφορία για να φάμε ξανά. Το ποσοστό στο σώμα μας σχετίζεται αντιστρόφως ανάλογα με το βάρος μας. Έτσι, οι πολύ αδύνατοι άνθρωποι έχουν συνήθως μεγάλη ποσότητα, αφού το σώμα τους προσπαθεί να τους κινητοποιήσει να φάνε. Όμως, αν αρχίσουμε να παίρνουμε βάρος, τα επίπεδά της μειώνονται.
Ελέγξτε τις Στόχος είναι η αύξηση της λεπτίνης και η ελάττωση της γκρελίνης με μικρές αλλαγές, όπως: ?Κοιμόμαστε περισσότερο, γιατί η λεπτίνη εκκρίνεται κυρίως στη διάρκεια του ύπνου. ?Ελέγχουμε το στρες, καθώς οι ορμόνες του σταματούν την έκκριση της λεπτίνης. ?Περιορίζουμε τη ζάχαρη, που αυξάνει τη γκρελίνη και ελαττώνει τη λεπτίνη μέσω της ινσουλίνης. ?Καταναλώνουμε περισσότερο ψάρι, που αυξάνει τη δραστικότητα της λεπτίνης, και φυτικές ίνες, γιατί φαίνεται ότι ελαττώνουν την παραγωγή γκρελίνης.
Σεροτονίνη
Η ουσία της καλής διάθεσης Είναι εν μέρει υπεύθυνη για τη διάθεση και τη μνήμη μας και θεωρείται σημαντική για την έλευση του ύπνου. Μάλιστα, σε ασθενείς που πάσχουν από κατάθλιψη έχουν παρατηρηθεί μειωμένα επίπεδα σεροτονίνης στον εγκέφαλό τους.
Ελέγξτε την Η άσκηση και η έκθεση στον ήλιο αυξάνουν τα επίπεδα της σεροτονίνης στον εγκέφαλο, όπως και η πρόσληψη υδατανθράκων (π.χ. προϊόντων ολικής άλεσης). Επίσης, πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι τα ω-3 λιπαρά οξέα παίζουν βασικό ρόλο στην αύξηση της συγκέντρωσής της, ενώ θετική επίδραση στα επίπεδά της έχει και το αμινοξύ τρυπτοφάνη, που αποτελεί πρόδρομη ουσία της σεροτονίνης και βρίσκεται σε αρκετά τρόφιμα, όπως τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα πουλερικά, οι μπανάνες και οι ξηροί καρποί.
4η στάση: Ωοθήκες
Οιστρογόνα & προγεστερόνη
Οι γυναικείες ορμόνες Ελέγχονται από τις υποφυσιακές ορμόνες θυλακιοτρόπο (FSH) και ωχρινοποιητική (LH). Ρυθμίζουν την ωορρηξία, την περίοδο και τα δευτερογενή χαρακτηριστικά του γυναικείου φύλου. Η γονιμότητα και η ψυχολογική ισορροπία της γυναίκας εξαρτώνται από την ισορροπία στην παραγωγή τους. Όμως, επειδή όλες οι ορμόνες «επικοινωνούν» μεταξύ τους, είναι σημαντικό για τη γονιμότητα να υπάρχει ισορροπία και μεταξύ άλλων ορμονών, όπως της ινσουλίνης, της λεπτίνης, της κορτιζόλης. Επομένως, παράγοντες όπως η διατροφή, η άσκηση και το περιβάλλον μπορούν να προκαλέσουν ανωμαλίες στο κύκλο, να επηρεάσουν αρνητικά τη γονιμότητα και να οδηγήσουν σε προβλήματα, όπως εμφάνιση ακμής και τριχοφυΐας, ακόμη και αποβολές.
Ελέγξτε τις Ανοίγουμε έναν οδηγό μαγειρικής και εντρυφούμε στη μαγεία των γεύσεων και των αρωμάτων. Η διατήρηση ενός φυσιολογικού βάρους, ένα σωστό διαιτολόγιο με τροφές χαμηλού γλυκαιμικού φορτίου, η μέτρια άσκηση και ο περιορισμός -όσο γίνεται- του στρες είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες για τη διατήρηση της ισορροπίας τους, όταν δεν υπάρχουν παθολογικές ορμονικές διαταραχές.
Τεστοστερόνη
Η βασική ανδρική ορμόνη Στις γυναίκες παράγεται κυρίως στα επινεφρίδια και τις ωοθήκες. Βασικός ρόλος της στην περίπτωση αυτή είναι η ανάπτυξη και η διατήρηση του μυϊκού συστήματος, η αύξηση του ασβεστίου στα οστά και η ρύθμιση της λίμπιντο. Η μείωσή της, λόγου χάρη, συνδέεται με κόπωση, ελάττωση της μυϊκής και οστικής μάζας, πόνους στις αρθρώσεις, πτώση της λίμπιντο και μελαγχολία. Αντίστοιχα, αύξησή της προκαλεί άνοδο της μυϊκής μάζας, μετατόπιση του λίπους από την περιφέρεια στην κοιλιά, ακμή, τριχοφυΐα, τριχόπτωση, διαταραχές του κύκλου, εκνευρισμό και επιθετική συμπεριφορά, χωρίς υπέρμετρη αύξηση της λίμπιντο. Η συνηθέστερη αιτία αυξημένης τεστοστερόνης στις γυναίκες είναι η αντίσταση στην ινσουλίνη, που προκαλεί το μεταβολικό σύνδρομο και τις πολυκυστικές ωοθήκες.
Ελέγξτε την Ο καλύτερος τρόπος για να αυξηθεί η τεστοστερόνη στις γυναίκες είναι η αύξηση στον οργανισμό ενός ανδρογόνου, της DHEA, που μετατρέπεται σε τεστοστερόνη. Η DHEA αυξάνεται φυσιολογικά με την άσκηση, την ελάττωση των υδατανθράκων, τη λήψη ω-3 λιπαρών και ελαιόλαδου και έναν καλό ύπνο. Από την άλλη, ελάττωση της αυξημένης τεστοστερόνης επιτυγχάνεται με μείωση της αντίστασης στην ινσουλίνη, πτώση του βάρους, άσκηση, περιορισμό της ζάχαρης. Αν υπάρχει παθολογικό πρόβλημα, πρέπει να αντιμετωπιστεί.


 

 

ΚΟΡΥΦΗ

Γκρελίνη η ορμόνη της πείνας

 

Οι δίαιτες και η ορμόνη της πείνας Επιμέλεια: Ελευθεριάδου Εύη, Κρίκης Στέφανος

Γιατί δεν καταφέρνουμε να διατηρήσουμε τα κιλά που χάσαμε και γρήγορα τα ξαναπαίρνουμε

Δεν είναι μυστικό ότι οι περισσότεροι από όσους χάνουν πολλά κιλά λόγω δίαιτας δεν καταφέρνουν να διατηρήσουν για πολύ το νέο, χαμηλό βάρος τους και σχετικά εύκολα παίρνουν ξανά όλα ή τα περισσότερα κιλά που έχασαν. Οι επιστήμονες ξέρουν εδώ και δεκαετίες ότι το σώμα επιδέχεται πολλές ορμονικές και μεταβολικές αλλαγές όσο βρίσκεται σε δίαιτα. Τώρα όμως, μια ομάδα αυστραλών ερευνητών ανακάλυψε κάτι καινούργιο. Εναν ολόκληρο χρόνο μετά τη διακοπή της δίαιτας, ο οργανισμός των εθελοντών εξακολουθούσε να συμπεριφέρεται σαν να έκαναν ακόμα δίαιτα και αγωνιζόταν να ανακτήσει τα χαμένα κιλά. Το σώμα τους συμπεριφερόταν σαν να λιμοκτονούσε και κατέβαλλε υπερπροσπάθεια για να ξανακερδίσει το προηγούμενο βάρος του. Τα επίπεδα της ορμόνης της πείνας, της γκρελίνης, παρέμεναν αυξημένα κατά 20% στο αίμα τους, ενώ αυτά του πεπτιδίου ΥΥ το οποίο καταστέλλει την πείνα ήταν αφύσικα χαμηλά. Χαμηλότερα παρέμεναν και τα επίπεδα της λεπτίνης, της ορμόνης που καταστέλλει την πείνα και αυξάνει τον μεταβολισμό. Εκτός φυσιολογικών ορίων παρέμεναν και τα επίπεδα άλλων ορμονών, οι οποίες σχετίζονται με την πείνα και τον μεταβολισμό. Με άλλα λόγια, ήταν σαν το αδυνάτισμα να είχε θέσει τον οργανισμό τους σε μια μοναδική μεταβολική κατάσταση, κάτι σαν μεταδιαιτητικό σύνδρομο, που τον έκανε να συμπεριφέρεται πολύ διαφορετικά από ό,τι αν δεν είχε κάνει δίαιτα.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στην «Ιατρική Επιθεώρηση της Νέας Αγγλίας». Επικεφαλής της είναι ο Τζόζεφ Προϊέτο που επί 15 χρόνια βοηθάει ανθρώπους να αδυνατίσουν στην κλινική αδυνατίσματος που διατηρεί στην Αυστραλία. Οι περισσότεροι πελάτες του όμως, παρότι έχαναν πολλά κιλά, τα ξανάπαιρναν ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα. Στη μελέτη του σε 50 παχύσαρκους άνδρες και γυναίκες, ο ειδικός ανακάλυψε ότι «υπάρχει συντονισμένος, αμυντικός μηχανισμός με πολλαπλές συνιστώσες, οι οποίες έχουν κοινό στόχο την ανάκτηση των χαμένων κιλών. Το εύρημα αυτό πιστεύω ότι εξηγεί τα υψηλά ποσοστά αποτυχίας των προγραμμάτων αδυνατίσματος».

«Οσοι θέλουν να χάσουν πολύ βάρος, πρέπει να ξέρουν ότι θα παλέψουν εναντίον ενός βιολογικού συστήματος που θα προσπαθεί επί χρόνια να ακυρώσει τον αγώνα τους», προσθέτει ο Ρούντολφ Λάιμπελ, ερευνητής της παχυσαρκίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Είναι διαφορά μεταβολισμού Σε πειράματα στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, οι ειδικοί ανακάλυψαν ότι όταν κάποιος χάσει το 10% του σωματικού του βάρους, διαφέρει μεταβολικά από κάποιον με το ίδιο βάρος που δεν έχει κάνει δίαιτα. Οσον αφορά τις θερμίδες, αυτό μεταφράζεται σε ένα ντεσαβαντάζ 250-400 θερμίδων. Δηλαδή, ο πρώην παχύσαρκος πρέπει να καταναλώνει λιγότερες θερμίδες για να μην πάρει κιλά απ' ό,τι κάποιο άτομο ίδιας ηλικίας με σταθερό βάρος. Εξίσου λιγότερες θερμίδες καταναλώνει κι όταν γυμνάζεται, αποτέλεσμα των μεταβολικών αλλαγών που έχει προκαλέσει η δίαιτα. Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν πόσο χρονικό διάστημα ο οργανισμός παραμένει σε αυτή την κατάσταση μετά τη δίαιτα. Οι έρευνες πάντως έχουν δείξει ότι μπορεί να διαρκέσει και έξι χρόνια, ίσως και παραπάνω.

 

Η δίαιτα του μυαλού

Το γονίδιο της... πείνας προσθέτει κιλά

 

ΚΟΡΥΦΗ

Η Σεροτονίνη φέρνει ευτυχία και επιτυχία Κατερίνα Μηστριώτη κλινική διατροφολόγος

Η Σεροτονίνη είναι ένας νευροδιαβιβαστής του εγκεφάλου. Χαμηλά επίπεδα της σεροτονίνης εμπλέκονται στην εμφάνιση κατάθλιψης. Τα φάρμακα που επιλεκτικά αναστέλλουν την επαναπρόσληψη της σεροτονίνης αυξάνουν τα επίπεδα της ελεύθερης σεροτονίνης, θεραπεύοντας έτσι την κατάθλιψη. Η σεροτονίνη είναι η χημική ουσία που ηρεμεί το σώμα μας. Σημαντικές ποσότητες σεροτονίνης ανευρίσκονται στο ανώτερο εγκεφαλικό στέλεχος και ιδιαίτερα στη γέφυρα και τον προμήκη μυελό.

Η σεροτονίνη ανήκει στην οικογένεια των μονοαμινών και συγκεκριμένα των ινδολαμινών. Φάρμακα που επηρεάζουν τα επίπεδα σεροτονίνης είναι το LSD το οποίο προκαλεί παραισθήσεις, τα SSRIs που είναι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης της σεροτονίνης και το Ecstacy που καταστρέφει τις λεπτές απολήξεις της σεροτονίνης, όλα τα ναρκωτικά καταστρέφουν την σεροτονίνη, γι αυτό και όλοι οι ναρκομανείς είναι θλιμμένοι, φοβισμένοικαι καταθλιπτικοί, όπως και οι αλκοολικοί.

Η σεροτονίνη (5-υδροξυτρυπταμίνη ή 5-ΗΤ) είναι μία μονοαμίνη νευροδιαβιβαστής που συντίθεται στους σεροτονινεργικούς νευρώνες του κεντρικού νευρικού συστήματος και στα εντεροχρωμιόφυλλα κύτταρα του γαστρεντερικού σωλήνα. Στο σώμα, η σεροτονίνη συντίθεται από το αμινοξύ τρυπτοφάνη και τον μεταβολίτη της 5-υδροξυτρυπτοφάνη (5-ΗΤΡ). Η σεροτονίνη βρίσκεται σε πολλά φυτά, συμπεριλαμβανομένων φρούτων και λαχανικών. Στο κεντρικό νευρικό σύστημα, η σεροτονίνη θεωρείται ότι διαδραματίζει σημαντικό ρόλο ως νευροδιαβιβαστής στην ρύθμιση του θυμού, επιθετικότητας, θερμοκρασίας σώματος, ψυχικής διάθεσης, ύπνου, εμετού, σεξουαλικότητας, και όρεξης. Επιπλέον, η σεροτονίνη βρίσκεται εκτενώς στον ανθρώπινο γαστρεντερικό σωλήνα και φυλάσσεται κυρίως στα αιμοπετάλια του κυκλοφορικού συστήματος.

«Αδερφή» της σεροτονίνης είναι η ντοπαμίνη η οποία προκαλεί ευφορία και συγχρόνως διεγείρει την προσοχή και τη μάθηση και σχετίζεται με την κίνηση.

Αυτό που ανεβάζει τη σεροτονίνη στον εγκέφαλό μας είναι ο ήλιος, τα αθλήματα έντασης και ορισμένες τροφές που περιέχουν την ουσία (κυρίως μια διατροφή πλούσια σε καρύδια). Ο ανανάς και οι μπανάνες (βιολογικά μόνο) συγκαταλέγονται στις τροφές που περιέχουν σεροτονίνη. Ωστόσο η περιεκτικότητα των τροφών είναι μικρή και μετράται σε μg (εκατομμυριοστά του γραμμαρίου).

Ο εγκέφαλος αποτελείται από τρισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα που ονομάζονται νευρώνες. Tα νευρικά κύτταρα συνδέονται το ένα με το άλλο με συνάψεις αλλά ανάμεσα τους υπάρχει ένα μικρό χάσμα (περίπου 1/1.000 του χιλιοστού) το λεγόμενο συναπτικό χάσμα ή συναπτική σχισμή. Τα σήματα κινούνται μέσα σε νευρικά κύτταρα ως μικρό ηλεκτρικό φορτίο και οι νευροδιαβιβαστές απελευθερώνονται μέσω των συνάψεων, μεταφέροντας τα σήματα στα επόμενα νευρικά κύτταρα.

Πρόσφατες έρευνες υποδεικνύουν ότι η σεροτονίνη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αναγέννηση του ήπατος και προκαλεί κυτταρική διαίρεση σε όλο το σώμα.Χαμηλά επίπεδα σεροτονίνης συσχετίζονται με αρκετές παθήσεις, επιθετική συμπεριφορά, θυμό, κλινική κατάθλιψη, ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές, ημικρανίες, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, εμβοές, ινομυαλγία, διπολική κατάθλιψη και διαταραχές άγχους.

Η σεροτονίνη επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τον κόσμο. Βοηθά στον έλεγχο του θυμού και της παρορμητικής συμπεριφοράς και επηρεάζει έτσι σημαντικά τη λήψη αποφάσεων Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Science δείχνει ότι η πτώση των επιπέδων σεροτονίνης αρκεί για να εντείνει το θυμό και την επιθυμία για αντίποινα σε περιπτώσεις άδικης συμπεριφοράς …

Όταν έχουμε έντονη ανησυχία και φόβο, τα επίπεδα της σεροτονίνης πέφτουν, με αποτέλεσμα να μην αισθανόμαστε καλά και να χρειάζεται να ψάξουμε για τροφές που θα μας ανεβάσουν τη σεροτονίνη για να αισθανθούμε καλύτερα, οι οποίες είναι τα γλυκά, οι σοκολάτες και τα λιπαρά φαγητά.

Η σεροτονίνη, έχει το όνομά της από το λατινικό serum που σημαίνει πηκτό υγρό και από την ελληνική λέξη τόνος, συσπά τα αγγεία και παράλληλα, έχει δράση σαν νευροδιαβιβαστής στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

Η ελεύθερη σεροτονίνη, που υπάρχει, μεταφέρεται ξανά στο κύτταρο που το εκκρίνει και παράλληλα είναι το βασικό υλικό για την δημιουργία του μεταφορέα που κάνει αυτή την δουλειά.

Έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει πλέον και μια απλή σχέση μεταξύ σεροτονίνης εξωτερικής συμπεριφοράς και επικοινωνίας με τους άλλους ανθρώπους. Η σεροτονίνη φέρνει ευτυχία κι επιτυχία. Τον οραματισμό αλλά και την βίωση του τρόπου ζωής μας τον επηρεάζει καθοριστικά η σεροτονίνη.

Η σεροτονίνη είναι ένα τμήμα ανθρώπινης ορμόνης η οποία χρησιμεύει σαν νευροδιαβιβαστής στον εγκέφαλο προκειμένου να μεταφέρει μια πληροφορία από το ένα νευροκύτταρο στο άλλο. Η σεροτονίνη επηρεάζει την όρεξη, τον ύπνο, την σεξουαλική διάθεση, την θερμοκρασία του σώματος και την διάθεση για επικοινωνία που έχει ο άνθρωπος.

Όταν υπάρχει αυξημένη σεροτονίνη στο σώμα αισθανόμαστε γαλήνιου, ευδαίμονες, εξισορροπημένοι ενώ αντίθετα όταν υφίσταται έλλειψη υπάρχει φόβος, κατάθλιψη, κατάπτωση, αποφυγή και τάση για επιθετική συμπεριφορά.

Όταν τα ελλείμματα της σεροτονίνης είναι διαρκείας παρουσιάζονται πολλές ψυχικές ασθένειες όπως διπολική κατάθλιψη, φοβίες, διαταραχές της τροφής, διαταραχές του ύπνου, αδυναμία απόδοσης και οξείς ημικρανίες.

Οι ρυθμίσεις στις αυξομειώσεις της σεροτονίνης μέσα στο κεντρικό νευρικό σύστημα, χωρίζει τους ανθρώπους σε δυο μεγάλες κατηγορίες. Σε αυτούς που η ρύθμιση γίνεται γρήγορα και είναι σωστή και επαρκής για τα κύτταρα και σε αυτούς που αργεί γίνεται λάθος και είναι ανεπαρκής.

Στην δεύτερη κατηγορία της πιο αργής διαδικασίας, είναι αυτοί που αντιδρούν αργά, έχουν καθυστέρηση επικοινωνίας, είναι ελευθέριοι, δεν αντιμετωπίζουν, δεν αναλαμβάνουν ευθύνη, δεν έχουν την ενέργεια που απαιτείται, απογοητεύονται εύκολα και κυρίως καταβάλλονται από φόβο και πανικό.

Ο επιχειρηματίας που θεωρεί ότι πέτυχε, έχοντας μεγάλο βαθμό αντιμετώπισης, υψηλή επικοινωνία, αναλαμβάνει ευθύνη δηλ. διαθέτει υπευθυνότητα, λογική, μαθαίνει από τα λάθη του και συνεχίζει ακάθεκτος να βαδίζει στο μονοπάτι του Σκοπού, είναι το τυπικό παράδειγμα για την καλή επεξεργασία της σεροτονίνης στον εγκέφαλο.

Σύμφωνα με τον κλινικό ψυχολόγο Dr David Feldstein, ο μηχανισμός των εθισμών είναι ο ίδιος με τον μηχανισμό που χρησιμοποιεί η φύση για να μας ενεργοποιήσει να προβούμε σε τρεις ενέργειες, που είναι θεμελιώδεις για την επιβίωσή μας και τη διαιώνιση του είδους μας. Αυτές είναι να τρώμε, να πίνουμε, να αποφεύγουμε να πληγωνόμαστε και να αναπαραγόμαστε (αυτοσυντήρηση, ασφάλεια, αναπαραγωγή). Η κινητοποίηση να προβαίνουμε στις παραπάνω ενέργειες έχει τη βάση της στο πρωτόγονο (ερπετικό) τμήμα του εγκεφάλου μας που ονομάζουμε «nucleus accumbens» και ρυθμίζεται από την αυξομείωση των δύο νευροδιαβιβαστών: της ντοπαμίνης και της σεροτονίνης.

Η ντοπαμίνη μας κινητοποιεί να πράξουμε ό,τι χρειάζεται για να βρούμε τροφή, να εξασφαλίσουμε ασφάλεια και αναπαραγωγή. Όταν αισθανόμαστε πλήρεις, ασφαλείς και ικανοποιημένοι, τότε εκκρίνεται η σεροτονίνη. Η σεροτονίνη περιορίζει τη δράση της ντοπαμίνης, απενεργοποιώντας την πρωτόγονη κινητοποίησή μας για να ικανοποιήσουμε τις πρωταρχικές ανάγκες της τροφής και της αναπαραγωγής. Αν λύσουμε το πρόβλημα της ισορροπίας της σεροτονίνης και της ντοπαμίνης στον οργανισμό μας, τότε θα είναι εύκολο για εμάς να σταματήσουμε κακές έξεις (εθισμούς) όπως το κάπνισμα, το αλκοόλ, το πολύ φαγητό, τα γλυκά, τα ναρκωτικά. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα άτομα που διακατέχονται από τις παραπάνω έξεις, έχουν χαμηλά επίπεδα σεροτονίνης.

Επίσης, όταν έχουμε αρνητικά συναισθήματα, διότι αισθανόμαστε να απειλείται η ασφάλειά μας, η διατροφή μας ή η σεξουαλική ικανοποίησή μας, τα επίπεδα της σεροτονίνης μας είναι πολύ χαμηλά, με αποτέλεσμα τα επίπεδα της ντοπαμίνης να είναι πάρα πολύ υψηλά και να αισθανόμαστε την έντονη λαχτάρα να φάμε, να πιούμε ή να κάνουμε σεξ. Άρα, όταν τρώμε, δεν έχουμε το αίσθημα της ικανοποίησης και του κορεσμού, αλλά θέλουμε να τρώμε και να πίνουμε συνεχώς, να καπνίζουμε, να παίρνουμε ναρκωτικά, αφού λόγω του φόβου τα επίπεδα της σεροτονίνης παραμένουν χαμηλά και δεν μπορούμε να έχουμε το αίσθημα της ικανοποίησης.

Σεροτονίνη η πρωτεΐνη που έχει βασικό δομικό της λίθο το αμινοξύ *τρυπτοφάνη. Η πηγή της τρυπτοφάνη είναι οι τροφές που καταναλώνουμε και πιο συγκεκριμένα μεγάλη περιεκτικότητα σε τρυπτοφάνη έχουν οι μαύρες σοκολάτες, οι μπανάνες, μόνο οι βιολογικές, τα ζυμαρικά, μόνο από ντίνκελ, το ψωμί χωρίς γλουτένη και τα λιπαρά φρέσκα ψάρια (σολομός, σκουμπρί, σαρδέλα) και κυρίως τα εκχυλίσματα ελαίων από ψάρια.

Πέρα από την τρυπτοφάνη, το βιοχημικό εργοστάσιο του οργανισμού για να συνθέτει σεροτονίνη χρειάζεται τις βιταμίνες Β6, Β12 και το φολικό οξύ. Τροφές που μας τα παρέχουν είναι οι πατάτες, οι μπανάνες, τα λαχανικά, τα ψάρια, το αβοκάντο, τα φύτρα, όλα μόνο βιολογικά.

Πρόσφατη δημοσίευση στο περιοδικό Nature έδειξε πως άνθρωποι που έπασχαν από κατάθλιψη και λάμβαναν καθημερινά αυξημένη ποσότητα των βιταμινών Β6 και Β12, κατέγραψαν υποχώρηση της νόσου σε ποσοστό 92 %.

Συνίσταται η χρήση συμπληρωμάτων βιταμινών Β που περιέχουν το συνδυασμό των βιταμινών Β1, Β2, Β6 και Β12, οι οποίες είναι αναγκαίες τόσο στο βιοχημικό κύκλο παραγωγής της σεροτονίνης όσο και στην απελευθέρωση του χημικού συστατικού GABA που είναι βασικός παράγοντας για τη ρύθμιση του επιπέδου του άγχους στο εγκέφαλο.

Πρόσφατη έρευνα Αμερικανών επιστημόνων επέδειξε πως τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα ή αλλιώς λινολεϊκά οξέα, παίζουν βασικότατο ρόλο στην αύξηση της συγκέντρωσης της σεροτονίνης. Πέραν αυτού αξίζει να σημειωθεί πως το 43 % των λιπιδίων των κυτταρικών μεμβρανών των νευρικών κύτταρων του εγκεφάλου ανήκουν στην κατηγορία αυτή.

Ο σολομός, οι σαρδέλες, το σκουμπρί, ο τόνος, το έλαιο λιναρόσπορου και το λιναρέλαιο ψυχρής σύνθλιψης είναι πλούσιες πηγές για τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα ή αλλιώς λινολεϊκά οξέα. Συνίσταται επίσης η χρήση συμπληρωμάτων ελαίων από ψάρια.

Η καλή ζωή περνάει και απ’ το στομάχι μας.

Ηλιακό φως, εποχική συναισθηματική διαταραχή και σεροτονίνη: Είναι γνωστό το φαινόμενο της χειμωνιάτικης κατάθλιψης, το σύνδρομο που αναφέρεται ως «εποχική συναισθηματική διαταραχή» (seasonal affective disorder ή SAD), το οποίο έναν στους χίλιους ανθρώπους στις βόρειες πολιτείες των ΗΠΑ, ενώ στις νότιες, όπου η μέρα διαρκεί περισσότερο, ο αριθμός τους είναι πολύ μικρότερος. Οι πάσχοντες από το σύνδρομο εποχικής συναισθηματικής διαταραχής είναι κατά τα άλλα υγιείς αλλά πέφτουν σε κατάθλιψη το φθινόπωρο και το χειμώνα και συχνά περνάνε φάση ύφεσης το καλοκαίρι και την άνοιξη. Στα συμπτώματα της διαταραχής αυτής θα πρέπει να προστεθεί και η τάση για ασυνήθιστα μακρύ ύπνο τις χειμωνιάτικες νύ­χτες, που συνεχίζεται για 10 ή και περισσότερες ώρες.

Είναι γνωστό ότι η ανθρώπινη διάθεσή σχετίζεται με τον ήλιο. Πράγματι, τον χειμώνα κάποιοι άνθωποι είναι  λιγότερο χαρούμενοι. Τις συννεφιασμένες ημέρες και μεγάλες νύχτες πέφτει η διάθεση και η ενέργειά τους. Το 1898 ο διάσημος Βρετανός εξερευνητής, ο Cook, έγραφε στο ημερολόγιο του στην Αρκτική:

«Ο χειμώνας και το σκοτάδι άρχισαν σιγά σιγά αλλά σταθερά να μας εκνευρίζουν. Δεν είναι δύσκολο να διαβάσει κανείς στα πρόσωπα των συντρόφων μου τις σκέψεις και την κακοκεφιά τους… Η μαύρη κουρτίνα που έπεσε στον εξωτερικό κόσμο, εδώ στις παγωμένες ερημιές, κατεβαίνει και στον εσωτερικό κόσμο της ψυχής μας».

Πρώτος που συνδύασε την κατάθλιψη με το φως του ήλιου ήταν ο ψυχίατρος P. S. Mueller στο Εθνικό Ινστιτούτο Διανοητικής Υγείας (NIMH) στη Νέα Υόρκη, στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Μια 29άχρονη ασθενής του, που παρουσίαζε έντονο το φαινόμενο της χειμωνιάτικης κατάθλιψης, έτυχε να ταξιδέψει στην ηλιόλουστη Τζαμάικα το χειμώνα. Εκεί, η μέρα είναι ίση με τη νύχτα και βασιλεύει η αιώνια άνοιξη. Ύστερα από λίγες ημέρες παραμονής της, τα δυσάρεστα συμπτώματα γιατρεύτηκαν από μόνα τους. Ο Mueller, τότε, υπέθεσε ότι το ηλιακό φως έπαιζε ρόλο στην διάθεση. Την υπόθεση του επιβεβαίωσε η αισθητή βελτίωση ασθενών, που υποβλήθηκαν σε φωτοθεραπεία με τεχνητό φως, ανάλογο με το ηλιακό, επί μία εβδομάδα.

Η εποχιακή συναισθηματική διαταραχή οφείλεται στην πτώση της σεροτονίνης που παρατηρείται κατά τους μήνες με μειωμένη ηλιοφάνεια. Δεν έχει γίνει ακόμη κατανοητό με ποιο τρόπο το ηλιακό φως και η φωτοθεραπεία προκαλούν τις θετικές επιδράσεις τους. Όμως η αύξηση της παραγωγής της σεροτονίνης είναι ένα από τα αποτελέσματα της δράσης του φωτός που φαίνεται ότι βελτιώνει τη ψυχική και συναισθηματική κατάσταση. Η παραγωγή της σεροτονίνης στον εγκέφαλο είναι χαμηλότερη κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Ο ρυθμός παραγωγής της είναι άμεσα συνδεδεμένος με τη διάρκεια και ένταση της ηλιοφάνειας.

Εγκεφαλογραφήματα που έχουν γίνει σε διαφορετικές εποχές του χρόνου έχουν αποκαλύψει διακυμάνσεις στη συγκέντρωση μιας πρωτεΐνης, η οποία είναι υπεύθυνη για τη μεταφορά της σεροτονίνης από το ένα κύτταρο στο άλλο. Όλα τα ευρήματα, επιβεβαιώνουν ότι η λιακάδα ισοδυναμεί με ευτυχία. Άνθρωποι που ζουν σε περιοχές με περισσότερο ήλιο είναι πιο εξωστρεφείς και αισιόδοξοι απ΄ ό,τι οι κάτοικοι του πλανήτη που ζουν σε περιοχές με λιγότερο ήλιο. Σ’ ορισμένες περιοχές της Νορβηγίας, όπου μεταξύ Νοεμβρίου και Ια­νουαρίου ο ήλιος εξαφανίζεται από τον ορίζοντα, παρατηρείται σε πολ­λούς ανθρώπους αϋπνία, κατάθλιψη, αύξηση βάρους, επιθετικότητα. Στο νότιο ημισφαίριο τα φαινόμενα αυτά εμφανίζονται τον Ιούνιο και τον Ιού­λιο, μήνες που συμπίπτουν με το δικό τους χειμώνα. Δεν υπάρχει αμφιβο­λία ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής, που δεν επιτρέπει στους ανθρώπους των πόλεων να βγαίνουν και να περπατάνε στη λιακάδα, επιδεινώνει τα φαινόμενα αυτά, ιδιαίτερα σ’ όσους ζουν στις βόρειες χώρες.

Γι αυτό οι μεσογειακές χώρες λέμε πως είναι «ευλογημένες» με τον άπλετο και ζωογόνο ήλιο τους.

Σεροτονίνη, τρυπτοφάνη και υδατάνθρακες: Είπαμε πως η σεροτονίνη είναι ένας νευροδιαβιβαστής που παράγεται στον οργανισμό από το απαραίτητο αμινοξύ τρυπτοφάνη (όπως και η μελατονίνη). Απαραίτητο αμινοξύ σημαίνει ότι δεν το παράγει το σώμα μα και άρα θα πρέπει απαραιτήτως να ληφθεί από τη διατροφή. Η έρευνα βοηθά να εξηγηθεί γιατί ορισμένοι άνθρωποι γίνονται επιθετικοί όταν πεινούν. Η τρυπτοφάνη που χρειάζεται ο οργανισμός για να παράσχει σεροτονίνη αποκτιέται μόνο από τη διατροφή. Πράγματι, ορισμένες έρευνες έχουν δείξει ότι η ελλιπής πρόσληψη τρυπτοφάνης μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη, αϋπνία και ανησυχία, μειωμένη κριτική ικανότητα ακόμα και βία.

Η πηγή της τρυπτοφάνης είναι τα πρωτεϊνούχα τρόφιμα όπως  ψάρι, όσπρια, γαλακτοκομικά προϊόντα, ξηροί καρποί και αυγά. Ο λόγος που μερικές φορές τρελαινόμαστε για σοκολάτα είναι ότι περιέχει τρυπτοφάνη. Επιπρόσθετα, η μαύρη σοκολάτα εκτός από τρυπτοφάνη, περιέχει και σεροτονίνη. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές φορές έχουμε την έντονη επιθυμία για σοκολάτα και νιώθουμε την εξάρτηση από αυτή. Τρώγοντας έστω και δύο κομμάτια σοκολάτας, αμέσως χαλαρώνουμε και νιώθουμε χαρούμενοι και ήρεμοι. Αξίζει να αναφερθεί εδώ ότι το γιαούρτι περιέχει το αμινοξύ την τυροσίνη, είναι είναι βασικό στην παραγωγή ντοπαμίνης, νοραδρεναλίνης και άλλων νευροδιαβιβαστών.

Η έλλειψη σεροτονίνης μπορεί να εξηγήσει τις λιγούρες που μερικές φορές εμφανίζονται για κατανάλωση υδατανθράκων. Σε ορισμένους ανθρώπους εμφανίζεται μια ακατάσχετη επιθυμία για σοκολάτες, γλυκά, κουλουράκια και άλλα ζυμαρικά. Πρόκειται για το «σύνδρομο των υδατανθράκων», όπως μερικές φορές ονομάζεται. Το φαινόμενο αυτό σχετίζεται επίσης με μια κατάσταση κατάθλιψης που εμφανίζεται σε ορισμένες γυ­ναίκες πριν από την περίοδο τους. Στα συμπτώματα περιλαμβάνο­νται: κατάθλιψη, λήθαργος και ανικανότητα για συγκέντρωση. Αυτά τα συμπτώματα συν­δυάζονται μερικές φορές με ισχυρή επιθυμία για φαγητό, που έχει ως επα­κόλουθο την αύξηση του βάρους.

Ένα γεύμα που περιέχει υδατάνθρακες (γλυκόζη) οδηγεί σε έκκριση ινσουλίνης, η οποία βοηθά στην ταχύτερη διείσδυση της τρυπτοφάνης στον εγκέφαλο και αυτό καταπραΰνει τα συναισθήματα και την κακή διάθεση. Η σεροτονίνη βρίσκεται συνήθως στο αίμα σε μικρά ποσοστά. Ο ρυθμός μετατροπής της τρυπτοφάνης σε σεροτονί­νη επηρεάζεται από τη συμμετοχή των υδατανθράκων στη διατροφή. Οι υδατάνθρακες, και ειδικότερα η γλυκόζη, διεγείρουν την έκκριση της ινσουλίνης, μια αναβολική ορμόνη η οποία βάζει τη γλυκόζη και τα αμινοξέα στους ιστούς, π.χ. τους μυς.

Το ποσοστό, όμως, ειδικά της τρυπτοφάνης στο αίμα δεν επηρεάζεται από την ινσουλίνη κι έτσι, εφόσον τα άλλα αμι­νοξέα οδηγούνται στους μυς από την ινσουλίνη, το ποσοστό της τρυπτοφάνης στο αίμα αυξάνεται, με την κατανάλωση υδατανθράκων. Έτσι αυξάνεται η ποσότητα της τρυπτοφανης που μεταφέρεται με το αίμα στον εγκέφαλο όπου μετατρέπεται σε σεροτονίνη. Μέσω αυτού του μηχανισμού ανεβαίνει η  στάθμη της σεροτονί­νης με την κατανάλωση υδατανθράκων. Η σεροτονινη ρυθμίζει ακόμα τη γενική διάθεση του οργανισμού και προκαλεί υπνηλία. Πλούσια σε υδατάνθρα­κες γεύματα δημιουργούν αισθήματα κόπωσης και υπνηλίας στους υγιείς ανθρώπους, αυξάνοντας το ποσοστό σε­ροτονίνης. Αυτό όμως δεν συμβαίνει σε όσους πάσχουν από έλλειψη σεροτονίνης.

Φάρμακα που ασκούν δράση ανάλογη με αυτή της σεροτονίνης, δη­μιουργούν παρόμοια αποτέλεσμα, μειώνουν την επιθυμία, όσων πάσχουν, να καταναλίσκουν συνεχώς υδατάνθρακες. Η φενφλουραμίνη, για παράδειγμα, διευκολύνει την έκκριση σεροτονίνης στις συνάψεις των νευρώνων του εγκεφάλου. Τα ίδια φάρμακα είναι δραστι­κά στην περίπτωση της χειμωνιάτικης κατάθλιψης και των ανωμαλιών της περιόδου. Ακόμα, είναι δραστικά και σε ελαφρότερες περιπτώσεις, όπως σε γυναίκες που το βάρος τους έχει ξεφύγει από το κανονικό ή παρουσιά­ζουν κατάθλιψη, είτε από κληρονομική προδιάθεση, είτε γιατί προέρχο­νται από οικογένειες αλκοολικών.

Η φενφλουραμίνη και άλλα ανάλογα βοηθούν στη μείωση του βάρους, μειώνοντας την επιθυμία για κατανάλω­ση υδατανθράκων. Αντίθετα, φάρμακα που δεσμεύουν την παραγωγή σεροτονίνης παρουσιάζουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Όλα αυτά δείχνουν ότι η σεροτονίνη παίζει ρόλο ακόμα και στο αδυνάτισμα. Γι’ αυτό ίσως τον χειμώνα οι περισσότεροι άνθρωποι του βόρειου ημισφαιρίου αυξάνουν το σωματικό βάρος τους.

https://www.youtube.com/watch?v=AsjSjQ1YIXE&feature=player_embedded#t=0 

Σεροτονίνη περιέχουν σε αξιόλογη ποσότητα μόνο ορισμένα είδη καρυδιών. Πιο μικρές ποσότητες περιέχουν τα φρούτα και τα λαχανικά. Επίσης, όπως είπαμε, η μαύρη σοκολάτα περιέχει τρυπτοφάνη και σεροτονίνη. Συνηθίζεται να λέγεται ότι η σοκολάτα αυξάνει την παραγωγή σεροτονίνης και μ’ αυτό τον τρόπο ανεβάζει την ψυχολογική διάθεση. Αλλά η σοκολάτα ανεβάζει τη διάθεση και λόγω άλλων διεγερτικών ουσιών όπως είναι η καφεΐνη και η θεοβρωμίνη. Να σημειωθεί ότι η βιταμίνη C είναι σημαντική διότι χρειάζεται για τη μετατροπή της τρυπροφάνης σε σεροτονίνη.

Τροφές µε υψηλή συγκέντρωση σε σεροτονίνη (µg ανά γραμμάριο)

Butternuts (Juglans cinerea) 398 ± 90

Μαύρα καρύδια (Junglans nigra) 304 ± 46

Καρύδια Αγγλίας (Juglans regia) 87 ± 20

Shagbark (Caraya ovata) 143 ± 23

Mockernut (Caraya tomentosa) 67 ± 13

Pecans (Caraya illinoensis) 29 ± 4

Sweet Pignuts (Caraya ovalis) 25 ± 8

Μπανάνες 30 ± 7.5

Ανανάς 17.0 ± 5.1

Μπανάνα 15.0 ± 2.4

Ακτινίδιο 5.8 ± 0.9

Δαµάσκηνα 4.7 ± 0.8

Ντοµάτες 3.2 ± 0.6

Αβοκάντο 1.6 ± 0.40

Ακτινίδιο – Haas (California) 1.5 ± 0.21

Ακτινίδιο – Fuerte (California) 0.2 ± 0.04

Ακτινίδιο – Booth (Florida) 1.3

Ακτινίδιο – Dates 0.9

Grapefruit (γκρέιπφρουτ) 0.9

Canteloupe (Μηλοπέπονο, πεπόνι) 0.6

Honeydew πεπόνι 0.2

Ελιές (Μαύρες) 0.2

Μπρόκολο 0.2

Μελιτζάνα 0.2

Σύκα 0.1

Σπανάκι 0.1

Πρέπει τέλος να επισημανθεί, ότι καλή η σεροτονίνη αλλά «μέτρον άριστον». Όσοι ακολουθούν αντικαταθλιπτική αγωγή υπάρχει περίπτωση να εμφανίσουν το λεγόμενο ”σύνδρομο σεροτονίνης ή σεροτονινεργικό σύνδρομο” λόγω υπερβολικής συσσώρευσης της ορμόνης στον οργανισμό τους ειδικά σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα εμφανίζεται υψηλή αρτηριακή πίεση, ζάλη, αποπροσανατολισμός, σπασμοί, κράμπες και αυξημένη αίσθηση ζέστης. Οπότε δεν χρειάζεται να καταφεύγετε σε υπερβολές με την σεροτονίνη, ούτε και με καμία άλλη βιταμίνη ή τρόφιμο.

 

 

 

ΚΟΡΥΦΗ

Είμαι εγώ ή οι ορμόνες μου; ΣΑΣΗ ΧΟΤΖΟΓΛΟΥ: ψυχολόγος και ερευνήτρια εναλλακτικών μεθόδων θεραπείας

Είμαι εγώ ή οι ορμόνες μου;

Ορμόνες:
Είμαι Εγώ ή οι Ορμόνες μου; Η ζωή θεωρείται πως, στο πρωταρχικό της σημείο, είναι μια λειτουργία φυσικής και βιοχημικής δομής. Σ’ αυτό το πρωτογενές επίπεδο ο ρόλος που παίζουν οι ορμόνες για την διατήρηση της ανθρώπινης υγείας και ευεξίας είναι τεράστιος, παρόλο που οι ποσότητες που παράγονται από τους ενδοκρινείς αδένες είναι ελάχιστες. Παντού η πρωτογένεια, αν αφεθεί να κυριαρχήσει μόνη της, συνθέτει και αποσυνθέτει, οικοδομεί και ξηλώνει, ιδρύει και καταλύει. Με άλλα λόγια, οι ορμόνες στην πρωτογένειά τους προετοιμάζουν πάντα το σώμα για δράση! Οποιαδήποτε δράση!

Η δε άποψη για την υγεία είναι ότι αποτελεί το ανεμπόδιστο της ζωής και της αρμονικής ευεξίας, ψυχής και σώματος, για την εξέλιξη του είδους ενάντια σ’ αυτή την πρωτογένεια. Και η άμυνα, είναι αυτή που διασφαλίζει το ανεμπόδιστο, ή καλύτερα το ξεπέρασμα των εμποδίων. Η υγεία, επίσης, σαν γνωσιολογικό θέμα, όπως και η άμυνά της, είναι πρώτης προτεραιότητας για τον άνθρωπο και καθοριστικό για τις δεοντολογικές του κρίσεις και επιλογές.

Διότι κάθε μέρα βλέπουμε ανθρώπους που εμφανίζουν νοητικές ή συναισθηματικές μεταπτώσεις οι οποίες, αρκετές φορές, αποδίδονται στην έξαρση ή στην ανεπάρκεια της ορμονικής τους ισορροπίας όπως π.χ. η πιθανή επιθετικότητα ή ίσως η διαταραγμένη σκέψη ενός διαβητικού που αντιμετωπίζει μια κρίση υπογλυκαιμίας, οι αλλαγές διάθεσης κατά τον κύκλο της εμμηνόρροιας, ακόμη-ακόμη, μια χαρακτηριστική κατάθλιψη, που φτάνει στα όρια της τάσης για αυτοκτονία των ερωτευμένων, μα και εν αντιθέσει, των ατόμων που πάσχουν από τον θυρεοειδή τους αδένα, καθώς και άλλα πολλά.

Παρ’ όλα, λοιπόν, τα επιστημονικά επιτεύγματα, υπάρχουν αρκετά «κατηγορώ» για τον τρόπο συμπεριφοράς απέναντι σ’ αυτή καθ’ εαυτή τη ζωή μας και για το πώς χρησιμοποιούμε αυτό το θείο δώρο της υγείας μυαλού και σώματος, ειδικά σε χώρες όπου έχουμε την πολυτέλεια του ανεπτυγμένου βιοτικού επιπέδου. Οι περισσότερες ορμόνες, όπως τα οιστρογόνα, η προγεστερόνη, η τεστοστερόνη, η αδρεναλίνη, η ινσουλίνη, θυροξίνη, η μελατονίνη, η ντοπαμίνη κ.ά. παράγονται σε ποσοστά του δισεκατομμυρίου ή του τρισεκατομμυρίου, μα η φυσιολογική δομή του οργανισμού μπορεί να υποστεί μεγάλες αλλαγές ακόμα και λόγω πολύ μικρών ορμονικών διακυμάνσεων. Είμαστε, λοιπόν, έρμαια των ορμονών μας ή υπάρχει ένας ολιστικός εαυτός σε μια συνεχή δράση προς την ζωή;

Σε όλες τις εκδηλώσεις και τις ψυχικές διαθέσεις του ανθρώπου πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν οι ορμόνες. Και με την ψυχική διάθεση σχετίζονται τα πάντα: από τις κοινωνικές επιτυχίες έως τον πόνο στο μικρό μας δακτυλάκι! Επειδή, όμως, η επίδραση των ορμονών στη διάθεση έχει και την αντίθετη κατεύθυνση, είναι πολύ δύσκολο να συμπεράνει κανείς με ασφάλεια πότε οι ορμονικές μεταβολές είναι το αίτιο και πότε το αποτέλεσμα των μεταβολών της διάθεσης.

Σε κρίσιμες περιόδους της ανάπτυξης, όπως π.χ. της εφηβείας, της μητρότητας ή της κλιμακτηρίου και των δυο φύλων, οι ορμόνες έχουν σημαντικό ρόλο για τη μετέπειτα δομή του οργανισμού και παίζουν σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά μας επιδρώντας σε διεργασίες που καθιστούν τον οργανισμό ικανό να πραγματοποιήσει μια συγκεκριμένη δραστηριότητα. Και ο ρόλος τους είναι μέρος ενός εξαιρετικά πολύπλοκου μηχανισμού που ως φαίνεται, συνήθως μπορεί να λειτουργήσει με περισσότερους από έναν τρόπους….

«Ήθελα να Προλάβω Μα… Κοκάλωσα από τον Φόβο μου» Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα βρέθηκε πως, τα τελευταία χρόνια, λόγω των πολύ γρήγορων ρυθμών και απαιτήσεων που έχουμε, νευριάζουμε πολύ ευκολότερα και οι ερευνητές λένε πως χάνουμε την ψυχραιμία μας τουλάχιστον δυο φορές την ημέρα! Η δρ. ClaudiaBernat, ειδική σύμβουλος ψυχικής υγείας του PrioryHospital στο Λονδίνο, υποστηρίζει πως, από την μια ο περιβάλλον χώρος μας με τις αυξομειώσεις των απαιτήσεων, καθώς και το φυσικό περιβάλλον που έπαψε να ‘ναι τόσο φυσικό, και από την άλλη, οι προσωπικές μας απαιτήσεις για αυτοπαραδοχή και αναγνώριση από τους γύρω, μας οδηγόυν σε ορμονικές διαταραχές.

Ο οργανισμός «συνεχώς τρέχει για να προλάβει» και οτιδήποτε μπει μπροστά του, που ο ίδιος θα θεωρήσει εμπόδιο, τον θυμώνει, τον πικραίνει, τον καταθλίβει ή τον νευριάζει. Αυτές οι λέξεις με τις έννοιες και την εκδήλωσή τους, τις πιο πολλές φορές, κρύβουν πίσω τους ορμονικές διαταραχές. Και πίσω από αυτές, βρίσκουμε συμπεριφορές, όπως αυτής της ενδοοικογενειακής βίας, όπου ο ένας από τους δυο συντρόφους ή τυχόν και οι δυο να γίνονται κακοποιά στοιχεία ο ένας για τον άλλο, μα και για τα παιδιά τους. Ακόμη, η εφηβική παραβατικότητα και η εγκληματικότητα.

«Κοκάλωσα και δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα» ή «κατουρήθηκα και τα έκανα πάνω μου από την τρομάρα που πήρα» λέμε όταν κάτι μας έχει τρομάξει πολύ. Αυτό συμβαίνει γιατί απλά η αδρεναλίνη που υπερπαράχθηκε στα επινεφρίδια τοξίνωσε τους νευροδιαβιβαστές και δεν μπόρεσε το σώμα να πάρει τις κατάλληλες εντολές για να ενεργήσει. Εκεί, πάλι, π.χ. που είμαστε πολύ θυμωμένοι και κάποιος προσπαθεί να μας ηρεμήσει, σε κλάσματα δευτερολέπτου, αν ειπωθεί κάτι που θα το εκλάβουμε σαν αστείο, θα αρχίσουμε να γελάμε. Αυτό συμβαίνει γιατί πυροδοτήθηκαν λόγω της αύξησης της αδρεναλίνης και της ντοπαμίνης και οι ενδορφίνες –που ευθύνονται για την ευεξία– και έτσι νιώθουμε λίγο καλύτερα από πρότερα, μιας και η ευεξία χαλάρωσε το σφίξιμο που νιώθαμε όταν ήμασταν θυμωμένοι.

Η δραστηριότητα, τέλος, στην οποία εμπλέκεται ένα άτομο καθορίζει την ποιότητα και την ποσότητα των ορμονικών εκκρίσεων. Έχει βρεθεί ότι, οι ορμόνες του στρες επιδρούν με τα κέντρα της επιθετικότητας στον εγκέφαλο αρουραίων με τρόπο φαυλοκυκλικό, ενισχυτικής δηλαδή ανάδρασης. Αν κανείς αναλογιστεί πόσο επιθετικότεροι γινόμαστε εμείς όταν είμαστε αγχωμένοι, φαίνεται εύλογο να υποθέσουμε πως το παραπάνω εύρημα δεν περιορίζεται μόνο στους αρουραίους!

Τι σημαίνει πρακτικά για μας αυτό και τι μπορούμε να κάνουμε; Η απάντηση είναι πως, μπορούμε όταν είμαστε αγχωμένοι να θυμόμαστε ότι είναι πιθανό να νιώσουμε μεγαλύτερο εκνευρισμό και επιθετικότητα, και να έχουμε εκ των προτέρων σκεφτεί πως η αίσθηση ότι ο απέναντι μας που τον αισθανόμαστε ως απαράδεκτο, απειλητικό, τρομερό, είναι πιθανώς υπερβολική.

Η εκ των προτέρων τέτοιου είδους γνώση, μπορεί να μας βοηθήσει να μην εμπλακούμε σε έναν επιζήμιο καυγά όταν είμαστε αγχωμένοι είτε βρισκόμαστε στο σπίτι με τους οικείους μας είτε στην δουλειά. Εξ άλλου το λέμε πια και σαν έκφραση: «Μου ανέβασε την αδρεναλίνη στα ύψη»! Από μας, όμως, εξαρτάται αν θα επιτρέψουμε την συμπεριφορά μας να γίνει ένα δυσάρεστο γεγονός. Γιατί, υπάρχουν πολλά στοιχεία που δείχνουν πως οι ορμόνες πράγματι επηρεάζουν τη συμπεριφορά ποικιλοτρόπως, μα υπάρχει και το γνωστικό μέρος με την μνήμη των πρότερων εμπειριών και των επιστημονικών ερευνών που μας γίνονται γνωστές, ούτως ώστε να μην αφηνόμαστε έρμαια των έσω εκκρίσεών μας, αλλά να βάζουμε σε χρήση και την λογική μας!

«Θέλω να Χάνω το Μέτρο» «Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη», λένε όσοι είναι συνηθισμένοι σε ένα τυπικό, δημοσιοϋπαλληλικής τάξης ωράριο και βιάζονται να επιστρέψουν στο σπίτι, να βάλουν τις παντόφλες και να στρωθούν σε μια αναπαυτική πολυθρόνα. Το ρητό αυτό δεν ισχύει για όλους.

Υπάρχουν άνθρωποι που όχι μόνο είναι ικανοί να δουλεύουν είκοσι ώρες το εικοσιτετράωρο, αλλά και αγωνίζονται να εξοικονομήσουν χρόνο για να επιδοθούν σε επιπλέον δραστηριότητες, που ανταποκρίνονται στο δυναμικό ταμπεραμέντο τους και την ισχυρή τους θέληση για ζωή. Πρόκειται στην κυριολεξία για «άλογα κούρσας», που θυσιάζουν πρόθυμα την ασφάλεια και την υγεία στον βωμό του υψηλού κινδύνου.

Η μεγάλη ποσότητα τεστοστερόνης και αδρεναλίνης που εκκρίνει ο οργανισμός αυτών των ατσαλωμένων αρσενικών αναζητεί επίμονα διέξοδο στο «ζειν επικινδύνως» και, τις περισσότερες φορές, τη βρίσκει. «Το ρίσκο είναι η δεύτερη ζωή μας» δηλώνουν οι fan των extreme-sport, τα «golden-boys» των χρηματιστηρίων, οι υπερ-μάνατζερς και μπίζνεσμεν. Όλοι αυτοί ανήκουν στην κατηγορία των πολεμοχαρών ρισκ-μεν.

Και αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο, αν σκεφτούμε ότι η οικονομική ζωή δεν είναι παρά το πεδίο ενός διαφοροποιημένου πολέμου, με νικητές και νικημένους, με μαχητές που κρατάνε περίεργα όπλα (ένα λάπτοπ, ένα στυλό, μια στατιστική ανάλυση ή τα πλάνα ενός καινούργιου υπερόπλου –ενός προϊόντος που θα κατακτήσει την αγορά), με στρατηγικά πλάνα βασισμένα πάνω στο μάρκετινγκ. Για τον «οικονομάνθρωπο», οι δυσκολίες που παρουσιάζονται ξαφνικά και για οποιοδήποτε λόγο, είναι επίσης, ό,τι για τον ορειβάτη μια δύσκολη ανάβαση.

Η σύνδεση του ανθρώπου με το στρες και με τον κίνδυνο είναι μια πολύ παλιά υπόθεση, που ξεκινάει από τα χρόνια της προϊστορίας και έχει να κάνει με την ανθρώπινη βιολογία. Οι «ήρωες της αδρεναλίνης και της τεστοστερόνης» ακόμη και σήμερα δεν θα παραιτηθούν ποτέ από την επιθυμία τους να φθάνουν στα άκρα(!). Πολλοί μάλιστα θεωρούν ότι η υποβολή στη δοκιμασία του υψηλού κινδύνου είναι ευεργετική για την απόδοσή τους στην δουλειά και την επιτυχία. Το μόνο που δεν λογαριάζουν είναι το κόστος της υγείας τους.

Οι σύγχρονες μελέτες έχουν αποδείξει ότι, όταν ο άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με κάποιο κίνδυνο, το σύστημά του δεν πλημμυρίζει μόνο από αδρεναλίνη, αλλά και από στρες-ορμόνες, καθοριστικές της διάθεσής του, όπως η ενδορφίνη και η εγκεφαλίνη. Το αποτέλεσμα που έχει η κυκλοφορία των στρες-ορμονών στο ανθρώπινο σύστημα είναι παρόμοιο μ’ αυτό που δίνει η μορφίνη, δηλαδή συναισθήματα ψυχικής και σωματικής ευφορίας και ανάτασης.

Και ο βραβευμένος με το Νόμπελ δρ. Ντάνιελ Κάνεμαν στην «οικονομία της συμπεριφοράς» παρατήρησε ότι η διάθεση για κέρδος, είτε μέσα από επιχειρήσεις είτε από τυχερά παιγνίδια, πυροδοτούσε την ίδια δραστηριότητα με εκείνη που προκαλούσε μια ευχάριστη γεύση ή μια εθιστική ουσία, καθώς και την έκκριση σεξουαλικών ορμών. Όσο δε για το «άρωμα του χρήματος» φημίζεται για την «ελκτική» του δύναμη. Ωστόσο οι επιστήμονες που απομόνωσαν την μυρωδιά του λένε πως δεν είναι τίποτα περισσότερο πέρα από τη δυσοσμία του υλικού που έρχεται σε επαφή με το ιδρωμένο δέρμα.

Στα χρόνια της προϊστορίας ο άνθρωπος κυνηγώντας στα δάση για την τροφή του, δεν είχε να εκτελέσει μόνο μια επίπονη σωματική άσκηση, αλλά έπρεπε και να λειτουργεί με την αίσθηση των κινδύνων που παραμόνευαν σε κάθε του βήμα. Από τότε το ανθρώπινο σύστημα προσαρμόστηκε να λειτουργεί με αυτή την αναζήτηση του κινδύνου που χαρίζει ευφορία και αυτό το μήνυμα είναι γραμμένο στο συλλογικό ασυνείδητο, που μας διαπερνά όλους. Είναι η κυτταρική μνήμη του εγκεφάλου μας.

Και αν θέλει κανείς να αναζητήσει τις αιτίες για τα φαινόμενα της βίας και των πολέμων που ταλαιπωρούν έως και σήμερα τον κόσμο, δεν έχει παρά να ψάξει στις αρχέγονες αιτίες της λυτρωτικής αναζήτησης του κινδύνου. Για τον πολιτισμένο άνθρωπο, τα μεν αρχέγονα σχήματα παραμένουν, έχουν όμως ανατραπεί οι όροι του παιγνιδιού. Η ανάγκη για την επίπονη σωματική άσκηση γίνεται σπορ και η ανάγκη για την αναζήτηση του κινδύνου παίρνει το όνομα «μπίζνες». Η δε αναζήτηση της τροφής δεν γίνεται πια στην ζούγκλα, αλλά στην κοινωνία. Και η τίγρη με τα κοφτερά δόντια δεν είναι άλλη παρά η αντίπαλη επιχείρηση ή ο συνάδελφος στο διπλανό γραφείο που μπορεί να μας πάρει την θέση.

Για τους ανθρώπους που ασχολούνται με τις επιχειρήσεις, δεν είναι μόνο το κέρδος που μετράει, είναι και η πρόκληση. Να αναμετρηθείς με το θηρίο και να το νικήσεις! Είναι η αίσθηση του προϊστορικού κυνηγού που ξυπνάει, η αίσθηση του πειρατή που κυριεύει το πλοίο με τα λάφυρα! Για πολλούς, το κυνήγι του στρες και της έντασης ξεπερνάει τα όρια της απλής αναζήτησης και γίνεται κάτι περισσότερο: ένας τρόπος ζωής. Και όπως ήδη αναφέρθηκε, οι μπίζνες είναι πόλεμος.

Στόχος, λοιπόν, της επιχειρηματικής αναζήτησης δεν είναι μόνο το κέρδος, αλλά και ο κίνδυνος για το τυχόν χάσιμο αυτής της ίδιας της ζωής. Έτσι οι πόλεμοι συνεχίζουν είτε στα πραγματικά πεδία των μαχών, είτε μέσα στην απλή καθημερινότητα. Και οι έρευνες έρχονται να προσθέσουν πως το 95% της βίας και της εγκληματικότητας οφείλεται… στην υψηλή τεστοστερόνη(!).

Δεν είναι, όμως, πλέον μόνο οι άνδρες, που η υπερέκκριση της τεστοστερόνης τους οδηγεί σε υψηλά ρίσκα, ανταγωνιστικότητα, επιθετικότητα, βία κα πολέμους. Σήμερα, αρκετές γυναίκες παίρνουν σκευάσματα με τεστοστερόνη για περισσότερη ενέργεια. Αυτό έγινε πια μόδα, και οι γυναίκες αποτελειώνουμε έτσι την όποια θηλυκότητα θα μπορούσε να μας έχει απομείνει. Αρσενικοποιούμαστε, δυστυχώς, όλο και πιο πολύ. Και όλα αυτά για μια ανταγωνιστικότητα στο όνομα της «ισότητας», της επιτυχίας, του πλούτου και της αναγνώρισης(!).

Η τεστοστερόνη μπορεί ναι μεν να κάνει την γυναίκα πολύ ενεργητική και την πιο πετυχημένη στην δουλειά της, μα συγχρόνως την κάνει πιο απερίσκεπτη, επιθετική, βίαιη και απότομη, μέχρι που μπορεί να οδηγηθεί στα ναρκωτικά και την εγκληματικότητα. Η τεστοστερόνη δεν είναι η μόνη ορμόνη που σχετίζεται με την επιθετικότητα. Βρέθηκε πως και τα οιστρογόνα –είτε λόγω δυσλειτουργίας, είτε λόγω λήψης σκευασμάτων– αυξάνουν, επίσης, την επιθετικότητα. Και οι νικητές ξεχωρίζουν από το πλήθος, επειδή ακόμη και στις πιο δύσκολες περιπτώσεις παίρνουν γρήγορα αποφάσεις. Αλλά η επιτυχία έχει κι ένα ακριβό τίμημα: όλο και περισσότεροι, άνδρες ή γυναίκες, το πληρώνουν με την υγεία.

Έρωτας και Ορμόνες:
Ο σύγχρονος τρόπος της ζωής μας είναι γεμάτος με φόβους και νευρώσεις, φουλ στο στρες και την τοξικότητα, με διατροφή επίσης κακής ποιότητας και περιορισμένο ύπνο. Ας μην μιλήσω για τα αντικαταθλιπτικά σκευάσματα που έχουν γίνει καραμέλες, καθώς και την συνεχή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία στην οποία υποβαλλόμαστε! Όλα αυτά εκθέτουν σε πολλούς κινδύνους την καλή λειτουργία του ενδοκρινικού μας συστήματος, μιας και όλα αυτά διαταράσσουν την λειτουργία των ορμονών.

Καθώς, όμως, ο υδράργυρος ανεβαίνει, παρασύρει μαζί του από την μια την ευερεθιστικότητά μας, αλλά συγχρόνως, και την ερωτική μας διάθεση η οποία «χτυπάει» κόκκινο. Οι ορμόνες στο αίμα μας παρουσιάζουν αξιοσημείωτες αλλαγές: Στους ερωτευμένους άνδρες η ορμόνη τεστοστερόνη, που μεταξύ άλλων αυξάνει την επιθετικότητα και τη σεξουαλική ορμή, μειώνεται. Αντίθετα στις γυναίκες, η τεστοστερόνη, που συνήθως βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα και είναι υπεύθυνη για τη σεξουαλική ορμή των γυναικών, αυξάνεται. Και στα δύο φύλα αυξάνεται σημαντικά η κορτιζόνη που είναι η κατ΄ εξοχήν ορμόνη του στρες. Και το ότι η τεστοστερόνη μειώνεται στους άνδρες ενώ αυξάνεται στις γυναίκες, ερμηνεύεται από τους ερευνητές ως μια προσπάθεια της φύσης να μειώσει τις διαφορές μεταξύ των δύο!

Η δε μείωση των διαφορών, που προνοεί η φύση για τους ερωτευμένους, συμβάλλει στη σύναψη πιο στενών και ισχυρών σχέσεων μεταξύ τους. Και σε έρευνες με ερωτευμένους φάνηκε ότι υπάρχει αδρανοποίηση των κυκλωμάτων εκείνων που σχετίζονται με την άσκηση κριτικής προς τους άλλους ανθρώπους και την κοινωνία γενικότερα. Οι ορμονικές, λοιπόν, αλλαγές και η απενεργοποίηση της κριτικής διάθεσης του εγκεφάλου, βοηθούν στη διαμόρφωση καλύτερων και πιο στενών σχέσεων στο ερωτευμένο ζευγάρι.

Εξ άλλου ήδη είναι γνωστό ότι οι ερωτευμένοι τυφλώνονται από την αγάπη τους και δεν βλέπουν τα λάθη ή τις ατέλειες του αγαπημένου ή της αγαπημένης τους. Βιώνουν μια κατάσταση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως «στρεσογόνος». Ακριβώς, δηλαδή, όπως συμβαίνει σε περιόδους έντονου άγχους, ο οργανισμός απελευθερώνει κατεχολαμίνες, αυξάνονται τα επίπεδα της αδρεναλίνης και επομένως παρουσιάζεται ταχυκαρδία. Ως αποτέλεσμα, το ερωτευμένο άτομο συνήθως ιδρώνει, ανατριχιάζει και κοκκινίζει το πρόσωπό του. «Κόμπος» επίσης και το στομάχι, γιατί όταν είμαστε ερωτευμένοι, δεν έχουμε όρεξη να φάμε. Δεν είναι τυχαίο ότι η σεροτονίνη, που είναι υπεύθυνη για τη ρύθμιση του συναισθήματος, παίζει σημαντικό ρόλο και στις διεργασίες πρόσληψης της τροφής!

Τον πρώτο καιρόως ερωτευμένοι είμαστε έρμαια των σεξουαλικών ορμονών μας. Έπειτα από μερικούς μήνες, οπότε και θεωρείται ότι ξεκινάει το πραγματικό πάθος, τότε ο οργανισμός ενεργοποιεί το σύστημα παραγωγής ντοπαμίνης, ουσία η οποία κάνει κάθε άτομο να ποθεί το ταίρι του. Ταυτόχρονα, στον εγκέφαλο μειώνεται η συγκέντρωση σεροτονίνης, με αποτέλεσμα η έλλειψή της να δημιουργεί έμμονες σκέψεις. O ερωτευμένος σκέφτεται μόνο το άτομο που ποθεί.Γι’ αυτό και συχνά χρησιμοποιείται η έκφραση «τρελός από έρωτα». Oι επιστήμονες εξηγούν αυτό το φαινόμενο παρομοιάζοντας τους ερωτευμένους με τους καταθλιπτικούς, που εξαιτίας των χαμηλών επιπέδων σεροτονίνης σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου τους, παρουσιάζουν διάφορες εμμονές.

Σε αυτή την περίοδο, τα τμήματα του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη σωστή κρίση υπολειτουργούν, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος που επιθυμούμε να φαίνεται ιδανικός και χωρίς κανένα ελάττωμα. Η κατάσταση αυτή δεν διαρκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, γιατί δημιουργεί ένταση και πίεση. Όταν, λοιπόν, τα επίπεδα της υδροκορτιζόνης (ορμόνης που συνδέεται άμεσα με το στρες) αυξάνονται, έχει φτάσει η στιγμή να εδραιωθεί η σχέση. Τον ρόλο τότε αναλαμβάνουν η οξυτοκίνη και η βαζοπρεσίνη, που σχετίζονται με το συναίσθημα της οικειότητας και της τρυφερότητας.

Εργαστηριακές μελέτες δείχνουν ότι οι ευτυχισμένοι άνθρωποι, όπως είναι οι ερωτευμένοι, κινδυνεύουν λιγότερο από καρδιακή προσβολή και Διαβήτη Τύπου 2, ενώ παρουσιάζουν σπανιότερα υψηλή πίεση στη ζωή τους (και όχι στα πρώτα στάδια του έρωτα, που η πίεση ανεβαίνει λόγω αδρεναλίνης). Σύμφωνα μάλιστα με αμερικανικές έρευνες, τα ανοσοκύτταρα των ευτυχισμένων είναι περισσότερα από ό,τι των υπολοίπων ανθρώπων, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν καλύτερο ανοσοποιητικό, ενώ η χωρητικότητα των πνευμόνων τους είναι μεγαλύτερη.

Όταν η απόσταση με το αντικείμενο του πόθου μας μειώνεται, τα ηνία αναλαμβάνει… η μύτη! Συνηθίζουμε να λέμε: «Μήπως μας ‘’σέρνουν’’ από τη μύτη»; Σύμφωνα, λοιπόν, με επιστημονικά στοιχεία, η όσφρηση φαίνεται να έχει τον τελευταίο λόγο στην επιλογή της σχέσης.O κάθε άνθρωπος έχει μια μυρωδιά που αναδίδει το σώμα του, η οποία είναι μοναδική, όπως τα δαχτυλικά του αποτυπώματα. Αυτή ακριβώς η οσμή μπορεί να προκαλέσει ερωτική επιθυμία σε κάποιον ή να απωθήσει έναν άλλον. Μάλιστα, η οσμή συνδέεται άμεσα με την περιοχή του εγκεφάλου που ελέγχει τη συναισθηματική συμπεριφορά.

Υπεύθυνες για όλη αυτή τη διαδικασία είναι οι φερομόνες, ουσίες που παράγει το σώμα από αδένες που βρίσκονται στο στόμα, τις μασχάλες, το στήθος και τα γεννητικά όργανα. Παράγονται κατά την περίοδο της εφηβείας και σχετίζονται άμεσα με τη σεξουαλική διέγερση. Σύμφωνα μάλιστα με ερευνητές, η παραγωγή φερομονών σχετίζεται και με το ανοσοποιητικό σύστημα. Θεωρείται ότι πρόκειται για μια προσπάθεια του οργανισμού να επιλέξει –βάσει της μυρωδιάς– τον ιδανικό σύντροφο, ώστε να υπάρχει η μεγαλύτερη δυνατή συμβατότητα των ανοσοποιητικών συστημάτων των δύο ατόμων, με απώτερο σκοπό να αποκτήσουν γερά παιδιά. Αυτή είναι η φύση! Βάζει σε χρήση όλους τους πιθανούς συνδυασμούς των λειτουργιών κάθε έμβιου όντος, όπως και του ανθρώπου, και κάνει ό,τι το δυνατόν καλύτερο για την διαιώνισή τους!

Από μια «τεχνολογική» βιολογική άποψη, ο άνθρωπος, όπως είδαμε, είναι «ρυθμισμένος» να αισθάνεται ευτυχής όταν αναλαμβάνει δύσκολες ψυχικές ή σωματικές αποστολές. Αυτό που λείπει σήμερα, είναι ένα σκίρτημα καρδιάς. Συνειδητοποιώντας την αξία της ζωής και της υγείας, είναι καλύτερα να αναζητήσουμε αυτό το σκίρτημα μέσα από τον έρωτα και την αγάπη, παρά μέσα από το «τρεχαλητό του Βέγγου» και τους πολέμους. Και μήπως ήρθε η ώρα να ξαναθυμηθούμε εκείνο το…«Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο»;

Γνωρίζοντας ότι οι ορμόνες επηρεάζουν όλη την ψυχοσύνθεση, καθώς επίσης και την υγεία του σώματος, επεκτείνεται η κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς του εαυτού μας μα και των άλλων. Το παν, λοιπόν, είναι η σωστή διαχείριση των «θέλω» μας. Και αν αυτό υιοθετηθεί ως τρόπος ζωής, είναι η υγεία μας, καθώς και η αντίσταση στις μόδες και τις αρρώστιες του καιρού μας γιατί… αγαπάμε τη Ζωή!!!

ΚΟΡΥΦΗ

Επίφυση: Η ενεργειακή μας σύνδεση

Σε όλη την ιστορία ως τώρα η επίφυση έχει επηρεάσει τους περισσότερους πολιτισμούς. Οι αρχαίοι Σουμέριοι ήξεραν ότι η επίφυση έχει ξεχωριστές δυνάμεις. Από γενιά σε γενιά έχει παρασταθεί σαν κουκουνάρι σε όλες τις μορφές της τέχνης. Οι Αιγύπτιοι χρησιμοποίησαν το κώνο του κουκουναριού μέσα από εικόνες για τελετουργικούς σκοπούς, σε τοιχογραφίες και κοσμήματα. Ο Βουδισμός χρησιμοποιεί επίσης το κωνικό κουκουνάρι της επίφυσης, όπου απεικονίζεται συχνά ως κάλυμμα για το κεφάλι στα αγάλματα του Βούδα . Το Βατικανό έχει μια μεγάλη αυλή αφιερωμένη σε ένα πολύ μεγάλο γλυπτό του κουκουναριού. Ακόμη και το ακόλουθο προσωπικό του Πάπα σε κάποιες περιπτώσεις στέφεται με τον ίδιο συμβολισμό. Σχεδόν κάθε πολιτισμός του κόσμου χρησιμοποιεί το κουκουνάρι, σε συνδυασμό με το συμβολισμό της σοφίας και διορατικότητας.
Η Rene Descartes αναφέρθηκε για την επίφυση ως «έδρα της ψυχής”, γνωστή επίσης και ως συνείδηση. Η επίφυση έχει για πολύ καιρό αναφερθεί και ως αστρική πύλη / stargate, το ajna και το 3ο μάτι στο υψηλότερο πνευματικό εαυτό μας. Το τρίτο μάτι είναι ένα από τα τσάκρα του σώματός μας και βρίσκεται στο κεφάλι, ανάμεσα στα δύο μάτια μας και μια ίντσα πάνω από τη γραμμή των φρυδιών. Το σύμβολο του ιδίου του τρίτου ματιού βρίσκεται στο πίσω μέρος του ενός δολαρίου…. στην κορυφή της πυραμίδας.
Μάλλον απίστευτο όταν γνωρίζετε ότι η επίφυση είναι περίπου στο μέγεθος ενός σταφυλιού η πράσινου φασολιού και βρίσκεται στη μέση του κρανίου μας, κοντά στον υποθάλαμο. ανάμεσα στα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου.

Η φωτο από:.rhodes.aegean.gr

Μέχρι τη δεκαετία του 1990,καμία σύγχρονη δημόσια έρευνα δεν διενεργήθηκε για να διαπιστωθεί η επίδραση του φθορίου στην επίφυση. Είναι πλέον ευρέως γνωστό ότι η επίφυση έχει την δεύτερη υψηλότερη ροή του αίματος στο σώμα, τη δεύτερη μόνο για τα νεφρά. Ο Δρ Jennifer Luke στο Πανεπιστήμιο του Surrey στην Αγγλία τιμάται για την ανακάλυψη του αυτή και βρήκε επίσης για την επίφυση ότι είναι ο πρωταρχικός στόχος της συσσώρευσης φθορίου μέσα στο σώμα μας. Ο Luke διαπίστωσε επίσης ότι μια ενήλικη επίφυση περιέχει περισσότερο φθόριο από οποιοδήποτε άλλο μαλακό ιστό στο σώμα, στο σημείο όπου η επίφυση εγκλείεται με μικροκρυστάλλους από ασβεστίτη οι οποίοι έχουν την ίδια σκληρότητα όπως τα δόντια μας. Έτσι, η επίφυση μολύνεται με μικροκρυστάλλους από ασβεστίτη , από τις καταθέσεις φθορίου. Η επίφυση βοηθάει επίσης ρυθμίζοντας λεπτές λειτουργίες του μεταβολισμού του σώματός μας και η κύρια ορμόνη που παράγει είναι η μελατονίνη, η οποία είναι κρίσιμη για τη διαμόρφωση του ανοσοποιητικού συστήματος του σώματος μας. Έτσι, αν το ανοσοποιητικό σύστημα είναι σε κίνδυνο κατά κάποιο τρόπο, μπορείτε να υποθέσετε ότι η επιδείνωσης της υγείας θα προκύψει από εκεί προκαλώντας πρόωρο θάνατο του ατόμου. Πρέπει να γνωρίχετε ότι οι Ναζί κατείχαν επίσης σε κάποιο βαθμό αυτή τη γνώση από τα ερευνητικά τους προγράμματα και από το πώς χρησιμοποίησαν το φθόριο.
Είναι πλέον γνωστό  ότι η σύνθετη ασβεστοποίηση του φθορίου της επίφυσης μειώνει την αίσθηση της κατεύθυνσης και εξηγεί πώς μπορούμε να γίνουμε αποπροσανατολισμένοι, ξεχασιάρηδες και να περπατάμε τριγύρω σαν να έχουμε βάλει τον αυτόματο πιλότο. Κάποιοι
από εμάς θα το παραβλέψουμε, στη στιγμή αλλά η νόσο του Αλτσχάιμερ έχει άμεση σχέση με το αλουμίνιο. Μην ξεχνάτε, το φθόριο είναι ένα τοξικό παραπροϊόν της βιομηχανικής παραγωγής αλουμινίου. Έτσι, η νόσος του Αλτσχάιμερ μπορεί να είναι κληρονομική μόνο αν χρησιμοποιείτε σκεύη αλουμινίου της  μαμά σας. Και αυτό δεν είναι αστείο.              
ερισσότερα για το Φθόριο

 

ΚΟΡΥΦΗ

Η τεστοστερόνη «δένει» τη γλώσσα των αγοριών Τα υψηλά επίπεδα της ορμόνης κατά την εγκυμοσύνη διπλασιάζουν τον κίνδυνο καθυστέρησης της ομιλίας

 

 

ΚΟΡΥΦΗ

 

Η ιστοσελίδα αυτή είναι  τμήμα του οικοχώρου "ΥΓΕΙΑ"

 

ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ © 2008-2009 ΒΟΥΛΑ ΒΑΒΑΡΟΥΤΣΟΥ

από 7/4/09   .free counters.free counters........

.

Μετρητής 

Επισκεπτών

από 16/1/2009

..........