ΟΝΟΜΑΤΑ

πλοηγείτε στον ιστοχώρο της Βούλας Βαβαρούτσου

για καλύτερη πλοήγηση στις ιστοσελίδες

Η ιστοσελίδα αυτή είναι τμήμα του οικοχώρου "ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ"

Όνομα
Περί Ονοματοδοσίας	τελευταία ενημέρωση: 30/01/2012	Γενικά περί Επωνύμων
Συμβολισμός ονομάτων		Από πού προέρχεται το όνομά μου;
Ονόματα που προέρχονται από σύμπτυξη άλλων		ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ
Ονόματα που δεν γιορτάζουν		«Ελληνικά» ονόματα, με εβραϊκές ρίζες
Ημερολογιακό εορτολόγιο		«Ελληνικά» ονόματα, με εβραϊκές ρίζες
Τα ονόματα της Θεοτόκου Παναγίας		Ονόματα σε ελληνικές παροιμίες και εκφράσεις
Εορτολόγιο ονομάτων		Δημοφιλέστερα ονόματα 2009
Εκατομμύρια e-ονόματα για το βλαστάρι σας		Το όνομα αποκαλύπτει αν θα πάθω έμφραγμα;
Βρείτε user name		Η ΜΥΡΤΙΣ
Έδωσε το όνομα Facebook!	Εύρεση κινητών εορτών και αργιών.xls	Επιλέγουν ονόµατα παραδοσιακά

ΠΕΡΙ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΟΔΟΣΙΑΣ

Το όνομα

Τα ονόματα ανέκαθεν είχαν σπουδαία σημασία για την ανθρώπινη επικοινωνία και κατανόηση, δεδομένου ότι έπαιζαν το ρόλο των στοιχείων εκείνων με τα οποία γινόταν γνωστή η δήλωση προσώπων, ζώων και αντικειμένων. Το όνομα γρήγορα εξελίχθηκε σε μέσο με το οποίο δηλώνεται κάποιο πρόσωπο ή πράγμα. Αν αυτό έχει σημασία για το φυτικό και ζωϊκό κόσμο, πόσο μάλλον για τον άνθρωπο, στον οποίο είναι εντονότερος ο προσωπικός χαρακτήρας, τα δε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εμφανίζονται σε διαφορετικούς ανθρώπους με τρόπο διάφορο και ανεπανάληπτο. Το όνομα και η ονοματοδοσία δεν εξελίχθηκαν άσχετα προς τον ιστορικό βίο και τις περιπέτειες των λαών. Μέσω των ονομάτων μπορεί να παρακολουθήσουμε την ιστορική πορεία ενός ολόκληρου έθνους. Συχνά τα ονόματα ασκούν επάνω μας γοητεία και δύναμη, ενώ άλλα αποστροφή. Αυτό συμβαίνει επειδή τα φέροντα τα ονόματα αυτά πρόσωπα συνδέονται με καλές αναμνήσεις του παρελθόντος στην πρώτη περίπτωση και με αρνητικές εμπειρίες και καταστάσεις στη δεύτερη. Συχνά τα ονόματα είναι διακριτικά του θρησκεύματος του φέροντος προσώπου και συνδέονται με τις φιλοσοφικές ή κοινωνικές πεποιθήσεις των ανθρώπων.

Το όνομα στους Εθνικούς

Οι Έλληνες διακρίθηκαν περισσότερο από κάθε άλλο λαό για τον πλούτο των προσωπικών ονομάτων. Η χαρά και η υπερηφάνεια των Ελλήνων ήταν το προσωπικό τους όνομα, ποτέ το επάγγελμα ή ο τίτλος. Η έλλειψη ονομάτων και ονοματοδοσίας από κάποιο λαό θεωρούνταν ανέκαθεν έλλειψη πολιτισμού. Αντίθετα μ' αυτό που συνέβαινε στους πρωτόγονους λαούς, στους πολιτισμένους οι άνθρωποι φέρουν προσωπικά ονόματα, τα οποία και λαμβάνουν με πράξη ονοματοδοσίας. Στους Αρχαίους Έλληνες το όνομα δινόταν στο βρέφος ή κατά τη γέννησή του ή κατά την όγδοη ημέρα από τη γέννηση.

Το όνομα στην Παλαιά Διαθήκη

Στην Παλαιά Διαθήκη βλέπουμε πως ο άνθρωπος, ως το τελειότερο των δημιουργημάτων, από την πρώτη στιγμή φέρει ιδιαίτερο όνομα, δηλωτικό της ατομικότητας και μοναδικότητάς του, και μ' αυτό διακρίνεται από τα άλλα πρόσωπο που βρίσκονται μαζί του. Ο Δημιουργός καλεί τον πρωτόπλαστο ΑΔΑΜ με το όνομά του, ενώ εκείνος δίνει ονόματα στα ζώα και στη γυναίκα του.

Οι Ιουδαίοι έδιναν το όνομα στο βρέφος αμέσως με τη γέννησή του, ενώ αργότερα κατά την όγδοη ημέρα από τη γέννηση. Μάλιστα η κατά την όγδοη ημέρα ονοματοδοσία συνδέθηκε με την περιτομή. Η πράξη αυτή ήταν σε χρήση την αρχαιότητα στους Αιγύπτιους και Αιθίοπες. Απ' αυτούς την παρέλαβαν οι Εβραίοι. Η περιτομή είναι θρησκευτική πράξη που διατάχθηκε από τον ίδιο το Θεό, για ν' αποτελεί εμφανές σημείο καθενός που ανήκει στο Θεό, καθώς και της διαθήκης που συνήψε ο Θεός με τον Αβραάμ. Η σύνδεση της ιουδαϊκής περιτομής με την ονοματοδοσία φανερώνει ίσως τη μεγάλη σπουδαιότητα που και οι Ιουδαίοι προσέδιδαν στο όνομα και τη σημασία του για τη ζωή του ανθρώπου.

Το όνομα στη χριστιανική διδασκαλία

Τη σημασία του ανθρωπίνου ονόματος παρέλαβε και ο Χριστιανισμός, ο οποίος την ανέδειξε και την προήγαγε, καθώς την απεγκλώβησε από τα ασφυκτικά χωροχρονικά δεσμά του παρόντος κόσμου τοποθετώντας την στην εσχατολογική διάσταση.

Πότε δίνεται το όνομα;

Το όνομα, κατά την τάξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δίνεται την όγδοη ημέρα από την γέννηση του βρέφους. Γιατί; Στην βιβλική αποκάλυψη ο αριθμός «επτά» είναι το σύμβολο του κόσμου που δημιούργησε ο Θεός «καόν λίαν», του κόσμου που είχε φθαρεί από την αμαρτία και παραδόθηκε στο θάνατο. Η εβδόμη είναι η ημέρα κατά την οποία ο Δημιουργός αναπαύθηκε και την ευλόγησε, είναι η ημέρα που εκφράζει τη χαρά και ευφροσύνη του ανθρώπου για τη δημιουργία ως κοινωνίας με το Θεό. Όμως η ημέρα αυτή είναι μια διακοπή εργασίας, όχι το πραγματικό τέλος της. Είναι η ημέρα της προσδοκίας, της ελπίδας του κόσμου και του ανθρώπου για λύτρωση, για την ημέρα που είναι πέρα από το «επτά», πέρα από τη διαρκή επανάληψη του χρόνου. Το αδιέξοδο αυτό ήλθε να καταβάλει η καινούργια ημέρα, που εγκαινίασε ο Χριστός με την Ανάστασή Του. Από «τη μια Σαββάτων» άρχισε ένας καινούργιος χρόνος, ο οποίος αν και εξωτερικά παραμένει μέσα στον παλαιό χρόνο αυτού του κόσμου και μετριέται σε σχέση με τον αριθμό «επτά», ο πιστός νιώθει πως είναι καινούργιος. Το «οκτώ» γίνεται πλέον σύμβολο του νέου αυτού χρόνου.

Γιατί δίνεται το όνομα κατά την όγδοη ημέρα;

Η Εκκλησία τοποθετώντας την ονοματοδοσία κατά την όγδοη ημέρα θέλει να καταστήσει το αρτιγέννητο παιδί μέτοχο και κοινωνό αυτής της νέας πραγματικότητας και να καταδείξει σ' αυτό τη δυναμική πορεία της καταξιωμένης ανθρώπινης ζωής, κατάληξη της οποίας είναι η Βασιλεία των Ουρανών. Βλέπουμε εδώ ότι η Εκκλησία θεωρεί το βρέφος που μόλις γεννήθηκε ως ολοκληρωμένο ήδη άνθρωπο, το αντιμετωπίζει με την ίδια πρόνοια που αντιμετωπίζει τον κάθε άνθρωπο. Το όνομα του ανθρώπου του δίνει ταυτότητα ως πρόσωπο και διαβεβαιώνει τη μοναδικότητά του. Γι' αυτό και φροντίζει πλέον να του δώσει όνομα. Δεν θεωρεί το βρέφος απλά άνθρωπο, γενικά και αόριστα, ούτε σαν φορέα μιάς αφηρημένης κι απρόσωπης φύσης.Είναι πράγματι συγκλονιστικό το γεγονός ότι πολύ πρίν αναγνωρισθούν στα παιδιά τα ανθρώπινα δικαιώματα, πρίν ακόμη ιδρυθούν οι παγκόσμιες οργανώσεις για την προστασία των παιδιών, η Εκκλησία εφαρμόζοντας εδώ κι αιώνες τη φιλάνθρωπη, όσο κι αγνοημένη, πρακτική της προς όλους τους ανθρώπους με την ευχή της ονοματοδοσίας ομολογεί τη μοναδικότητα του συγκεκριμένου παιδιού κι αναγνωρίζει το θεϊκό δώρο της προσωπικότητάς του.

Η ευχή της ονοματοδοσίας

Η Ευχή ονομάζεται έτσι επειδή με την ευλογία που παρέχει στο παιδί η Εκκλησία, οκτώ ημέρες μετά τη γέννησή του, το προσφωνεί για πρώτη φορά με το δικό του προσωπικό όνομα. Αυτό συμβαίνει όχι επειδή είναι η πρώτη φορά που η Εκκλησία το ευλογεί και του εύχεται- ήδη κάτι τέτοιο συνέβη την πρώτη ημέρα-, αλλά επειδή οι ευχές της πρώτης ημέρας απευθύνονται κυρίως στη μητέρα και δευτερευόντως στο παιδί. Αυτό το όνομα θα φέρει σ' όλη του τη ζωή και μ' αυτό το όνομα θα εισέλθει τελικά στην αναμενόμενη Βασιλεία του Θεού, προτύπωση της οποίας είναι η ημέρα αυτή της λήψεώς του.

Εκείνο που κάνει η ευχή είναι να καταδείξει το σκοπό του ανθρώπου, που είναι η ένωσή του με το Θεό. Γι' αυτό και δεν παραλείπει να εκφράσει το αίτημα της συνάψεώς του στην Εκκλησία και της τελειώσεώς του με τα άγια Μυστήρια του Χριστού. Μόνο, ως μέλος της Εκκλησίας, που θα γίνει με το Βάπτισμα, το παιδί θα ξεπεράσει τη διάσπαση της αμαρτίας. Έτσι γίνεται φανερό ότι η ευχή της ονοματοδοσίας στοχεύει στα Μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος και τη συμμετοχή του ανθρώπου στη Θεία Ευχαριστία.

Η Ακολουθία της ονοματοδοσίας

Η ευχή εντάσσεται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της Ακολουθίας της ονοματοδοσίας, που τελείται στο ναό ή στο σπίτι. Το παιδί υποδέχεται ο ιερέας όχι μέσα στο Ναό, αλλά σον πρόναο. Εκεί τελεί και την Ακολουθία. Η καταβολή της διάταξης αυτής είναι δυνατό να αναζητηθεί στην πράξη της Αρχαίας Εκκλησίας, κατά την οποία οι προβαπτισματικές τελετές γίνονταν όχι στον κυρίως Ναό αλλά στο προαύλιο του βαπτιστηρίου. Μετά την ανάγνωση της ευχής της ονοματοδοσίας που εξετάσαμε ο ιερέας ευλογεί το στόμα, το μέτωπο και την καρδιά του παιδιού. Αυτό γίνεται όχι απλά και μόνο γιά να ευλογηθούν τα συγκεκριμένα μέρη του σώματος, αλλά κυρίως οι αντίστοιχες λειτουργίες τους: η λογική (στόμα), η νοητική(μέτωπο) και η ζωοποιητική(καρδία). Έτσι το παιδί, ως σύνολο ψυχοσωματικής οντότητας, παραδίδεται στην κυριολεξία στο Χριστό. Αυτός είναι ο λόγος που στη συνέχεια ψάλλεται και το απολυτίκιο της εορτής της Υπαπαντής "Χαίρε Κεχαριτωμένη, Θεοτόκε Παρθένε..."

Σήμερα, πολλές φορές, από διάφορους λόγους, όπως η άγνοια, η μη έγκαιρη απόφαση των γονέων για το όνομα που πρόκειται να δοθεί στο παιδί, και άλλες πρακτικά αίτια, η ονοματοδοσία συνδέθηκε με την Ακολουθία του Βαπτίσματος.

Γιατί γιορτάζουμε;

Ο άνθρωπος πλασμένος κατ' εικόνα Θεού είναι από τη φύση του προωρισμένος να γιορτάζει, να θυμάται το Θεό. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέγει χαρακτηριστικά «κεφάλαιον εορτής μνήμη Θεού». Έτσι η χριστιανική γιορτή δεν είναι μια θεωρητική, αφηρημένη και ανεύθυνη κατάσταση. Απεναντίας συνιστά την κοπιώδη πράγματι πορεία του ανθρώπου να επιστρέψει στο Θεό, στο άκτιστο Αρχέτυπό του από το οποίο και κατάγεται. Γι' αυτό η χριστιανική γιορτή, ως βίωμα χαράς και ευφροσύνης, δεν είναι δυνατόν να κατανοηθεί έξω από τη δοξολογία των έργων του Θεού και την εμπειρία της θείας δόξας, έξω από τη νέα πραγματικότητα που δημιούργησαν στον κόσμο τα γεγονότα της θείας Οικονομίας, της Σάρκωσης του Λόγου, του Σταυρού, του Πάθους και της Ανάστασης του Χριστού. Γεγονότα που έδωσαν νέο νόημα στο χρόνο, το χώρο, στον άνθρωπο, στον κόσμο, στην ίδια τη ζωή.

Το περιεχόμενο της χριστιανικής εορτής μέσα στην Εκκλησία.

Ο άνθρωπος γιορτάζει γιατί γιορτάζει και ο Χριστός. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγει ότι «Ημίν ο Χριστός τας εορτάς εκτετέλεκεν». Το περιεχόμενο της εορτής είναι η χαρά του ανθρώπου. Η χαρά της σωτηρίας. Μια εμπειρία που βιώνεται μέσα στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, η οποία από τους Πατέρες χαρακτηρίζεται ως «Εκκλησία εορταζόντων αξίως του Πνεύματος». Μια εμπειρία που αποκτά αιώνιες διαστάσεις, γίνεται «τύπος της άνω χαράς», αφού Χριστός, Εκκλησία και έσχατα, Βασιλεία δηλαδή του Θεού, δεν χωρίζονται. Ο Θεός πιά δεν τιμάται σε ορισμένα μεγάλα γεγονότα, αλλά είναι σημείο αναφοράς και μνήμης του ανθρώπου σε κάθε στιγμή, σε κάθε ώρα, σε κάθε ημέρα, σε κάθε εορτή. Ο χρόνος στην εκκλησιαστική ζωή είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο ξεδιπλώνεται η αποκάλυψη, πραγματώνεται η σωτηρία του ανθρώπου και παίρνει αξία με το μυστήριο της Ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού. Μπορεί πιά ο άνθρωπος να ξεπεράσει το εμπόδιο του χρόνου και να ζήσει το αιώνιο και το αληθινό. Μπορούμε όλοι μας να κάνουμε τη ζωή μας ένα διαρκές Πάσχα. Οι διάσπαρτες μέσα στο εκκλησιαστικό έτος εορτές αποτελούν ακριβώς κέντρα που οργανώνουν σε μια καινούργια διάσταση το χρόνο. Το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, το Δεκαπενταύγουστο, η εορτή των Αγίων Αποστόλων, οι καθημερινές μνήμες Μαρτύρων και Αγίων, ο εβδομαδιαίος και ημερήσιος κύκλος των Ακολουθιών, οι υπόλοιπες εορτές, με τις νηστείες και τις Ακολουθίες τους, δίνουν στο χρόνο νέα κατεύθυνση και διάσταση. Η εορτή, λοιπόν, είναι αυτή η ύπαρξη της Εκκλησίας, όπου η Ανάσταση συνεχίζει να ενεργείται ως ιστορική πραγματικότητα και τοποθετεί τον πιστό μυστηριακά στον κόσμο της θείας ζωής. Είναι η οντολογική αίσθηση της όγδοης ημέρας, το κατ' εξοχήν καθολικό γεγονός της Εκκλησίας.

Η ευχαριστιακή διάσταση της εορτής.

Η Μεταμόρφωση του χρόνου, η ανακαίνιση του κόσμου, η χαρά που δίνει ο Χριστός στον άνθρωπο, αλλά και η μίμηση της ζωής του Χριστού, η καινούργια ζωή που απαιτεί η χριστιανική εορτή, βιώνονται μέσα στην Εκκλησία, την Ευχαριστία και την μυστηριακή της ζωή. Η Εκκλησία, λέγει ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας, "σημαίνεται εν τοις μυστηρίοις", ζεί δηλαδή μέσα στα Μυστήρια. Αυτό σημαίνει πώς οι εορτές και οι τελετές της Εκκλησίας πηγάζουν από το ένα και μοναδικό μυστήριο του Χριστού. Στη Θεία Ευχαριστία, μέσα στη Θεία Λειτουργία, την κατ' εξοχήν εορτή, είναι παρούσα όλη η Εκκλησία. Ο Χριστός είναι παρών αποκαλύπτοντας στον άνθρωπο την αλήθεια του Θεού. Οι άγιοι είναι και αυτοί παρόντες στη Θεία Ευχαριστία. Η Θεία Λειτουργία προσφέρεται και "υπέρ των εν πίστει αναπαυσαμένων, προπατόρων, πατέρων, πατριαρχών, προφητών, αποστόλων,...μαρτύρων, ομολογητών...εξαιρέτως της Παναγίας αχράντου, υπερευλογημένης". Όχι όμως ως ικεσία από μας στο Θεό για τους Αγίους αλλα ως ευχαρισία. Η Θεία Ευχαριστία δεν προσφέρεται ως ευγνωμοσύνη του αγίου για το θρίαμβο που επιτέλεσε, αλλά προσφέρεται γιατί οι πιστοί χαίρονται και ελπίζουν στην μεσιτεία του κατά το χρόνο της εορτής του. Γι' αυτό όταν γιορτάζουμε πηγαίνουμε στην Εκκλησία. Γιορτάζω σημαίνει πηγαίνω στην Εκκλησία, συμμετέχω στη θεία λατρεία, κοινωνώ του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, κοινωνώ με το Θεό. Γιορτάζω σημαίνει δεν είμαι μόνος, αλλά με το Θεό και τους αδελφούς μου.

Γιατί τιμάμε τους Αγίους;

Τιμάμε τους Αγίους όχι ως θρησκευτικούς ήρωες, γιατί αυτό θα ήταν ειδωλολατρία, αλλά ως ζωντανά παραδείγματα βιώσεως της εν Χριστώ ανακαίνισης του ανθρώπου, ως «φώτα θεουργικά», ως φίλους αληθινούς του Θεού, ως κοινωνούς των παθημάτων και της δόξας του Χριστού, αλλά και ως οδηγούς των πιστών «εις πάσαν την αλήθειαν εν Πνεύματι Αγίω».

Οι εικόνες των Αγίων μας

Η τιμητική προσκύνηση των Αγίων πηγάζει από το γεγονός, ότι τιμήθηκαν και οι ίδιοι από το Θεό. Οι εικόνες των Αγίων μαρτυρούν αυτή την τιμή, η οποία τους απονεμήθηκε από το Θεό, κι έτσι παρακινούν κι εμάς προς μίμηση και παρόμοια πίστη. Ο Μέγας Βασίλειος λέγει ότι «η της εικόνς τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει». Η τιμή, την οποία αποδίδουμε στην εικόνα, μεταβαίνει στο εικονιζόμενο πρόσωπο και σε τελική ανάλυση αναφέρεται στο Θεό.

«Ακολουθούντες τη θεηγόρο διδασκαλία των Αγίων Πατέρων μας και την παράδοση της Καθολικής Εκκλησίας, διότι την αναγνωρίζουμε ως διδασκαλία του εν αυτή ενοικούντος Αγίου Πνεύματος, ορίζουμε με κάθε ακρίβεια και ομοφωνία να τοποθετούνται δίπλα στον άγιο και ζωοποιό Σταυρό επίσης και οι σεβαστές και άγιες εικόνες, οι οποίες κατασκευάζονται από χρώματα και ψηφιδωτές πέτρες ή από άλλο κατάλληλο υλικό, στους ιερούς ναούς του Θεού, στα ιερά σκεύη και άμφια, στους τοίχους και στα ξύλινα πλαίσια, στα σπίτια και στους δρόμους, δηλαδή οι εικόνες του Κυρίου και Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, της αχράντου Κυρίας μας, της Αγίας θεοτόκου, των τιμίων Αγγέλων και όλων των Αγίων και ευσεβών ανδρών» - Ζ' Οικουμενική Σύνοδος

Εκατομμύρια e-ονόματα για το βλαστάρι σας ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Η νέα μόδα για τους πιο «προοδευτικούς» γονείς που θέλουν να δώσουν ένα ξεχωριστό και δημοφιλές όνομα στο παιδί τους οδηγεί στο Διαδίκτυο που θα καλύψει και τους πιο απαιτητικούς

«Να το πούμε Κώστα όπως ο μπαμπάς μου ή Λευτέρη όπως ο δικός σου; Κι αν βγει κορίτσι, να το βαφτίσουμε Μαρία σαν τη μητέρα σου ή Ευφροσύνη σαν τη δική μου μαμά;». Πρόκειται για το «αιώνιο» θέμα συζήτησης μεταξύ των μελλόντων και τον νέων γονέων, οι οποίοι συνήθως αναλώνονται σε ατέρμονες συζητήσεις προκειμένου να βρουν όνομα για το παιδί τους.

Οταν μάλιστα στις... διαβουλεύσεις παρεμβάλλονται τα πεθερικά, η απόφαση δυσκολεύει. Οι πιο «προοδευτικοί» γονείς που θέλουν να ξεφύγουν από την παράδοση ψάχνουν σε λογοτεχνικά βιβλία ή σε εγκυκλοπαίδειες για να αλιεύσουν ένα ξεχωριστό όνομα για το βλαστάρι τους.
Σήμερα όμως η διαδικασία αυτή έχει γίνει πιο εύκολη και διασκεδαστική. Αρκεί μια σύνδεση στο Διαδίκτυο και μερικά κλικ στο Google για να βρεθεί κανείς αντιμέτωπος με έναν ωκεανό ονομάτων, που είναι βέβαιο ότι θα ικανοποιήσουν ακόμη και τους πιο απαιτητικούς. Στην Αμερική η αναζήτηση ονόματος μέσω του Διαδικτύου αποτελεί μόδα. Το 64% όσων συμμετείχαν σε πρόσφατη έρευνα του ιστότοπου LilSugar.com απάντησαν ότι είχαν συμβουλευτεί το Google για να βρουν ποιο όνομα θα έδιναν στο μωρό τους. Στην Ελλάδα, όπου η ονοματοδοσία καθορίζεται κατά κύριο λόγο από τον παππού και την γιαγιά, δεν υπάρχουν ακόμη στατιστικά στοιχεία. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σαφής αυξητική τάση στις αναζητήσεις ονομάτων μέσω Διαδικτύου.
«Οταν έρθει η ώρα να κάνω παιδί, είναι πολύ πιθανό να αναζητήσω στο Internet το όνομά του», λέει η 33χρονη ιδιωτική υπάλληλος Ειρήνη Νιαμονιτάκη, αναγνωρίζοντας ότι το Διαδίκτυο αποτελεί βασικό μέσο αναζήτησης σχεδόν οποιασδήποτε πληροφορίας. «Επειδή λατρεύω την αρχαία Ελλάδα θα ήθελα πάρα πολύ να βρω ένα όνομα από εκείνη την περίοδο», προσθέτει. Από την άλλη, ο 35χρονος οδοντοτεχνίτης Φώτης Δημητρακόπουλος επιμένει στoν παραδοσιακό τρόπο. «Θα ήθελα να δώσω τα ονόματα των γονιών μου στα πρώτα παιδιά που θα κάνω. Σε κάθε άλλη περίπτωση, αν επρόκειτο να επιλέξω εγώ το όνομα, θα το συζητούσα με τη σύντροφό μου και τους φίλους μου και δεν θα κατέφευγα στο Google».

ΨΗΦΙΑΚΟΙ ΧΑΡΤΕΣ. Δεκάδες ιστότοποι και ιστολόγια παραθέτουν ψηφιακούς χάρτες και καταλόγους με χιλιάδες ελληνικά ονόματα, από τα πιο συνηθισμένα μέχρι τα πιο σπάνια, συγκροτώντας μια πολύτιμη βάση δεδομένων για κάθε ενδιαφερόμενο. Χρήσιμο online εργαλείο είναι η εφαρμογή Google Insights for Search (www.google.com/insights/search), η οποία επιτρέπει στους χρήστες να μετρήσουν το ενδιαφέρον του κοινού για συγκεκριμένα θέματα. Από μια πρόχειρη αναζήτηση προκύπτει ότι ο όρος «ελληνικά ονόματα» είναι εξαιρετικά δημοφιλής στο Διαδίκτυο, ενώ «υπερβολική αύξηση» - όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στις παρατηρήσεις - παρουσιάζουν οι αναζητήσεις για τον όρο «αρχαία ελληνικά ονόματα». Το στοιχείο αυτό δεν προκαλεί έκπληξη καθώς τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα ζευγάρια δίνουν στα παιδιά τους αρχαιοελληνικά ονόματα.
Στη μηχανή αναζήτησης του Google (www.google.gr), ο όρος «ελληνικά ονόματα» αποφέρει 2.900.000 αποτελέσματα, ο όρος «αντρικά ονόματα» 286.000 και ο όρος «γυναικεία ονόματα» 320.000. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον των Ελλήνων για την εύρεση αρχαίων ονομάτων αποτυπώνεται και στις διαδικτυακές αναζητήσεις. Ο σχετικός όρος εμφανίζεται στα αποτελέσματα του Google περισσότερες από 672.000 φορές. Παράλληλα, ο όρος «σπάνια ονόματα» αποφέρει 311.000 αποτελέσματα. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το Ιντερνετ μπορεί να αποτρέψει αρκετές... ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με την επιλογή ονόματος. Μια αναζήτηση στο Google μπορεί να διασφαλίσει ότι δεν θα επιβαρύνουμε το παιδί μας με το όνομα ενός εγκληματία, ενός διάσημου προσώπου με αρνητική φήμη ή μιας προσωπικότητας που περιγράφεται με μελανά χρώματα στις σελίδες της Iστορίας.
Αναζητήσεις και ευτράπελα

Στάλιν, Ρονάλντο και... πορνό

Στις Ηνωμένες Πολιτείες ένα ζευγάρι απέρριψε το όνομα που είχε αποφασίσει να δώσει στην κόρη του επειδή ανακάλυψε ότι έτσι λέγεται μια πορνοστάρ! Η Λίσα και ο Θορ Κασλόφσκι διαπίστωσαν ψάχνοντας στο Google ότι το όνομα Καλία (Kalia) που είχαν επιλέξει για την κόρη τους παρέπεμπε σε πλήθος άσεμνων φωτογραφιών της πορνοστάρ Καλία Ουίλιαμς. Ετσι, αποφάσισαν να αλλάξουν την ορθογραφία του ονόματος: έγραψαν Kaleya στο Google και αφού δεν προέκυψε κάτι… επιλήψιμο, κατέληξαν σε αυτό το όνομα. Πολλοί γονείς επιλέγουν για το παιδί τους το όνομα ενός διάσημου προσώπου ή μιας προσωπικότητας που θαυμάζουν. Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα. Την περίοδο όπου ο Στάλιν ήταν ηγέτης της Σοβιετικής Ενωσης, αρκετές οικογένειες έδιναν το όνομα Ιωσήφ στα παιδιά τους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 πολλοί βάφτιζαν τους γιους τους... Ρονάλντο, προς τιμήν του βραζιλιάνου ποδοσφαιριστή, ενώ το 2004, χρονιά κατά την οποία η δημοτικότητα της ηθοποιού Κίρα Νάιτλι είχε αυξηθεί κατακόρυφα, το όνομα Κίρα έγινε το 51ο πιο δημοφιλές στη Βρετανία.

Η ανθρώπινη φαντασία είναι ανεξάντλητη και, σε ορισμένες περιπτώσεις, γεννά εξεζητημένες ιδέες. Τον περασμένο Φεβρουάριο ένα ζευγάρι Αιγυπτίων έδωσε το όνομα... facebook στην κόρη του, για να τιμήσει τη συμβολή του κοινωνικού δικτύου στην εξάπλωση της λαϊκής εξέγερσης κατά του Χόσνι Μουμπάρακ. Τρεις μήνες αργότερα, ένα ανδρόγυνο από το Ισραήλ βάφτισε την κόρη του... Like, αντλώντας έμπνευση από το ομώνυμο κουμπί του facebook. Παράλληλα, υπάρχουν γονείς που επιδίδονται σε έναν ιδιότυπο «διαγωνισμό σπανιότητας», προσπαθώντας να βρουν για το παιδί τους ένα εντυπωσιακό όνομα το οποίο θα έχουν ελάχιστοι άνθρωποι ή ακόμη και κανείς άλλος στον κόσμο. «Αποφύγετε τα ονόματα που είναι πολύ κοινά και τετριμμένα», συμβουλεύει ο συντάκτης ενός ιστολογίου. Ορισμένοι γονείς στις ΗΠΑ διαλέγουν σπάνια ονόματα με στόχο το παιδί τους να βρίσκεται στην κορυφή των αποτελεσμάτων αναζήτησης του Google! «Η μοναδικότητα φαίνεται να αποτελεί το πρωταρχικό κίνητρο αναζήτησης ενός ονόματος. Εχει δημιουργηθεί ένας άτυπος ανταγωνισμός μεταξύ των γονέων, με στόχο την εύρεση του πιο πρωτότυπου ονόματος», δήλωσε στην εφημερίδα «The New York Times» η Λόρα Βάτενμπεργκ, συγγραφέας του βιβλίου «Ο μάγος των ονομάτων», ενός οδηγού που βοηθά τους γονείς να επιλέξουν όνομα για το παιδί τους.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

Η σπανιότητα φαίνεται με... ντοκουμέντα

Η σπανιότητα ή μη των ονομάτων είναι εμφανής στο Διαδίκτυο. Αν εισαγάγουμε σε μια μηχανή αναζήτησης το συνηθισμένο όνομα Κώστας, το πιθανότερο είναι να μην καταφέρουμε ποτέ να βρούμε το άτομο που μας ενδιαφέρει αν δεν προσθέσουμε το επώνυμό του. Αν όμως ψάχνουμε κάποιον που λέγεται Λέανδρος, είναι εξαιρετικά πιθανό να εμφανιστεί γρήγορα το άτομο που αναζητούμε.

Μέχρι σήμερα ξέραμε εμπειρικά ποια είναι τα πιο συνηθισμένα ονόματα. Το Ιντερνετ, όμως, μιλά με ντοκουμέντα. Αν κάποιος θέλει να διαπιστώσει πόσο δημοφιλές ή μη είναι ένα όνομα δεν έχει παρά να το γκουγκλάρει. Πληκτρολογήσαμε στο Google το όνομα Γιώργος και ήρθαμε αντιμέτωποι με περισσότερα από 2 δισεκατομμύρια αποτελέσματα. Το πρώτο από αυτά παρέπεμπε στον τραγουδιστή Γιώργο Νταλάρα, το δεύτερο και το τρίτο στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου και το τέταρτο στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη.

Θέλοντας να επιλέξουμε ένα λιγότερο συνηθισμένο όνομα, γράψαμε «Υάκινθος» και η αναζήτησή μας απέφερε μόλις 59.600 αποτελέσματα. Το πρώτο παρέπεμπε στο ομώνυμο λήμμα της ηλεκτρονικής εγκυκλοπαίδειας «Βικιπαίδεια», το δεύτερο σε μια επιχείρηση με το όνομα «Υάκινθος» που ενοικιάζει επιπλωμένες κατοικίες και το τρίτο σε ένα ιστολόγιο με πληροφορίες για τον Άγιο Υάκινθο, τον «Ορθόδοξο άγιο των ερωτευμένων».

Η ΕΠΙΛΟΓΗ

Κώστας ή Ελισαίος;

Το ελληνικό Ιντερνετ βρίθει σελίδων που είναι αποκλειστικά αφιερωμένες στην ανεύρεση του ιδανικού ονόματος.

Στη διεύθυνση www.babyspace.gr/NamesMain.html οι μέλλοντες και οι νέοι γονείς μπορούν να πάρουν ιδέες για το πώς θα βαφτίσουν το παιδί τους, χρησιμοποιώντας την εφαρμογή «Βρείτε όνομα». Η λειτουργία αυτή δίνει πρόσβαση σε εκατοντάδες ονόματα, τα οποία είναι κατηγοριοποιημένα ανά φύλο και ταξινομημένα αλφαβητικά. Κάθε όνομα συνοδεύεται από χρήσιμες πληροφορίες - από την ετυμολογία του μέχρι το πότε γιορτάζει.

Για παράδειγμα, επιλέγοντας το όνομα Ελισαίος μαθαίνουμε ότι πρόκειται για τον «φίλο και υποστηρικτή της αλήθειας και της κοινωνικής δικαιοσύνης». Οσοι έχουν αυτό το όνομα, το οποίο στα εβραϊκά σημαίνει «αυτόν που λυτρώνει ο Θεός», γιορτάζουν στις 14 Ιουνίου.

Οι επισκέπτες του ιστότοπου Greeknamedays.gr μπορούν να βρουν έναν αναλυτικό κατάλογο με τα πιο δημοφιλή ελληνικά ονόματα στο Ιντερνετ και να διαλέξουν ένα από αυτά ή αντίθετα να τα αποφύγουν, αν δεν θέλουν το παιδί τους να έχει ένα «πολυφορεμένο» όνομα.

Τα πέντε πιο δημοφιλή ονόματα - όπως τα «ψήφισαν» οι χρήστες της αντίστοιχης εφαρμογής που λειτουργεί στο facebook - είναι τα: Γιώργος, Μαρία, Δημήτρης, Ελένη και Κώστας.

Τα πιο κοινά ονόματα στην Ελλάδα (σύμφωνα με στατιστική μελέτη του Χάρη Φουντάλη που δημοσιεύεται στη διεύθυνση www.foundalis.com/grk/EllinikaOnomata.html) είναι τα: Μαρία, Ελένη, Γιώργος, Κατερίνα και Βασιλική. Το δείγμα της έρευνας αποτελείται από 97.072 άτομα τα οποία έλαβαν μέρος σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ τον φθινόπωρο του 2008.

Οι αρχαιόφιλοι θα βρουν σίγουρα αυτό που ψάχνουν στον ιστότοπο της «Διεθνούς Ενώσεως για την Διάδοση των Αρχαίων Ελληνικών Ονομάτων». Στη διεύθυνση http://users.hellasnet.gr/tilefos/onomata.htm παρατίθεται ένας αναλυτικός κατάλογος με τα ονόματα που χρησιμοποιούνταν στην αρχαία Ελλάδα. Υπάρχουν ακόμη υποενότητες που περιέχουν ονόματα της Μυκηναϊκής Περιόδου και ονόματα που αναφέρονται στα ομηρικά έπη.

Οσοι θέλουν να ξεφύγουν από τα τετριμμένα και ψάχνουν ένα πρωτότυπο όνομα για το παιδί τους, θα βρουν μια μακροσκελή λίστα με σπάνια ονόματα στη διεύθυνση http://greeksurnames.blogspot.com. Μεταξύ άλλων αναφέρονται τα ονόματα Αγαθάγγελος, Γερβάσιος, Δικαίος, Κήρυκος και Λιβέρης.

Στο facebook από το μαιευτήριο! Το να έχει ένα παιδί σπάνιο όνομα δεν είναι πάντα καλό. Στον ταχέως αναπτυσσόμενο ψηφιακό μας κόσμο η ζωή για πολλούς δεν αρχίζει στο μαιευτήριο, αλλά... στο Ιντερνετ. Ετσι, όσο πιο κοινό όνομα έχει κάποιος (και όσο πιο δύσκολο είναι να εντοπιστεί) τόσο περισσότερο προστατευμένος είναι.

Πρόσφατη έρευνα της εταιρείας λογισμικού ασφαλείας AVG κατέδειξε ότι οι φωτογραφίες του 81% των παιδιών κάτω των δύο ετών που γεννιούνται στον δυτικό κόσμο είναι αναρτημένες στο Διαδίκτυο. Πολλά παιδιά, μάλιστα, έχουν αποκτήσει προφίλ σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης πριν καν γεννηθούν! Οι γονείς τους φροντίζουν να δημιουργήσουν λογαριασμό στο facebook στο όνομά τους, βάζοντας στη θέση της φωτογραφίας ένα στιγμιότυπο από το υπερηχογράφημα της εγκυμοσύνης.

Προτείνει ονόματα

ΕΝΤΑΞΕΙ λοιπόν, μετά τα πολλά και διάφορα τρελά του Διαδικτύου, να και ένα site που φιλοδοξεί να βοηθήσει τους νέους γονείς να βρουν το τέλειο όνομα στα βλαστάρια τους. Το www.babynamewizard.com εκτός από μια τεράστια τράπεζα δεδομένων με όλα τα ονόματα, γνωστά και άγνωστα, που κυκλοφορούν -και που κυκλοφορούσαν παλιότερα- έχει και στατιστικές του στιλ «αυτό το όνομα κυκλοφορεί πολύ σε αυτή την περιοχή του κόσμου» κ.ά. σχετικά με ονοματοδοσίες. Ετσι, όσοι ψάχνετε να βρείτε ένα όνομα ξεχωριστό για το καμάρι σας και το Βαγγέλης και το Κατερίνα δεν σας κάνουν για όνομα μωρού, ρίξτε μια ματιά εδώ. Βεβαίως δεν εγγυώμαι καθόλου πως θα χαρεί πολύ ο μπόμπιρας αν επιλέξετε να τον ονομάσετε, για παράδειγμα, Γερβάσιο, αλλά και πάλι γούστα είναι αυτά. Σε κάθε περίπτωση έχω την έντονη υποψία ότι κάτι τέτοια sites έδωσαν ιδέες για ονόματα όπως Apple (μήλο) που διάλεξαν διάσημοι γονείς για τα παιδιά τους... ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΗ

* Θέλετε να αποφασίσετε πώς θα ονομάσετε το πιτσιρίκι σας, αλλά δεν σας έρχεται κάποια ενδιαφέρουσα ιδέα; Το www.babynamespedia.com ασχολείται αποκλειστικά με πιθανά ονόματα μωρών. Εκκεντρικό; Ναι, αλλά αφού υπάρχει...

Συμβολισμός ονομάτων

«Δεν έχεις τυχαία τ' όνομα σου», λέει μια αγγλική παροιμία. Και πραγματικά, ένας άνθρωπος χρωματίζει ένα όνομα και, μερικές φορές, ένα όνομα παίρνει στο... λαιμό του έναν άνθρωπο. Ένα όνομα δεν είναι μόνο ένας όμορφος ή άσχημος ηχητικά συνδυασμός γραμμάτων. Συχνά έχει μια σημασία και, σχεδόν πάντα, μια ιστορία. Συνήθως εκφράζει μια εποχή. Κι επηρεάζει τον χαρακτήρα μας ακόμα και τη ζωή μας... Θα μάθετε την προέλευση και την ιστορία τους. Θα ανακαλύψτετε πράγματα που δεν ξέρατε. Και θα εκπλαγείτε!

Ααρών: αδελφός του Μωυσή. Όνομα σπάνια στην Ελλάδα. Δείχνει άνθρωπο ανυπόμονο, πεισματάρη και ιδεαλιστή. Ο Ααρών είναι συνήθως μπροστά απ' την εποχή του και μοιάζει ν' αγαπάει τις περιπέτειες. Στην πραγματικότητα, έχει προηγουμένως μελετήσει τα ρίσκα...

Άβα: είναι υπεύθυνη κι έχει ισχυρό μητρικό ένστικτο. Μοιάζει δραστήρια κι ανεξάρτητη, αλλά η ενδόμυχη επιθυμία της είναι ν' αποτελεί στήριγμα για τον σύντροφό της. Έχει, όμως, την τάση να κάνει το. θύμα, γι' αυτό πρέπει ν' αποφεύγει την αυτολύπηση.

Αβραάμ: αντικομφορμιστής και ενθουσιώδης, έχει ανοιχτό μυαλό. Όταν, όμως, απογοητεύεται το ρίχνει στην κριτική και μπορεί να γίνει κακός. Έχει μεγάλη ενέργεια που πρέπει να χρησιμοποιεί σωστά και όχι. αυτοκαταστροφικά!

Αγαθή: η γενναία, πνευματώδης, διακρίνεται για την εξυπνάδα και την ετοιμότητά της. Είναι αυταρχική και πολύ δραστήρια. Διαθέτει φαντασία κι έχει πολλά ενδιαφέροντα. Το αδύνατο σημείο της: δεν ξέρει να ελέγχει τα συναισθήματά της

Αγαθόκλεια: (αγαθή + κλέος), η έχουσα καλή φήμη.

Αγαθοκλής: (αγαθός + κλέος), ο έχων καλή φήμη.

Αγαθονίκη: (αγαθή + νίκη), η νικήτρια ένδοξης νίκης.

Αγαμέμνων: σύζυγος της Κλυταιμνήστρας, πατέρας της Ιφιγένειας, της Ηλέκτρας και του Ορέστη. Καλόκαρδος και εξωστρεφής, αγαπάει περισσότερο απ' όσο πρέπει τις γυναίκες και το καλό φαγητό. Ξέρει να ελίσσεται και να επηρεάζει τους άλλους. Πρέπει να ελέγχει περισσότερο τα νεύρα του.

Αγάπη: όνομα που εμπνεύστηκε από την. αγάπη. Μόνο στην ελληνική γλώσσα αυτή η λέξη έγινε όνομα. Χαρακτήρας ήπιος, ευαίσθητος. Διαθέτει εξυπνάδα και κρίση, προσφέρει τις υπηρεσίες της στους άλλους.

Αγγελίνα: δεν πιστεύει στις πνευματικές της ικανότητες και πιστεύει ότι ποτέ δεν έχει μάθει αρκετά. Φαίνεται μάλλον παθητική και μετριόφρων. Καταφέρνει και επιβάλλεται στον κύκλο της.

Άγγελος, Αγγελική: ο Άγγελος είναι ονειροπόλος και δίνει συχνά την εντύπωση ότι βρίσκεται «αλλού». Είναι, όμως, πεισματάρης και πετυχαίνει πάντα αυτό που βάζει στο μυαλό του. Άυλο πνευματικό ον, αγαθό πνεύμα, ωραίος άντρας, αγγελιοφόρος, απεσταλμένος Η Αγγελική αγαπάει την τέχνη και τα ταξίδια. Είναι καλή φίλη και δημιουργεί ισχυρούς προσωπικούς δεσμούς. Αυτή που ανήκει στην τάξη των αγγέλων, η πολύ ωραία.

Αγησίλαος, Άγις: (άγω + λαός), ο ικανός ηγέτης. Δυο βασιλιάδες της Σπάρτης κι ο αθηναίος αδελφός του Θεμιστοκλή, που διακρίθηκε για τη γενναιότητά του στον πόλεμο με τους Πέρσες είχαν το όνομα του Αγησίλαου. Δυνατός, σίγουρος για τον εαυτό του, κρύβει αρκετές εκπλήξεις.

Αγλαΐα: η νεότερη απ' τις Τρεις Χάριτες και σύμφωνα με τον Ησίοδο, κόρη του Δία και της Ωκεανίδας και σύζυγος του Ηφαίστου. Η ωραία, φωτεινή, λαμπερή. (Μία από τις Τρεις Χάριτες των αρχαίων). Δίνει ιδιαίτερη σημασία στην οικογένεια. Ξέρει να ευχαριστεί τον εαυτό της και τους άλλους. Είναι πιο δυναμική απ' όσο θα νόμιζε κανείς.

Αγνή: η ηθικά καθαρή, η παρθένα, η ανόθευτη. Απλή και ειλικρινής, έχει ισχυρή θέληση και σταθερό χαρακτήρα. Δίνεται ολόψυχα σ' αυτούς που αγαπά. Είναι απόλυτη και όχι πολύ ανεκτική.

Αδάμ: ο χωματένιος. Διαθέτει θάρρος, ικανότητα για δράση και δύναμη να επιβάλλεται στους άλλους. Του αρέσει η ίντριγκα! Είναι συχνά ανυπόμονος με τους λιγότερο δυνατούς απ' αυτόν.

Αδαμάντιος, Αδαμαντία: ο διαμαντένιος. Έχουν καρδιά διαμάντι, εξωστρεφείς και δραστήριοι, είναι έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους συνανθρώπους τους. Το αδύνατο σημείο τους: είναι εύθικτοι.

Αδελαΐδα: στα γερμανικά σημαίνει «ευγενικό», «υψηλό». Μεγάλη φυσική ενέργεια και έχει καλές επιδόσεις στο σεξ και τον αθλητισμό! Ρομαντική και πρακτική μαζί, διψάει για ανθρώπινες επαφές και για ζωή. Επιθυμεί πάντα το καλύτερο. Της αρέσει να είναι το κέντρο της προσοχής. Καταπιέζεται συχνά απ' το αίσθημα του καθήκοντος.

Αδόλφος: γερμανικής προέλευσης όνομα, σημαίνει «θεϊκή βοήθεια» και στα γοτθικά «πατέρας λύκος». Βέβαια κάθε Αδόλφος δεν είναι. Χίτλερ! Θεωρείται, ωστόσο, άνθρωπος μοναχικός, μυστικιστής, που έχει ανάγκη από ένα όραμα για να ζει. Έχει μια τάση να θέλει να επιβληθεί και να γίνει γνωστός.

Αδριανός, Αδριανή: δίκαιος, με ερευνητικό μυαλό, αρκετά ιδεαλιστής. Η Αδριανή είναι έξυπνη και γοητευτική. Η δύναμή της έγκειται περισσότερο στη φαντασία και το μυαλό της, παρά στο ένστικτό της.

Άδωνις: μισός άντρας-μισή γυναίκα, τον ερωτεύτηκαν η Περσεφόνη κι η Δήμητρα. Χαρακτήρας κλειστός, κάπως απόμακρος, με καλλιτεχνικές ευαισθησίες. Δυσκολεύεται στις επαφές του με τους ανθρώπους. Όταν θέλει ξέρει να υπερνικάει τα εμπόδια.

Αθανάσιος, ο αθάνατος, αιώνιος. Ο Μέγας Αθανάσιος ήταν Αρχιεπίσκοπος της Αλεξάνδρειας. Απλός κι ευγενικός, ο Αθανάσιος χρειάζεται χρόνο για να επιβληθεί, αλλά πάντα το πετυχαίνει. Επηρεάζεται εύκολα, αλλά και ασκεί δυνατές επιρροές. Έχει ανησυχίες και ψάχνει τρόπο να τις εκφράσει. Όταν τα καταφέρει είναι απολαυστικός.

ΑΘΑΝΑΣΙΑ: Η επικρατέστερη από τις Αγίες που φέρουν αυτό το όνομα, μαρτύρησε επί Διοκλητιανού, μαζί με τις τρεις κόρες της και έμεινε "αθάνατη". Η Αθανασία είναι σταθερή στα πιστεύω της και στα συναισθήματά της. Δίνει πολλά στους άλλους, χωρίς όμως να ξεχνάει και τον εαυτό της.

Αθηνά: η γνωστή θεά της σοφίας, του πολέμου και της γεωργίας. Γεννήθηκε απ' το κεφάλι του Δία. Ήταν προστάτης της Αθήνας. Γεμάτη νεύρο και κέφι για τη ζωή, η Αθηνά διψάει για μάθηση και κοινωνικές επαφές. Περίεργη κι ανυπόμονη, έχει πολλά ενδιαφέροντα. Κι είναι πολύ καλή οικοδέσποινα. Κάτοικος Αθήνας, αυτή που δεν θήλασε, βασίλισσα του ουρανού, αυτή που ανήκει στον πατέρα της.

Αθηναγόρας: (Αθήναι + αγορά), ο σοφός αγορητής.

Αθηνόδωρος: (Αθηνά + δώρο), δώρο της Αθηνάς, ο σοφός.

Άθως: ένας απ' τους Γίγαντες, γιος του Ουρανού και της Γης. Σταθερός στις επιδιώξεις του, ο Άθως δεν ξεφεύγει απ' το στόχο του. Πετυχαίνει αυτό που θέλει, χωρίς να κάνει πολύ θόρυβο. Του αρέσει να κινείται και προσπαθεί να δώσει διέξοδο στη φαντασία του.

Αικατερίνη: μοιάζει συνήθως νεότερη από την ηλικία της. Διχασμένη ανάμεσα σε πρακτικές και πνευματικές επιθυμίες, είναι γενναιόδωρη κι έχει το χάρισμα του λόγου. Είναι χαρακτήρας δυνατός, ικανός να αντιμετωπίσει και τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Η εξαγνισμένη, εαρινή, ανοιξιάτικη.

Αίας: καλόκαρδος, αυθόρμητος και φτιαγμένος για δράση.

Είναι εύθικτος, αλλά δεν κρατάει κακία. Ξέρει να κερδίζει φίλους.

Αίγλη: κόρες της ήταν οι Τρεις Χάριτες, αλλά εκείνη θρηνούσε το θάνατο του Φαέθοντος

και γι' αυτό οι θεοί τη μεταμόρφωσαν σε λεύκα. Ανέμελη και χαρούμενη.

Δημιουργεί συμπάθειες, αλλά δεν αγωνίζεται αρκετά για να τις κρατήσει.

Αίθρα: απ' τον Ποσειδώνα απέκτησε τον Θησέα. Απλή και δυναμική, η Αίθρα δεν χρειάζεται κανέναν να την. ελευθερώσει. Χαράζει η ίδια τους στόχους της κι έχει τη δύναμη να τους ακολουθεί. Της αρέσει να μαθαίνει και διατηρεί τα ενδιαφέροντά της σε μεγάλη ηλικία.

Αικατερίνη: μοιάζει συνήθως νεότερη από την ηλικία της. Διχασμένη ανάμεσα σε πρακτικές και πνευματικές επιθυμίες, είναι γενναιόδωρη κι έχει το χάρισμα του λόγου. Είναι χαρακτήρας δυνατός, ικανός να αντιμετωπίσει και τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Η εξαγνισμένη, εαρινή, ανοιξιάτικη.

Αιμίλιος, Αιμιλία: ο ανταγωνιστής, σίγουρος για τον εαυτό του ο Αιμίλιος, μιλάει ωραία και δεν απεχθάνεται τις ίντριγκες. Ελίσσεται και πετυχαίνει τους στόχους του. Εντυπωσιάζεται εύκολα. Πιο βίαιος και απόλυτος χαρακτήρας. Η Αιμιλία είναι δίκαιη και κάτω απ' τη γλυκιά όψη της, κρύβει μια σιδερένια θέληση.

Αίολος: προικισμένος με πολλές αρετές, ο Αίολος είναι περίεργος κι ενθουσιώδης.

Είναι δημιουργικός και αγαπητός στο περιβάλλον του. Αργεί κάπως να μεγαλώσει.

Αισχύλος: ο ντροπαλός.

Αίσωπος: ο βλέπων το πεπρωμένο.

Άκις: ευχάριστος χαρακτήρας, λίγο ματαιόδοξος.

Φτιαγμένος περισσότερο για τη διασκέδαση παρά για τη δουλειά.

Ακριβή: σήμαινε παλιότερα «μνηστή». Απλή, με καλή καρδιά, είναι πεισματάρα

και δεν επηρεάζεται εύκολα απ' τους άλλους. Καθοδηγείται από τα συναισθήματά της.

Αλβέρτος: γερμανικό όνομα σημαίνει «πολύ λαμπρός». Δύσκολο να καταλάβεις τον χαρακτήρα του, ήρεμος και μάλλον εσωστρεφής, έχει ανάγκη να μένει μόνος. Περήφανος και μερικές φορές φιλόδοξος. Γυρεύει στοργή, οικογενειακή αρμονία κι έναν ευχάριστο τρόπο ζωής.

Αλέξανδρος, Αλεξάνδρα: (αλέξω: απομακρύνω + ανήρ), ο απωθών τους άνδρες, ο ανδρείος, σημαίνει ετυμολογικά «σπρώχνω τους ανθρώπους (εχθρούς)». Αν όλοι οι Αλέξανδροι δεν είναι ήρωες, τουλάχιστον φαίνεται ότι βλέπουν μακριά και ψηλά! Δεν έχουν πολλή φαντασία, αλλά η θέλησή τους τους επιτρέπει να πετυχαίνουν εκεί όπου άλλοι αποτυχαίνουν. Δεν είναι πολύ συναισθηματικοί κι αγαπούν την ελαφριά όψη της ζωής. Αυτός που υπερασπίζεται τους άνδρες. Φιλοσοφημένη και καλλιεργημένη, η Αλεξάνδρα δεν περιφρονεί τα υλικά αγαθά και την οικονομική ασφάλεια. Ανεξάρτητη και δυναμική, ξέρει να εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες. Της αρέσει ο αθλητισμός. Υπερασπίστρια, προστάτρια, βοηθός ανδρών.

Αλέξης, Αλέξιος, Αλέξια, Αλεξία: του αρέσει να προστατεύει, κλειστός και μελαγχολικός χαρακτήρας. Ο Αλέξιος έχει ανάγκη από τρυφερότητα και στοργή. Είναι πολύ συνδεδεμένος με την οικογένειά του. Μιλάει πολύ, αλλά μπορεί ξαφνικά να κλειστεί στο καβούκι του. Ευαίσθητη κι ευγενική, η Αλέξια δεν είναι πολύ κοινωνική. Αγαπάει την τέχνη και ιδιαίτερα τον χορό. Όταν νιώθει ότι την αγαπούν, μπορεί να κάνει θαύματα.

Αλίκη: η κοκκινωπή! Αγία, που μαρτύρησε στη Νικομήδεια. Υπεύθυνη και ακούραστη, αφιερώνει όλες τις δυνάμεις της για να πετύχει τους στόχους της, ιδιαίτερα αν εξυπηρετούν κάποιο ιδανικό. Έχει μαγνητική προσωπικότητα και ξέρει να επιβάλλεται. Δεν διακρίνεται για το χιούμορ της.

Αλκαίος: ο δυνατός, ο ισχυρός.

Άλκηστις: (αλκή + εστία), η χάρη της οικογενείας. Η ατρόμητη, η ικανή. Νευρώδης κι αεικίνητη, είναι άνθρωπος της δράσης. Καλή φίλη και ευχάριστη στην παρέα, είναι λίγο συμβατική και δεν πηγαίνει στο βάθος των πραγμάτων.

Αλκιβιάδης: Αλκιβιάδης: (αλκή + βία), ο τολμηρότατος. Ευαίσθητος και εύθικτος, κλείνεται εύκολα στον εαυτό του. Φιλόδοξος, αγαπάει την καλή ζωή, τις διασκεδάσεις και το χρήμα. Μερικές φορές είναι πολύ θαρραλέος.

Αλκμήνη: (αλκή + μήνη:σελήνη), η ακτινοβολούσα. Σοβαρή και υπεύθυνη.

Σταθερή στις ιδέες της και τους ανθρώπους που αγαπά. Αγαπάει τη μάθηση κι είναι, συνήθως, καλλιεργημένη. Το αδύνατο σημείο της: παίρνει την ζωή πολύ σοβαρά.

Αλκυόνη: χαρούμενη και γελαστή, βλέπει την καλή όψη της ζωής. Έχει εμπιστοσύνη

στους ανθρώπους και είναι πιστή φίλη. Όταν απογοητεύεται, πληγώνεται βαθιά.

Αμαλία: η εργατική, δραστήρια, σταθερή και προγραμματισμένη. Διαθέτει ανοιχτό μυαλό και φαντασία. Την ωφελεί πολύ η σωματική άσκηση.

Αμαρυλλίς: ευχάριστος χαρακτήρας, με αρκετές αναστολές.

Επηρεάζεται απ' το περιβάλλον της. Ψάχνει πάντα να βρει τρόπους να εκφράσει

τις δημιουργικές της ικανότητες. Πολύ καλή και πιστή φίλη.

Αμβρόσιος: ευαίσθητος, με τακτ, είναι συνεργάσιμος όταν είναι προετοιμασμένος.

Απεχθάνεται τις εκπλήξεις. Γενναιόδωρος με την οικογένειά του, διαθέτει μεγάλη κατανόηση.

Αγαπάει τον αθλητισμό.

Αμφιτρίτη: μια απ' τις πενήντα Νηρηίδες, σύζυγος του Ποσειδώνα.

Σοβαρή και πεισματάρα, ξέρει να παίρνει αυτό που θέλει. Περίεργη, νομίζει ότι ποτέ δεν μαθαίνει αρκετά. Άνθρωπος του καθήκοντος, είναι συνδεδεμένη με την οικογένειά της.

Ανάργυρος: πράος και καλός χαρακτήρας. Έχει μεταφυσικές ανησυχίες.

Δίνει περισσότερα απ' όσα παίρνει.

Αναστάσιος, Αναστασία: αυταρχικός και δυνατός χαρακτήρας, ο Αναστάσιος προσπαθεί να επιβληθεί στους άλλους και συνήθως τα καταφέρνει. Δίνει σημασία στα υλικά αγαθά και κοπιάζει για να τα αποκτήσει. Ο σχετιζόμενος με την ανάσταση του Χριστού. Του αρέσει να δίνει συμβουλές, όπως και της Αναστασίας, που είναι όμως πιο μαλακιά. Αλλά αργότερα εγωκεντρική.

Ανδρέας: Ο Ανδρέας είναι ανδρείος. Είναι ο πραγματικός άνδρας, ο πολεμιστής, ο γενναίος. Ήταν ένας από τους επτά Αφλοφόρους της Χριστιανοσύνης και προστάτης - άγιος της Σκωτίας. Ο Ανδρέας ήταν Απόστολος και ο πρώτος μαθητής Του Χριστού. Το όνομά του σημαίνει θαρραλέος, άφοβος. Του αρέσει η οικογενειακή ζωή και η συμμετοχή του στα κοινά. Κερδίζει την υποστήριξη των ισχυρών. Είναι όμως ζηλιάρης, πεισματάρης και οικονόμος. Είναι έξυπνος και έχει πολλές ιδέες, συχνά πρωτότυπες.

Ανδροκλής: (ανήρ + κλέος), ο ένδοξος.

Ανδρομάχη: (ανήρ + μάχομαι), η πρόμαχος. Αφοσιωμένη στην οικογένειά και στα πρόσωπα που αγαπά. Περνάει εύκολα απ' τη μελαγχολία στο κέφι. Της χρειάζεται περισσότερη δράση.

Ανδρομέδα: ιδεαλίστρια και πεισματάρα, μάχεται για να επιβάλλει τις ιδέες της. Απεχθάνεται τον κονφορμισμό.

ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ : Η Ανδρονίκη έχει ήρεμο και σταθερό χαρακτήρα. Είναι αφοσιωμένη στην οικογένεια, αγαπάει τη φύση και τα ζώα και της αρέσει η μοναξιά. Η Νίκη, ελληνική θεότητα, είναι προσωποποίηση της νίκης. Στη Ρώμαη, τη λάτρευαν από τους αρχαίους χρόνους. Η Νίκη διαθέτει ισορροπημένο χαρακτήρα, είναι εύκολη στη συμβίωση, της αρέσουν οι απολαύσεις της ζωής και η "αχίλλειος πτέρνα" της, είναι η οικονομική ανασφάλεια. Αισθάνεται καλύτερα όταν μεγαλώνει ο λογαριασμός της στην τράπεζα και επηρεάζεται πολύ από τη μητέρα της.

Ανδρόνικος: ήρεμος και σταθερός χαρακτήρας, αφοσιωμένος στην οικογένεια. Αγαπάει τη φύση και τα ζώα. Του αρέσει η μοναξιά.

Ανέστης: ο σχετικός με τη ανάσταση του Χριστού.

Ανθή: συνηθίζεται σε κάποια νησιά μας. Προσγειωμένη και μαζί «στα σύννεφα», οργανωτική και προγραμματισμένη. Και ρομαντική! Της αρέσουν πολύ η φύση κι ο αθλητισμός. Αυτή που ακμάζει.

Άνθιμος: μαχητικός, αγωνίζεται για τις ιδέες του.

Σοβαρός, προτιμάει τη μελέτη απ' τις διασκεδάσεις.

Ανθούσα: γελαστή κι εξωστρεφής, η Ανθούσα σκοτώνεται

για να εξυπηρετήσει τους άλλους. Ικανή και δραστήρια, δίνει σημασία στα υλικά αγαθά.

Ανίτα: ισπανικής προέλευσης όνομα που βγαίνει από το Χουανίτα και σημαίνει Ιωάννα.

Ευχάριστος χαρακτήρας, της αρέσουν οι όμορφες πλευρές της ζωής, λατρεύει τα ταξίδια.

Ισχυρό μητρικό ένστικτο. Επιζητεί την οικογενειακή αρμονία.

Άννα: σοβαρή και δυναμική, η Άννα ξέρει τι θέλει από τη ζωή.

Έχει συχνά καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία, απολαμβάνει τα υλικά αγαθά. Της αρέσει να δίνει συμβουλές. Εύνοια, χάρη

Ανταίος: υπερφυσικής δύναμης γίγας, γιος του Ποσειδώνα. Άνθρωπος του κόσμου. Του αρέσει το διάβασμα, αλλά κι οι κοινωνικές συναναστροφές. Έχει πρωτότυπες ιδέες.

Αντιγόνη: κόρη του Οιδίποδα και της Ιοκάστης. Ακολουθεί συχνά το δρόμο

που της υπαγορεύει το καθήκον, με αποτέλεσμα να καταπιέζεται.

Σοβαρή και υπεύθυνη, μπορεί ακόμα και σήμερα να θυσιαστεί για την οικογένειά της.

Αντύπας: εργατικός και ικανός. Κλειστός χαρακτήρας, δεν εμπιστεύεται εύκολα τους άλλους. Δεν παίρνει πρωτοβουλίες.

Αντώνιος, Αντωνία: ο ορμητικός. Γεννημένος για επικοινωνία ο Αντώνης, χρειάζεται ποικιλία.

Δίνει σημασία στις απολαύσεις και τις διασκεδάσεις. Κυκλοθυμικός, ενθουσιώδης, θυμώνει εύκολα...

Η Αντωνία διακρίνεται για την κοινή λογική και την κρίση της.

Είναι εργατική, πιστή, με ανεπτυγμένο το μητρικό ένστικτο.

Απόλλωνας: ο απλός.

Απόστολος: ο αγγελιοφόρος του Θεού. Κοινωνικός και γλεντζές,

ο Απόστολος λατρεύει τη ζωή και της απολαύσεις της. Του αρέσουν οι γυναίκες και το καλό φαγητό. Ευγενικός και πράος χαρακτήρας, δεν πηγαίνει στο βάθος των πραγμάτων.

Αργυρώ: η σχετική με τα χρήματα.

Αρετή: κόρη του Διός Σωτήρος, ήταν η προσωποποίηση της ανδρικής αξιότητας. Της αρέσει να επιβάλλεται και να υπερέχει. Δεν απεχθάνεται την ίντριγκα. Φαίνεται απλή, αλλά στην πραγματικότητα είναι αρκετά περίπλοκος χαρακτήρας. Εργατική και ευσυνείδητη.

Αρθούρος: όνομα γαλατικής προέλευσης που σημαίνει «αρκούδα»... Έξυπνος και θεληματικός, δεν εγκαταλείπει ποτέ αυτό που άρχισε. Δεν επηρεάζεται απ' τους άλλους. Συναισθηματικός και πιστός.

Άρης: ο γνωστός θεός του Ολύμπου. Κατάρα, καταστροφέας, θυελλώδης. Έξυπνος, εργατικός, φιλόδοξος. Μελετηρός, δεν περιφρονεί τις διασκεδάσεις. Πετυχαίνει τους στόχους του. Έχει πολλά ενδιαφέροντα.

Αριάδνη: (άρι:πολύ + αγνή), η αγνότατη. Κόρη του Μίνωα, ερωτεύτηκα παράφορα τον Θησέα. Η αγνότατη. Έχει έντονη προσωπικότητα και σπάνια περνάει απαρατήρητης. Της αρέσουν τα ταξίδια, οι εμπειρίες, η δημιουργία. Είναι φιλόδοξη και νιώθει ανασφαλής όταν δεν έχει χρήματα.

Αριστέα: η άριστη.

Αριστείδης: ο δίκαιος γνωστός Αθηναίος στρατηγός και πολιτικός. Προσωπικότητα ευχάριστη. Ευγενικός, καλλιεργημένος, κοινωνικός. Λίγο ματαιόδοξος, αρκετά σπάταλος.

Αριστόβουλος: (άριστος + βουλή), ο άριστος σύμβουλος.

Αριστογένης: (άριστος + γένος), ο ευγενής.

Αριστοκλής: (άριστος + κλέος), ο έχων άριστη δόξα.

Αριστομένης: (άριστος + μένος), ο ανδρειότατος. Ήρωας των Μεσσηνίων. σοβαρός, υπεύθυνος, ιδεολόγος. Στη ζωή του, αρκετά ρομαντικός. Του αρέσει η φύση.

Αριστοτέλης: ο μεγαλύτερος φιλόσοφος της αρχαιότητας, μαθητής του Πλάτωνα και δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτός που τελειώνει άριστα τους στόχους του. Απλός και μαχητικός, αγαπάει τα υλικά αγαθά και την καλή ζωή. Θυμώνει εύκολα, αλλά δεν κρατάει κακία. Είναι γενναιόδωρος και θέλει να επιβάλλεται στους γύρω του.

Αριστοφάνης: ο έχων άριστη εμφάνιση.

Αρίων: μουσικός και ποιητής από τη Λέσβο, είναι ο πρώτος που συνέθεσε διθύραμβο. Ενθουσιώδης, κοινωνικός και γλεντζές! Ξέρει να γίνεται αγαπητός και να διασκεδάζει τους άλλους. Δημιουργικό μυαλό.

Αρλέτα: προέρχεται από το όνομα Σαρλότ (Καρλότα). Ανάλαφρη κι ευχάριστη, η Αρλέτα ξέρει να γίνεται διασκεδαστική. Ο χαρακτήρας της έχει μεταπτώσεις κι αρκετές ιδιοτροπίες.

Αρμάνδος: γερμανικής προέλευσης σημαίνει «άνθρωπος του πολέμου». Έξυπνος, αρκετά υπολογιστής, με ατσαλένια θέληση και ελάχιστο συναισθηματισμό.

Αρσινόη: (άρσις = αίρω + νους), η υψηλόφρων. Που ξεσηκώνει («αίρει τον νου») τα μυαλά. (Όνομα βασιλισσών των Πτολεμαίων της Αιγύπτου). Φύση περιπετειώδης, της αρέσουν οι εμπειρίες, οι γνωριμίες, τα ταξίδια... Δεν «ριζώνει» εύκολα. Ερωτεύεται με πάθος, αλλά χωρίς διάρκεια.

Άρτεμις: δίδυμη αδερφή του Απόλλωνα, θεά της Σελήνης και της άγριας φύσης, παρθένα και σύμβολο της αγνότητας. Προστάτευε το κυνήγι και τη μητρότητα. Η παρθένα. Δραστήρια, εργατική, ανεξάρτητη. Της αρέσει η φύση κι ο αθλητισμός. Ερωτεύεται συχνά.

Αρτέμιος: σοβαρός, υπεύθυνος, καλός οικογενειάρχης. Έξυπνος, ευσυνείδητος στη δουλειά του. Πιστός φίλος.

Αρχιμήδης: άρχοντας.

Ασπασία: εταίρα του 5ου αιώνα που παντρεύτηκε τον Περικλή. Αγαπητή, έξυπνη, αποφασιστική, θαρραλέα. Πιστή φίλη. Δίνει σημασία στην οικογενειακή ζωή. Έχει πολλά ενδιαφέροντα.

Αστέριος: χριστιανός μάρτυρας. Έχει έφεση στα γράμματα, ζει λίγο αποτραβηγμένος από τον κόσμο. Είναι σταθερός στους στόχους του και στα συναισθήματά του.

Αταλάντη: κόρη του Ίασου και της Κλυμένης. Ανεξάρτητη και δυναμική, είναι πεισματάρα και δεν υποχωρεί εύκολα. Διψάει για τρυφερότητα και για στοργή, και ψάχνει συνέχεια να βρει το ιδανικό ταίρι.

Αυγερινός: από το γνωστό αστέρι. Ιδεολόγος, μάχεται για τις ιδέες του. Δεν τον ενδιαφέρει η προβολή. Κερδίζει πολλές συμπάθειες.

Αυγή: προσωπικότητα αξιόλογη και δυναμική. Έξυπνο μυαλό με πρωτότυπες ιδέες. Γενναιόδωρη.

Αύρα: χαρακτήρας που δεν περνάει απαρατήρητος. Ισχυρή προσωπικότητα, πολύ δραστήρια και με πολλά πνευματικά ενδιαφέροντα. Ανεξάρτητη και πεισματάρα.

Αφροδίτη: (αφρός + αναδύω), η αφρογενής, η ωραιοτάτη. Θεά της ομορφιάς, του έρωτα και της γονιμότητας. Η σύγχρονη Αφροδίτη είναι αγαπητή, ευχάριστη, θαρραλέα, και απρόβλεπτη! Λίγο άστατη, υποτάσσεται στον εκάστοτε άντρα που αγαπάει. Όχι, όμως, για πολύ.

Αχιλλέας: πρωταγωνιστής της Ιλιάδας, γιος του Πηλέα και της Θέτιδας, ήταν πολύ γρήγορος στα πόδια, δραστήριος και θαρραλέος. Καθόλου απλός χαρακτήρας, ο Αχιλλέας είναι αυταρχικός, περήφανος και αρκετά εγωιστής. Εύθικτος, θυμώνει εύκολα και έχει συναισθηματικά ξεσπάσματα. Αγαπάει πολύ τη φύση. Είναι παρορμητικός.

Βάιος-Βαΐα: από την Κυριακή των Βαΐων

Βαλεντίνος, Βαλεντίνη: στα λατινικά σημαίνει «δυνατός, ρωμαλέος». Εύκολος και προσαρμόσιμος χαρακτήρας, που απεχθάνεται τον κομφορμισμό κι αναζητά την ανεξαρτησία. Φοβάται τη μοναξιά και τη φτώχεια. Η Βαλεντίνη θέλει να φαίνεται δυνατή, της αρέσουν οι πρωτότυπες ιδέες και συχνά γνωρίζει, χωρίς να την επιζητά ιδιαίτερα, την αναγνώριση.

Βανέσσα: αναλυτικός χαρακτήρας, έχει τη μανία της τελειότητας.

Αυθόρμητη και ενθουσιώδης, περνάει από διαφορετικές φάσεις στη ζωή της.

Βάντα: προσωπικότητα δημιουργική και ανεξάρτητη.

Ήρεμη αλλά πεισματάρα, είναι συχνά κλεισμένη στον εαυτό της.

Βαρβάρα: από την αρχαία λέξη «βάρβαρος». Είναι Αγία της Ορθόδοξης Εκκλησίας και

προστάτις του Πυροβολικού. Έξυπνη, ρεαλίστρια και χωρίς εξάρσεις,

αγαπάει τα παιδιά, τα ζώα και τη φύση. Είναι οργανωτική, προγραμματισμένη και πιστή στα συναισθήματά της. Αναζητάει συναισθηματική και υλική ασφάλεια.

Βασίλειος, Βασιλεία-Βασιλική: αυτός που ανήκει στο βασιλιά, ο βασιλικός.

Ο Βασίλης είναι άνθρωπος της σκέψης, με καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία και πολύ απόλυτος.

Πεισματάρης, του λείπουν συνήθως η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα.

Του αρέσει να κάνει το δικό του και τα καταφέρνει.

Πιο συμβατική, η Βασιλική δίνει μεγάλη σημασία στα υλικά αγαθά.

Φιλόδοξη, ακολουθεί το δρόμο της με ρεαλισμό και χωρίς να παίρνει μεγάλα ρίσκα.

Αυτή που ανήκει στο βασιλιά.

Βεατρίκη: από τη λέξη Beata (λατινική) που σημαίνει «μακάρια».

Επίμονη, έχει ανοιχτό μυαλό και αρκετά κλειστό χαρακτήρα.

Αξιοπρεπής και χαριτωμένη.

Βελισσάριος: βυζαντινός στρατηγός, της εποχής του Ιουστινιανού,

έσωσε την Κωνσταντινούπολη απ' τους Ούννους. Γενναίος και αφοσιωμένος στις ιδέες του και στους ανθρώπους που αγαπά, αποδεικνύεται συχνά πιο ντροπαλός απ' όσο μοιάζει.

Βενετία: από την ομώνυμη πόλη της Ιταλίας.

Εργατική, χαρούμενη και λίγο επιπόλαιη, έχει συχνά ωραία φωνή.

Βέρα: στα λατινικά σημαίνει «αληθινή». Γοητευτική, με έντονη σεξουαλικότητα, δημιουργική και διαθέτη μεγάλη φαντασία. Χαρακτήρας άστατος.

ΒΕΡΓΟΣ:Η αλήθεια είναι ότι το όνομα Βέργος δεν είναι συνηθισμένο. Οτιδήποτε ασυνήθιστο όμως, κινεί το ενδιαφέρον. Έψαξα λοιπόν και βρήκα κάποιες πληροφορίες για το όνομα αυτό, που ελπίζω να βοηθήσουν. Το όνομα Βέργος ή Βέργης, είναι λατινικό και σημαίνει παρατηρητής.

Αυτός δηλαδή που ρέπει, κλίνει σε κάτι. Το όνομα αυτό, υποδηλώνει και σωματικές ιδιότητες.

Βέργος είναι ο λυγερός άντρας. Οι ρίζες του παππού από την ανατολική Θράκη

δεν είναι άσχετες λοιπόν με το όνομα. Η λατινική γλώσσα ήταν η επίσημη γλώσσα στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι τους χρόνους του αυτοκράτορα Ηράκλειου.

Εξάλλου, το λατινικό λεξιλόγιο και τα λατινικά ονόματα, μπήκαν στην ελληνική γλώσσα, όχι μόνο κατά τους χρόνους της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αλλά κυρίως, κατά την εποχή του Βυζαντίου.

Ο Βέργος λοιπόν είναι παρατηρητικός, χαρισματικός, γοητευτικός και διαθέτει ταλέντα που πρέπει να ανακαλύψει και να εκμεταλλευτεί.

Βερενίκη: πνευματώδης, αγαπάει την τέχνη κι επιδίδεται στον αθλητισμό.

Δεν χάνει εύκολα την ψυχραιμία της.

Βηθλεέμ: από την ομώνυμη πόλη. Τέλεια σύζυγος και μητέρα.

Δραστήρια και κεφάτη, αλλά λίγο επιπόλαιη. Ξέρει να χαίρεται τη ζωή.

Βησσαρίων: καρδινάλιος απ' την Τραπεζούντα.

Σχολαστικός και σοβαρός, είναι συνήθως μοναχικός τύπος. Αφιερώνεται στη μελέτη.

Βίβιαν: από τη λατινική λέξη Vivere που σημαίνει «ζω».

Αγχώδης και αρκετά συμβατική, προσπαθεί πάντα να είναι καλή σύζυγος,

καλή μητέρα, καλή νοικοκυρά και καλή στη δουλειά της, με αποτέλεσμα να χάνει,

πολλές φορές την ψυχραιμία της. Συνήθως τα καταφέρνει.

Βικέντιος: μάρτυρας της Χριστιανικής Εκκλησίας επί Διοκλητιανού.

Ικανός, αποφασιστικός, διαθέτει έντονο κριτικό πνεύμα. Εκκεντρικός.

Έχει υπερβολική αυτοπεποίθηση.

Βίκτωρ, Βικτώρια: στα λατινικά σημαίνει «νίκη».

Φαίνονται φιλελεύθεροι, στο βάθος είναι όμως πουριτανοί και συντηρητικοί.

Δεν εκδηλώνουν εύκολα τα αισθήματά τους. Αρκετά ρομαντικοί, αγαπούν την τέχνη.

Βιόλα: από το ομώνυμο λουλούδι.

Όνομα ρομαντικό, που δεν συναντάμε πιο συχνά.

Άστατη κι ευσυγκίνητη, αγαπάει τα ταξίδια, τη φύση και τα ζώα.

Βιργινία: από τη λατινική λέξη Virgo που σημαίνει «παρθένα».

Μοιάζει απόμακρη και κλειστή, αλλά ερωτεύεται με πάθος.

Είναι φιλόδοξη κι αυταρχική.

Βλάσιος: σημαίνει τρυφερός βλαστός, αυξανόμενος, αναπτυσσόμενος. Η λατινική του ετυμολογία, είναι φλύαρος, πολυλογάς. Επίσκοπος Σεβαστείας. Νευρικός κι απότομος, έχει κυκλοθυμικό χαρακτήρα.

Είναι πολύ καλός φίλος.

ΒΛΑΣΙΑ: Η Βλάσια είναι η καλύτερη φίλη που θα μπορούσε να έχει κανείς.

Θυσιάζεται για τους φίλους της, οι οποίοι μπορούν σε κάθε περίπτωση να ποντάρουν στη βοήθειά της, την κατανόησή της και φυσικά... την αγάπη της.

Έχει επίσης κυκλοθυμικό χαρακτήρα, που την κάνει νευρική, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει κακία. Ξεσπάει και σε λίγη ώρα όλα αποτελούν παρελθόν και η ζωή συνεχίζεται.

Βύρων: από τον άγγλο ποιητή. Επηρεάσιμος χαρακτήρας.

Του αρέσει ν' αφιερώνεται σε κάποιο σκοπό. Αγαπάει την οικογένεια.

Συχνά επιζητεί τη μοναξιά.

Γαβριήλ, Γαβριέλλα: εβραϊκή λέξη που σημαίνει «άνθρωπος του Θεού». Φιλικός και ελκυστικός, διαθέτει δυνατή θέληση και χιούμορ. Είναι ικανός να δώσει και την τελευταία του δεκάρα για ένα ωραίο αντικείμενο, έναν λιγότερο τυχερό φίλο ή για να κάνει τον άλλο ευτυχισμένο. Η Γαβριέλλα είναι υπεύθυνη, προστατευτική και αρκετά συντηρητική. Της αρέσει να συμβουλεύει τους άλλους.

Γαλάτεια: μια από τις Νηρηίδες, αγαπημένη του Κύκλωπα Πολύφημου.

Δυνατός χαρακτήρας, με πνευματικά ενδιαφέροντα. Ρομαντική,

δεν διαλέγει σωστά τους ανθρώπους που ερωτεύεται.

Γαλήνη: μια από τις Νηρηίδες. Ήρεμη, γίνεται εκρηκτική όταν θυμώνει ή συγκινείται.

Ιδιαίτερα συνδεδεμένη με την οικογένειά της.

Γανυμήδης: γιος του Τρωός και της Καλιρρόης. Κομψός, τακτικός, κάπως συντηρητικός.

Του αρέσουν οι γυναίκες κι η καλοπέραση.

Γαρυφαλλιά: έξυπνη, δυναμική και όχι πολύ εκδηλωτική, αγαπάει τα γράμματα.

Είναι ήρεμη, μεθοδική και προγραμματισμένη.

Γεράσιμος: γεράσμιος, σεβάσμιος. Ο Άγιος Γεράσιμος είναι ο προστάτης της Κεφαλονιάς. Φιλόδοξος, αρκετά αυταρχικός. Δεν εκδηλώνεται εύκολα. Συναντάει, συχνά, αρκετές δυσκολίες στη ζωή.

Γερασιμούλα: ο θηλυκός τύπος του Γεράσιμος.

Γεώργιος, Γεωργία: όνομα πολλών αγίων και μαρτύρων. Ο πιο γνωστός είναι ο Μεγαλομάρτυρας από την Καππαδοκία, με τις αγιογραφίες που τον παριστάνουν πάνω στο άλογο, να τρυπάει με το δόρυ του, ένα μεγάλο δράκο. Ιδεαλιστής κι ενθουσιώδης, αναζητάει περιπέτειες και πνευματικές συγκινήσεις. Μοιάζει να έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση, αλλά στην πραγματικότητα είναι αρκετά δειλός. Πιο αισιόδοξος χαρακτήρας. Η Γεωργία είναι ενθουσιώδης, ιδεαλίστρια, αναζητάει τις περιπέτειες και τις πνευματικές συγκινήσεις. Είναι αισιόδοξη και αναζητάει πάντα την ευτυχία. Είναι εφευρετική, θαρραλέα και φιλόδοξη.

Γκιζέλα: όνομα τευτονικής προέλευσης, περισσότερο γνωστός ως Ζιζέλ.

Της αρέσει να προβάλλεται και κατορθώνει να μην περνάει απαρατήρητη. Κάνει εύκολα φίλους. Δεν ελέγχει αρκετά τα συναισθήματά της.

Γκλόρια: σημαίνει λατινικά «δόξα». Με κατανόηση κι αυτοπεποίθηση αισθάνεται την ανάγκη να βελτιώνει συνέχεια τον εαυτό της. Έξυπνη, με αναλυτικό μυαλό και πολλά ενδιαφέροντα.

Γκόλφω: σημαίνει φυλαχτό (σ.σ.: εγκόλπιο = Γκόλφω), όνομα συμβολικό, αυτή που φυλάει την αγάπη.

Γλυκερία: όνομα δυο μαρτύρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αισθησιακή και κεφάτη.

Κάτω από ένα ήρεμο παρουσιαστικό, κρύβεται μια ατσάλινη θέληση. Η υπερβολικά γλυκιά.

Γουλιέλμος: πετυχαίνει εύκολα στη ζωή, αλλά μόλις κάτι πάει στραβά αντιδράει έντονα και νευρικά.

Έχει μεγάλη ευαισθησία στην ομορφιά.

Γρηγόρης, Γρηγορία: ο άγρυπνος, ακοίμητος φρουρός, πανέτοιμος. Ελκυστικός, κοινωνικός, με φαντασία, αναζητάει την ομορφιά, την ποικιλία και την αγάπη. Χαρακτήρας δημιουργικός, όχι πολύ πρακτικός, που ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο.

Δάειρα: χθόνια θεά. Τη λάτρευαν στην Ελευσίνα και σχετιζόταν με τα μυστήρια.

Απόμακρη και μελαγχολική, με ωραίο ανάστημα και έμφυτη αίσθηση κομψότητας.

Προκαλεί πάθη.

Δαλιδά: εταίρα, ερωμένη του Σαμψών. Ευαίσθητη, πολύ συνδεδεμένη με την οικογένεια.

Συχνά αναγκάζεται να κάνει πράγματα αντίθετα με τη θέλησή της.

Δαμιανός: σοφιστής του 2ου αιώνα μ.Χ. από την Έφεσο. Του αρέσει η ιστορία, είναι συνδεδεμένος με τις αναμνήσεις του και το παρελθόν. Έχει βελούδινα εκφραστικά μάτια και ήπιο χαρακτήρα.

Καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία.

Δανάη: χαϊδεμένη απ' την οικογένειά της και τη ζωή, είναι χαριτωμένη, απαιτητική και ναζιάρα.

Αρκετά εγωκεντρική, δεν κάνει εύκολα υποχωρήσεις.

Δανιήλ, Δανιέλλα: λογικός και ψύχραιμος, μαθαίνει γρήγορα,

αναγνωρίζει τα λάθη του και δέχεται τη γνώμη των άλλων.

Κοινωνικός χαρακτήρας επιφανειακά, στην πραγματικότητα αρκετά κλειστός.

Δαρεία: υπεύθυνη, γεμάτη ενδιαφέροντα για τους άλλους, γίνεται γρήγορα απαραίτητη.

Δαυίδ ή Δαβίδ: στα εβραϊκά σημαίνει «αγαπητός». Όχι πολύ αυθόρμητος, είναι συγκεντρωτικός και αγχώδης. Πρέπει να τον γνωρίσει κανείς καλά, για να εκτιμήσει τα προσόντα του.

Δάφνη: μια από τις ωραιότερες νύμφες της ελληνικής μυθολογίας. Αγαπήθηκε παράφορα από τον Απόλλωνα, τη στιγμή όμως που επιχείρησε να την κάνει δική του, η Γη την εξαφάνισε.

Στη θέση της φύτρωσε ωραίο δεντράκι, τότε ο Απόλλωνας έκοψε ένα κλαδάκι

και στόλισε το κεφάλι του να παρηγορηθεί.

Από τότε το κλαδί της δάφνης έγινε ένα από τα σύμβολά του.

Μοιάζει πάντα νεαρότερη απ' όσο φαίνεται.

Είναι τρυφερή, ζηλιάρα και έξυπνη, με μεγάλη φαντασία και πολλά ενδιαφέροντα.

Δελφίνι: συνηθίζεται στη Γαλλία.

Ελκυστική κι ευέλικτη, τραβάει τους άντρες που σπάνια μπορούν να της επιβληθούν.

Αντιφατικός χαρακτήρας, με πολλές μυστηριώδεις πλευρές. Γοητευτική.

Δέσποινα: Δέσποινα σημαίνει κυρία, κυρίαρχος, αρχόντισσα. Οι αρχαίοι ποιητές συνόδευαν συχνά τα ονόματα με το επίθετο δέσποινα (κυρία), που προέρχεται από το "δεσπόζω, κυριαρχώ". Στην Αθήνα, το χρησιμοποιούσαν κυρίως για την Περσεφόνη. Δέσποινα ονομάζεται και Η Παναγία. Η Δέσποινα είναι θεληματική, ξέρει να παίρνει τη ζωή στα χέρια της. Μερικές φορές, οι άλλοι υποτιμούν την εξυπνάδα της, αλλά έχει τον τρόπο να επιβληθεί τελικά και να δείξει την ανωτερότητά της. Ιδιόρρυθμη προσωπικότητα. Η κυρία του οίκου.

Δευκαλίων: γιος του Προμηθέα. Έχει γρήγορο μυαλό, που του επιτρέπει να ξεπερνάει τις δυσκολίες. Διαπρέπει στις θεωρητικές επιστήμες.

Δηϊδάμεια: (δήϊος:εχθρός + δαμάζω), η νικήτρια των εχθρών.

Δημήτριος, Δήμητρα: συνηθισμένο στην αρχαία Ελλάδα και στους χριστιανικούς χρόνους, στο Βυζάντιο είναι πεισματάρης και απαιτητικός, ο Δημήτρης δεν είναι τόσο εύκολος στη συμβίωση.

Καλός φίλος, αγαπάει τις αντρικές παρέες και το ποδόσφαιρο.

Επηρεάζεται όμως απ' τη γυναίκα που αγαπά.

Λογική και πρακτική, η Δήμητρα ξέρει ποιο είναι το συμφέρον της.

Είναι ικανή στο να χειρίζεται ανθρώπους και καταστάσεις. Αγαπάει τα παιδιά. Η μητέρα γη.

Δήμος: αθηναίος του 3ου αιώνα που φημιζόταν για την ομορφιά του. Γίνεται λόγος γι' αυτόν στον Γοργία του Πλάτωνα. Καλόκαρδος, γλυκομίλητος, πολύ αγαπητός στα παιδιά.

Αισθησιακός στον έρωτα, του αρέσει η καλοπέραση. Λατρεύει τη μουσική.

Δημοσθένης: (δήμος + σθένος), η δύναμη του λαού. Ο μεγαλύτερος ρήτορας της αρχαιότητας.

Επιβλητική εμφάνιση και βαθιά φωνή. Καταφέρνει να ζει άνετα χωρίς να κουράζεται.

Γοητευτικός, λίγο νωθρός.

Διογένης: (Ζευς + γένος), ο Θεογέννητος.

Διαγόρας: ρόδιος αθλητής του 5ου αιώνα π.Χ. Παρά το ιστορικό παρελθόν του ονόματός του, σπάνια ασχολείται με τον αθλητισμό. Είναι περισσότερο άνθρωπος της τέχνης και της διανόησης. Δύσκολος χαρακτήρας.

Διάνα: λατινική ονομασία της Αρτέμιδας.

Διδώ: ιδιόρρυθμος χαρακτήρας, καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία. Φροντίζει την εμφάνισή της, λατρεύει τα ταξίδια και ξέρει να βρίσκει χρήματα όταν χρειάζεται.

Διογένης: αισιόδοξος και γλεντζές και καλοπερασάκιας! Δύσκολα ακολουθεί μια ιδεολογία και προτιμάει ν' αντιμετωπίζει πρακτικά τη ζωή.

Διομήδης: (Διός + μέδων:άρχων), ο άρχων με θεία δύναμη. Βασιλιάς του Άργους. Μαθηματικό ρολόι, έχει έφεση στις επιστήμες. Αναγκάζεται συχνά να μεταναστεύει. Ήπιος χαρακτήρας, στοργικός οικογενειάρχης.

Διονύσης, Διονυσία: αρχαίο ελληνικό όνομα προέρχεται από τον Διόνυσο.

Λίγο άκαμπτος μερικές φορές, ο Διονύσης δημιουργεί συμπάθειες και αντιπάθειες.

Ωστόσο, έχει χιούμορ και του αρέσει να αναθεωρεί τη ζωή του.

Πιο σοβαρή, η Διονυσία έχει πιο κλειστό χαρακτήρα και είναι σε γενικές γραμμές συντηρητική.

Διώνη: (εκ του Διός), η θεϊκή.

Δόμνα: λατινική ονομασία που σημαίνει «κυρία».

Έξυπνη, νευρική, συχνά απότομη, παρεξηγείται από τους γύρω της.

Αλλά έχει χρυσή καρδιά κι είναι πιστή φίλη.

Δωρόθεος, Δωροθέα: σημαίνει «δώρο Θεού». Άνθρωποι έξυπνοι, που αντιπαθούν τις αφηρημένες έννοιες και τη μελέτη. Προτιμούν τη δράση και είναι πολύ ενεργητικοί. Οι γυναίκες αφιερώνουν ένα μεγάλο μέρος της ενεργητικότητάς τους στον έρωτα. Είναι πεισματάρες και τους αρέσει να συμβουλεύουν τους άλλους και να νιώθουν απαραίτητες.

Ειρήνη: θεά των Αρχαίων Ελλήνων, κόρη του Δία και της Θέμιδος. Χαριτωμένη, κρατάει τις αποστάσεις της. Καθοδηγείται από τα συναισθήματά της, με αποτέλεσμα να οδηγείται συχνά σε εσφαλμένες εκτιμήσεις. Είναι αρκετά φιλόδοξη και δίνει σημασία στην εικόνα που έχουν οι άλλοι γι' αυτήν. Θέλει να φαίνεται πιο ανεξάρτητη απ' όσο στην πραγματικότητα είναι. Ειρήνη, ηρεμία.

Εκάβη: η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά της Τροίας Πρίαμου. Μητέρα του Έκτορα. Σοβαρή και κάπως αγέλαστη, με χαρακτήρα που εξελίσσεται ανάλογα με την τύχη που της επιφυλάσσει η ζωή. Αντιμετωπίζει τις ατυχίες με μεγάλη αξιοπρέπεια, αλλά κλείνεται στον εαυτό της και γίνεται αντικοινωνική.

Εκάτη: θεά του σεληνόφωτος, κόρη του Δία και της Αστερίας. Ταυτίζεται συχνά με την Αρτέμιδα και θεωρείται θεά της Μαγείας. Γοητευτική και μυστηριώδης, παίρνει περισσότερα απ' όσα δίνει. Σπάνει όμως είναι ευχαριστημένη με τον εαυτό της και κοιτάζει συνέχεια να τον τελειοποιεί.

Έκτωρ: ομηρικός ήρωας, αρχηγός των Τρώων. Γιος του Πρίαμου και της Εκάβης, σύζυγος της Ανδρομάχης. Μαχητικός, υπερασπίζεται και προστατεύει αυτούς που αγαπά. Έχει μεγάλη λεπτότητα και φυσική ευγένεια και αποφεύγει να θίγει τους άλλους. Αλίμονο, όμως, όταν θυμώσει.

Ελβίρα: έξυπνη, καθοδηγείται περισσότερα απ' τη λογική παρά απ' τα συναισθήματα. Υπερασπίζεται μέχρι θανάτου την οικογένειά της. Είναι καλύτερο να μην την έχει κανείς εχθρό του.

Ελένη: Ελένη σημαίνει φωτεινή, γεμάτη φως, αστραποβολούσα. Η Ελένη είναι πνευματώδης. Το όνομα που προέρχεται από τη λέξη «ελένη», που σημαίνει «λαμπάδα» ή από τη ρίζα ελε- που σημαίνει «κυριεύω, κατακτώ». Στη μυθολογία υπήρχε η περίφημη ωραία Ελένη, βασίλισσα της Σπάρτης και σύζυγος του Μενέλαου, που η αρπαγή της από τον Πάρι, έγινε αιτία για να αρχίσει ο Τρωικός Πόλεμος.

Μία σημαντική τραγωδία με τίτλο "Ελένη" έγραψε κι ο Ευρυπίδης. Έπειτα, υπήρξε η βασίλισσα και Αγία Ελένη, μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Όνομα που και στη σημερινή εποχή φέρουν γυναίκες με δυνατό χαρακτήρα και προσωπικότητα. Διαθέτουν γοητεία κι όταν ακόμα δεν είναι όμορφες κι επιμένουν να γίνεται πάντα το δικό τους. Ακόμα κι όταν φαίνονται ήρεμες, είναι κυριαρχικές.

Και ευαίσθητες στα κομπλιμέντα. Η λάμπουσα.

Ελεονώρα: σημαίνει στα λατινικά «μαλακώνω, ηρεμώ». Ρομαντική, είναι συχνά θρήσκα ή οπαδός κάποιας ανατολικής φιλοσοφίας. Έχει πρωτότυπες ιδέες και καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία.

Είναι αρκετά προσκολλημένη στις αναμνήσεις και σε ό,τι έχει σχέση με το παρελθόν.

Της αρέσουν οι συλλογές.

Ελευθέριος, Ελευθερία: από το ομώνυμο αρχαίο επίθετο που σημαίνει «ελευθερωτής». Ο Άγιος Ελευθέριος θεωρείται προστάτης των εγκύων γυναικών. Ζωντανός και ανεξάρτητος χαρακτήρας, διαπρέπει στα ελεύθερα επαγγέλματα. Του αρέσει η φύση, ο αθλητισμός και η ομαδική ζωή.

Η Ελευθερία είναι ευγενική και ντροπαλή. Κερδίζει εύκολα φίλους και θαυμαστές. Ελεύθερη, έλλειψη περιορισμών.

Ελισάβετ: αγία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Περήφανη, κατορθώνει να ελέγχει τέλεια τον πλούσιο συναισθηματικό κόσμο της. Το πρόσωπό της αποκτάει γρήγορα μια έκφραση ωριμότητας. Είναι κάπως αυταρχική με το σύντροφό της. Δεν κατορθώνει εύκολα να αποδεσμευτεί από το παρελθόν της.
Έλλη: εγγονή του Αιόλου. Υπερδραστήρια, έχει πάντα πολλές ασχολίες. Κοινωνική, καλή οικοδέσποινα, έχει μεγάλη επαφή με τα παιδιά. Πολλά πνευματικά και καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα.

Έλλη: εγγονή του Αιόλου. Υπερδραστήρια, έχει πάντα πολλές ασχολίες. Κοινωνική, καλή οικοδέσποινα, έχει μεγάλη επαφή με τα παιδιά. Πολλά πνευματικά και καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα.

ΕΛΠΙΝΙΚΗ: Η Ελπινίκη ήταν κόρη του Μιλτιάδη κι ετεροθαλής αδελφή του Κίμωνα. Μετά το θάνατο του πατέρα της, έζησε στο ίδιο σπίτι με τον αδελφό της και υπήρξε η φήμη, ότι διατηρούσε σχέση μαζί του. Η Ελπινίκη είναι γλυκειά και υποταγμένη. Εάν δε φύγει νωρίς από το οικογενειακό της περιβάλλον, κινδυνεύει να μείνει πολύ εξαρτημένη από αυτό.

ΕΛΠΙΔΑ: Σύμφωνα με τον Ησίοδο, η Ελπίς ήταν θεότητα κι ο μύθος της συνδέεται με της Πανδώρας. Η τελευταία, αφού άνοιξε το περίφημο κουτί της, πρόφτασε και το ξανάκλεισε, με αποτέλεσμα να μείνει μέσα η Ελπίς. Η Αγία Ελπίδα, μαρτύρησε επί Ανδριανού.

Η Ελπίδα είναι φωτεινή παρουσία, δίνει πραγματικά κουράγιο κι αισιοδοξία στο περιβάλλον της. Δεν καταπιέζεται εύκολα και με το χαμόγελο στα χείλη, ξέρει να επιβάλλει τη θέλησή της.

Εμμανουήλ, Εμμανουέλα: εβραϊκό όνομα που σημαίνει «μαζί μας ο Θεός» και δόθηκε στον Χριστό όπως είχαν προβλέψει οι προφήτες. Ονειροπόλοι, είναι συχνά κυκλοθυμικοί. Όταν συμπαθούν κάποιον γίνονται ζεστοί, ομιλητικοί και αξιαγάπητοι. Αγαπούν την πολυτέλεια και δε θυσιάζουν εύκολα τον τρόπο ζωής τους. Οι γυναίκες είναι αρκετά ιδιόρρυθμες και δύσκολες στη συμβίωση.

Εμπεδοκλής: φιλόσοφος και ερευνητής της φύσης, απ' τη Σικελία. Ένας από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους της προσωκρατικής φιλοσοφίας. Αυτό το όνομα δίνει δυο διαφορετικούς τύπους ανθρώπου. Ο ένας, πιο εσωστρεφής, ασχολείται πολύ με τη μελέτη, ενώ ο άλλος εξωστρεφής έχει έφεση στον αθλητισμό και στα πρακτικά πράγματα.

Επαμεινώνδας: (επί + άμεινον), ο προοδευτικός. Θηβαίος στρατιωτικός και πολιτικός του 4ου αιώνα π.Χ. Ενθουσιώδης, είναι έτοιμος για δράση και συγχωρεί εύκολα. Του αρέσει η καλή ζωή κι ο αθλητισμός. Είναι αρκετά σπάταλος.

Ερασμία: ευχάριστη, αξιαγάπητη.

Ερατώ: (ερώ: αγαπώ), η αξιολάτρευτη. Μια από τις Εννέα Μούσες, κόρη του Δία και της Τιτανίδος. Προστάτης του γάμου και του έρωτα, είχε για σύμβολό της τη λύρα και την κιθάρα.

Γλυκιά, γεμάτη κατανόηση, εκνευρίζεται σπάνια. Τα παιδιά της κι οι φίλοι της τη λατρεύουν.

Κινδυνεύει να γίνει θύμα των άλλων.

Εριφύλη: (έρι:πολύ + φύλον), η έξοχη των γυναικών. Κλειστή κι αγέρωχη, δεν την πλησιάζεις εύκολα. Όταν ερωτεύεται, ξεχνάει τις επιφυλάξεις της, δίνεται απόλυτα και μένει πιστή.

Ερμιόνη: η μοναχοκόρη του Μενελάου και της Ελένης. Έξυπνη, έχει έφεση τις θετικές επιστήμες.

Δεν πιστεύει σε απόλυτες αξίες.

Ισορροπημένη, είναι ευτυχισμένη μόνο όταν βρίσκεται σε πολιτισμένο περιβάλλον.

Ερνέστος: είναι ανεξάρτητος, τολμηρός και ικανός ν' αντιμετωπίσει και να ξεπεράσει μεγάλες δυσκολίες.

Ερριέττα: ανεξάρτητη και αρκετά εγωκεντρική, χωρίς πολλές ευαισθησίες. Όταν της κάνουν κακό, εκδικείται έστω και μετά από χρόνια. Καλαίσθητη και κομψή.

Ερρίκος, Έρρικα: σκανδιναβικής προέλευσης όνομα που σημαίνει «αρχηγός», «δυνατός άντρας».

Το όνομα αυτό δίνει στον άντρα έναν ανοιχτό και κεφάτο χαρακτήρα.

Η γυναίκα είναι πιο συνεσταλμένη και πολύ φιλάρεσκη.

Κι οι δυο έχουν κοινωνικές φιλοδοξίες και δεν λείπουν απ' τις συγκεντρώσεις.

ΕΡΣΑΪΑ: Η 'Ερση ήταν μία από τις τρεις κόρες του Κέκρωπα. Συμβόλιζε την πρωινή δροσιά. Έρση σημαίνει δροσιά, βροχή, όψιμα γεννημένη. Ο Ερμής την ερωτεύθηκε παράφορα και ζήτησε από την αδελφή της να τον βοηθήσει. Η Αθηνά όμως, για να αποφύγει τη βεβήλωση της Ακρόπολης, όπου έμεναν τα δύο κορίτσια και όπου βρισκόταν το ιερό της, στάλαξε στην ψυχή της τελευταίας, το δηλητήριο της ζήλειας. Η Έρση έχει όμορφο παράστημα και καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία. Ακόμη κι αν δεν γίνει καλλιτέχνης η ίδια, θα εμπνεύσει κάποιον άλλον στο έργο του. Είναι ιδιόρρυθμη, αλλά συμπαθής προσωπικότητα.

Εσθήρ: σύζυγος του βασιλιά Ξέρξη Α΄.

Ονειροπόλα και μυστηριώδης, της αρέσει να δοκιμάζει διάφορες εμπειρίες.

Δεν διστάζει να πάρει ρίσκα.

Ετεοκλής: (ετεός:αληθής + κλέος), ο έχων αληθινή δόξα.

Εύα: ο πρώτος πειρασμός! Ανεξάρτητη και απαιτητική, έχει την τάση να τα θέλει όλα δικά της.

Αρκετά κυκλοθυμικός χαρακτήρας, δυσκολεύεται να διατηρήσει μια σχέση.

Το χειρότερο είναι ότι δεν αντέχει τη μοναξιά.

Ευάγγελος, Ευαγγελία: ήρεμοι και αισθησιακοί, είναι πολύ ευτυχισμένοι όταν βρουν το ταίρι που τους ταιριάζει. Δεν είναι ιδιαίτερα φιλόδοξοι και συχνά προτιμούν τη ρουτίνα από την αβεβαιότητα. Τους αρέσει η οικογενειακή ζωή κι η παρέα με τους φίλους. Ο φορέας καλών ειδήσεων.

Ευαγόρας: (ευ + αγορεύω), ο καλός ομιλητής.

Ευανθία: κοινωνική και περίεργη, δεν χάνει ευκαιρία για κουτσομπολιό.

Αποφεύγει την κούραση κα την ταλαιπωρία.

Ευγένιος, Ευγενία: σημαίνει από «καλή γενιά». Συντηρητικός και μετρημένος ο Ευγένιος είναι αφοσιωμένος στη δουλειά του, ευσυνείδητος και λάτρης της παράδοσης.

Του αρέσουν οι κοσμικότητες.

Πιο ανήσυχη ψυχή, η Ευγενία είναι κι αυτή συμβατική στις φιλοδοξίες της.

Ευδοκία: ωριμάζει γρήγορα κι έρχεται συχνά σε αντίθεση με την οικογένειά της. Έχει όμορφα, κάπως μελαγχολικά μάτια. Περνάει αρκετές δυσκολίες μέχρι να φτιάξει τη ζωή της.

Ευδοξία: (ευ + δόξα), η έχουσα καλή φήμη.

Ευθαλία: σημαίνει πλούσια και υπεράφθονη, μάρτυς της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Σοβαρή, έξυπνη, μελετηρή, διακρίνεται για τις επιδόσεις της στα γράμματα.

Παντρεύεται πολύ νέα, επιβάλλεται στον άντρα της και στα παιδιά της.

Νοσταλγεί την ανεξαρτησία της. Ευθαλεία σημαίνει ανθηρή.

Ευθύμιος, Ευθυμία: όνομα επτά αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Χαρακτήρας με μεταπτώσεις, ο Ευθύμιος είναι επαναστάτης στα νιάτα του και γίνεται πιο συμβατικός όσο μεγαλώνει. Δίνει μεγάλη σημασία στην οικονομική ασφάλεια και τις υλικές ανέσεις. Πιο ήρεμη, η Ευθυμία δίνει προτεραιότητα στον έρωτα και την οικογενειακή ζωή.

Ευλάμπιος, Ευλαμπία: μάρτυρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Σοβαροί και στοχαστικοί, με οξυμένη διαίσθηση κι ενδιαφέρον για την παραψυχολογία.

Μονογαμικοί, δίνουν μεγάλη σημασία στην οικογένεια.

Ευνομία: (ευ + νέμω:διανέμω), η δίκαιη χορηγός των αγαθών.

Ευπραξία: καλές πράξεις, καλοί τρόποι.

Ευρυβιάδης: (ευρύς + βία), ο πολύ αυταρχικός.

Ευρυδίκη: (ευρύς + δίκη), η πολύ δίκαιη. Μια απ' τις Δρυάδες νύμφες.

Σύμφωνα με μια εκδοχή, ήταν κόρη του Απόλλωνα και σύζυγος του Ορφέα.

Ακτινοβόλα, ειλικρινής, απεχθάνεται την υποκρισία και την ψευτιά.

Έχει λίγο βαριά φωνή κι επιβλητική εμφάνιση.
Ευρύκλεια: (ευρύς + κλέος), η πολυένδοξη.

Ευρυσθένης: (ευρύς + σθένος), ο καρτερικότατος.

Ευστάθιος: άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Δυνατός και τρυφερός χαρακτήρας, έχει αδυναμία στις υλικές απολαύσεις.

Με την εμψύχωση των φίλων του και της οικογένειάς του, που του είναι απαραίτητη, πετυχαίνει επαγγελματικά. Σταθερός, καλά θεμελιωμένος.

Ευστράτιος: δύο άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κυκλοθυμικός, γίνεται εκρηκτικός όταν θυμώνει. Μοιάζει απόλυτος, αλλά ξέρει να ελίσσεται. Έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στην κρίση του και δεν αλλάζει εύκολα γνώμη, και αυτό καταφέρνει να το περνάει και στους γύρω του, που επίσης εμπιστεύονται την κρίση του και τέλος, χαρακτηρίζεται αρχοντικός.

Ευτέρπη: (ευ + τέρπω), η πολύ ευχάριστη. Μια από τις εννιά Μούσες.

Έχει πολλές ικανότητες, αλλά συχνά η ανάγκη να δημιουργήσει μια οικογένεια, την κάνει να παραμερίζει τις επαγγελματικές της φιλοδοξίες.

Σε μεγαλύτερη ηλικία, αν δεν βρει μια απασχόληση, έχει την τάση να γίνεται νευρική.

Ευτύχιος, Ευτυχία: καλή τύχη. Έχουν καλή καρδιά, όσο κι αν θέλουν να παριστάνουν τους σκληρούς. Δυστυχώς, όταν κάτι δεν πάει καλά έχουν την τάση να τιμωρούν τον εαυτό τους.

Ευφροσύνη: μια από τις Τρεις Χάριτες. Αυτή που έχει κέφι, χαρά, η καλοδιάθετη. Λίγο επιπόλαιη, δίνει σημασία στη λεπτομέρεια και παραβλέπει την ουσία. Της αρέσουν οι κοσμικότητες. Δεν έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό της.

Ζαΐρα: αραβικό όνομα. Αθόρυβη κι ευγενική, δίνει την εντύπωση πιο αδύνατου χαρακτήρα απ' ότι είναι στην πραγματικότητα... Καλόγουστη, αγαπάει τα ωραία πράγματα και τη μουσική.

Ζαχαρίας: ευαίσθητος, μπορεί να γίνει με τα χρόνια κυνικός.

Έχει κριτικό πνεύμα, αγαπά την τέχνη. Φοβάται ν' αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής.

Ζαχαρένια: φτιαγμένη από ζάχαρη, γλυκιά.

Ζαφείρης, Ζαφειρούλα: από την πέτρα ζαφείρι. Σαν το ζαφείρι, λάμπουν με την παρουσία τους.

Το όνομα Ζαφείρης είναι παραλλαγή του ονόματος Ζαφειρός. Σημαίνει Σάπφειρος, πολύτιμος λίθος με χρώμα βαθύ γαλάζιο.

Πιθανόν το όνομα Ζαφείρης, μαζί μα τα συγγενή του, να προέρχεται από του τουρκικό zafer, που σημαίνει νίκη, θρίαμβος. Είναι δανεικό από το αραβικό zafir, που σημαίνει νικητής, θριαμβευτής, κατακτητής.

Είναι φιλόδοξοι και αγαπούν την καλοπέραση. Είναι εκδικητικοί στα λόγια, αλλά όχι στις πράξεις.

Η Ζαφειρούλα δίνει μεγάλη σημασία στην οικονομική ασφάλεια.

Ζέφυρος: η προσωποποίηση του δυτικού ανέμου. Γιος του Αστραίου και της Ηούς, που απέκτησε τα γρήγορα άλογα του Αχιλλέα (Θεογονία).

Έχει σύμβολό του το άλογο και στις παραστάσεις εικονίζεται νέος και φτερωτός.

Δυναμικός και αρκετά ιδιόρρυθμος χαρακτήρας, δημιουργεί εχθρούς.

Ζηνοβία: κόρη του βασιλιά της Αρμενίας Μιθριδάτη. Σοβαρή, μετρημένη και εύθικτη. Αντιδρά άσχημα στις παρατηρήσεις και την κριτική.

Ζωγραφούλα: σα «ζωγραφιά». Έξυπνη και μετριόφρων.

Αντέχει στις μεγαλύτερες δυσκολίες, προκειμένου να πετύχει αυτό που θέλει.

Της λείπει η αισιοδοξία.

Ζωή, Ζώης: μάρτυς της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Χαρούμενη και αισιόδοξη,

η Ζωή έχει καλή επαφή με τα παιδιά.

Πιο σοβαρός, ο Ζώης είναι άνθρωπος του καθήκοντος, συνεπής και υπεύθυνος.

Ήβη: (ήβη: ακμή), η πάντοτε θαλερή, νέα. Κόρη του Δία και της Ήρας.

Προστάτης της νεότητας όταν βρίσκεται στην άνθηση και την ακμή της.

Δραστήρια, με πρακτικό μυαλό, αγαπάει τα σπορ.

Τα καταφέρνει θαυμάσια στις συνεταιρικές δουλειές.

Ηλέκτρα: (ηλέκτωρ: ο ακτινοβολών ήλιος), η ακτινοβολούσα από χάρη. Κόρη του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας. Συναισθηματική, δίνει πολλά στους άλλους, αλλά όταν έχει προβλήματα προτιμάει να τα βγάζει πέρα μόνη της.

Αντίθετα από το μύθο, που συνδεδεμένη με τη μητέρα της. Αντικομφορμίστρια.

Ηλίας: αθόρυβος και διακριτικός, τα καταφέρνει πολύ καλά στη ζωή. Ξέρει να αποφεύγει τις κακοτοπιές. Βρίσκει την ευτυχία στην οικογένεια. Ο Θεός είναι Κύριος.

Ήρα: αδελφή και νόμιμη σύζυγος του Δία. Ζωντανός άνθρωπος, συχνά πολύ νευρική. Έχει πολλά ενδιαφέροντα και ανταγωνιστικό πνεύμα, που της δημιουργεί δυσκολίες στις προσωπικές σχέσεις.

Ηρακλής: ο μεγαλύτερος ήρωας της ελληνικής μυθολογίας, γιος του Δία και της Αλκμήνης, δοξασμένος λόγω Ήρας. Μεγαλόσωμος, έχει χρυσή καρδιά.

Τίμιος και καλός φίλος δεν συγχωρεί το ψέμα. Του αρέσουν οι μητρικές γυναίκες.

Ηρώ: όμορφη ιέρεια του ναού της Αφροδίτης.

Γεμάτη ζωντάνια κι ενεργητικότητα, έχει εμπορικό πνεύμα.

Ανεξάρτητη, αφοσιώνεται συχνά στη δουλειά της.

Θάλεια: (θάλλω), η δροσερή, η ωραία. Μια από τις Χάριτες και μια από τις Εννέα Μούσες.

Σοβαρή και λιγομίλητη, η Θάλεια σπάνει κάνει τους άλλους να γελούν.

Αφοσιώνεται πολύ στη δουλειά της. Είναι μονογαμική και ζηλιάρα.

Θαλής: ο πρώτος φιλόσοφος της Ελλάδας, ο πιο σημαντικός από τους Επτά Σοφούς της αρχαιότητας. Χαρακτήρας φιλοσοφημένος, ο Θαλής είναι έντιμος και πιστός στις φιλίες του.

Δεν του αρέσει η πολυκοσμία κι ο θόρυβος. Βρίσκει την ευτυχία στις μικρές χαρές της ζωής.

Θεανώ: γυναίκα του Πυθαγόρα. Σοβαρή, διαθέτει, όμως όταν θέλει μεγάλη γοητεία.

Είναι μια γυναίκα ελκυστική, που δύσκολα μπορεί κανείς να της αντισταθεί.

Θέκλα: περήφανη και ανεξάρτητη, είναι αρκετά εκκεντρική στο ντύσιμο και τη συμπεριφορά.

Της ταιριάζουν τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα, που της επιτρέπουν ν' αφήνει ελεύθερη τη φαντασία της.

Θέμις: (τίθημι = θεσμός), η θεά του Δικαίου, η άκρως δίκαιη.

Δεν είναι άλλη από τη Θεία Δικαιοσύνη. Κόρη του Ουρανού και της Γης.

Είναι πράγματι δίκαιη και προτιμάει να παίρνει το μέρος του πιο αδύνατου. Μοιάζει εύθραυστη, αλλά η εικόνα αυτή είναι απατηλή.

Στην πραγματική, τα καταφέρνει περίφημα στη ζωή ακολουθώντας, μάλιστα, τολμηρά μονοπάτια.

Θεμιστοκλής: (θέμις + κλέος), ο ένδοξος υπερασπιστής του δικαίου.

Ένας από τους τέσσερις Αθηναίους πολιτικούς.

Εγωιστής και δεσποτικός, έχει μεγάλες απαιτήσεις απ' τον εαυτό του και τους άλλους. Έξυπνος και γοητευτικός, ασκεί επιρροή στο περιβάλλον του.

Θεοδόσιος, Θεοδοσία: έχει ιδιαίτερα κριτική πνεύμα κι είναι συχνά δύσπιστος με τους ανθρώπους. Ερωτεύεται δύσκολα, αλλά όταν του συμβεί οι επιφυλάξεις του πάνε περίπατο. Η Θεοδοσία δίνει συνήθως περισσότερα απ' όσα παίρνει. Είναι πολύ καλή μητέρα και θαυμάσια οικοδέσποινα.

Θεοδώρα: δώρο του Θεού. Έξυπνη και ικανή, η Θεοδώρα έχει αρκετά δύσκολο χαρακτήρα.

Ζητάει πολλά από τους άλλους, χωρίς η ίδια να είναι τέλεια στη συμπεριφορά της.

Μαχητική ξέρει να αγωνίζεται γι' αυτά που πιστεύει.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ: Ο Θεόδωρος είναι συναισθηματικός χαρακτήρας και πιστός.

Αφοσιώνεται στην οικογένειά του, στους φίλους του και στη δουλειά του.

Είναι όμως πολύ αγχώδης και πρέπει να μάθει να εξωτερικεύει το άγχος του.

Θεοφάνη: γοητευτική κι απόμακρη, είναι στην πραγματικότητα πολύ δεμένη με την οικογένεια και την πατρίδα της και κρύβει, κάτω απ' την αέρινη μορφή της ένα τετράγωνο μυαλό.

Θεοφάνης: ιστορικός από τη Μυτιλήνη. Ακόμα κι όταν είναι παχύς, μοιάζει να είναι ευκίνητος.

Του αρέσει να κάνει φάρσες στους φίλους του.

Τον ενδιαφέρουν οι ευχάριστες πλευρές της ζωής και τα χάνει όταν έχει ν' αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα.

Θεοφανώ: αισθησιακή, γεμάτη ζωή, ποτέ δεν περνάει απαρατήρητη.

Φιλόδοξη, προσπαθεί να πλησιάσει τους στόχους της μέσα απ' το γάμο.

Συχνά παντρεύεται πάνω από μια φορά.

Θεόφιλος: λιτός, σοβαρός και ιδεολόγος, δύσκολα προσαρμόζεται στη σύγχρονη κοινωνία.

Γι' αυτό συχνά διαλέγει να ζήσει έξω απ' την πόλη και πάντως αρκετά απομονωμένες.

Θέτις: μια από τις πενήντα κόρες του Νηρέα. Ήρεμη και χαμογελαστή, σπάνια δημιουργεί προβλήματα στους γύρω της. Πολλές φορές βοηθάει τον σύζυγό της στο επάγγελμά του.

Θουκυδίδης: (Θεού + κύδος:δόξα), ο δοξάζων τον θεό.

Θρασύβουλος: (θρασύς + βουλεύομαι), ο τολμηρά σκεπτόμενος.

Θωμάς (εβραϊκή): δίδυμος. Ευκολόπιστος και λίγο επιπόλαιος, έχει χρυσή καρδιά κι είναι εξαιρετικός φίλος. Ευέξαπτος, αγανακτεί με το παραμικρό, αλλά δεν αργεί να ξαναβρεί το γέλιο του.

Ιάκωβος: πολύ κοινωνικός, οι φιλίες του τον βοηθούν συχνά στη δουλειά του.

Του αρέσει το ωραίο περιβάλλον κι η καλή ζωή. Όταν αντιπαθεί κάποιον, μπορεί να γίνει κακός.

Ιάσων: (ίασις: θεραπεία), ο θεραπευτής.

Ιλιάνα: ευγενική, αγαθή βασίλισσα.

Ινώ: σύμφωνα με τη μυθολογία, θεά της θάλασσας και προστάτης των ναυτιλλομένων.

Γενναιόδωρη, έξυπνη, με ανοιχτό μυαλό.

Κυκλοθυμική στις διαθέσεις της, μπορεί να περάσει απ' το κέφι στη μελαγχολία.

Συχνά έχει διενέξεις με την οικογένειά της. Ευνοείται από τα τυχερά παιχνίδια.

Ιοκάστη: (ίον + κάζω:στολίζω), η ωραία ως μενεξές.

Σύζυγος του Λαΐου, παντρεύτηκε χωρίς να το ξέρει τον γιο της Οιδίποδα.

Γυναίκα με έντονη προσωπικότητα, θέλει να γίνεται πάντα το δικό της.

Ανεξάρτητη, δύσκολα δημιουργεί δεσμούς.

Ιόλη: την ερωτεύτηκε ο Ηρακλής.

Παθητικός χαρακτήρας, δεν έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό της.

Έχει ανάγκη να της αποδεικνύουν συνέχεια οι άλλοι ότι την αγαπούν και την υπολογίζουν.

Είναι ανίκανη να κάνει κακό και μερικές φορές την εκμεταλλεύονται.

Ιουλία, Ιούλιος: η Ιουλία χρησιμοποιεί το χιούμορ σαν άμυνα

και της αρέσει να κάνει τους άλλους να γελούν.

Αγαπάει τα παιδιά, τα ζώα, τα λουλούδια και ξέρει να κάνει το περιβάλλον της ευχάριστο.

Ο Ιούλιος ή Ιουλιανός είναι πιο μελαγχολικός.

Έχει μεγάλη τύχη στην επαγγελματική του ζωή, αγαπάει τις γυναίκες

και περισσότερο απ' όλες τη μητέρα του.

Ιπποκράτης: ο μεγαλύτερος γιατρός της αρχαιότητας...

Καλοσυνάτος και γλυκός δημιουργεί μόνο συμπάθειες.

Κατεξοχήν έμπιστος φίλος και καλός υπάλληλος.

Παντρεύεται συχνά μια γυναίκα πιο δυναμική απ' αυτόν.

Ιππολύτη: (ίππος + λύω), η αρματιλάτις.

Ίρις: (είρω: αγγέλω), η αγγελιοφόρος των θεών. Μοιάζει ευκολοπροσάρμοστη και γλυκιά,

αλλά σχεδόν πάντα κρύβει μέσα της κάποια ιδιορρυθμία που δυσκολεύει τις σχέσεις της με τους άλλους. Έχει καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία.

Ισίδωρος, Ισιδώρα: όνομα αγίων της Ορθοδοξίας.

Έχουν μεγάλη φαντασία κι έναν τρομερό ένστικτο για το τι πρόκειται να έρθει στη μόδα.

Τους ταιριάζουν μοντέρνα επαγγέλματα,

όπως η διαφήμιση, τα κομπιούτερς, η ηλεκτρονική δημοσιογραφία.

Ιφιγένεια: (ίφι:ισχυρά + γίγνομαι), η πολύ ισχυρή. Κόρη του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας.

Πολύ ισχυρή, την τραβάνε η κίνηση, η ζωή και ο αθλητισμός.

Ειλικρινής κι εξωστρεφής, βρίσκει φίλους όπου κι αν βρεθεί.

Είναι αφοσιωμένη πάνω απ' όλα, στην οικογένειά της.

Ιώ: ιέρεια της Ήρας που την ερωτεύτηκε ο Ζευς. Όμορφη, αλλά λίγο γκρινιάρα.

Έχει ανάγκη να είναι οικονομικά ασφαλής για να αισθάνεται καλά.

Όταν παντρεύεται, εγκαταλείπει τη δουλειά της.

Ιωακείμ: σύζυγος της αγίας Άννης και πατέρας της Θεοτόκου.

Έχει μεγάλη ικανότητα να πείθει τους άλλους και να πετυχαίνει αυτό που θέλει.

Είναι πεισματάρης και επίμονος. Του αρέσουν οι ώριμες γυναίκες.

Ίων: (ίον: άνθος), ο μενεξεδένιος. Γενάρχης κι αρχηγός των Ιώνων.

Γεμάτος ενδιαφέροντα και πάθος για τη ζωή, δείχνει συχνά υπερβολική εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που δεν αξίζουν. Του αρέσουν οι υλικές απολαύσεις, εξίσου με τις πνευματικές.

Όταν ερωτεύεται, είναι πιστός στη γυναίκα που αγαπάει.

Ιωάννης, Ιωάννα: από την εβραϊκή λέξη Ιωννάθαν (η χάρη του Θεού).

Ο Γιάννης είναι δυναμικός και αρκετά αυταρχικός.

Υπεύθυνος και άνθρωπος του καθήκοντος, αγαπάει πολύ την οικογένειά του.

Κλειστός χαρακτήρας όταν βρίσκεται με πολύ κόσμο,

γίνεται ιδιαίτερα ευχάριστος στον κύκλο των φίλων του.

Η Γιάννα είναι αισιόδοξη και γελαστή, αλλά λίγο επιπόλαιη.

Έτοιμη πάντα για δράση, αντιμετωπίζει με χιούμορ τις αναποδιές της ζωής.

Ιωσήφ, Ιωσηφίνα: γιος του Ιακώβ και της Ραχήλ. Σοβαρός, μετρημένος και λιγομίλητος ο Ιωσήφ, εύθυμη, άνετη και ζωηρή η Ιωσηφίνα. Ο Ιωσήφ διαλέγει συνήθως ένα ήσυχο επάγγελμα και δίνει προτεραιότητα στην οικογενειακή ευτυχία, ενώ η Ιωσηφίνα αργεί να κατασταλάξει κι αναζητάει την ποικιλία και τις εμπειρίες. Η πιο γνωστή Ιωσηφίνα ήταν η πρώτη σύζυγος του Ναπολέοντα.

Καλλίνικος: Σύρος σοφιστής και ρήτορας που άκμασε στα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ.

Εργατικός και μετριόφρων. Αποφεύγει τις έντονες συγκινήσεις και τα πάθη.

Απεχθάνεται τη βία και προσπαθεί πάντα να λύνει τις διαφορές ειρηνικά.

Καλλιόπη: (κάλλος + ωψ:οφθαλμός), η έχουσα ωραία μάτια.

Προστάτης της επικής ποίησης, της ρητορικής και όλων των καλών τεχνών, ήταν η μεγαλύτερη στην ηλικία κι η πιο ευγενική από τις Εννιά Μούσες. Αυτή που μιλά με κάλλος, η καλλίφωνη.

Μία από τις εννέα Μούσες της αρχαιότητας. Προστάτιδα της ποιητικής τέχνης.

Υπεύθυνη και δυναμική, μπορεί ν' αντιμετωπίσει μ' επιτυχία τις πιο δύσκολες καταστάσεις.

Οι δυσκολίες της ζωής δεν αλλοιώνουν τον χαρακτήρα της.

Ωριμάζει νωρίς και συχνά φορτώνεται τις ευθύνες των άλλων.

Καλλιρρόη: (καλώς + ρέω), η δροσερή ως καθαρό νερό.

Πολλές νύμφες, θεότητες και μυθολογικά πρόσωπα είχαν το όνομα αυτό. Κόρη του Αχελώου.

Αυτή που ρέει ομαλά.

Προστατευτική απέναντι στην οικογένειά της, υπερασπίζει με πάθος το δίκαιο και την ιδιοκτησία της. Είναι ανασφαλής σε σχέση με τα χρήματα, αλλά όταν έχει τα χρησιμοποιεί για κάποιο ευγενικό σκοπό.

Της αρέσει να παίρνει κάτω από την προστασία της καλλιτέχνες.

Καλυψώ: νύμφη που έγινε γνωστή απ' την «Οδύσσεια» του Ομήρου.

Χρησιμοποιεί τη γοητεία της για να εξουσιάζει.

Της αρέσει πολύ να δίνει συμβουλές και συνηθίζει να επεμβαίνει στη ζωή των άλλων.

Μπορεί να έχει δυο σχέσεις ταυτόχρονα και να τις χειρίζεται με μεγάλη δεξιοτεχνία.

Κασσάνδρα: κόρη του βασιλιάς της Τροίας Πρίαμου...

Έχει μεγάλες ευαισθησίες και περνάει εύκολα απ' την αισιοδοξία στην κατάθλιψη.

Έχει αρκετή διαίσθηση και την ενδιαφέρει η κρυμμένη όψη των πραγμάτων.

Συχνά ασχολείται με την ψυχολογία και την ψυχανάλυση.

Κασσιανή: βυζαντινή ποιήτρια και λόγια του 8ου αιώνα.

Γλυκιά και περιποιητική, είναι η προσωποποίηση της καλοσύνης.

Άβουλη, γίνεται εύκολα θύμα των άλλων.

Όσα κι αν περάσει στη ζωή της, ποτέ δεν θα διαμαρτυρηθεί.

Εργατική και επιδέξια, μπορεί να της δοθεί η ευκαιρία, να διαπρέψει σε πολλά επαγγέλματα.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Η Αικατερίνη ήταν χριστιανή σοφή κι ενάρετη, που μαρτύρησε το 307μ.Χ.

στην Αλεξάνδρεια.

Έγινε Αγία, προστάτις των κοριτσιών και των φιλοσόφων. Αικατερίνη σημαίνει "καθαρή".

Η Κατερίνα μοιάζει συνήθως νεότερη από την ηλικία της.

Διχασμένη ανάμεσα σε πρακτικές και πνευματικές επιθυμίες,

είναι γενναιόδωρη κι έχει το χάρισμα του λόγου.
Είναι χαρακτήρας δυνατός, ικανός να αντιμετωπίσει και τις πιο δύσκολες καταστάσεις.

Κίμων: (χίμων: χειμών), ο θυελλώδης. Αθηναίος στρατηγός.

Εύστροφος, πνευματώδης και αθλητικός.

Συχνά προτιμάει την εργένικη ζωή, όπως και τα ελεύθερα επαγγέλματα,

γιατί δεν του αρέσει να έχει κανέναν πάνω απ' το κεφάλι του.

Κλαίρη: αγία της Καθολικής Εκκλησίας. Αυθόρμητη και ρομαντική, διατηρεί πάντα μια νεανικότητα.

Δεν έχει μεγάλες φιλοδοξίες και της αρέσει να εργάζεται και να ζει σ' ένα ευχάριστο περιβάλλον.

Είναι από τις γυναίκες που έχουν το θάρρος να σπάσουν μια μακρόχρονη σχέση

που δεν τις ικανοποιεί και να ξαναρχίσουν με αισιοδοξία τη ζωή τους.

Κλεάνθης: στωικός φιλόσοφος απ' την Τρωάδα, μαθητής του Ζήνωνος και διάδοχός του στη διεύθυνση της Στοάς.

Ευγενικός και κομψός, θα ήταν πολύ γοητευτικός αν δεν είχε τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.

Αυτό τον δυσκολεύει στις σχέσεις του με τους άλλους και επηρεάζει άσχημα το γάμο του.

Κλέαρχος: (κλέος + άρχω), ο ένδοξος άρχων. Στρατηγός των Λακεδαιμόνων.

Ο ένδοξος άρχοντας. Ριψοκίνδυνος, αλλά και πολύ τυχερός, είναι σίγουρο ότι θα πετύχει στη ζωή. Τρελαίνεται για τις τελευταίες τεχνολογικές εφευρέσεις κι απεχθάνεται ό,τι έχει σχέση με το παρελθόν.

Κλειώ: (κλέος), η ένδοξη. Μια από τις Εννιά Μούσες, θεά του άσματος και εφευρέτης της κιθάρας. Ένδοξη, μορφωμένη κι έχει πολλά ενδιαφέροντα. Το βιβλία είναι ο καλύτερος της σύντροφος κι η πολιτική η αγαπημένη της απασχόληση.

Όταν πληγώνεται κλείνεται στον εαυτό της κι αντιδρά με αδιαφορία και περηφάνια.

Κλεόβουλος: (κλέος + βουλή), ο επινοητικότατος.

Κλεομένης: (κλέος + μένος), ο ένδοξος για τη γενναιότητά του.

Κλεονίκη: (κλέος + νίκη), η ένδοξη νικήτρια.

Κλεοπάτρα: (κλέος + πάτρη), η δόξα της πατρίδος. Θρυλική βασίλισσα της Αιγύπτου.

Οι άντρες καλά θα κάνουν να τη φοβούνται.

Από μικρή, έχει το χάρισμα να πείθει τους άλλους ότι είναι μοναδική κι αλίμονο σ' αυτόν που θα την αμφισβητήσει ή θα της αντισταθεί. Ο έρωτας παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή της.

Ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, αφήνει πίσω της πολλές ραγισμένες καρδιές.

Κλυταιμνήστρα: αυτή που επιδιώκει τη δόξα.

Κορίννα: λυρική ποιήτρια απ' την Τανάγρα της Βοιωτίας. Μοντέρνα στην εμφάνιση και τις αντιλήψεις, γίνεται γρήγορα ανεξάρτητη απ' την οικογένειά της και δεν αποφασίζει εύκολα να δεσμευτεί.

Της ταιριάζουν τα επαγγέλματα που έχουν επαφή με κόσμο.

Κορνήλιος, Κορνηλία: ευφυέστατος, ο Κορνήλιος διαθέτει έντονο κριτικό πνεύμα και μπορεί να γίνει αρκετά είρων. Συντηρητική, η Κορνηλία είναι πιστή σύζυγος και τέλεια οικοδέσποινα.

Και οι δυο είναι πεισματάρηδες και μνησίκακοι.

ΚΟΣΜΑΣ: Είναι Αγιος της ορθόδοξης εκκλησίας. Έτσι όμως, ονομάζονταν και τρεις πατριάρχες της Αλεξανδρείας και άλλοι τρεις της Κωνσταντινούπολης. Ο πιο γνωστός είναι ο Κοσμάς ο Αιτωλός.

Ο Κοσμάς είναι τίμιος και ιδεολόγος μέχρι ... βλακείας.

Είναι εργατικός και φιλότιμος και συχνά έχει την εντύπωση ότι ήταν άτυχος και δεν μπόρεσε να κάνει αυτό που πραγματικά ήθελε.

Κρατερός: ένας από τους καλύτερους στρατηγούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Πατάει γερά πάνω στη γη κι απολαμβάνει ιδιαίτερα τη ζωή κοντά στη φύση.

Είναι ευχάριστος στην παρέα. Και συχνά γίνεται εξαίρετος μάγειρας.

Κρίτων: (κρίνω), ο ευφυής.

Κυβέλη: ασιατική θεότητα, ήταν η Μεγάλη Μητέρα, η θεά των δυνάμεων της φύσης που οι Έλληνες ταύτιζαν με τη Ρέα. Λίγο απόμακρη, χρειάζεται χρόνος για να τη γνωρίσει κανείς.

Είναι μια γυναίκα ρεαλίστρια και αρκετά συναισθηματική, χωρίς κακίες. Κάνει περισσότερη παρέα με άντρες και στην εμφάνιση είναι λίγο αγοροκόριτσο.

Κυπριανός: όνομα αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Διαθέτει χάρη κι ευαισθησία. Η ρομαντική του εμφάνιση προκαλεί πάθη, συχνά σε γυναίκες μεγαλύτερές του.

Αποδίδει καλύτερα σε καλλιτεχνικά επαγγέλματα. Αγαπάει τα ταξίδια.

Κυριάκος, Κυριακή: αυτός που αναφέρεται, ανήκει στο Θεό.

Καλοκάγαθος, με ωραίο χαμόγελο κι ευχάριστο παρουσιαστικό, ο Κυριάκος είναι αφοσιωμένος στην οικογένεια κι αυτό τον εμποδίζει να πετάξει με τα δικά του φτερά.

Δραστήρια και πολύ νευρική, η Κυριακή έχει μεγάλη ανάγκη την αγάπη των γύρω της.

Κύριλλος: όνομα αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Παμπόνηρος και ικανότατος στις δουλειές που απαιτούν πείρα της ζωής, όπως το εμπόριο.

Κανείς δεν μπορεί να τον ξεγελάσει ή να τον εκμεταλλευτεί.

Έχει την ικανότητα να κάνει τους άλλους να δουλεύουν γι' αυτόν.

Κωνσταντίνος, Κωνσταντίνα: στα λατινικά σημαίνει «ευσταθής, βέβαιος».

Σταθερός, βέβαιος, αποφασισμένος. Αν και κοινωνικός, ο Κωνσταντίνος είναι στο βάθος κλειστός χαρακτήρας. Συχνά είναι υποταγμένος ψυχολογικά σε μια γυναίκα, τη μητέρα του ή τη γυναίκα του. Στη δουλειά του διαπρέπει γιατί είναι εργατικός και επίμονος.

Η Κωνσταντίνα είναι πιο αυθόρμητη και ενθουσιώδης.

Αγαπάει τα παιδιά, είναι πολύ τακτική και αφιερώνει πολύχρόνο στο σπίτι της.

Λαέρτης: βασιλιάς της Ιθάκης, γυναίκα του η Αντίκλεια και μονάκριβο παιδί του ο Οδυσσέας. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι η γενναιοδωρία. Τον ευχαριστεί τόσο πολύ να δίνει στους άλλους, που σπάνια κάνει ο ίδιος περιουσία. Είναι ιδιαίτερα προστατευτικός απέναντι στα αγαπημένα του πρόσωπα.

Λάζαρος: αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας στη Καινή Διαθήκη. Πράγματι έχει την ικανότητα να «ανασταίνεται» και να ξαναρχίζει τη ζωή του πάλι απ' την αρχή. Μοναχικός κι ευαίσθητος, περνάει μεγάλες ερωτικές απογοητεύσεις μέχρι να βρει το πρόσωπο που του ταιριάζει, τότε φτιάχνει μια ήρεμη και τρυφερή σχέση.

Λάμπρος, Λαμπρινή: αυτός που λάμπει και μεταφορικά ο ονομαστός και περίφημος. Ο Λάμπρος είναι συναισθηματικός και αυθόρμητος. Στην πραγματικότητα δεν ωριμάζει ποτέ, γι' αυτό και διατηρεί μέχρι τα γεράματα τη γοητεία ενός παιδιού. Η Λαμπρινή είναι πιο συνεσταλμένη και διακριτική. Της αρέσει η οικογενειακή ζωή και προτιμάει να δουλεύει στο σπίτι.

Λάουρα: ζεστή και μυστηριώδης, προσιτή και άπιαστη, με δυο λόγια αντιφατική. Το κύριο ενδιαφέρον της είναι ο έρωτας και κατέχει απόλυτα την τέχνη του. Όταν μεγαλώσει, προτιμά τους νεότερους άντρες.

Λαυρέντιος: άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Καλόκαρδος, αλλά λίγο αφελής, εμπιστεύεται ολόψυχα αυτούς που αγαπάει. Είναι ο τύπος του πατέρα που θα θυσιαστεί για το παιδί του ή του θείου που θα χαρίσει ό,τι έχει και δεν έχει στ' ανίψια του.

Λέανδρος: (λαός + ανήρ), ο ανδρείος του λαού.

Λευκή: από το «άσπρη, αμόλυντη, διαυγής». Ιδιόρρυθμος χαρακτήρας, έχει συνέχεια ανάγκη από καινούργια ερεθίσματα... Καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία, αναζητεί πηγές έμπνευσης, ακόμη και στους τεχνητούς παράδεισους.

Λεωνίδας: ο γνωστός βασιλιάς της Σπάρτης.. Ιδεολόγος και πολύ ειλικρινής, μπορεί μερικές φορές να πληγώσει, χωρίς να το θέλει, τους φίλους του. Μονογαμικός, αντλεί δύναμη από τη σχέση του με τη γυναίκα που αγαπά.

Λητώ: (λανθάνω), η μυστηριώδης. Από το Δία έγινε μητέρα του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος. Όσοι τη γνωρίζουν, τη σέβονται και την εκτιμούν. Ξέρει πάντα να δίνει σωστές συμβουλές και να παρηγορεί όσους έχουν προβλήματα. Είναι απλή και της αρέσει να ζει σε λιτό περιβάλλον.

Λίνος: γιος του Απόλλωνα και της Ψαμάθης. Γλυκός κι αξιαγάπητος, πάντα πρόθυμος να βοηθήσει τους φίλους του, ο Λίνος συνεχίζει συχνά το επάγγελμα του πατέρα του. Έχει ιδιαίτερη αγάπη στη μουσική και διαθέτει ωραία φωνή.

Λορέντζος (λατινική): από το Λαυρέντιος (δαφνοστεφανωμένος).

Λουΐζα: σοβαρή, έχει την τάση να μελαγχολεί εύκολα. Αν ξεκινήσει την ζωή της δύσκολα, βλέπει τα πάντα απαισιόδοξα και γίνεται μοιρολάτρισσα. Δύσκολη στη συμβίωση, αργεί να παντρευτεί.

Λουκάς, Λουκία: φωτισμένος, πρακτικός και ρεαλιστής ο Λουκάς προτιμάει τα χειροπιαστά πράγματα απ' τις θεωρίες. Δεν χαρίζει τίποτα σε κανένα, αλλά είναι τίμιος και κρατάει το λόγο του. Η Λουκία είναι πιο τολμηρή και φιλόδοξη. Έχει ανάγκη να έχει δραστηριότητες έξω απ' το σπίτι. Γελαστή κι ευχάριστη, πολλές φορές ιδιόρρυθμη, ξέρει να κερδίζει τον θαυμασμό των άλλων.
Λουκιανός: ο πιο γνωστός από τους Έλληνες σοφιστές του 2ου αιώνα μ.Χ. Φοβάται τα γηρατειά. Θέλει πάντα να κάνει παρέα με νέους και να δείχνει πως έχει αντοχή και κέφι. Έχει χιούμορ και το χρησιμοποιεί ιδιαίτερα για να κατακτάει το άλλο φύλο, στο οποίο τρέφει μια ιδιαίτερη αδυναμία.

Λυδία: μυήθηκε από τον Παύλο στο Χριστιανισμό. Η καταγόμενη από τη Λυδία, την αρχαία χώρα της Μ. Ασίας. Πολύ ευγενική, με καλούς τρόπους, δραστήρια εργάζεται ακούραστα και ταυτόχρονα φροντίζει το σπίτι της, τον άντρα της και τα παιδιά της. χαρακτηριστικό παράδειγμα της σύγχρονης «super woman».

Λυκούργος: διάσημος νομοθέτης της Σπάρτης που έζησε το 800 π.Χ. Έξυπνος και μορφωμένος, είναι αυστηρός στην κρίση του και βρίσκει εύκολα τα αδύνατα σημεία των άλλων. Στις ερωτικές σχέσεις του έχει σαδομαζοχιστική τάση.

Μάγια: ρωμαϊκή θεότητα, συμβολίζει τη γονιμότητα της γης. Δίνει την εντύπωση ότι ζει στα σύννεφα. Έχει όμως τόση θέληση κι επιμονή, που μπορεί να κάνει τα πιο τρελά όνειρα πραγματικότητα. Η προσωπική της ζωή έρχεται σε δεύτερο πλάνο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει ένταση και ποικιλία.

Μαγδαληνή: μαθήτρια του Χριστού. Με τη γνησιότητα του χαρακτήρα της δημιουργεί πολλές συμπάθειες. Ο έρωτας παίζει πρωταρχικό ρόλο στη ζωή της. Της αρέσει να θαυμάζει αυτόν που αγαπά. Συνήθως, δεν μπορεί να έχει προϊστάμενο πάνω απ' το κεφάλι της και γίνεται ελεύθερη επαγγελματίας. Λατρεύει τα ζώα και τα παιδιά.

ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ:Μαλαματένια σημαίνει φτιαγμένη από χρυσάφι. Είναι αγαθή και ευγενική. Η Μαλαματένια είναι γλυκιά και ρομαντική. Μπορεί να πέσει θύμα εκμετάλλευσης των γύρω της, που μπορούν εύκολα να την προσεγγίσουν και να την πείσουν να τους βοηθήσει. Η Μαλαματένια είναι αυτό που λέμε "καλό παιδί". Στήριγμα για την οικογένειά της και για τους φίλους της. Δεν κάνει πολλές σχέσεις , αλλά όταν ερωτευτεί δίνεται ολοκληρωτικά.

Μαλβίνα: πολύ φιλάρεσκη και πονηρή, θέλει να γοητεύει τους άλλους όχι μόνο με την εμφάνισή της, αλλά και με τις γνώσεις της. Έχει έντονο κριτικό πνεύμα, που φτάνει μέχρι τον σαρκασμό. Δραστήρια και ικανή στη δουλειά της, ελπίζοντας ότι ο κόπος της θα της χαρίσει κάποια δόξα.

Μαντώ: κόρη του Τειρεσία με μεγάλες μαντικές ικανότητες. Δυναμική και αποφασιστική, δεν μπορεί να ανεχτεί να βρίσκεται στη σκιά κάποιου άλλου. Πολύ καλή φίλη, όταν συμπαθεί κάποιον. Αλίμονο, όμως, στον άνθρωπο που θα πέσει στη γλώσσα της.

Μάξιμος: ρήτορας και φιλόσοφος που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. Μεγάλη σημασία γι' αυτόν έχουν οι υλικές απολαύσεις. Έχει χιούμορ κι αυτό τον κάνει ευπρόσδεκτο στις παρέες. Του αρέσει να κρατάει ένα μυστήριο γύρω απ' τη ζωή του. Μιλάει πολύ, αλλά δεν είναι σίγουρο πως όλα όσα λέει είναι αλήθεια.

Μάρα: η Ιταλίδα αγία Μαρέρια που έζησε τον 13ο αιώνα. Δεν μιλάει πολύ, αντίθετα δρα. Ιδιαίτερα ικανή στο εμπόριο, δίνει μεγάλη σημασία στη δουλειά της. Όταν βαρεθεί τη μοναξιά, ξέρει να επιλέξει τον κατάλληλο σύντροφο.

Μαργαρίτα: μαργαριτάρι. Όσο πετυχημένη κι αν είναι η Μαργαρίτα στη δουλειά της, θα ενδιαφέρεται πάντα περισσότερο για τη γοητεία της. Ερωτεύεται με πάθος, δίνει πολλά από τον εαυτό της κι αργότερα απογοητεύεται! Πολύ μητρική, όταν δεν έχει παιδιά «νταντεύει» τους φίλους της.

Μάρθα: αδερφή του Λάζαρου και της Μαρίας. Αγνή, ανεξάρτητη και μοναχική, προτιμάει τη συντροφιά των ζώων απ' των ανθρώπων. Όσοι τη γνωρίζουν, γοητεύονται από τη χάρη της, αλλά δύσκολα μπορούν να την ψυχολογήσουν κι ακόμα περισσότερο, να την πλησιάσουν.

Μαρία, Μάριος: σημαίνει πίκρα, παράπονο, οργή, εξέγερση. Το αρχικό χριστιανικό όνομα ήταν Mariam. Οι άνθρωποι της εποχής, που μιλούσαν λατινικά, θεώρησαν ότι επρόκειτο για την αιτιατική πτώση κάποιου... καινούργιου λατινικού ονόματος. Και έτσι γεννήθηκε στην ονομαστική πτώση, ο τύπος Maria. Το παράδοξο είναι ότι και ο Άγιος Ιερώνυμος (342-420), ετυμολόγησε το όνομα ως λατινικό. Στην αρχή, ως σταγόνα της θάλασσας, από τα stilla maris και μετά, άστρο της θάλασσας, από τα stella maris, δηλαδή τον Πολικό Αστέρα. Από τότε, οι χριστιανοί ναυτικοί, ταύτιζαν το άστρο με την Παναγία και το ονόμαζαν η Κυρά της Θάλασσας. Ωστόσο, το παραδοξότερο είναι ότι οι συντάκτες του Λεξικού Κυρίων Ονομάτων της Οξφόρδης, θεωρούν το όνομα λατινικό και αποδέχονται ως ορθή την ετυμολόγηση του Αγίου. Το Mariam είναι ο αραμαϊκός τύπος του εβραϊκού Miriam. Η άποψη ότι το Μαρία σημαίνει πριγκίπισσα είναι λάθος. Στην εβραϊκή, η πριγκίπισσα είναι neseekh. Η Μαρία έχει την αίσθηση του καθήκοντος και τη μανία της τελειότητας. Της αρέσει να φαίνεται ικανή και οργανωτική και η γνώμη των άλλων μετράει πολύ γι' αυτήν. Η Μαίρη είναι πιο εγωίστρια, αλλά ζωηρή και κοινωνική. Η Μάρω είναι σοβαρή και αρκετά συχνά διανοούμενη. Τέλος, η Μαρίκα αγαπάει πάνω απ' όλα τα παιδιά της. Όσο για το Μάριο, ζει έντονη ζωή όταν είναι νέος. Αγαπάει την ταχύτητα, τις γυναίκες και τα χρήματα. Είναι ικανότατος σε όποιο επάγγελμα και αν διαλέξει.

Μαριάννα: σύνθετο όνομα, Μαρία + Άννα.

Μαρίνα: αγία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Θετική και πρακτική σε ορισμένους τομείς, εντελώς «εκτός πραγματικότητας» σε άλλους. Φοβάται τον έρωτα, γιατί δεν της αρέσει να μην ελέγχει τον εαυτό της. Γι' αυτό καταφεύγει συχνά σε «σίγουρες» λύσεις, που της χαρίζουν συναισθηματική ασφάλεια. Ανάλογα με τις διαθέσεις της είναι καλή, εξυπηρετική και γενναιόδωρη ή δύστροπη, είρων και ζηλιάρα.

Μαρίνος: ήσυχος κι ευγενικός χαρακτήρας. Ο Μαρίνος είναι για όσους δεν τον ξέρουν πολύ κλειστός. Σοβαρός και συνεσταλμένος, δίνει προτεραιότητα στην οικογενειακή ευτυχία. Αγαπάει τη φύση, τα ζώα, τα παιδιά. Δεν είναι άνθρωπος που στη ζωή του παίρνει ρίσκα.

Μαρκέλλα, Μάρκελλος: όνομα πολύ διαδεδομένο στη Ρωμαϊκή εποχή, συναντάται και σε αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ανοιχτόκαρδη κι αθλητική η Μαρκέλλα έχει ένα χαρακτήρα που δεν κρύβει εκπλήξεις. Ο Μάρκελλος είναι λιγότερο αυθόρμητος, πιο εγωιστής και νάρκισσος. Συχνά έχει ωραία μάτια.

Μάρκος: όνομα Ρωμαίων Αυτοκρατόρων. Ευαίσθητος κι επηρεάσιμος, αγαπάει του αδύνατους αλλά δύσκολα αντιστέκεται στους δυνατούς. Ταιριάζει με πολύ διαφορετικούς ανθρώπους. Αγαπάει τη ζωή της νύχτας.

Ματθαίος, Ματθίλδη: απόστολος και ευαγγελιστής... Είναι πολυλογάς, κοινωνικός και λαίμαργος. Προσαρμόζεται εύκολα στο περιβάλλον και πιάνει αμέσως φιλίες. Γίνεται θαυμάσιος έμπορος. Εντελώς αντίθετος χαρακτήρας είναι η Ματθίλδη. Δεν εμπιστεύεται εύκολα τους ανθρώπους και προτιμάει να ζει λίγο αποτραβηγμένη απ' τον κόσμο. Έχει ταλέντο στη φωτογραφία.

ΜΕΛΙΝΑ: Η Μελίνα είναι γλυκιά, καλόκαρδη και αξιαγάπητη, πάντα πρόθυμη να βοηθήσει τους φίλους της. Θέλει όμως να βοηθήσει όπως εκείνη νομίζει, χωρίς να ακούει τις ανάγκες των άλλων και γίνεται πεισματάρα, πιεστική και ξεροκέφαλη. Έχει ιδιαίτερη αγάπη για τη μουσική και συχνά διαθέτει και ωραία φωνή. Πιστεύει επίσης πολύ στις ηθικές αξίες.

Μελπομένη: (μέλπω), η ευφραίνουσα με το άσμα της. Η Μούσα της θεατρικής τραγωδίας. Προέρχεται από το ρήμα «μέλπω» τη θεωρούσαν αρχικά Μούσα του τραγουδιού. Νευρική κι ανήσυχη, δεν ικανοποιείται εύκολα. Καθώς είναι πολύ ενεργητική, μπορεί να κάνει συγχρόνως πολλά πράγματα, χωρίς όμως να εμβαθύνει. Της αρέσει να προκαλεί το ενδιαφέρον των αντρών, αλλά η ίδια ερωτεύεται δύσκολα.

Μενέλαος: (μένος + λαός), η ορμή του λαού. Γιος του Ατρέως και βασιλιάς της Σπάρτης. Έχει μεγάλη καρδιά και συγχωρεί εύκολα. Πολύ επιδέξιος στα χέρια, γίνεται θαυμάσιος μηχανικός. Δεν τον ενδιαφέρει, όμως η καριέρα. Προτιμάει μια ήσυχη ζωή κι ασχολείται με πολλά «χόμπι».

Μερόπη: μια απ' τις Πλειάδες. Γελαστή κι ανοιχτόκαρδη, συνηθίζει να μιλάει πολύ. Έχει πολύ γούστο, της αρέσει να φτιάχνει πράγματα με τα χέρια της. Πολύ φιλόξενη, το σπίτι της είναι πάντα ανοιχτό.

Μηνάς: όνομα συνηθισμένο στο Βυζάντιο. Είναι πολύ εργατικός, αλλά συνήθως βιάζεται να κάνει οικογένεια και δυσκολεύεται ν' αντεπεξέλθει. Έχει ανάγκη από μια γυναίκα ήρεμη, που να του συμπαραστέκεται, αλλιώς βρίσκει παρηγοριά έξω από το σπίτι. Είναι καλός και γενναιόδωρος πατέρας.

Μιλτιάδης: (μίλτος: ερυθρά βαφή), ο αιματώδης, ο ανδρείος. Ο γνωστός Μαραθωνομάχος. Φιλόδοξος και πονηρός, ξέρει να «μυρίζεται» τις νέες τάσεις και τα ρεύματα της εποχής και να τα εκμεταλλεύεται προς όφελός του. Στα αισθηματικά του, αποζητάει κάποια σταθερότητα, αλλά συχνά τα πράγματα έρχονται διαφορετικά, με αποτέλεσμα να κάνει πάνω από ένα γάμο.

Μίνως: δυο προϊστορικοί βασιλείς της Κρήτης ονομάζονταν έτσι. Του αρέσει να ξεχωρίζει από τους άλλους κι είναι συχνά ιδιόρρυθμος κι αντικομφορμιστής. Αγαπάει υπερβολικά τις γυναίκες και του είναι αδύνατον να είναι πιστός. Είναι τυχερός, κυρίως στα χρήματα.

Μήδεια: σημαίνει «αυτή που φροντίζει, που νουθετεί».

Μιχαήλ, Μιχαέλλα: εβραϊκό όνομα, ο αρχάγγελος Μιχαήλ ήταν προστάτης του λαού του Ισραήλ και της Εκκλησίας του Χριστού. Του αρέσει να επιβάλλεται στο περιβάλλον του. Εύθικτος, δεν ανέχεται «μύγα στο σπαθί του». Δίνει μεγάλη σημασία στην οικογενειακή παράδοση και είναι μεγάλος πατριώτης. Κοινωνικός, συνηθίζει να περιστοιχίζεται από τους φίλους του.

Μυρρίνη ή Μυρσίνη: είναι σπάταλη, αλλά όχι μόνο για τα χρήματα. Δίνει χρόνο και κόπο, αγάπη και στοργή, στον άντρα της, στα παιδιά της, στους φίλους της. Της αρέσει να συμμετέχει στα κοινά κι αυτό τη βοηθάει ν' αξιοποιεί δημιουργικά την ανάγκη της να προσφέρει.

Μυρτώ: (μύρτον), η ευχάριστη ως μυρτιά. Εγγονή του Αριστείδη, δεύτερη σύζυγος του Σωκράτη. Αποκλειστική και ζηλιάρα, δεν της αρέσει να μοιράζεται. Δυναμική, αλλάζει συχνά επαγγέλματα και πετυχαίνει. Ανάλογα με τη φάση στην οποία βρίσκεται, μπορεί να γίνει υπερβολικά γενναιόδωρη ή και τσιγκούνα.

Νανά: θεά των Χαλδαίων. Οι Αρμένιοι τη θεωρούσαν θεά της μητρότητας και προστάτιδα της οικογένειας. Γλυκιά, ήρεμη και καλόβολη, επηρεάζεται πολύ απ' αυτούς που θαυμάζει. Αρκετά ευκολόπιστη, γελιέται εύκολα στις κρίσεις της για τους ανθρώπους.

Νάντια: σλαβική απόδοσης της Ελένης... Εργατική και φιλόδοξη, γίνεται όταν ερωτευθεί πολύ παθητική. Συχνά δεν αξιοποιεί σωστά τις δυνατότητές της. Της ταιριάζει το καλοκαίρι και τα θερμά κλίματα.

Ναταλία: στα λατινικά η λέξη «νατάλος» σχετίζεται με τη γέννηση. Πληθωρική προσωπικότητα, ο δυνατός χαρακτήρας της έχει συχνά αρνητική επίδραση στα παιδιά της. Είναι πολύ ανταγωνιστική και ενδιαφέρεται να είναι πρώτη σε όλα.

Ναυσικά: (ναυς + καίνυμαι:υμνούμαι), η υμνούμενη από τους ναυτικούς.

Νεκτάριος-Νεκταρία: άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Υπομονετικός, λογικός και λιγομίλητος. Είναι πολύ ευαίσθητος, αγαπάει την τέχνη κι έχει ταλέντο στη ζωγραφική. Μπορεί να θυσιάσει τα πάντα για τη γυναίκα που αγαπάει.

Νεοκλής: (νέος + κλέος), η νέα δόξα.

Νέστωρ: ομηρικός ήρωας, βασιλιάς της Πύλου. Έχει πραγματικά την τέχνη να δίνει σωστές συμβουλές, γι' αυτό κι οι φίλοι του θα τρέξουν πρώτα σ' αυτόν να πουν τα προβλήματά τους. Η ιδέα του γάμου δεν τον ενθουσιάζει. Όμως, χάρη στον ισορροπημένο χαρακτήρα του, όταν αποφασίσει να παντρευτεί, η ένωσή του είναι πετυχημένη.

Νεφέλη: (νέφω: χύνω ύδωρ), η προσφέρουσα ζωογόνον ύδωρ. Γυναίκα του Αθάμαντος, παιδιά της ήταν ο Φρίξος και η Έλλη. Απρόβλεπτη σαν συννεφούλα, δεν ξέρει ούτε η ίδια τι θέλει απ' τη ζωή. Εντυπωσιάζεται απ' τους διάσημους άντρες και προσπαθεί να βρεθεί στο περιβάλλον τους, αλλά ο χαρακτήρας της δεν την βοηθάει. Αγαπάει το χρήμα, δυσκολεύεται όμως να το αποκτήσει.

Νίκανδρος: βασιλιάς της Σπάρτης. Ξεροκέφαλος και με ανεπτυγμένο κριτικό πνεύμα, μπορεί να γίνει θυσία για την οικογένειά του, αλλά με κάπως καταπιεστικό τρόπο. Όσο μεγαλώνει ο χαρακτήρας του μαλακώνει και γίνεται πολύ πιο αγαπητός.

Νίκη: ελληνική θεότητα, προσωποποίηση της νίκης. Ισορροπημένος χαρακτήρας, εύκολος στη συμβίωση. Της αρέσουν οι απολαύσεις της ζωής κι η «αχίλλειος πτέρνα» της είναι η οικονομική ανασφάλεια. Αισθάνεται καλύτερα όταν μεγαλώνει ο λογαριασμός της στην τράπεζα. Επηρεάζεται πολύ απ' τη μητέρα της.

Νικήτας: αρχαίος σοφιστής και ρήτορας από τη Σμύρνη. Αφάνταστα γοητευτικός και ευτυχώς μετριόφρων. Όμορφος, έξυπνος, αθλητικός, είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στις γυναίκες. Εκείνος όμως αφοσιώνεται σε μία. Κι αντιστέκεται στους πειρασμούς.

Νικηφόρος: σημαίνει «αυτός που φέρνει τη νίκη», γι' αυτό και στην αρχαιότητα το χρησιμοποιούσαν ως επίκληση του Διός και της Αφροδίτης. Καλλιεργημένος, μοιάζει σοβαρός και λίγο «βαρύς». Του ταιριάζουν οι πνευματικές ενασχολήσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ξέρει να απολαμβάνει τη ζωή.

Νικόλαος, Νικολέττα: νίκη του λαού. Το όνομα είναι αρχαίο ελληνικό και όχι μετακλασσικό, μεταχριστιανικό. Νικόλαος ήταν ο πατέρας αλλά και ο γιος του Σπαρτιάτη Βούλιδος που οι Σπαρτιάτες τον έστειλαν μαζί με τον Σπερθία στον Ξέρξη, για να θανατωθεί, ώστε να ξεπλυθεί το έγκλημα των εφόρων της πόλης που στο παρελθόν είχαν πετάξει στον Καιάδα τους κήρυκες των Περσών. Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, ήταν ένας από τους πρέσβεις των Λακεδαιμονίων που πήγαν στην Ασία και προσπάθησαν να πείσουν τον βασιλιά να τους δώσει χρήματα και να πολεμήσει μαζί τους. Ο Νίκος είναι ιδιαίτερα καλόκαρδος, μπορεί να χαρίσει και τα ρούχα που φοράει. Γλυκομίλητος, είναι η αδυναμία της μητέρας του. Το μόνο του ελάττωμα είναι ότι δε θέλει να στεναχωρεί αυτούς που αγαπάει και αναγκάζεται συχνά να λέει ψέματα. Πιο θαρραλέα, η Νικολέττα δε διστάζει να πει καθαρά τη γνώμη της. Είναι ικανή να κάνει πολλές θυσίες για να μπορέσει να σπουδάσει. Δεν είναι καθόλου φιλάρεσκη.

Νιόβη: κόρη του Τάνταλου και της Διώνης. Να μια γυναίκα σίγουρη για τον εαυτό της. Ακόμη κι όταν έχει αδικηθεί απ' τη φύση, φέρεται σα να είναι η ωραιότερη κι αυτό της βγαίνει σε καλό. Προτιμάει τους αδύνατους άντρες που αναζητούν ένα μητρικό πρότυπο.

Ξανθίππη: η ξανθή ιππεύτρια. Η κακή και δύστροπη σύζυγος του Σωκράτη που του έκανε τη ζωή μαρτύριο. Ορίζει πάντα τη ζωή της κι έρχεται συχνά σε σύγκρουση με τους γονείς της, το αφεντικό της ή όποιο άλλο πρόσωπο έχει εξουσία πάνω της. Όταν θυμώσει η γλώσσα της γίνεται πολύ τσουχτερή. Δεν είναι όμως μνησίκακη και γρήγορα ξεχνάει το θυμό της.

Ξένη: αγία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γλυκιά κι υποταγμένη στα νεανικά της χρόνια, αργότερα επαναστατεί και προσπαθεί να κάνει αυτό που της αρέσει... Εξελίσσεται συνήθως σε πολύ δυναμική γυναίκα.

Ξενοφών: ο ανδρείος ηγέτης των ξένων. Αθηναίος ιστορικός και φιλόσοφος του 5ου αιώνα π.Χ., μαθητής του Σωκράτη. Σοβαρός και λιγομίλητος, είναι στην πραγματικότητα πολύ φιλόδοξος. Ξέρει να χρησιμοποιεί τις γνωριμίες του σε όφελος της σταδιοδρομίας του και σπάνια παρασύρεται σε έντονους έρωτες. Μια ήρεμη και βολική σχέση τον ικανοποιεί περισσότερο.

Οδυσσέας: (οδύσσομαι: διώκομαι), ο διωκόμενος υπό των θεών. Οργισμένος, αγανακτισμένος, θυμωμένος (από την αρχαία λέξη οδύνη). Πράγματι πολυμήχανος, ο Οδυσσέας κατορθώνει ν' αποκτήσει αυτό που θέλει. Τον ενδιαφέρουν πολύ οι γυναίκες και κάνει τα πάντα για να τις κατακτήσει. Είναι καλόκαρδος και γενναιόδωρος με τους φίλους του.

Όθων: ρωμαίος αυτοκράτορας που έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. Ιδιαίτερα ρομαντικός, δεν συνέρχεται ποτέ απ' την ξαφνική προσγείωση που του επιφυλάσσει η ζωή. Κλείνεται στον εαυτό του και μπορεί να φτάσει μέχρι τη μισανθρωπία. Λατρεύει την κλασική μουσική.

Όλγα: αγία της Ρωσικής Εκκλησίας. Ζωντανή, γελαστή και φλύαρη, ασχολείται συνήθως με επαγγέλματα που έχουν επαφή με κόσμο. Έχει όμως και μια απαισιόδοξη πλευρά, επειδή δύσκολα ικανοποιείται με όσα έχει. Της είναι απαραίτητο να έχει μπροστά της ένα στόχο. Συχνά έχει την εντύπωση ότι δίνει περισσότερα απ' όσα παίρνει.

Ολίβια: όνομα που στα λατινικά σημαίνει «ελιά». Κυκλοθυμικός και αντιφατικός χαρακτήρας. Έχει καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία. Είναι ζηλιάρα όταν αγαπά, αλλά δεν διαθέτει μεγάλη παρατηρητικότητα.

Ορέστης: (όρος + ίσταμαι), ο ορεσίβιος. Γιος του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας. Ορεινός κάτοικος. Απλός και μετριόφρων είναι αγαπητός στο περιβάλλον του. Συμβιβαστικός, προσπαθεί να ηρεμεί τα πνεύματα και να λύνει τις διαφορές των άλλων. Μερικές φορές υποτιμάει τον εαυτό του.

Ουρανία: μια από τις Εννέα Μούσες, προστάτης της αστρονομίας, αυτή που προέρχεται από τον ουρανό. Δυναμική και μαχητική, έχει μανία να δίνει συμβουλές στους άλλους, με αποτέλεσμα να γίνεται, μερικές φορές, κουραστική. Μοιάζει πολύ απόλυτη, ξέρει όμως να γίνεται ευέλικτη όταν θέλει.

Ούρσουλα: όνομα που στα λατινικά σημαίνει αρκούδα. Πειθαρχημένη, λατρεύει την υγιεινή ζωή και προτιμάει συχνά να ζει στην εξοχή. Η μητρότητα έχει πολύ μεγάλη σημασία γι' αυτήν και υποφέρει αν δεν μπορεί να κάνει παιδιά.

Παλμύρα: εμπνευσμένο από την αρχαία πόλη της Συρίας. Φιλόδοξη κι επίμονη, καταφέρνει να πετυχαίνει τους στόχους της. Είναι πιο ευτυχισμένη στο δεύτερο μισό της ζωής της, όταν απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων της.

Παναγιώτης, Παναγιώτα: έχει όλα τα άγια. Και οι δύο είναι δραστήριοι και εργατικοί. Στα νεανικά τους χρόνια αφοσιώνονται στην οικογένειά τους και ζουν περιορισμένη ζωή, γι' αυτό, μετά από μια ορισμένη ηλικία, προσπαθούν να απολαύσουν αυτά που έχασαν.

Πανδώρα: η πρώτη γυναίκα που έφερε ο Ζευς στη ζωή για να τιμωρήσει το ανθρώπινο γένος. Όταν ο Προμηθέας έκλεψε απ' τον ουρανό τη φωτιά, ο Ζευς πρόσταξε τον Ήφαιστο να πλάσει από πηλό μια γυναίκα που να είναι τόσο ωραία ώστε να φέρει δυστυχία στους ανθρώπους.

Γυναίκα γοητευτική και με έντονη προσωπικότητα, επιβάλλεται στους άλλους και κερδίζει την αγάπη και τον σεβασμό τους. Τώρα πόσο περίεργη είναι; Το βάρος του ονόματός της δρα οπωσδήποτε ανασταλτικά.

Παντελής: από το Παντελεήμων, που ελεεί τους πάντες, που στους συμπονάει όλους, ο ευσπλαχνικός. Έχει αρκετά μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και συχνά επιδιώκει να τραβάει την προσοχή των άλλων με το ντύσιμο και τη συμπεριφορά του. Όταν αγαπάει είναι αφοσιωμένος και προστατευτικός, αλλά πολύ ζηλιάρης.

Παρασκευή: προετοιμασία. Η Παρασκευή λοιπόν, ως γνωστόν, είναι η έκτη ημέρα της εβδομάδας. Είναι όμως και η Αγία Παρασκευή, που μαρτύρησε στη Ρώμη. Η Παρασκευή είναι ζωντανός και ανήσυχος χαρακτήρας. Δυσκολεύεται να κατασταλάξει κάπου, ακριβώς γιατί δεν ησυχάζει ποτέ. Η δημιουργία οικογένειας αποτελεί για την Παρασκευή παράγοντα ισορροπίας. Η ανάγκη για εμπειρίες, την κάνει να αναζητά συχνά διεξόδους αλλού. Είναι όμως άνθρωπος εμπιστοσύνης και καλός φίλος. Η Παρασκευή είναι οργανωτική και προνοητική. Όπως λέει και το όνομά της, της αρέσει η προετοιμασία, η προπαρασκευή. Σημασία για την Παρασκευή έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός. Παρασκευή σημαίνει εξάλλου πρόνοια. Πρόνοια γιατί προνοεί πάντα για όλα και για όλους και πρόνοια γιατί είναι καλός φίλος και άνθρωπος που δεν θα αφήσει ποτέ κανέναν αβοήθητο.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ: Το όνομα Παρασκευάς είναι το ανδρωνυμικό του ονόματος Παρασκευή. Έχουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά και οι Παρασκευές και οι Παρασκευάδες. Μόνο που ως συνήθως, οι γυναίκες είναι πιο συναισθηματικές και οι άνδρες πιο ... άνδρες. Πιο ρεαλιστές και πιο προσγειωμένοι. Εάν τώρα υπάρχει ζευγάρι Παρασκευής και Παρασκευά... τότε πιάσατε το λόττο και ίσως δεν το ξέρετε. Τέλειος συνδυασμός. Ο ένας ξηλώνει ο άλλος ράβει σε τέλεια αρμονία. Προσοχή όμως γιατί παρασύρει ο ένας τον άλλον συναισθηματικά πολύ εύκολα. Προσπαθήστε να κρατήσετε τις ισορροπίες. Όταν ο ένας δεν αισθάνεται καλά, ο άλλος δεν πρέπει να παρασύρεται αλλά να προσπαθεί να κρατήσει μία ισορροπία και να φτιάξει το κλίμα. Αντιστοίχως, εάν ο ένας είναι πολύ καλά, ο άλλος θα πρέπει να κρατήσει λίγο τα μπόσικα. Κοινώς όχι υπερβολές, γιατί είστε επιρρεπείς και οι δύο σε αυτές.

ΠΑΡΙΣ: Εξαιτίας του Πάρι άρχισε ο Τρωικός Πόλεμος. Γιος του Πρίαμου και της Εκάβης, δελεάστηκε από την υπόσχεση της Αφροδίτης, ότι θα του έδινε την πιο ωραία γυναίκα και θεωρώντας την, ωραιότερη από την Ήρα και την Αθηνά, της χάρισε το μήλο της Έριδας. Αργότερα, πήγε στη Σπάρτη κι ερωτεύθηκε την ωραία Ελένη, σύζυγο του βασιλιά Μενελάου. Με την απαγωγή της, ξεκίνησε ο πόλεμος. Ο Πάρις λατρεύει τη φύση, την ομορφιά και την τέχνη. Θέλει να περιβάλλεται από ωραία πράγματα και δίνει μεγάλη σημασία στην καλοπέραση. Καμία γυναίκα δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του και συχνά έχει τη φήμη του μισογύνη. Πάρις, σημαίνει παρών. Είναι ο παραστεκόμενος, ο βοηθός, ο προστάτης. Οτιδήποτε ή οποιονδήποτε αποφασίσει να πάρει υπό την προστασία του, δεν θα κινδυνέψει ποτέ. Θα το διαφυλάξει με τη ζωή του. Για αυτό και γίνεται τελικά καλός οικογενειάρχης.

Παρθενία: απείραχτη, ανέγγιχτη κόρη.

Πασχάλης, Πασχαλιά: ο Πασχάλης είναι εξωστρεφής χαρακτήρας έχει συνήθως καλή διάθεση και παραδέχεται πάντα τα λάθη του. Η Πασχαλιά πιο κλειστή και ρομαντική, έχει την τάση να νιώθει ότι καταπιέζεται απ' το περιβάλλον της και καταφεύγει στα όνειρα.

Πάτροκλος: (πατρίς + κλέος), η δόξα της πατρίδος. Ήρωας του Τρωικού πολέμου, αγαπημένος του Αχιλλέα. Τον σκότωσε ο Έκτορας. Γλυκός κι υπομονετικός, είναι πραγματικά ο ιδανικός φίλος όταν οι άλλοι δεν εκμεταλλεύονται την καλοσύνη του. Έχει μια σπάνια ευαισθησία που τον κάνει να επικοινωνεί πολύ καλά με τα παιδιά.

Παύλος, Παυλίνα: είναι και οι δύο ήρεμοι και απεχθάνονται τους καβγάδες. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν προσπαθούν να επιβληθούν στους άλλους και να κάνουν το δικό τους. Ενώ μοιάζουν συγκρατημένοι, είναι στην πραγματικότητα παρορμητικοί και κανείς δεν μπορεί να τους κάνει να αλλάξουν γνώμη όταν αποφασίσουν κάτι.

Πελαγία: αγία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Βασίλειό της είναι το σπίτι της, όπου διοικεί τους πάντες και τηρεί την τάξη. Πρακτική και πολύ νοικοκυρά, της αρέσει να περνάει όλα απ' τα χέρια της. Με δυο λόγια, είναι ένας τύπος γυναίκας που, όπως και το όνομα που φέρει, τείνει να εξαφανιστεί.

Περικλής: (περί + κλέος), ο ένδοξος. Από τους γνωστότερους Αθηναίους πολιτικούς της αρχαιότητας. Ο σύγχρονος Περικλής είναι άξιος απόγονος του διάσημου προγόνου του. Έχει μεγάλη ικανότητα στη διοίκηση και την οργάνωση και καταφέρνει να γίνεται ο πιο απαραίτητος συνεργάτης. Συνδυάζει τη φαντασία με τη σύνεση, γι' αυτό και σπάνια θ' αρκεστεί σε μια μισθωτή εργασία. Αργά ή γρήγορα θα θελήσει να πετάξει με τα δικά του φτερά.

Περσεφόνη: κόρη του Δία και της Δήμητρας, ήταν γνωστή ως «κόρη» και τη λάτρευαν με το όνομα αυτό. Μετά την αρπαγή της απ' τον Πλούτωνα, έγινε σύζυγός του και βασίλισσα του Άδη. Έμενε έξι μήνες στο βασίλειο των νεκρών και τους υπόλοιπους έξι ανέβαινε στη γη και περνούσε με τη μητέρα της. Οι Ορφικοί τη θεωρούσαν θεά της φύσης. Ανέμελη και λίγο επιπόλαιη, μιλάει πολύ και δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι τάφος. Είναι όμως ευχάριστη στην παρέα, καθώς της αρέσει να γνωρίζει καινούργιους ανθρώπους και ν' απολαμβάνει τις χαρές τις ζωής.

Πέτρος, Πετρούλα: ένας από τους δώδεκα μαθητές του Χριστού και αναφέρεται ως «κορυφαίος» και «πρόκριτος» μεταξύ των Αποστόλων. Ο Πέτρος είναι σοβαρός και αρκετά... δογματικός. Θέλει να φαίνεται γενναίος, αλλά κοιτάζει μάλλον να αποφεύγει τους κινδύνους. Το μεγαλύτερο ελάττωμά του είναι ότι έχει την τάση να παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Η Πετρούλα του μοιάζει αρκετά σαν χαρακτήρας, αλλά είναι ακόμα πιο άκαμπτη κι αυτό της δημιουργεί δυσκολίες στη ζωή της. Μπορεί να χαρακτηριστεί και ως πέτρα.

Πηνελόπη: (πήνη:υφάδι + λέπω:εκτυλίσσω), η καλλιτέχνις υφάντρια. Με την αφοσίωσή της στον Οδυσσέα, έγινε το σύμβολο της συζυγικής πίστης. Πραγματικά πιστή σ' αυτούς που αγαπάει, η Πηνελόπη είναι αγαπητή παρά τις ιδιορρυθμίες της. Γεμάτη ενδιαφέρον για τη ζωή, έχει αμέτρητα χόμπι που της δίνουν μια ανεξαρτησία.

Πλάτων: ο μεγαλύτερος φιλόσοφος της αρχαιότητας και ένας από τους σημαντικότερους της ιστορίας. Μαθητής του Σωκράτη. Απ' τον μεγάλο φιλόσοφο έχει μείνει η έκφραση «πλατωνικός έρωτας», στον οποίο και διαπρέπει ο σύγχρονος Πλάτων. Έχει μεγάλο μέτωπο και στοχαστική έκφραση, του αρέσει πολύ να μιλάει και ξέρει να δημιουργεί μια απροσδιόριστα ερωτική ατμόσφαιρα. Επηρεάζεται πολύ απ' τους άλλους σε όλα, εκτός απ' τη δουλειά του.

Πολυδεύκης: (πολύ + δεύκος:γλεύκος), ο πολύ γλυκός...

Πολύδωρος: (πολλά + δώρα)

Πολυξένη: (πολύ + ξενία), η πολύ φιλόξενη. Κόρη του βασιλιά της Τροίας Πρίαμου. Ζωντανή κι αεικίνητη, έχει πολύ χιούμορ και την τέχνη να μιμείται θαυμάσια. Είναι, όμως, αναποφάσιστη και μπορεί δύσκολα να συγκεντρωθεί σε κάποιο σκοπό.

Πολύμνια: (πολύς + ύμνος), η θεία τραγουδίστρια.

Πολυχρόνης:Πολυχρόνης, από το Πολυχρόνιος, σημαίνει αυτός που διαρκεί πολύ, ο μακρόβιος, ο πολύχρονος. Είναι άνθρωπος που χαρακτηρίζεται από τη σταθερότητα. Τον διακρίνουν οι σταθερές του αξίες, οι σταθερές του ιδέες, τα σταθερά του συναισθήματα, ο σταθερός του χαρακτήρας. Δίνεται ολοκληρωτικά σε ότι επιλέγει να ακολουθήσει ή να υπηρετήσει στη ζωή του. Μπορεί να είναι μία ιδέα, μία εργασία, ένας στόχος ή ακόμη και μία γυναίκα. Τα ιδανικά του είναι υψηλά και μόνο γυναίκες με αντίστοιχη ανωτερότητα μπορούν να σταθούν δίπλα του... και κυρίως να αντέξουν.

ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ: έχει την ικανότητά να προπορεύεται, να προηγείται, να ηγείται. Ο Πρόδρομος και Βαπτιστής γιος του Ζαχαρία και της Ελισσάβετ, ο γνωστότερος Αγιος Ιωάννης, ανήγγειλε τον ερχομό του Μεσσία, τον οποίο και βάπτισε στον Ιορδάνη ποταμό. Είναι δυναμικός, αρκετά αυταρχικός, υπεύθυνος και άνθρωπος του καθήκοντος. Αγαπάει επίσης πολύ την οικογένειά του. Είναι κλειστός χαρακτήρας όταν βρίσκεται με πολύ κόσμο, αλλά γίνεται ιδιαίτερα ευχάριστος, στον κύκλο των φίλων του. Τον χαρακτηρίζει δηλαδή η ετυμολογία του ονόματός του.

Προκόπιος: Έλληνας ιστορικός απ' την Καισάρεια της Παλαιστίνης. Ο Προκόπης προκόβει στη ζωή του κι εύκολα κάνει μια μικρή περιουσία. Έχει καλή μνήμη κι είναι πολύ συνδεδεμένος με το παρελθόν.

Πύρρος: (εκ του πυρρός), ο ξανθοκόκκινος. Βασιλιάς της Ηπείρου από το 318 μέχρι το 272 π.Χ., με πολλά στρατιωτικά προσόντα και πολύ φιλόδοξος. Πονηρός, ξέρει να διδάσκεται απ' την πείρα του και μαθαίνει γρήγορα πώς να τα βγάζει πέρα στη ζωή. Δεν παίρνει τίποτα πολύ στα σοβαρά και το κύριο ενδιαφέρον του είναι οι γυναίκες κι η διασκέδαση.

Ραφαήλ-Ραφαέλλα: σημαίνει στα εβραϊκά «ο Θεός μας γιατρεύει». Ρομαντικός και ιδιόρρυθμος ο Ραφαήλ δεν κάνει ποτέ κάτι που δεν θέλει. Δύσκολα επηρεάζεται από τη γνώμη των άλλων. Συνήθως ζει κλεισμένος στον εαυτό του. Αντίθετα, η Ραφαέλλα είναι ενθουσιώδης κι έχει ανάγκη απ' τη συντροφιά των ανθρώπων. Ερωτεύεται και ζηλεύει με το ίδιο πάθος!

Ραχήλ: σύμφωνα με τη Βίβλο ήταν σύζυγος του Ιακώβ και μητέρα του Ιωσήφ και του Βενιαμίν. Γυναίκα με προσωπικότητα και λαμπρό μυαλό, έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση και κοιτάζει τα πράγματα σε βάθος. Γι' αυτό και δεν μιλάει πολύ ούτε επιχειρεί να τραβήξει την προσοχή. Προτιμά μάλιστα να περνάει απαρατήρητη.

Ρέα: κόρη του Ουρανού και της Γης, σύζυγος του Κρόνου και μητέρα όλων των θεών του Ολύμπου, η Ρέα ήταν μια απ' τις πιο παλιές θεότητες. Αγαπάει τη διασκέδαση, τα ταξίδια και το χρήμα. Η οικονομική ασφάλεια μετράει πολύ γι' αυτήν, γι' αυτό διαλέγει ένα πρακτικό επάγγελμα κι έναν εύπορο σύντροφο. Προσπαθεί να τα έχει καλά με όλους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στο τέλος δεν κάνει πάντα το δικό της.

Ρεβέκκα: σημαίνει στα εβραϊκά «δούλη του Θεού». Ήταν σύζυγος του Ισαάκ. Ακόμη κι όταν δεν είναι ωραία, η γοητεία της προκαλεί αίσθηση. Ασκεί κάποιο μαγνητισμό στους άλλους κι έτσι, ενώ είναι αρκετά εγωίστρια και δεν θυσιάζει εύκολα την καλοπέρασή της για κανέναν, της τα συγχωρούν όλα.

Ρεγγίνα: σημαίνει στα λατινικά «βασίλισσα». Έχει δυνατή προσωπικότητα και της αρέσει να τραβάει την προσοχή. Ακόμη κι αν είναι καλομαθημένη, δεν θα διστάσει στις δύσκολες στιγμές να δουλέψει σκληρά.

Ρόζα: σημαίνει στα λατινικά «τριαντάφυλλο». Και είναι ένα τριαντάφυλλο, που συχνά αργεί ν' ανθίσει, γιατί η τύχη δεν της είναι πολύ ευνοϊκή στα νεανικά της χρόνια. Έχει πολλά ενδιαφέροντα, κυκλοθυμικό χαρακτήρα κι είναι πολύ συνδεδεμένη με τα παιδιά της.

Ρωξάνη: έχει δύσκολο και παράξενο χαρακτήρα. Ανεξάρτητη, προτιμάει να ζει μόνη, παρόλο που ο έρωτας έχει πολύ ευεργετική επίδραση πάνω της. Έχει πολύ γούστο και ξέρει να το καλλιεργεί στην εμφάνισή της και στο σπίτι της.

Σάββας: όνομα αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κλασσικός τύπος οικογενειάρχη, που σέβεται τις παραδόσεις και είναι πολύ συντηρητικός. Συχνά έχει πρόβλημα επικοινωνίας με τα παιδιά του και τους νέους γενικότερα.

Σαβίνα: αγία της Δυτικής Εκκλησίας μαρτύρησε στα τέλη του 3ου αιώνα στο Μιλάνο. Ακούραστη, διαλέγει συνήθως ένα πολύ κινητικό επάγγελμα, που δεν εξαντλεί, όμως τα αποθέματα της ενεργητικότητάς της. αντίθετα, είναι πάντα πρόθυμη να δεχτεί τους φίλους της, να βοηθήσει τους συγγενείς της, ν' ασχοληθεί με τα κοινά.

Σαμάνθα: προέρχεται από το όνομα Σαμουήλ. Δύσκολα μπορεί κανείς να πείσει τη Σαμάνθα να περιορίσει τις φιλοδοξίες της και τελικά εκείνη είναι που έχει δίκιο. Πιστεύει πως μια γυναίκα έχει δικαίωμα σε μια λαμπρή σταδιοδρομία και σε μια οικογένεια και δίνει μάχη για να το πετύχει.

Σαπφώ: η γνωστή ποιήτρια που γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Γυναίκα δυναμική και με πολύ χιούμορ, η Σαπφώ δεν περνάει απαρατήρητη. Κι ούτε το θέλει, απόδειξη ότι διαλέγει συνήθως επαγγέλματα με προβολή.

ΣΕΒΑΣΤΗ: Σεβαστή σημαίνει σεβάσμια. Είναι άξια σεβασμού και λατρείας. Ξέρει να επιβάλλεται, έχει δυναμικό χαρακτήρα, βάζει στόχους και δεν υποχωρεί εύκολα. Κάνει φίλους εύκολα και συνήθως έχει το ρόλο του ηγέτη της παρέας. Είναι φιλόδοξη και αγωνίστρια, αλλά δεν ικανοποιείται εύκολα από τη ζωή και τους γύρω της και κυρίως από τον εαυτό της. Η Σεβαστή βάζει ψηλά τον πήχυ σε όλα τα πράγματα με τα οποία ασχολείται και αγαπά. Μπορεί να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις της, αλλά η ίδια δύσκολα το αποδέχεται.

Σέργιος, Σεργία: άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Συνεπείς, οργανωτικοί και θετικοί χαρακτήρες, δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη. Δεν τους αρέσει να ξεφεύγουν απ' το πρόγραμμά τους και κινδυνεύουν να γίνουν πολύ σχολαστικοί.

Σόλων: (πιθανώς από το ρήμα σέλλω: σείω), ο διασείσας το παλαιό, ριζοσπάστης. Ο γνωστός Αθηναίος νομοθέτης, ποιητής και φιλόσοφος ένας απ' τους επτά σοφούς της αρχαιότητας. Πολύ προσεκτικός και σχολαστικός, κολλάει πολλές φορές στη λεπτομέρεια και μπορεί να του ξεφύγει κάτι πολύ σημαντικό. Ανεξάρτητος, σπάνια δουλεύει σαν μισθωτός. Οι γυναίκες αποτελούν γι' αυτόν ένα αναπάντητο ερωτηματικό.

Σοφία: σημαίνει «ευφυΐα», «δεξιότης». Συμβολίζει το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας. Είναι πολύ απαιτητική από τη ζωή και τους ανθρώπους. Έχει πολλά ενδιαφέροντα και μεγάλη έφεση στα γράμματα. Διαθέτει φαντασία και ξέρει να διηγείται ωραία. Της αρέσει να γίνεται το επίκεντρο της προσοχής.

Σοφοκλής: (σοφός + κλέος), ο έχων δόξα σοφού. Ο δεύτερος μεγάλος τραγικός ποιητής μετά τον Αισχύλο. Έγραψε 123 έργα από τα οποία σώζονται επτά τραγωδίες του. Δίκαιος και καλός χαρακτήρας, του αρέσει να παίρνει πρωτοβουλίες και να καθοδηγεί τους άλλους. Τον ενδιαφέρουν πολύ τα κοινά και ασχολείται συχνά με την πολιτική.

Σπυρίδων, Σπυριδούλα: ο άγιος Σπυρίδων, έζησε τον 4ο αιώνα και καταγόταν από την Κύπρο.Λίγο πριν την Αλωση, το λείψανό του μεταφέρθηκε από την Κωνσταντινούπολη στην Κέρκυρα, όπου βρίσκεται ακόμη και σήμερα, στον ομώνυμο ναό. Ο Σπύρος βλέπει πολύ ρομαντικά τη ζωή και όταν απογοητευτούν κλείνονται στον εαυτό τους ή κοιτάζουν να βρουν μια ήσυχη δουλειά, που να τους εξασφαλίζει κάποια ανεξαρτησία.

Σταμάτης: ήσυχος άνθρωπος. Δίνει σημασία στην καλοπέραση και απεχθάνεται τους καβγάδες. Αποφεύγει τους μπελάδες και τις κακοτοπιές και προτιμάει να ασχολείται με το σπίτι του, τον κήπο του και τα διάφορα χόμπι του. Αυτός/ή που σταματάει κάτι.

Σταύρος, Σταυρούλα: από τον τίμιο Σταυρό. Ο Σταύρος είναι λιγομίλητος κι εργατικός. Έχει μεγάλη επιδεξιότητα στα χέρια. Είναι καλός φίλος και σύζυγος. Η Σταυρούλα είναι νευρική και οξύθυμη. Πολύ περήφανη, δε λέει ποτέ τα προβλήματά της. Τα παιδιά αποτελούν γι' αυτήν παράγοντα ισορροπίας.

Στέλλα: σημαίνει στα λατινικά «αστέρι». Ιδιόρρυθμος χαρακτήρας, η Στέλλα έχει συχνά διάφορες μανίες, όπως με την υγιεινή διατροφή, το νοικοκυριό κ.α. Φροντίζει πολύ την υγεία της και την εμφάνισή της κι αγαπάει τη φύση και τα ταξίδια.

Στέφανος, Στεφανία: αρχαίο όνομα. Σοβαρός, συντηρητικός και αυστηρός, ο Στέφανος ξεχνάει όλες τις αναστολές και τους φόβους του όταν είναι να αγωνιστεί για κάποιο ιδανικό. Παιχνιδιάρα, ζωηρή και άφοβη, η Στεφανία είναι εντελώς διαφορετική προσωπικότητα, που ξέρει να χαίρεται τη ζωή.

Στυλιανός, Στυλιανή: άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Βλέπουν τη ζωή με κάποια αποστασιοποίηση και δεν παίρνουν τίποτα πολύ στα σοβαρά. Το γέλιο αποτελεί το όπλο τους, με αποτέλεσμα να τους τα συγχωρούν όλα. Εργατικοί και ευσυνείδητοι, είναι πολύ καλοί επαγγελματίες.

Σύλβια: από τη λατινική λέξη «Silva» που σημαίνει «δάσος». Ανήσυχη και αγχώδης, μπορεί ν' αποδώσει στη δουλειά της μόνο αν την ενδιαφέρει πραγματικά. Ο πολύς κόσμος την ενοχλεί και έχει λίγους, αλλά καλούς φίλους. Είναι πολύ καλή οικοδέσποινα και πολύ τρυφερή μητέρα.

Συμεών: όνομα πολλών προσώπων της Αγίας Γραφή. Του αρέσει η μάθηση κι έχει μεγάλη κλίση στη διδασκαλία. Τα παιδιά αγαπούν την παρέα του. Έχει την ικανότητα να διαβάζει τη σκέψη των άλλων.

Σωκράτης: (σώζω + κράτος), ο σωτήρ του κράτους. Μια από τις μεγαλύτερες ηθικές μορφές της αρχαιότητας και κατά τον Πλάτωνα «ο άριστος, δικαιότατος και σωφρονέστατος των Ελλήνων». Ιδανικός σαν δημόσιος λειτουργός, έχει πάθος με τη δικαιοσύνη και μπορεί να θυσιάσει πολλά πράγματα για τα ιδανικά του. Έχει θεωρητικό μυαλό κι οι πρακτικές όψεις της ζωής του είναι αδιάφορες.

Σωτήρης, Σωτηρία: σημαίνει «λυτρωτής», «αυτός που σώζει απ' το κακό». Έτσι αποκαλείται ο Ιησούς Χριστός. Ο Σωτήρης έχει πάθος με τη μουσική και πολύ συχνά ξέρει να παίζει κάποιο μουσικό όργανο. Είναι πολύ καλοφαγάς και θαυμάσιος μάγειρας.

ΣΩΤΗΡΙΑ: Σωτηρία σημαίνει σωτηρία, ελευθέρωση, λύτρωση. Η Σωτηρία είναι λυτρωτής, είναι ο άνθρωπος που σώζει από το κακό. Μη ξεχνάμε... Σωτήρα αποκαλούμε Τον Ιησού Χριστό. Η Σωτηρία είναι δυναμική γυναίκα. Ντόμπρα. Δε μασάει τα λόγια της. Λέει ευθέως τα πιστεύω της. Υποστηρίζει χωρίς ενδοιασμούς τις απόψεις και τις ιδέες της. Έχει καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα και πολλούς φίλους.

ΤΑΤΙΑΝΗ : Το όνομα Τατιανή είναι λατινικό και αποτελεί εξελληνισμένο τύπο του Τατιάνα. Η δημώδης σύντμηση του Τατιάνα είναι Τάτιω, που χρησιμοποιείται ως υποκοριστικό. Η Τατιανή λοιπόν, είναι πολύ ανεξάρτητος και λίγο εκκεντρικός χαρακτήρας. Απεχθάνεται τις δεσμεύσεις, λατρεύει τη ζωή κοντά στη φύση, τον αθλητισμό και τα ταξίδια.

Τέλης: κυνικός φιλόσοφος από τα Μέγαρα, που έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ. Ξέρει να ελίσσεται και να πετυχαίνει τους στόχους του. Η δικηγορία του ταιριάζει θαυμάσια, όπως και οι δημόσιες σχέσεις. Συχνά κάνει πάνω από ένα γάμο. Δεν είναι, όμως, φτιαγμένος για οικογενειακή ζωή.

Τερψιχόρη: (τέρπω + χορός), η τέρπουσα με το χορό της, Μούσα... Η πέμπτη από της Εννιά Μούσες, προστάτης των χορικών ασμάτων και της ορχηστρικής τέχνης. Την παρίσταναν να κρατάει σαν σύμβολα πότε λύρα, πότε αυλούς, κιθάρα ή ψαλτήριο. Ιερό φυτό της ήταν ο κισσός και συνόδευε πάντα τον Διόνυσο στις νυχτερινές τελετές. Κι όμως, η σύγχρονη Τερψιχόρη δεν ζει τη νύχτα. Αντίθετα, τη μέρα είναι γεμάτη δραστηριότητα και συχνά κάνει πάνω από μια δουλειά. Πρακτική και δυναμική γυναίκα, ξέρει να επιβάλλεται στους άλλους. Είναι πολύ καλή συνεργάτης, αλλά η ίδια δεν επιζητεί την προβολή.

Τηλέμαχος: (τηλέ: μακριά + μάχομαι), ο αγωνιζόμενος μακράν της πατρίδος. Ομηρικός ήρωας, γιος του Οδυσσέα και της Πηνελόπης. Είναι ευέξαπτος και γίνεται εύκολα επιθετικός. Πιστεύει πως οι άλλοι δεν τον καταλαβαίνουν και δεν τον αγαπούν αρκετά. Η επαγγελματική επιτυχία, όμως, τον ηρεμεί.

Τιμόθεος: ποιητής και μουσικός από τη Μίλητο. Δεν έχει πολύ χιούμορ, αλλά είναι συνεπής, τίμιος κι ειλικρινής. Του αρέσει να κάνει παρέα με ζωντανούς ανθρώπους κι είναι πολύ γενναιόδωρος.

Τιμολέων: (τιμή + λέων), ο ισχυρός ως λέων. Κορίνθιος πολιτικός και στρατιωτικός, αδελφός του τυράννου Τιμοφάνους. Κλειστός, αλλά πολύ φιλόδοξος χαρακτήρας. Του αρέσουν τα τυχερά παιχνίδια και η αλήθεια είναι ότι του φέρνουν τύχη! Το επάγγελμα που επιλέγει τον κάνει να ταξιδεύει πολύ.

Τίτος: ρωμαίος αυτοκράτορας. Αποτελεί πραγματική δύναμη της φύσης. Έχει μεγάλη αντοχή και καθώς φροντίζει πολύ την υγεία του ζει πολλά χρόνια έχοντας την ίδια δραστηριότητα που είχε όταν ήταν νέος.

Τριανταφυλλιά: από το ομώνυμο φυτό. Ιδιαίτερα συνδεδεμένη με τη μητέρα της, έχει ωστόσο τη δική της προσωπικότητα και δεν της αρέσει καθόλου να παίζει διακοσμητικό ρόλο. Έχει μεγάλη επιδεξιότητα στα χέρια.

Τρύφων: όνομα πολλών αρχαίων ιστορικών προσώπων. Του αρέσει να βάζει στόχους στη ζωή και συνήθως τους πετυχαίνει. Σοβαρός και συνεπής στη δουλειά του, πιστός φίλος και καλός οικογενειάρχης, δεν είναι ο άνθρωπος που θα αμφισβητήσει ποτέ το κατεστημένο.

Υακίνθη: προέρχεται από τον υάκινθο. Της αρέσει να φτιάχνει τη ζωή της μόνη της, χωρίς τη βοήθεια κανενός. Πεισματάρα, δεν επηρεάζεται εύκολα απ' τους άλλους. Αγαπάει τα ζώα, έχει πολύ γούστο και διακοσμεί ωραία το σπίτι της.

Υπατία: φιλόσοφος και μαθηματικός της Αλεξάνδρειας, έζησε στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα. Δυναμική γυναίκα, που επιδιώκει να συνδυάζει καριέρα και οικογένεια και μπορεί να τα καταφέρει μια χαρά και στα δυο. Έχει κυρίως πρακτικό μυαλό, διαθέτει ευαισθησία και αγαπάει πολύ τα παιδιά. Θυμώνει εύκολα και συγχωρεί εξίσου εύκολα.

ΦΑΙΔΡΑ: Φαίδρα σημαίνει λάμπουσα, ακτινοβολούσα, λαμπρή. Η Φαίδρα ήταν κόρη του Μίνωα και της Πασιφάης, σύζυγος του Θησέα. Ερωτεύθηκε τον Ιππόλυτο, αλλά εκείνος δεν ανταποκρίθηκε. Για να τον εκδικηθεί, η Φαίδρα είπε στον Θησέα, ότι τάχα αποπειράθηκε να τη βιάσει κι εκείνος έδιωξε τον Ιππόλυτο από τη χώρα. Τελικά σκοτώθηκε όταν τα άλογά του αφηνίασαν, στη θέα ενός τέρατος, που είχε ξεβράσει η θάλασσα. Η Φαίδρα νιώθοντας τύψεις για το θάνατο του Ιππόλυτου, αυτοκτόνησε. Η τραγική ιστορία της ενέπνευσε πολλούς δημιουργούς, όπως τον Ρακίνα, που έγραψε τη γνωστή τραγωδία Φαίδρα. Η Φαίδρα λοιπόν, αποτελεί έμπνευση και πάθη. Είναι κλειστός χαρακτήρας και δυσκολεύεται στις σχέσεις της με τους ανθρώπους. Ζει σε ένα δικό της κόσμο, στον οποίο αφήνει λίγους να μπουν. Όσοι τα καταφέρουν όμως, συνειδητοποιούν πόσο ξεχωριστή γυναίκα είναι. Η Φαίδρα είναι αφοσιωμένη στη δουλειά της και στον άντρα της, στον οποίο επιβάλλεται.

Φαίδων: (φως) ο λαμπρός καθ' όλα. Φιλόσοφος από την Ηλεία, μαθητής του Σωκράτη. Μορφωμένος, πολυταξιδεμένος και κοινωνικός, ο Φαίδων δημιουργεί πολλές συμπάθειες και δεν του λείπουν ποτέ οι παρέες. Στο βάθος είναι, όμως, αρκετά μοναχικός και σπάνια εκδηλώνει τα συναισθήματά του ή τις βαθύτερες σκέψεις του.

Φάνης: λεγόταν ο Έλληνας στρατηγός του Φαραώ Αμασίου, αλλά και η ορφική θεότητα που ξεπήδησε από ένα ασημένιο αυτό που δημιούργησε ο Χρόνος. Είχε χρυσά φτερά και πολλά κεφάλια. Κόρη του ήταν η Νύχτα. Δεν έχει καμιά συναίσθηση του χρόνου και γι' αυτό είναι πάντα καθυστερημένος στα ραντεβού του. Όμως, το χαμόγελό του είναι τόσο αφοπλιστικό που όλοι τον συγχωρούν και ιδιαίτερα οι γυναίκες, τις οποίες πολύ εύκολα κατακτά.

Φερενίκη: (φέρω + νίκη), η νικηφόρος.

Φιλήμων: μυθολογικός γέρος, ζούσε στη Φρυγία. Δεν θυμώνει ποτέ και βλέπει πάντα τις καλές πλευρές των ανθρώπων και της ζωής. Η απόσταση που τηρεί από τα πράγματα του χαρίζει μακροζωία.

Φίλιππος: (φιλώ + ίππος), ο αγαπών τους ίππους. Όνομα πολλών ιστορικών προσώπων. Ο γνωστότερος ήταν ο Φίλιππος Β΄ πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ένας απ' τους πιο διακεκριμένους πολιτικούς και στρατιωτικούς της αρχαιότητας. Ήρεμος, φλεγματικός, δεν παρασύρεται από φανατισμούς ή πάθη. Πολύ τακτικός, έχει μανία με την καθαριότητα. Ασχολείται πολύ με τον αθλητισμό και δεν έχει ιδιαίτερη έφεση για οικογενειακή ζωή.

Φιλομήλα: (φιλώ + μέλος), η φιλόμουσος, η φίλη της αρμονίας.

Φλώρα: θεά της ιταλικής μυθολογίας, αντιπροσώπευε την άνοιξη, τα λουλούδια, τη βλάστηση. Η παρουσία της φέρνει πραγματικά την άνοιξη. Πάντα με το χαμόγελο και πολύ εργατική, είναι όμως αθόρυβη και σεμνή, με αποτέλεσμα να αδικείται συχνά σε σχέση με τις ικανότητές της. Είναι η ιδανική μητέρα.

Φοίβη: όνομα πολλών μυθολογικών προσώπων, μεταξύ των οποίων μια από τις αμαζόνες που σκότωσε ο Ηρακλής. Είναι συνήθως ψηλή και λυγερόκορμη. Συνηθίζει ν' αφιερώνεται σ' έναν άνθρωπο ή έναν σκοπό, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα.

Φοίβος: (φάος: φως), ο ακτινοβόλος. Θεός που είχε αρχικά δική του υπόσταση, αλλά αργότερα ταυτίστηκε με τον Απόλλωνα. Πολύ περίεργος, τον ενδιαφέρει η μελέτη της ανθρώπινης ψυχής. Γλεντάει και χαίρεται τη ζωή, είναι κοινωνικός και γενναιόδωρος.

Φραγκίσκος, Φραγκίσκη: άγιος της Καθολικής Εκκλησίας. Ο Φραγκίσκος και η Φραγκίσκη είναι συναισθηματικοί, ζηλιάρηδες και πολύ ερωτιάρηδες! Είναι πολύ ευχάριστοι στην παρέα και ξέρουν να διηγούνται πολύ ωραία τις περιπέτειες που γεμίζουν, συνήθως, τη ζωή τους.

Φρειδερίκος, Φρειδερίκη: όνομα πολλών ηγεμόνων της Ευρώπης. Αυταρχικοί και άκαμπτοι, δεν μπορούν να καταλάβουν πως τα πράγματα δεν πάνε πάντα όπως τα θέλουν και ποτέ δεν υποψιάζονται ότι μπορεί να φταίνε κι οι ίδιοι. Όταν χάνουν το παιχνίδι, αντιδρούν μοιρολατρικά.

Φρίξος: (φρίττω), ο τρομακτικός. Γιος του Αθάμαντα και της Νεφέλης και αδερφός της Έλλης. Τον διαβάζει κανείς σαν ανοιχτό βιβλίο, γιατί του είναι πολύ δύσκολο να προσποιηθεί. Όσα κι αν περάσει στη ζωή του, διατηρεί μια παιδική αθωότητα, που είναι ακαταμάχητη.

Φρύνη: δεν είναι τυχαίο που ήταν η καλλίστη εταίρα του αρχαίου κόσμου και ίσως όλων των εποχών, η οποία ενέπνευσε μεγάλους καλλιτέχνες με το πάγκαλο σώμα της να δημιουργήσουν θαυμάσια έργα τέχνης, κατάγονταν από τις Θεσπιές της Βοιωτίας, στην πόλη που πιο πολύ από όλους τους Θεούς τιμούσαν τον Έρωτα.

Φωκίων: αθηναίος πολιτικός και στρατηγός, μαθητής του Πλάτωνα και του Ξενοκράτη. Πολύ έντιμος, προσπαθεί να είναι πάντα σύμφωνος με τις αρχές του. Τον ενδιαφέρουν τα νομικά και διαλέγει συχνά ένα επάγγελμα σχετικό. Είναι λίγο ντροπαλός με τις γυναίκες.

Φώτιος, Φωτεινή: όνομα που προέρχεται από τη Θεία Φώτιση και το έφεραν πολλοί Πατριάρχες της Κωνσταντινούπολης. Ακολουθούν την πορεία που έχουν χαράξει, χωρίς να κοιτάζουν δεξιά ή αριστερά. Επικεντρώνονται στο στόχο τους και δεν μπορούν εύκολα να παρεκτραπούν. Θέλουν να βελτιώσουν τη θέση τους, αλλά τους λείπει η διπλωματία. Δε διαλέγουν πάντα τον κατάλληλο σύντροφο. Αυτή που εκπέμπει λάμψη.

χ
Χαρά: σημαίνει ευφροσύνη, ικανοποίηση. Υποκοριστικό της Χαρίκλειας. Έξυπνη κι ευαίσθητη, αγωνίζεται για να μπορέσει να διακριθεί επαγγελματικά. Δημιουργεί συχνά σαδομαζοχιστικές σχέσεις με τους άντρες και βρίσκει μια συναισθηματική ισορροπία μόνο όταν αποκτήσει παιδί.

Χαράλαμπος: άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Προσγειωμένος, δε συγκινείται με ρομαντικά ιδεώδη. Αντίθετα, κυνηγάει πολύ πρακτικούς και χειροπιαστούς στόχους. Έχει όμως καλή καρδιά και καθώς είναι πολύ κοινωνικός, αποκτά εύκολα φίλους και φίλες, αφού έχει ιδιαίτερη αδυναμία στις γυναίκες!

Χαρίκλεια: ήταν πριγκίπισσα της Αιθιοπίας κι είχε έναν περιπετειώδη έρωτα με τον ωραίο Θεαγένη. Είναι κοινωνική και εξωστρεφής. Δεν προβληματίζεται πολύ, προτιμάει να χαίρεται τη ζωή της. Η οικογενειακή ζωή παίζει, ωστόσο σημαντικό ρόλο γι' αυτήν.

Χαρίλαος: ο έβδομος βασιλιάς της Σπάρτης. Η δουλειά απορροφά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και συνήθως διαπρέπει στο επάγγελμά του. Έντιμος και χωρίς μεγάλες υλικές απαιτήσεις, θέλει πάντα να προσφέρει τους άλλους.

Χρήστος, Χριστίνα: η σωστή ορθογραφία του ονόματος είναι «Χρίστος», αφού προέρχεται απ' τον Χριστό. Χρήσιμος, ωφέλιμος. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι το πείσμα. Ποτέ δεν παραδέχονται ότι έχουν άδικο. Η επιμονή τους τούς κάνει μερικές φορές να πετυχαίνουν τα αδύνατα. Κατά τ' άλλα ο Χρήστος είναι αρκετά μοναχικός και ιδιόρρυθμος, ενώ η Χριστίνα βρίσκει την ευτυχία στην οικογενειακή και κοινωνική ζωή. Κι οι δυο δίνουν σημασία στην οικονομική ασφάλεια.

Χρίστος: αυτός που χρίστηκε, επαλείφθηκε με λάδι και μύρο.

Χριστιάννα: αγία της Ορθόδοξης Εκκλησίας... Η εξωτερική της εμφάνιση κι η εντύπωση που προκαλεί στους άλλους την απασχολούν πολύ. Συχνά έχει ανταγωνιστικές σχέσεις με τις άλλες γυναίκες. Αγαπάει την πολυτέλεια και, γενικά, την εύκολη ζωή.

Χριστόδουλος: δούλος-υπηρέτης του Χριστού. Του αρέσει να βάζει τον εαυτό του σε δοκιμασία για να δει μέχρι που φτάνουν οι δυνάμεις του. Ο κίνδυνος δεν τον τρομάζει και συχνά έχει κανείς την εντύπωση πως παίζει με τη φωτιά.

Χριστόφορος: σημαίνει «αυτός που φέρει τον Χριστό στην καρδιά του». Αγαπημένο του ρητό είναι «το παν μέτρον άριστον» και πραγματικά δεν υπερβάλλει σε τίποτα. Η καλή οργάνωση της καθημερινής ζωής είναι απαραίτητος παράγοντας για την ψυχική του ηρεμία.

Χρύσανθος, Χρυσάνθη: χρυσό άνθος. Είναι πολύ ευγενικοί και κύριο μέλημά τους είναι να μη δυσαρεστήσουν και να μην πληγώσουν κανένα. Αυτό τους οδηγεί σε υποχωρήσεις, που τους κάνουν μερικές φορές να υποφέρουν.

Χρυσή, Χρυσούλα: όμορφη και χαριτωμένη, αλλά λίγο επιπόλαιη. Έχει πολλές ικανότητες και ταλέντα, που κινδυνεύει να τα αφήσει ανεκμετάλλευτα. Ξοδεύει πολλά χρήματα για την εμφάνιση και τη διασκέδασή της κι αν δεν την βοηθήσει η τύχη μπορεί, σε μεγάλη ηλικία, να αντιμετωπίσει δυσκολίες.

Χρυσηϊς: (χρυσός), η πολύτιμη, η χρυσαφένια.

Χρυσόθεμις: κόρη του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας... Σοβαρή και λιγομίλητη, δύσκολα ανοίγει την καρδιά της στους άλλους. Κρίμα, γιατί θα κέρδιζε πολλούς φίλους!

δεν υπάρχει όνομα

Ωρίων: σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, κυνηγός της Βοιωτίας. Ήταν γίγαντας, πολύ δυνατός και όμορφος και το όνομά του συνδέεται με πολλούς μύθους. Ένας απ' αυτούς λέει πως ο Ωρίων πέθανε από δάγκωμα σκορπιού. Του τον έστειλε ο Απόλλων για να ματαιώσει την ένωσή του με την Αρτέμιδα, που τον αγαπούσε. Μετά τον θάνατό του έγινε αστερισμός, που τοποθετήθηκε στο αντίθετο ακριβώς σημείο απ' τον Σκορπιό. Ο αινιγματικός χαρακτήρας του κάνει τους άλλους να θέλουν να τον γνωρίσουν περισσότερο. Ο συμβατικός τρόπος ζωής δεν του ταιριάζει. Αντίθετα, διψάει για περιπέτεια και το επάγγελμά του έχει συχνά σχέση με τη θάλασσα.

ΚΟΡΥΦΗ

Ονόματα που δεν γιορτάζουν χωρίς εορτολόγιο

Άβδηρος, Αγαμέμνων, Αγαπήνωρ, Αγαύη, Αγεύς, Αγήνωρ, Αγησίλαος, Άγις, Αγνοδίκη, Αγνω, Αγνων, Αγοράκριτος, Αγοραστή, Αγορίτσα, Αγορία, Αδμητος, Αδράστεια, Αδωνις, Αέθλιος, Αελλώ, Αερόπη, , Αέροπος, Αθηναϊς, Αθηνίων, Αιακός, Αίας, Αιγεύς, Αίγινα, Αίγισθος, Αίγλη, Αίγυπτος, Αιδονή, Αϊδονή, Αιθήρ, Αίθρα, Αιλιανός, Αίμων, Αινείας, Αίολος, Αισχύλος, Αίσωπος, Αιώρα, Ακάδημος, Ακταίη, Ακταίος, Ακτωρ , Αλβέρτος, Αλεμίνα, Αλθαία, Αλκαίος, Αλκαμένης, Αλκείδης, Αλκέτας, Άλκηστη, Αλκίνοος, Αλκινόη, Αλκμένης, Αλκμήνη, Αλκυόνη, Αμαρυλλίς, Αμυγδαλιά, Αμύντας, Αμφιθόη, Αμφικτύων, Αμφιτρίτη, Αμφιτρύων, Αναίς, Ανακρέων, Αναξαγόρας, Αναξίμανδρος, Ανδροκλής, Ανδρονίδης, Ανθέμιος, Ανταίος, Αντεια, Αντιμάχη, Αντίμαχος, Αντίνοος, Αντιόπη, Αντίπατρος, Αντιφών, Απολλόδωρος, Αργεντίνη, Αργος, Αριέλ, Αρίστιππος, Αριστογείτων, Αριστόδικος, Αριστόμαχος, Αριστομένης, Αριστόνικος, Αριστούλα, Αριστοφάνης, Αρίων, Αρκάς, Αρκτούρος, Αρμονία, Αρπίνα, Αριέτα, Αρχίλοχος, Ασημώνη, Αστυάναξ, Ασωπός , Ατθίς, Ατρεύς, Ατταλος, Αυξώ, Αυρήλιος, Αυρηλία, Αφεντία, Αφέντρα

β

Βάκις, Βακχυλίδης, Βαρύτιμος, Βαρυτίμη, Βαύβω, Βάφης, Βαφυκλής, Βεατρίκη, Βελισσάριος, Βελισσαρία, Βελλερεφόντης, Βελλερεφοντης, Βενετία, Βενέτης, Βενιζέλος, Βένος, Βενιζέλα, Βένη, Βίας, Βιολέτα, Βίων, Βοιώ, Βοιωτός, Βορέας, Βότρυς, Βρασίδας, Βρισηίς, Βροντής, Βροντίνος, Βροτέας, Βρυάς, Βρύμη, Βρύσων, Βύζας, Βύρων, Βώρος

Γαία, Γανυμήδης, Γαυανής, Γείτων, Γέλως, Γέμινος,Γή, Γηρυόνης, Γιαλαμάς, Γιασεμής, Γκόλφω, Γλαύκη, Γλαυκιάς, Γλαυκίδης, Γλαύκος, Γνήσιππος, Γοργίας, Γόργος, Γόργω, Γραικός, Γραμματική, Γραμμένος, Γρύλος, Γρύνειος, Γύγης, Γυής, Γύλιππος, Γυπαιεύς

Δαείρα, Δαίδαλος, Δάμας, Δαμασιάς, Δαμάσκιος, Δαμαστής, Δάμις, Δαμόκλης, Δαμοφίλη, Δαμόφων, Δαναός, Δάρδανος, Δεινοκράτης, Δεινόστρατος, Δείνω, Δείνων, Δελφίων, Δέξιππος, Δευκαλίων, Δήλιος, Δημάρατος, Δημόδοκος, Δημοκίδης, Δημοκράτης, Δημόκριτος, Δημοφίλη, Δημόφων, Δημοχάρης, Διαγόρας, Διαλεχτή, Διαμαντής, Διηάνειρα, Διηδάμεια, Δικαία, Δικαίαρχος, Δικτύς, Δίνων, Διόδωρος, Διόκλης, Διοτίμα, Διοφάνη, Διοφάντη, Διόφαντος, Διοχάντη, Διφίλη, Δίφιλος, Δίων, Διωξίππη, Δούρις, Δρύα, Δρύκαλος, Δρυόπη, Δύμας, Δυναμένη, Δώρος, Δωτώ

Εβελίνα, Εβελιν, Εικονία, Εκάβη, Εκάλη, Εκαταίος, Εκάτη, Εκτωρ, Ελατος, Ελβίρα, Ελίδα, Ελίκη, Ελλάνικος, Ελλη, Ελλην, Εμπεδοκλής, Ενάρετη, Ενιππεύς, Ενυώ, Επαφος, Επιγένης, Επίδικος, Επίζηλος, Επίκουρος, Επίκτητος, Επιμενίδης, Ερατοσθένης, Εργίνος, Εργίνα, Εργότιμος, Ερεχθεύς, Εριφύλη, Ερμόδωρος, Εριέτα, Ερρίκος, Ερύμανθος, Ερυξιάς, Ερυξίμαχος, Ερωτόκριτος, Ερωφίλη, Εστία, Ετοιμοκλής, Ευαγόρας, Ευάλιος, Ευγέων, Ευγνωσία, Εύδημος, Εύδοξος, Ευδώρα, Εύηνος, Ευθύδημος, Ευθυκλής, Ευθυμίδης, Ευθύνους, Ευκλεάς, Ευκλείδης, Ευκρατίδης, Εύμαιος, Εύμαχος, Εύμηλος, Ευμόλπη, Εύμολπος, Εύνομος, Ευπάλινος, Ευπείθης, Ευπόλεμος, Ευπόλις, Ευριάδης, Ευριδίκη, Ευριπίδης, Ευρυάλη, Ευρύαλος, Ευρυβιάδης, Ευρυδάμας, Ευρύκλεια, Ευρύλοχος, Ευρυνόμη, Ευρυσθεύς, Ευρώπη, Ευφοριών, Εύχαρης, Εφιππος, Εφρόνιος, Εχεκράτης, Εχιδνα.

Ζαγρεύς, Ζάλευκος, Ζαμπέτας, Ζαμπέτα, Ζαφείριος, Ζαφείρω, Ζαφειρία, Ζευξίδαμος, Ζεύξιππος, Ζεύς, Ζέφυρος, Ζήθος, Ζήκος, Ζήλος, Ζήνις, Ζηνόδοτος, Ζηνόδωρος, Ζήτης, Ζωναίος, Ζωογόνος, Ζωτιάτης

Ηβη, Ηγέλοχος, Ηγήμων, Ηγήσανδρος, Ηγησιάναξ, Ηγησίας, Ηγήσιππος, Ηγήτωρ, Ηγίας, Ηδύλη, Ηετίων, Ηλέκτρα, Ηλεκτρίων, Ηλιος, Ηνίοχος, Ηπιόνη, Ηρα, Ηρακλείδης, Ηράκλειτος, Ηρέας, Ηριγόνη, Ηριλλος, Ηρίννα, Ηρόδοτος, Ηρόδωρος, Ηροφίλη, Ηρόφιλος, Ησίοδος, Ησιόνη, Ηφαιστος, Ηχώ, Ηώ.

Θάλητας, Θαμυρίς, Θάρυπος, Θέλμα, Θέλημα, Θελξιώπη, Θέμις, Θεοδήγιος, Θεόκριτος, Θεοξένιος, Θεοφρονία, Θέρσιππος, Θερσίτης, Θέσιος, Θέσπις, Θεσσαλονίκη, Θέτις, Θεύδιος, Θέων, Θηβαϊς, Θηβαίς, Θηριαμένης, Θόη, Θουκυδίδης, Θρασύβουλος, Θρασύλλος, Θρασύμαχος, Θυέστης, Θυία, Θυμοχάρης, Θυώνη

Ιάμβλιχος, Ιαμος, Ιάπετος, Ιασίων, Ιασώ, Ιβυκος, Ιδαία, Ιδαίος, Ιδομενεύς, Ιεροκλής, , Ιθακος, Ιθυκλής, Ικάριος, Ικέλιδας, Ικέτας, Ικτίνος, Ιλιάς, Ιλιάδα, Ιλιόνη, Ιλλος, Ιμβριος, Ιναχος, Ινώ, Ιξιόνη, Ιξίων, Ιοβάτης, Ιοκάστη, Ιόλη, Ιόλλας, Ιόνη, Ιππαρχος, Ιππη, Ιππίας, Ιπποδάμεια, Ιπποκράτης, Ιπποσθένης, Ιππων, Ισαμπέλλα, Ισαβέλλα, Ισαίος, Ισανδρος, Ισθμιονίκης, , Ιστρος, Ιτη, Ιτυς, Ιφικράτεια, Ιφικράτης, Ιφιτος, Ιώ, Ιώλκιος.

Καδιανή, Κάντιω, Κάδμος, Καλαμίς, Κάλας, Καλλιάνθη, Καλλίας, Καλλιδίκη, Καλλικλής, Καλλικράτης, Καλλίμαχος, Καλλιμέδων, Καλλίνος, Καλλιπάτειρα, Καλλίππος, Καλλιστώ, Καλομοίρα, Καλυψώ, Κανέλλα, Κανέλος, Νέλλη, Καρανός, Καρνεάδης, Κάρολος, Τσάρλς, Τσάρλυ, Κάρολ, Καρολίνα, Κάρπω, Κασσάνδρα, Κάσσανδρος, Κέκρωψ, Κέλεος, Κένταυρος, Κηφεύς, Κηφισόδωρος, Κίμων, Κινησίας, Κινύρα, Κινυρίς, Κίρκη, Κίσιος, Κλεάνθης, Κλεαρέτη, Κλέαρχος, Κλείνιος, Κλεισθένης, Κλείτος, Κλεόβουλος, Κλεοδαίος, Κλεόδαμος, Κλεομένης, Κλεομήδης, Κλέων, Κλιτίας, Κλυμένη, Κλυταιμνήστρα, Κλυτίδης, Κλύτος, Κλώθω, Κνήμος, Κοίνος, Κομνηνός, Κονδυλένια, Κονδυλία, Κορέννα, Κορτέσσα, Τέσσα, Κορτέσσης, Κορυδών, Κούρος, Κραναός, Κρατής, Κρατίνος, Κρατύλος, Κρέων, Κριτίας, Κριτόδημος, Κριτόλαος, Κρίτων, Κτησίας, Κτησίβιος, Κυβέλη, Κυδιάς, Κύδων, Κυμοθόη, Κύψελος.

Λαέρτης, Λάϊος, Λακύδης, Λάκων, Λάμαχος, Λαμπέτια, Λαμπροκλής, Λάμπων, Λαοδάμας, Λαοδάμεια, Λαοδίκη, Λαοθόη, Λαόφιλος, Λάσκαρης, Λασκαρίνα, Λάσος, Λαχαρής, Λάχεσις, Λάχης, Λεμονιά, Λεοντεύς, Λευκάτη, Λεύκιππος, Λεύκων, Λεωδάμας, Λεωκράτης, Λεωσθένης, Λεωχάρης, Λητώ, Λοίδα, Λωίδα, Λόις, Λορέντζος, Λουκρητία, Λυγερή, Λυγερός, Λυκαίος, Λυκάονας, Λυκέας, Λυκίς, Λυκομήδης, Λύκος, Λυκούργος, Λυκόφρων, Λύκων, Λύσανδρος, Λυσίας, Λυσικράτη, Λυσιμάχη, Λύσιππος, Λυσίς.

Μαίας, Μάκαρ, Μάνθος, Μάνθα, Μαντίας, Μάντιος, Μαρίλια, Μαρούλα, Μαρσύας, Μεγακλής, Μεγαλοστράτη, Μεγάρη, Μέγας, Μεγασθένης, Μεγιστίας, Μέλαμπους, Μελάνθιος, Μελανθώ, Μελανιππίδης, Μελέαγρος, Μελησίας, Μελικέρτη, Μέλισσος, Μέμος, Μέμα, Μεχμέτ, Μενέδημος, Μενέκαλος, Μένεκλης, Μενεκράτης, Μένιππος, Μέντωρ, Μένων, Μεσινίδης, Μέτων, Μήδεια, Μήδεος, Μηριόνη, Μήτις, Μητρόδωρος, Μητροκλής, Μήτων, Μιαούλης, Μίκων, Μίμνερμος, Μιράντα, Μνημοσύνη, Μνησικλής, Μορφέας, Μοσχίνα, Μουσαίος, Μυκήνη, Μυλλίας, Μύνης, Μυρίνη, Μύρμηξ, Μύρνα, Μυρτίλος, Μύρτις, Μυρωνίδης.

Νάϊρχος, Ναπολέων, Λέων, Λεό, Ναυκλείδης, Ναυμάχιος, Ναύπλιος, Ναυσιθόη, Ναυσικά, Ναυσικράτης, Ναυσίμαχος, Ναυσίνικος, Νέδων, Νειοκλής, Νέκλερη, Νέμεση, Νεοκλής, Νεόκριτος, Νεοπτόλεμος, Νέορος, Νέσσος, Νηίς, Νηρεύς, Νηρέας, Νηρίτη, Νήριτος, Νησαίη, Νήσω, Νηφαίη, Νικαγόρας, Νικαρέτη, Νικίας, Νικόδωρος, Νικοκλής, Νικόμαχος, Νικομήδης, Νικοσθένης, Νιόβη, Νισαίος, Νίσος, Νοήμων, Νομικός, Νόμιος.

Ξέναρχος, Ξενίδης, Ξενόδαμος, Ξενοδίκη, Ξενόκλεια, Ξενοκλής, Ξενοκράτης, Ξενόκριτος, Ξενοφάνης, Ξενόφιλος, Ξένων, Ξούθος, Ξυνόφρων

Οδιος, Οδυσσεύς, Οδυσσέας, Οδύσσεια, Οθων, Οθωνας, Οίαγρος, Οιδίπους, Οινεύς, Οινομάχος, Οινοπίδης, Οινοπίων, Οίστρος, Ολυμπος, Ολύνθιος, Ονασιάς, Ονειρος, Ονήσιλος, Ονήτωρ, Ονητωρ, Ονομακλής, Οπίτης, Ορθαίος, Ορμένος, Οροίδος, Ορτίλοχος, Ορφεύς, Ορφέας, Οφελεστής, Οφέλτης, Οψιμος

Παγώνα, Παιώνειος, Παλαίμων, Παλαιολόγος, Παλαμήδης, Πάλλας, Πάν, Πάννας, Πάνδαρος, Πανδίων, Πάνδροσος, Πάνδωρος, Πανσέληνος, Πανταζής, Πανωραία, Πάππος, Παππος, Πάρις, Πάρης, Παρμενίδης, Παρσενία, Πασιθέα, Πασιφάη, Πατροκλής, Παυσανίας, Πειθέας, Πειθώ, Πείσανδρος, Πεισίστρατος, Πελασγός, Πελίας, Πέλοψ, Πέλοπας, Πενθέας, Περδίκας, Περίανδρος, Περσαίος, Περσεύς, Περσέας, Πήρω, Πίγρης, Πιτθεύς, Πιτθέας, Πιττακός, Πλανητιάδης, Πλειστονίκης, Πλειώνη, Πλήθων, Πλωτώ, Ποθητός, Ποθητή, Πολέμαρχος, Πολυγνώτης, Πολυδάμας, Πολυδάμνεια, Πολυδεύκης, Πολυδώρη, Πολυκάστη, Πολύκλειτος, Πολυκράτης, Πολύμερος, Πολυμήδης, Πολυνόη, Ποσειδών, Πραξιθέα, Πραξιτέλης, Πρίαμος, Πρωταγόρας, Πρωτεύς, Πρωτέας, Πρωτογένεια, Πρωτογένης, Πρώτω, Πτολεμαίος, Πυθαγόρας, Πυθεύς, Πύθων, Πύρρα, Πύρρανθος, Πυρρίας, Πυρρίμαχος

Ραδάμανθυς, Ραμφίας, Ρέα, Ρείσης, Ρήγας, Ρηγίλλα, Ρήνη, Ρήσος, Ρητόριος, Ριανός, Ρίζος, Ρίνων, Ριχάρδος, Ροβέρτος, Ροδεία, Ροδειάς, Ροδόλφος, Ρόδος, Ροδόχρους, Ροικός, Ρολάνδη, Ρολάνδος

Σακελλάριος, Σακελλάρης, Σαραπίων, Σαραφιανός, Σαρπηδών, Σάτνιος, Σειληνός, Σείριος, Σεμέλη, Σθενέλαος, Σθενίδας, Σιβύλα, Σίδη, Σικέλη, Σιμμιάς, Σιμωνίδης, Σίσυφος, Σκάμων, Σκευοφύλακας, Σκιπίων, Σκιρωνίδης, Σκόπας, Σκοπελιανός, Σμιχιάς, Σόφιλος, Σπάρτη, Σπειώ, Σπεύσιππος, Σπήλιος, Σπίνθαρος, Σταμούλης, Στάφυλος, Στησαγόρας, Στησίχορος, Στίλπων, Στράβων, Στρατοκλής, Στράττις, Συνοδή, Συνοδινός, Συρμούλα, Σύρμω, Σύρος, Σφοδριάς, Σώφιλος

Ταίναρος, Τάλως, Τάνταλος, Ταϋγέτη, Τειρεσίας, Τεισίας, Τεκταίος, Τέκτων, Τέκτονας, Τελαμών, Τελαυγής, Τελέσιλλα, Τελέστης, Τελέστω, Τέρπανδρος, Τερψιθέα, Τήθυ, Τηλεβόης, Τηλεκλείδης, Τηλέφασση, Τηλέφη, Τηλεφίδης, Τήλεφος, Τήμενος, Τηρέας, Τήρω, Τιμαγόρας, Τιμαίος, Τίμανδρος, Τιμάρατος, Τιμαρέτη, Τιμόκλεια, Τιμολέων, Τιμος, Τιμοσθένης, Τιμοχάρης, Τιμωνίδης, Τολμαίος, Τολμήδης, Τριπτόλεμος, Τρισεύγενη, Τροφώνιος, Τρυγώνα, Τρύτων, Τρίτων, Τύνδαρης, Τύριμμας, Τυρταίος, Τύφων, Τυφώνη, Τύχιος,

Υαγνις, Υβόννη, Υγεία, Υδρέα, Υδρεάς, Υλλος, Υλότης, Υπείροχος, Υπέρβολος, Υπέρεια, Υπερίδης, Υπερίων, Υπέροχη, Υπέρτιμος, Υψίπυλη.

ΦΦαέθων, Φαίδιμος, Φαίδων, Φαίστιος, Φάλαρις, Φαλέας, Φανιάς, Φανόδικος, Φανόκλης, Φανοστράτη, Φειδίας, Φείδων, Φερεκύδης, Φερεσύδη, Φερούσα, Φήμιος, Φημονόη, Φθία, Φίλαινις, Φιλεύς, Φιλίνος, Φιλίσκος, Φίλιστος, Φίλλις, Φιλόδημος, Φιλοκράτης, Φιλοκτήτης, Φιλόλαος, Φιλομήλα, Φιλόξενος, Φιλόπονος, Φιλόστρατος, Φιλώτας, Φιλωτέρα, Φινεύς, Φιντίας, Φιντύς, Φοίνιξ, Φορμίων, Φραγκίσκος, Φραντζής, Φραγκίσκη, Φραντζέσκα, Φρειδερίκη, Φρειδερίκος, Φρίξος, Φροντίδας, Φροντίς, Φρύνη, Φρύνιχος, Φύλαρχος, Φυλεύς, Φυλλίς, Φυλώ, Φύρση, Φωκυλίδης, Φωτήλας, .

χ
Χαβρίας, Χαιρέας, Χαιρέδημος, Χαιρείας, Χαιρέστρατος, Χαιρήμων, Χάλκων, Χαρίδημος, Χαρικλής, Χαρίνος, Χαρμίδης, Χάρμος, Χάρων, Χείλων, Χείρων, Χελιδόνα, Χερσιάς, Χερσίφρων, Χίμαιρα, Χιόνη, Χίων, Χλωρίς, Χοίριλος, Χρυσηίς, Χρύσιππος, Χρυσοθεμίς, Χρυσοκόμης.

Ψαλμαχάρη, Ψαλμαχάρης, Ψαμάθη, Ψαμμήτιχος

Ωγυγής, Ωγυγία, Ωκάλεια, Ωκέλος, Ωκυπέτη, Ωκυρρόη, Ωκυτής, Ωληνός, Ωμαρής, Ωραία, Ωρειθυία, Ωρος, Ωτος, Ωφελίων.

ΚΟΡΥΦΗ

ΘΕΟΤΟΚΩΝΥΜΙΑ (Τα ονόματα της Θεοτόκου Παναγίας)

Οι μαθητές της Β' τάξης του 3ου Γυμνασίου Κερατσινίου, με αφορμή το μάθημα "Το αγγελικό μήνυμα στη Θεοτόκο για τη Γέννηση του Χριστού" του βιβλίου των Θρησκευτικών, αναγνώρισαν τη μεγάλη συμβολή της Παναγίας στη σωτηρία του ανθρώπου. Εκτιμώντας τα πολλά και μεγάλα και σπουδαία που συνεχίζει να μας χαρίζει και γνωρίζοντας ότι μπορούν να Την εμπιστευθούν και να έχουν τη βοήθειά Της, όπως όλοι οι χριστιανοί, όπως όλοι οι άνθρωποι, κατέγραψαν ονόματα που έχουν αποδοθεί στη χάρη Της.
Τίμησαν μ' αυτή την εργασία "Την ανώτερη από τους αγγέλους, την υψηλότερη των Χερουβείμ και των Σεραφείμ, Την αρεστή στο Βασιλέα Χριστό, Την τιμημένη από το Θεό ως άξια δούλη και ως μητέρα", όπως αναφέρει ο Αγιος Επιφάνιος Κύπρου. Το σχετικό τροπάριο αναφέρει : "την Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και Ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ".
Τίμησαν "τα υπερφυσικά μεγαλεία που εποίησεν εις την Θεοτόκον ο Θεός", κατά τον Αγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη.
Τίμησαν "την πανάμωμη Παρθένο", η οποία, λέει ο Αγιος Νικόλαος Καβάσιλας, "χωρίς να έχει για πόλη της τον ουρανό, χωρίς να έχει γεννηθεί στα ουράνια σώματα, αλλά στη γη- από αυτό το ξεπεσμένο γένος, που ξέχασε την ίδια του τη φύση - και κατά τον ίδιο με όλους τρόπο, μόνη Αυτή από όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών αντιστάθηκε από την αρχή ως το τέλος σε κάθε κακία".
Γιατί, ο Ιωάννης Δαμασκηνός γράφει, "όπως Εκείνος που γεννήθηκε απ' αυτήν είναι αληθινός Θεός, έτσι κι αυτή που γέννησε τον αληθινό Θεό, σαρκωμένο απ' αυτήν, είναι αληθινή Θεοτόκος".
Γιατί, όπως ο Αγιος Ανθιμος ο Χίος υποστηρίζει, " η Παναγία είναι η μόνη μητέρα για όλους τους χριστιανούς. Και ποιος δεν της φωνάζει; Διότι αι θλίψεις των ανθρώπων είναι πολλές εις αυτόν τον μάταιον κόσμον. Πουθενά αλλού δεν βρίσκομεν όλοι μας ανακούφιση, παρά μόνο εις την Παναγία".
Γιατί είναι "πάντων θλιβομένων η χαρά και αδικουμένων προστάτις και πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις, και βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων σκέπη και αντίληψις, και ορφανών βοηθός, Μήτερ του θεού του Υψίστου, Συ υπάρχεις. Αχραντε, σπεύσον δυσωπούμεν, ρύσασθαι τους δούλους Σου", αναφέρουμε και την παρακαλούμε στον Μικρό Παρακλητικό Της Κανόνα.
Ο Αγιος Ιωάννης της Κροστάνδης μας συμβουλεύει: "Να προστρέχετε, αδελφοί μου, στη Μητέρα του Θεού, όταν το σπίτι σας χάνει την ειρήνη του. Η κυρία Θεοτόκος είναι πηγή του ελέους και της δυνάμεως. Μπορεί εύκολα να ειρηνεύσει τις ανθρώπινες καρδιές. Ως μητέρα του Θεού της ειρήνης μεσιτεύει σ' Αυτόν για την ειρήνη όλου του κόσμου και όλων των χριστιανικών σπιτιών, έχει την ελεητική δύναμη να διώξει με ένα νεύμα Της τα πονηρά πνεύματα, αυτά που με ακοίμητο αγώνα προσπαθούν να χωρίζουν τους ανθρώπους και να τους κάνουν να αλληλομισιούνται. Είναι η Γοργοϋπήκοος, που απαντά γρήγορα στις παρακλήσεις μας και μας παρέχει την ειρήνη και την αγάπη. Αρκεί να την παρακαλούμε με πίστη και αγάπη. Γιατί, αν δεν έχουμε την πίστη και την αγάπη, γινόμαστε ανάξιοι της μεσιτείας της Θεοτόκου".
Και ο Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: " Να έχετε ευλάβειαν εις όλους τους Αγίους της Εκκλησίας μας, ναι, μα περισσότερον να έχετε χίλιες φορές εις την Δέσποινά μας την Θεοτόκον Μαρίαν, διότι όλοι οι Αγιοι είναι δούλοι του Χριστού, αλλά η Δέσποινά μας, Θεοτόκος, είναι κυρά και βασίλισσα του ουρανού και της γης και πάσης νοητής και αισθητής κτίσεως, να παρακαλεί δια τας αμαρτίας μας. Επήρεν (ο Θεός) την Θεοτόκον και την έκαμε βασίλισσαν και ετίμησε το γένος μας. Διά τούτο πρέπει και ημείς, αδελφοί μου, να τιμώμεν την Δέσποινά μας την Θεοτόκον με νηστείες, προσευχές, ελεημοσύνες και με καλά έργα".

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Α Αγγελόκτιστος Αγία Σκέπη Αγιάσσου Αγιοδεκτινή Αγιοηλιώτισσα Αγιολούσαινα Αγίου όρους Αγνή Αγριδιώτισσα Αγριλιώτισσα Αειμακάριστος Αειμεσιτεύουσα Αθηνιώτισσα Αιγύπτια Αιματούσα Αιμίαλου Αιρκώτισσα Ακαθή Ακατάβλητος Ακατάφλεκτη Ακήραση Ακρωτηριανή Αλανιώτισσα Αλεξανδριανή Αλεξίου Κομνηνού Αλεπινή Αληθινή Αλλοιώτισσα Αλόχη Αματίτση Αμεμπτος Αμετάθετος Αμολιανή Αμόλυντος Αμπελακίων Αμπελοκήπισσα Αμωμη Ανασσα Αναφωνήτρια Αντινίτισσα Αντιφωνήτρια Ανωμερίτισσα Αξιον Εστί Απείρανδρος Απειρόγαμος Απρόσιτος Αρακιώτισσα Αράπισσα Αρβανίτισσα Αρειας Αρμενοκρατούσα Αρσανά Αρτάκης Αρχαγγελιώτισσα Αρχισπορίτισσα Ασπραγγέλου Ασπροβουνιώτισσα Ασπροπαναγιά Ασύγκριτη Αυγουστιανή Αφέντρικα Αφθορος Αφροδίτισσα Αχειροποίητος Αχραντος Αψιδιώτισσα

Β Βαλουκλιώτισσα Βανιώτισσα Βαραγγιώτισσα Βαρδιανιώτισσα Βαρκού Βασίλισσα Βασιληγενέτειρα Βατοπεδινή Βατούσαινα Βελανιδιά Βελεστίνου Βελλά Βεργουπουλιανή Βηματάρισσα Βιγλιώτισσα Βιδιανή Βιργιωμένη Βλασαρού Βλαχέρνα Βλέπουσα . Βλυχιόρικα Βοήθεια Βορεινή Βούλιστα Βουναρκώτισσα Βουνογιάτρισσα Βουνού Βουρνιώτισσα Βράχου Βρεσθενίτισσα Βρεφοκομούσα Βρεφοκρατούσα Βρεφουργήσασα Βρεχούσα Βροντιανή Βρόντου Βροχής Βρυσιανή

Γ Γαλακτίνης Γαλακτοτροφούσα Γαλανή Γαλανούσα Γαλατιανή Γαλατούσα Γαλαχτοτροφία Γαλαχτοφορούσα Γαλουχιότισσα Γενεσίου Θεοτόκου Σαβαθιανών Γέννας Γερόντισσα Γεσθημανίτισσα Γηνατού Γηρομεριού Γιαλούσα Γιάτρισσα Γκαβή Γκιζιλκιζιώτισσα Γκουβερνιώτισσα Γλυκιώτισσα Γλυκοκυματούσα Γλυκοφιλούσα Γλωσσά . Γοιρδελάκη Γοργόνα Γοργοεπήκοος Γουμένισσα Γουμερά Γουνιώτισσα Γούντα Γουρλομάτα Γραφιώτισσα Γρηγορίτσα Γρηγορούσα Γύψενη Γωνιά

Δ Δαδιού Δαδιώτισσα Δακρυρροούσα Δαμάστα Δέηση Δεκαπεντούσα Δένδρου Δεξιοκρατούσα Δεόμενη Δερμάτα Δέσποινα Δημοκράνια Διακονούσα Διασώζουσα Δικαιόκριτος Δικαιότατη Διότισσα Δόβρα Δομνιανίτισσας Δοξάρισσα Δουβέργαινα Δακρύβρεχτος

Ε Εγγυήτρια Εκατονταπυλιανή Εκκλησιάρχουσα Εικονίστρια Ελεημονήτρια Ελαία Ελαιοβρύτισσα Ελειμονήτρια Ελεοβρύτης Ελέους Ελεούσα Ελευθερώτρια Ελπιδοφόρα Ελπϊς Πιστών Ελωνα Ενθρονη Εξακουστή Εξοχική Επακούουσα Επανωχωριανή Επισκοπιανή Επουράνιος Επουράνιος Πύλη Επταβηματούσα Ερυπιανή Εσφαγμένη Ευαγγελίστρα Ευρετή Εύσπλαχνος

Ζ Ζαλακιώτισσα Ζεραχιώτισσα Ζεριχιώτισσα Ζερμπτίτσης Ζυλή Ζωάρκεια Ζωήρρυτος Ζωηφόρος Ζωοδότειρα Ζωοδότρα Ζωοδόχος Ζωοπηγή Ζωοπόρος Ζωοτόκος

Η Ηγήτρια Ηγουμένη Ηδύπνους Ηλιόκαλη Ηλιοτόκος

Θ Θαλασσινή Θαλασσίτρα Θαλασσομάχισσα θαλασσομαχούσα Θαρεινή Θεάλεχτη Θεοδίδαχτη Θεοδόξαστη Θεόκλητη Θεοκνήτωρ Θεοκόσμητη Θεόληπτος Θεομάνα Θεομητροπρεπεστέρα Θεοσκέπαστη Θεοτίμητη Θεοτόκος Θεουργία Θεόφραστος Θεόφρων Θερμιανή Θευαγέστατη Θρηνούσα Θρηνωδούσα Θωμιανή

Ι Ίαμα Ίαση Ιερόβλαστος Ιερομύτης Ιεροσολυμιτική Ιεροσολυμίτισσα Ιλαρώτατη Ιμερόεσσα Ισηγορία

Κ Καγιά Καθαριώτισσα Καθαρών Καθρέπτης Κακαβιώτισσα Καλαθή Καλαμιώτισσα Καλάμου Καλιγού Καλλίτοκος Καλού Νερού Καλυβιανή Καμακάρι Καματερός Καμένη Καμπιώτισσα Κάμπου Κανάλα Κανδήξη Κανταριώτισσα Καπνικαραία Καρδιοβαστάζουσα Καρδιώτισσα Καρποφορούσα Καρύπη Καστριανή Κάστρου Καστρουλέρου Κατάκαρπος Καταλωνική Κατάπαυση Καταπολιανή Καταφυγή Καψοδερματούσα Κερά Κέρνιτσα Κεχαριτωμένη Κεχρινιώτισσα Κηπουραίων Κισσιώτισσα Κιτιού Κλειδί του Παραδείσου Κλεισούρας Κλεφτοπαναγιά Κοιμητηρίων Κόκκινη Κολοκυθιώτισσα Κολυβιανή Κορκοδειλιά Κορυφή Κορφιάτισσα Κοσμοπόθητος Κοσμοσωτείρα Κοσυφοίνισσα Κότσικα Κουκουζέλισσα Κουμπελίδικη Κουνοπιώτισσα Κουρίου Κουροτρόφος Κουτσουρώ Κουφή

Κουφή Πέτρας Κοφινή Κρεμαστή Κρομμυδιώτισσα Κτιστή Κτιτόρισσα Κυκκώτισσα Κυπαιότισσα Κυρά Ξένη και κυρία των Αγγέλων Κώμη

Λ Λαγουδιανή Λαμπρότατη Λαμπροφορία Λαοδηγήτρια Λαού Λαρνιώτισσα Λαυριώτισσα Λάχνη Λεσινιώτισσα Λεφένα Λεχούσα Λιβαδιώτισσα Λιόσα Λιόσα Λογκοβάρδα Λοιμιώτισσα Λουβαρά Λυκοδήμου Λυκούρεσι

Μ Μαγαζιώτισσα Μαγδαληνή Μαδύτου Μακελάρια Μαλεβή Μανδαλάκη Μανεδή Μαντιλούσα Μαραθούντα Μαρία Μαστών Μαύρη Μαυριώτισσα Μαυρομμάτα Μαχαιρωμένη Με τους κρίνους Μεγαλομάρτυρος Μεγαλόχαρη Μεσοσπορίτισσα Μητέρα Μητέρα Θεού επί τον θρόνο Μικρά Μογρονήσι Μολυβδοσκέβαστη Μοναρκά Μυροβλύτισσα Μυρτενή Μυρτιδιώτισσα Μυφελαιώτισσα

Ν Νάπα Νάσσα Νέα Νέγρων Νεοφάνεισσα Νεροφορούσα Νικητάτου Νικοποιός Νταλλιανή Νυμφοτόκος

Ξ Ξενοβλήτης Ξένων Ξεσκλαβώτρα Ξεσπορίτισσα Ξηροκαμπίτισσα Ξηρορείτισσα Ξυνήγορος

Ο Οδηγήτρια Οικειώτατη Οικονόμισσα Ολβιόδωρος Ολυμπιώτισσα Ομόθεος Ομονοούσα Ορθοκωστά Οσιώτατη Ουρανού και Γης

Π Παγγαιότισσα Πάθους Παιδεύσασα Παλαιοκαστρίτισσα Παλαιολογίνα Παλατιανή Παλίνου Παμμακάριστος Παναγιόχορτο Πανάχραντος Πανάχραντος Παντάνασσα Παντευλόγητη Πάντιμος Παντόχαρα Πάντων χαρά Παραμυθία Παρηγορήτρα Παρθένα Παμμακάριστος Παυσολύπη Πειραιώτισσα Πελαγονίτισσα Πεπελινίτσης Περίβλεπττος Περλιγού Πετραϊδα Πλαγιά Πλατανιώτισσα Πλατυτέρα Πολίτισσα Πολυσπορίτισσα Πονολύτρια Πόνου Πορταϊτισσα ΠορτιανήΠουλάτη Πρέσβειρα Προαναγγελλομένη Προπύλη Προσηγορία Προσίστισσα Προστάτρια Προσφυγιά Προυσιώτισσα Πυριότισσα Πυροβολήθεισα

Ρ Ραγίου Ραχοπήδη Ρόδο το Αμάραντο Ρόμβη Ρουμελιώτισσα

Σ Σαμακιώτισσα Σεπτεμβριανή Σημάου Σκάλα του Ουρανού Σκαλωτή Σκιαδενή Σκοπιότισσα Σοίριζα Σοτομβριανή Σουμελά Σπηλιώτισσα Στεφάνα Σώματα Σωτήρα

Τ Ταξιδιάρα Ταταρνώτισσα Τήνου Tης Βάτου Τίμια Σκέπη Τιμιωτέρα Τοπλoύ Του Χάρου Τουρλιανή Τριχερούσα Τροβάτου Τρουλή Τρυπητή Τρυφερούσα Τσαμπίκα Τσυκκώτισσα

Υ Υπέρμαχος Υψηλή

Φ Φανερουλιώτισσα Φανερωμένη Φαρμακολύτρα Φιδιότισσα Φιδοττοταμιανή Φιδούσα Φίδωσα Φλεβαριανή Φοβερά Προστασία

Χ Χαιρετισμών Χαλκοπρατειών Χελιδονού Χιλιονοματούσα Χοζοβιώτισσα Χρυσαφίτισσα Χρυσοβαλάντη Χρυσογαλούσα Χρυσοδαφνιώτισσα Χρυσοκαστριώτισσα Χρυσοκελλαριά Χρυσοπηγή Χρυσοσκαλίτισσα Χρυσοσπιλιώτισσα

Ψ Ψυχοσώστα Ψυχοσώτρια

Ονόματα σε ελληνικές παροιμίες και εκφράσεις

- Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε.

-Γεια σου, Γιάννη. -Κουκιά σπέρνω.

-Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει.

-Κλάφτα, Χαράλαμπε.

-Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι.

-Όχι Γιάννης, Γιαννάκης.

-Πότε ο Γιάννης δεν μπορεί, πότε ο κώλος του πονεί.

-Σαράντα πέντε Γιάννηδες, ενός κοκόρου γνώση.

-Τα καλά του Γιάννη θέλουν, μα τον Γιάννη δεν τον θέλουν.

-Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου.

-Χαιρέτα μου τον πλάτανο και Νικολό καρτέρει.

-Χέσε μέσα, Πολυχρόνη, που δεν γίναμε ευζώνοι.

-Σπίτι χωρις Γιάννη, προκοπή δεν κάνει.

- Κουτσοί στραβοί στην Αγία Παρασκευή

Από πού προέρχεται το όνομά μου; της Έλενας Μπούλια
Όπως και η ίδια η ελληνική γλώσσα, οι λέξεις και οι φθόγγοι της, έτσι και τα ονόματά μας δεν έχουν δημιουργηθεί τυχαία. Σε αντίθεση με την ονοματοδοσία στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου, τα ελληνικά ονόματα -ακόμα και αυτά της σύγχρονης Ελλάδας- σχεδόν πάντα σημαίνουν κάτι. Λεξικά που καταγράφουν τα ελληνικά ονόματα, όπως το «Τα νεοελληνικά κύρια ονόματα» από τις εκδόσεις Πατάκη, υποστηρίζουν μάλιστα, βάσει ερευνών, ότι το όνομά μας όχι μόνο σημαίνει κάτι αλλά ότι υπάρχει μια ολόκληρη λαϊκή αντίληψη γύρω από αυτό -θυμηθείτε τις παροιμίες που εμπλέκουν έναν τουλάχιστον «Γιάννη»- ότι συχνά συγκεκριμένοι άνθρωποι έχουν συγκεκριμένο όνομα και ότι τελικά, η βαφτιστική ή λαϊκή ονομασία μας αποτελεί σφραγίδα της ίδιας μας της ύπαρξης. Άλλη έρευνα, η οποία αναφέρεται στην ηλεκτρονική εφημερίδα Scripta Manent, του καθηγητή φυσικής και συγγραφέα Ανδρέα Ιωάννου Κασσέτα, επιδιώκει, πέρα από την ετυμολογία του κάθε ονόματος, να αναζητήσει τα πιο διαδεδομένα ελληνικά ονόματα -και ταυτόχρονα τα πιο σπάνια- θέτοντας παράλληλα το ερώτημα γιατί συμβαίνει ένα όνομα να είναι πιο διαδεδομένο από ένα άλλο. Σύμφωνα με την έρευνα αυτή, η οποία διεξήχθη σε 60.000 ανδρικά ονόματα, έδειξε ότι το πλέον διαδεδομένο ελληνικό όνομα είναι το Γεώργιος. Ακολουθούν τα Ιωάννης, Κωνσταντίνος, Δημήτριος, Νικόλαος και Παναγιώτης –τουλάχιστον οι μισοί Έλληνες έχουν αυτά τα έξι ονόματα. Ως προς τα γυναικεία ονόματα, αντίστοιχη έρευνα του κ. Κασσέτα σε 20.000 ονόματα ελληνίδων υποστηρίζει πως το πιο διαδεδομένα από αυτά είναι, φυσικά, το Μαρία (σε ποσοστό 10,6%), ενώ ακολουθούν τα Ελένη, Αικατερίνη, Βασιλική, Σοφία και Αγγελική. Η παράδοση, η θρησκεία, ακόμα και η μόδα είναι κάποιες πιθανές εξηγήσεις στο γιατί κάποια ονόματα εμφανίζονται συχνότερα από κάποια άλλα. Δεν είναι αυτό, ωστόσο, που θα μας απασχολήσει εδώ. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να μάθουμε τι σημαίνει, σύμφωνα με την ελληνική γλώσσα, να λένε κάποιον Γιώργο ή Μιχάλη, ή κάποια Κατερίνα ή Χριστίνα. Γιατί; Για να γνωριστούμε καλύτερα. Όλοι θέλουμε να ξέρουμε κάτι παραπάνω για τον ίδιο μας τον εαυτό!
Ποια είναι, σύμφωνα με τα λεξικά, η ετυμολογία κάποιων διαδεδομένων ελληνικών ονομάτων;
A
Αγαθή: εκ του αχασός και αγασός (δωρ.) που πιθανόν να προέρχονται από το ρήμα χασέω (είχε την έννοια του χωρίζω αλλά και του επιθυμώ διακαώς), αυτή που ενεργεί με καλές και αγνές προθέσεις.
Αγαθόκλεια: αγαθή + κλέος, η έχουσα καλή φήμη.
Αγαθοκλής: αγαθός + κλέος, ο έχων καλή φήμη.
Αγαθονίκη: αγαθή + νίκη, η νικήτρια ένδοξης νίκης.
Αγγελική: από το άγγελος και το ρήμα αγγέλω: φέρνω είδηση, προμηνύω.
Άγγελος: αγγελιοφόρος, απεσταλμένος.
Αγησίλαος: άγω + λαός, αυτός που οδηγεί τον λαό
Aγλαΐα: αγλαός = φωτεινός, λαμπερός
Αθανάσιος: ο αθάνατος, ο αιώνιος.
Αθηναγόρας: Αθήναι + αγορά, ο σοφός αγορητής.
Αθηνόδωρος: Αθηνά + δώρο, δώρο της Αθηνάς, ο σοφός.
Αικατερίνη: εκ του καθαρός: εξαγνισμένη ή εαρινή, ανοιξιάτικη
Αιμίλιος: εκ του λατινικού aimilius > aemulus = ζηλότυπος, ανταγωνιστής.
Αισχύλος: ντροπαλός.
Αίσωπος: ο βλέπων το πεπρωμένο.
Αλέξανδρος: αλέξω = απομακρύνω + ανήρ, ο ανδρείος.
Άλκηστης: αλκή = αποκρούω + εστία, η ατρόμητη, η ικανή.
Αλκιβιάδης: αλκή + βία
Αλκμήνη: αλκή + μήνη:σελήνη
Αμαλία: ετυμολογία από την τευτονική (σημ. γερμανική): εργατική, δραστήρια.
Ανάργυρος: α(στερητ.) +αργύρια
Αναστάσιος: ανα + ίστημι: στέκομαι, σχετιζόμενος με την ανάσταση του Χριστού
Ανδρέας: ανδρείος, εκ του ανήρ
Ανδριάνα: παραλλαγή της Ανδρεανής (αυτή που ανήκει στον Ανδρέα)
Ανδροκλής: ανήρ + κλέος, άνδρας με καλή φήμη
Ανδρομάχη: ανήρ + μάχω, η μαχόμενη εναντίον των ανδρών
Ανδρόμεδα: ανήρ + μέδω = άρχω, εκείνη που κυβερνά τους άνδρες.
Ανθή: εκ του ανθώ= ακμάζω, ευδοκιμώ, αυτή που ακμάζει.
Άννα: από το εβραϊκό Χάνα που σημαίνει εύνοια, χάρη
Αντιγόνη: αντί + γίγνομαι (γεννιέμαι) = ισάξια με τον γεννήτορα, τον πατέρα της.
Αντώνιος: εκ του άντωση= άνωση, ο ορμητικά αντίθετος
Αργυρώ: από το επίθετο αργύριος (σχετικός με τα χρήματα), η πολύτιμη
Αρετή: από το αρχ. ουσιαστικό αρετή., η τέλεια, υπέροχη.
Αριάδνη: άρι: πολύ + αγνή
Αριστόβουλος: άριστος + βουλή, ο άριστος σύμβουλος.
Αριστογένης: άριστος + γένος, ο ευγενής.
Αριστοκλής: άριστος + κλέος, ο έχων άριστη δόξα.
Αριστομένης: άριστος + μένος, ο ανδρειότατος
Άρτεμης: η λέξη "Άρτεμις" είναι άγνωστης προέλευσης. Ίσως να συσχετίζεται με προ-ελληνική θεότητα της Μ.Ασίας. Ωστόσο, η αρτεμισία είναι αρωματικό αειθαλές φυτό.
Ασπασία: θηλυκό του αρχ. επιθέτου ασπάσιος (χαρούμενη, ευτυχισμένη)
Αφροδίτη: αφρός + αναδύω

B
Βαρβάρα: εκ του βάρβαρος
Βασίλειος: βασιλεύς ή αυτός που ανήκει στον βασιλιά
Βερόνικα = από το αρχαίο μακεδονικό όνομα Φερενίκη (φέρω + νίκη, αυτή που φέρνει τη νίκη)

Γ
Γεράσιμος: εκ του γεράσμιος, ο σεβάσμιος
Γλυκερία: εκ του γλυκύς, η γλυκειά
Γεώργιος: εκ του γεωργώ = γη + έργο, ο εργαζόμενος στην γη
Γρηγόριος: εκ του γρηγορώ, ο άγρυπνος, ακοίμητος φρουρός.

Δ
Δέσποινα: εκ του αρχαιοελληνικού δέσποινα, θηλυκό του δεσπότης < *despotnia < *dems, αρχαϊκή γενική του δόμος, σπίτι + πότνια. Η οικοκυρά, η κυρία του σπιτιού.
Δημήτριος: Δη (δωρικός τύπος του Γη) + μήτηρ, αυτός που ανήκει στη θεά Δήμητρα
Δημοσθένης: δήμος + σθένος, η δύναμη του λαού
Διογένης: Ζευς + γένος, ο Θεογέννητος
Διομήδης: Διός + μέδων: άρχων, ο άρχων με θεία δύναμη.
Διώνη: εκ του Διός, η θεϊκή.

Ε
Ελένη: ελένη, που σημαίνει «λαμπάδα» ή από τη ρίζα ελε- που σημαίνει κυριεύω, κατακτώ.
Ειρήνη: είρω (λέγω ) + νους, αυτή που μιλά ήρεμα και λογικά.
Έκτωρ: εκ του έχω, ο έχων.
Εμμανουήλ: από το εβραϊκό Immánu El (ο Θεός είναι μαζί μας), ο σωτήρας, ο ελευθερωτής.
Ευάγγελος: αγγελιοφόρος που φέρνει καλά νέα, καλός άγγελος [από το αρχαίο επίρρημα ευ- (καλά, εύκολα) + το ουσιαστικό άγγελος]
Ευτυχία: καλή τύχη
Ευφροσύνη :αυτή που έχει κέφι, χαρά, η καλοδιάθετη.
Επαμεινώνδας: επί + άμεινον, ο προοδευτικός.
Ερατώ: ερώ: αγαπώ, αυτή που αγαπά.
Εριφύλη: έρι: πολύ + φύλον, η έξοχη των γυναικών.
Ετεοκλής: ετεός: αληθής + κλέος, ο έχων αληθινή δόξα.
Ευάγγελος: ευ + αγγέλω, αυτός που φέρνει ευχάριστα νέα.
Ευαγόρας: ευ + αγορεύω, ο καλός ομιλητής.
Ευανθία: ευ + άνθος, η όμορφη.
Ευγενία: ευ + γένος, αυτή που είναι από καλό γένος.
Ευδοκία: ευ + δοκώ, η έχουσα καλή άποψη.
Ευδοξία: ευ + δόξα, η έχουσα καλή φήμη
Ευνομία: ευ + νέμω: αυτή που μοιράζει καλά, δίκαια.
Ευρυσθένης: ευρύς + σθένος, ο πολύ ισχυρός.
Ευτέρπη: ευ + τέρπω, η πολύ ευχάριστη
Ευτύχιος: ευ + τύχη, αυτή που έχει καλή τύχη.
Ευφημία: ευ + φημί, αυτή που έχει καλή φήμη.

Ζ
Ζαφείριος: από την αρχαία λέξη σάπφειρος, ένας πολύτιμος λίθος με χρώμα βαθύ γαλάζιο (το ζαφείρι).
Ζηνοβία: από το αρχαίο κύριο όνομα Ζάν (Ζευς ήταν ο Δίας) + το ουσιαστικό βίος (ζωή). Σημαίνει αυτή που ζει σαν θεά, έχει τη δύναμη του Δία.

H
Ήβη: εκ του αρχαίου ήβη που σημαίνει ακμή, η ισχυρή, η ακμάζουσα.
Ηλίας: (εβραϊκή), «ο Θεός είναι Κύριος» ή «είναι ο θεός μου»
Ηλέκτρα: εκ του ηλέκτωρ: ο ακτινοβολών ήλιος, η λαμπρή, η φωτεινή.
Hρακλής: Ήρα +κλέος, ο δοξασμένος από την Ήρα ή πολύ δυνατός.
Ησαΐας: (εβραϊκή) η σωτηρία του Θεού
Ησίοδος: ρίχνω, εκτοξεύω φωνή, ωδή
Ηώ: χάραγμα, αυγή.

Θ
Θάλεια: εκ του θάλλω, η πλήρης, η ανθηρή.
Θέμις: τίθημι = θεσμός, αυτός που θέτει.
Θεμιστοκλής: θέμις (δικαιοσύνη) + κλέος, αυτός που δοξάζει την δικαιοσύνη.
Θεοδώρα: θεού + δώρο, δώρο θεού.
Θεόφιλος: θεού + φίλος, ο φίλος του θεού.
Θησέας: θήσω, εκ του τίθημι, αυτός που θέτει.
Θουκυδίδης: Θεού + κύδος: δόξα, ο δοξάζων τον θεό.
Θρασύβουλος: θρασύς + βουλεύομαι, αυτός που σκέφτεται με υπερβολική τόλμη.
Θωμάς: (εβραϊκή) ο δίδυμος.

Ι
Ιάσων: εκ του ίασις, αυτός που θεραπεύει.
Ιάκωβος: (εβραϊκό) αυτός που υποσκελίζει
Ιωσήφ-ίνα: εβραϊκό, ο πολύτεκνος, -η
Ιγνάτιος: αν και η ετυμολογία της λέξης είναι αβέβαιη, ίσως συνδέεται με το λατινικό ignis= φωτιά
Ιερώνυμος: εκ του ιερό + ώνυμος (όνομα), ο φέρων ιερό όνομα
Ιορδάνης: (εβραϊκή) Yarden που σημαίνει εκροή, αυτός που κατεβαίνει ορμητικά.
Ιοκάστη: ίον + κάζω: στολίζω, αυτή που στολίζει
Ιππολύτη: ίππος + λύω, αυτή που ελευθερώνει τα άλογα.
Ισμήνη: αγνώστου ετυμολογίας, κατά μία άποψη εκ του ίσμεν>οίδα>γνωρίζω, η συνετή.
Ιφιγένεια: ίφι: αρχαία δοτ. του "ις", ισχυρώς, κραταιώς + γίγνομαι, η πολύ ισχυρή.
Ιωάννης: από την εβραϊκή λέξη Ιωννάθαν, η χάρη του Θεού

Κ
Καλλιόπη: εκ του καλή + όπη= φωνή, η καλλίφωνη.
Καλλιρρόη: καλώς + ρέω, αυτή που κυλά με χάρη ή αυτή που έχει άφθονα νερά.
Κασσάνδρα: αρχαίο κύριο όνομα, υποκοριστικό του Αλεξάνδρα.
Κίμων: εκ του "κίω", αυτός που βαδίζει γρήγορα.
Κλέαρχος: κλέος + άρχω, ο ένδοξος άρχων
Κλειώ: εκ του "κλείω"= ονομάζω, καλό και "κλέος"= δόξα, η έχουσα υπόληψη.
Κλεόβουλος: κλέος + βουλή, ο επινοητικός.
Κλεομένης: κλέος + μένος, ο ένδοξος για τη γενναιότητά του.
Κλεονίκη: κλέος + νίκη, η ένδοξη νικήτρια.
Κλεοπάτρα: κλέος + πάτρη, η δόξα της πατρίδος.
Κορνήλιος: (λατινική) εκ του cornelius > cornu= κέρας, αυτός που έχει κέρατα
Κοσμάς: από το αρχαίο ουσιαστικό κόσμος (στολισμός), αυτός που αγαπάει την τάξη, το στολισμό
Κυριακή: εκ του επιθέτου "κυριακός" που σημαίνει "η ημέρα του Κυρίου"
Κυπριανός: από το φυτό κύπρος που είναι η σημερινή χέννα, ο χάλκινος
Κωνσταντίνος: προέρχεται από τη λατινική λέξη Constantinus < constans που σημαίνει ο σταθερός, ο αποφασισμένος, ο βέβαιος.

Λ
Λαέρτης: λαός + αίρω = εκλέγω, αυτός που εκλέγεται από τον λαό.
Λάζαρος: (εβραϊκή) Ελεάζαρ= αυτός που τον έχει βοηθήσει ο Θεός.
Λέανδρος: λαός + ανήρ, ο ανδρείος του λαού.
Λεωνίδας: λαός + οιδα + γνωρίζω, αυτός που γνωρίζει τον λαό ή εκ του λέων, λιοντάρι.
Λυδία: 1) η ευγενική, με καλούς τρόπους 2) η καταγόμενη από τη Λυδία, την αρχαία χώρα της Μ. Ασίας.
Λυσιστράτη: λύω + στρατός, αυτή που αφήνει ελεύθερο τον στρατό.

Μ
Μάρθα: (αραμαϊκή) Marta= κυρία, οικοδέσποινα.
Μαρία: προέρχεται από τη λέξη Μαριάμ της αραμαϊκής γλώσσας που μιλιόταν στη Μέση Ανατολή. Σημαίνει πίκρα, οργή, παράπονο.
Μαρίνα: η θαλασσινή.
Μάρκος: εκ του mars (Άρης), ο φιλοπόλεμος.
Μενέλαος: μένος + λαός, αυτός που εκπροσωπεί την ορμή του λαού.
Μηνάς: πιθανώς εκ του "μηνώ", στέλνω μήνυμα, ειδοποιώ.
Μιλτιάδης: μίλτος: ερυθρά βαφή, κοκκινωπός, στο χρώμα του αίματος.
Μιχαήλ: από την εβραϊκή λέξη Mikhaél, όμοιος με τον Θεό.

Ν
Ναταλία: η λέξη προέρχεται από τη μεταφορά του γαλλικού natalie= γενέθλια, ημέρα γεννήσεως.
Ναυσικά: ναυς + καίνυμαι: υπερτερώ, αυτή που υπερτερεί στην θάλασσα.
Νεοκλής: νέος + κλέος, αυτός που δοξάζει τους νέους.
Νέστωρ: εκ του νεομαι = επιστρέφω, αυτός που επιστρέφει ευτυχής
Νεφέλη: νέφω: χύνω ύδωρ, αυτή που φέρνει το σκότος
Νικηφόρος: νίκη + φέρω, αυτός που φέρνει τη νίκη
Νικόλαος: νίκη + λαός, αυτός που χαρίζει τη νίκη στον λαό.

Ξ
Ξένη: εκ του ξένος ή ξενία= φιλοξενία, η φιλόξενη
Ξενοφών: ξένος + φωνέω, αυτός που ηχεί ξένα, παράξενα.

Ο
Οδυσσέας: οδύσσομαι: διώκομαι, αυτός που διώκεται.
Όθων: ο έχων πλούτη και περιουσία.
Όλγα: από αρχαία σκανδιναβική ρίζα, η υγιής, η ευτυχισμένη.
Ορέστης: όρος + ίσταμαι, ο ορεινός

Π
Πανδώρα: παν + δώρο, αυτή που έχει πολλά δώρα
Παρασκευή: παρα + σκευάζω, αυτή που προετοιμάζει
Πάτροκλος: πατρίς + κλέος, αυτός που δοξάζει την πατρίδα
Παυσανίας: εκ του παύω και ανία, αυτός που ανακουφίζει την θλίψη
Περικλής: περί + κλέος, ο ένδοξος, ο φημισμένος
Περσέας: εκ του πέρθω = εκπορθώ, καταστρέφω, αυτός που καταστρέφει
Πέτρος: από το αρχαίο ουσιαστικό πέτρος (πέτρα). ο σταθερός, ο ακλόνητος
Πηνελόπη: από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις πήνη (νήμα) + λέπω (ξετυλίγω). Η υφάντρια
Πολυδεύκης: πολύ + δεύκος: γλεύκος, ο πολύ γλυκός
Ποσειδών: πόσις (ποταμός) + είδω, αυτός που είναι αρμόδιος
Προμηθέας: 1) προ + μύθος 2) προ + μήθος = μέριμνα = ο προνοητικός
Πυθαγόρας: πυνθάνομαι + αγορεύω

Ρ
Ρέα: προελληνικής προέλευσης, εκ του ράος= έτοιμος, η έτοιμη
Ρεγγίνα: η βασίλισσα
Ρήγας: (μεσαιωνική ελληνική) εκ του ρηξ> λατινικά rex, ο βασιλιάς
Ρωμανός: εκ της "ρώμης"= δύναμη, ο σφρηγιλός

Σ
Σάββας: (εβραϊκή) από το Σάββατο.
Σέργιος: αυτός που του αρέσει ο περίπατος, το σεργιάνι
Σοφοκλής: σοφός + κλέος, ο έχων δόξα σοφού
Σπυρίδων: πιθανόν να προέρχεται από το αρχαίο ουσιαστικό σπυρίς, γεν. σπυρίδος (ψαροκόφινο). Επομένως Σπυρίδων είναι ο κοφινάς, ο καλαθάς
Σταμάτιος/Σταματία/Σταματούλα: αυτός/ή που σταματάει κάτι
Στέλλα: (λατινικά) stella= το αστέρι.
Στέργιος: στέργω = δείχνω στοργή
Στυλιανός: εκ του στύλος, αυτός που στεριώνει σαν στύλος.
Σωκράτης: σώζω + κράτος, αυτός που σώζει το κράτος, ο ισχυρός.
Σωτήρης: εκ του σωτήρ= ο λυτρωτής

Τ
Τατιάνη: (λατινικά) tatianus, ονομασία ρωμαϊκής φυλής
Τερψιχόρη: τέρπω + χορός, αυτή που αρχίζει τον χορό
Τερέζα: από το ελλην. θερίζω δηλώνοντας γονιμότητα και κατ΄ άλλους από το τοπωνύμιο Θήρα
Τηλέμαχος: τηλέ: μακριά + μάχομαι
Τιμόθεος: τιμή + Θεός, αυτός που τιμά τον θεό
Τρύφων: ο φιλήδονος

Φ
Φαίδρα: η λαμπερή, η χαρούμενη
Φαίδων: εκ του φαιδρός, χαρούμενος, γελαστός
Φειδιππίδης: φείδομαι + ιππος
Φίλιππος: φίλος + ίππος, ο φίλος των αλόγων
Φραγκίσκος: από τη λατινική λέξη Franciscus (γαλλικός), ο γνήσιος Γάλλος ή αυτός που αγαπά τη Γαλλία
Φρίξος: φρίττω, αυτός που φρίττει
Φοίβος: εκ του φάος= φωτεινός
Φώτιος: από το αρχαίο ουσιαστικό φως, γεν. φωτός (ο φωτεινός, ο λαμπρός)
Φωτεινή: η θηλυκή μορφή του ονόματος Φώτιος (η λαμπερή)

Χ
Χαράλαμπος: από τα ουσιαστικά χαρά + λάμπω. αυτός που λάμπει από χαρά
Χαρίκλεια: αρχαίο όνομα από τα ουσιαστικά χάρις (η χάρη) + κλέος (δόξα), η ξακουστή για τη χάρη της
Χρήστος: παράλληλη γραφή του Χρίστος. Υπάρχει και μια άλλη εκδοχή-λιγότερο πιθανή, από το επίθετο χρηστός (χρήσιμος, ωφέλιμος)
Χρίστος: από το Χριστός (αυτός που χρίσθηκε, επαλείφθηκε με λάδι και μύρο)
Χαρίλαος: χάρη + λαός, αυτός που έχει την εύνοια του λαού
Χριστόφορος: Χριστός + φέρω, ο φέρων τον Χριστό

Ω
Ωρίων: ώρα, φροντίδα, αυτός που φροντίζει.

Ονόματα που προέρχονται από σύμπτυξη άλλων

Στην παρούσα σελίδα αναφέρουμε μικτά ονόματα δηλαδή όνόματα που προέρχονται απο σύμπτυξη συνήθως άλλων δύο ονομάτων. Η ημερομηνία γιορτής είναι είτε του πρώτου είτε του δεύτερου ονόματος.
Η χρήση "μικτού ονόματος" αν και αποτελεί "σύγχρονο στυλ ένδειξης ατομικότητας" παρά ταύτα χάνει την άμεση αναφορά στο Αγιο ή Αγία στον οποίο αναφέρεται. Ενα Ορθόδοξο Χριστιανικό όνομα είναι απόδοση τιμής στον Αγιο ο οποίος το έφερε και ο οποίος έχει Αγιοποιηθεί και έχει περάσει στο Συναξάρι της Εκκλησίας μας για να μας θυμίζει την αφοσίωσή του στην Ορθοδοξία.
Εκτός αυτού, το περιβάλλον του φέροντος το μικτό όνομα, δεν γνωρίζει τα πρωτογενή ονόματα απο τα οποία προήλθε το μικτό και έτσι, δεν μπορεί να γιορτάσει μαζί του την ονομαστική του γιορτή.
Η Εκκλησία μας δεν αρνείται να βαφτίσει με όνομα που είναι εκτός του Ορθόδοξου Συναξαρίου

Νέο όνομα	προέρχεται από α'όνομα	+ β'όνομα
Αιμιλένια, Αιμιλενια	Αιμιλία	Ελένη
Αίστυ, Αιστυ	Αικατερίνη	Στυλιανή
Αλεξάγγελος, Αλεξαγγελος	Αλέξανδρος	Αγγελος
Αμαλιάννα, Αμαλιαννα	Αμαλία	Αννα
Ανερίνα, Ανερινα	Αναστασία	Κατερίνα
Ανθηνίκη, Ανθηνικη	Ανθή	Νίκη
Ανναστέλλα, Ανναστελλα	Αννα	Στυλιανή
Αντελίνα, Αντελινα	Αντωνία	Αγγελική
Αντζελίνα, Αντζελινα	Αγγελική	Αναστασία
Αντώνικος, Αντώνικος	Αντώνιος	Νικόλαος
Βάνα, Βανα	Βασιλική	Αννα
Βανέσσα, Βανεσσα	Βασιλική	Αναστασία
Βανίνα, Βανινα	Βασιλική	Νικολίνα
Βασιλένια, Βασιλενια	Βασιλική	Ελένη
Βιβέτα, Βιβετα	Παρασκευή	Νικολέτα
Βίλμα, Βιλμα	Βασιλική	Μαρία
Γεωργιάννα, Γεωργιαννα	Γεωργία	Αννα
Γιολένα, Γιολενα	Γεωργία	Ελένη
Γιωργιλιάνα, Γιωργιλιανα	Γεωργία	Ηλιάνα
Δεσμάρη, Δεσμαρη	Δεσποινα	Μαρια
Δεσποιγιάννα, Δεσποιγιαννα	Δέσποινα	Ιωάννα
Δημητράσπα, Δημητρασπα	Δήμητρα	Ασπα
Δωρίνα, Δωρινα	Θεοδώρα	Ειρήνη
Εβίνα, Εβινα	Ευπραξία	Αννα
Ειρηάννα, Ειρηαννα	Ειρήνη	Αννα
Ειρηλένα, Ειρηλενα	Ειρήνη	Ελένη
Ειρηνάντα, Ειρηναντα	Ειρήνη	Αντιγόνη
Ειρηστέλλα, Ειρηστελλα	Ειρήνη	Στυλιανή
Ελβη, Ελβη	Ελένη	Βασιλική
Ελεάνα, Ελεανα	Ελένη	Αννα
Ελεάνθη, Ελεανθη	Ελένη	Ανθή
Ελεντίνα, Ελεντινα	Ελενη	Κωνσταντίνα
Ελιάνθη, Ελιανθη	Ελλη	Μαριάνθη
Ελιάννα, Ελιαννα	Ελένη	Αννα
Ελίνα, Ελινα	Ελένη	Ευαγγελία
Ελιρόη, Ελιρόη	Ελισάβετ	Αφροδίτη
Ελμα, Ελμα	Ελπίδα	Μαρία
Ελμα, Ελμα	Ελένη	Μαρία
Εριάννα, Εριαννα	Εριφύλλη	Αννα
Εριάννα, Εριαννα	Εριφύλλη	Ιωάννα
Ζένια, Ζενια	Ζωή	Ελένη
Ηβιάννα, Ηβιαννα	Ηβη	Ιωάννα
Ηλενώρα, Ηλενωρα	Ηλέκτρα	Ελεονώρα
Ηλιάννα, Ηλιαννα	Ηλίας	Αννα
Ηλιος, Ηλιος	Ηλίας	Νεκτάριος
Ιωντίνα, Ιωντινα	Ιωάννα	Κωνσταντίνα
Κατιάννα, Κατιαννα	Κατερίνα	Αννα
Κατιλένα, Κατιλενα	Κατερίνα	Ελένη
Κωσταλέκος, Κωσταλεκος	Κωνσταντίνος	Αλέκος
Λενάντα, Λεναντα	Ελένη	Ανδριανή
Λοριάνα, Λοριανα	Φλώρα	Αννα
Λυδιάννα , Λυδιαννα	Λυδία	Ιωάννα
Μαγδαλένια, Μαγδαλενια	Μαγδαληνή	Ελένη
Μαργιάννα, Μαργιαννα	Μαρία	Ιωάννα
Μαργιαρένα, Μαργιαρενα	Μαρία	Ειρήνη
Μαργκώ, Μαργκώ	Μαρία	Γεωργία
Μαριαλίνα, Μαριαλινα	Μαρία	Αγγελίνα
Μαριάνθη, Μαριανθη	Μαρία	Χρυσάνθη
Μαριανίνα, Μαριανινα	Μαρία	Μαρίνα
Μαριανίνα, Μαριανινα	Μαρία	Μαρίνα
Μαριάννα, Μαριαννα	Μαρία	Αννα
Μαριαννέτα, Μαριαννετα	Μαρία	Αννέτα
Μαριάντα, Μαριαντα	Μαρία	Αλεξάνδρα
Μαριάντζελα, Μαριαντζελα	Μαρία	Αγγέλα
Μαριάντζελα, Μαριαντζελα	Μαρία	Αντζουλέτα
Μαριαρένα, Μαριαρενα	Μαρία	Ειρήνη
Μαριβέτα, Μαριβετα	Μαρία	Ελισάβετ
Μαριέλα, Μαριελα	Μαρία	Ελπίδα
Μαριέλλα, Μαριελλα	Μαρία	Ελευθερία
Μαριέλλα, Μαριελλα	Μαρία	Ραφαέλα
Μαριέπη, Μαριεπη	Μαρία	Παναγιώτα
Μαριέττα, Μαριεττα	Μαρία	Αρτεμις
Μαριέττα, Μαριεττα	Μαρία	Ελισάβετ
Μαρίζα, Μαριζα	Μαρία	Ελισάβετ
Μαρίζα, Μαριζα	Μαρία	Ζωή
Μαρικέλλυ, Μαρικελλυ	Μαρία	Ελευθερία
Μαριλένια, Μαριλενια	Μαρία	Ελένη
Μαριλέτα, Μαριλετα	Μαρία	Νικολέτα
Μαριλία, Μαριλια	Μαρία	Ηλιάνα
Μαριλιάννα, Μαριλιαννα	Μαρίνα	Ηλιάννα
Μαριλίζα, Μαριλιζα	Μαρία	Ελισάβετ
Μαριλίνα, Μαριλινα	Μαρία	Πασχαλίνα
Μαριλίς, Μαριλις	Μαρία	Ελισάβετ
Μαριλίτα, Μαριλιτα	Μαρία	Ευαγγελία
Μαριλίτσα, Μαριλιτσα	Μαρία	Ευαγγελία
Μαριλύβια, Μαριλυβια	Μαρία	Ολυμπία
Μαρινέλη, Μαρινελη	Μαρία	Νεφέλη
Μαρινία, Μαρινια	Μαρία	Ευγενία
Μαρινότα, Μαρινοτα	Μαρία	Παναγιώτα
Μαρίσα, Μαρισα	Μαρία	Σωτηρία
Μαρισάντυ, Μαρισαντυ	Μαρία	Κυριακή
Μαρίσια, Μαρισια	Μαρία	Αναστασία
Μαρίσμη, Μαρίσμη	Μαρία	Ισμήνη
Μαριστέλλα, Μαριστελλα	Μαρία	Στυλιανή (Στέλλα)
Μαριτίνα, Μαριτινα	Μαρία	Κωνσταντίνα
Μαριτίνα, Μαριτινα	Μαρία	Σταματίνα
Μαριτίνα, Μαριτινα	Μαρία	Αυγουστίνα
Μαρλένα, Μαρλενα	Μαρία	Ελένη
Μαρόλ, Μαρολ	Μαρία	Ολγα
Μαρόλια, Μαρολια	Μαρία	Ολυμπία
Μάρσια, Μαρσια	Μαρία	Αθανασία
Μαρτίνα, Μαρτινα	Μάρθα	Χριστίνα
Μελιάννα, Μελιαννα	Μελίνα	Αννα
Μερβίνα, Μερβινα	Μερόπη	Σαβίνα
Μιλάντη, Μιλαντη	Αντιγόνη	Λουντμίλα
Μιράντα, Μιραντα	Μαρία	Αντωνία
Ντιλένα, Ντιλενα	Δήμητρα	Ελένη
Πανάγγελος, Παναγγελος	Παναγιώτης	Αγγελος
Παναγιάννης, Παναγιαννης	Παναγιωτης	Ιωάννης
Πανώλιας, Πανωλιας	Παναγιώτης	Ηλίας
Πάρια, Παρια	Παναγιώτα	Ελευθερία
Περιλένα, Περιλενα	Περιστέρα	Ελένη
Ρενάτα, Ρενατα	Ειρήνη	Αθηνά
Ριάννα, Ριαννα	Χρύσα	Ιωάννα
Σαβίνα, Σαβινα	Μαρία	Ισαβέλλα
Σαντιάνα, Σαντιανα	Κυριακή	Αννα
Σιάννα, Σιαννα	Αθανασία	Αννα
Σοφιλένια, Σοφιλενια	Σοφία	Ελένη
Σοφίλια, Σοφιλια	Σοφία	Λυδία
Σοφιλύδια, Σοφιλυδια	Σοφία	Λυδία
Σπυράγγελος, Σπυραγγελος	Σπύρος	Αγγελος
Σπυράγγελος, Σπυραγγελος	Σπύρος	Αγγελος
Σπυρολιάς , Σπυρολιας	Σπύρος	Ηλίας
Σπυρονικόλας, Σπυρονικολας	Σπύρος	Νικόλας
Σταμαλίνα, Σταμαλινα	Σταματία	Καρολίνα
Στελλίνα, Στελλινα	Στέλλα	Ελένη
Στένια, Στενια	Στυλιανή	Νικολία
Σύνθια, Συνθια	Χρυσή	Ανθια
Τζέλα, Τζελα	Τζένη	Αργυρούλα
Τζογιάννα, Τζογιαννα	Ζωή (Τζόγια)	Αννα
Τζωρτζέλλα, Τζωρτζελλα	Γεωργία	Ελένη
Υλένια, Υλενια	Ελευθερία	Πολυξένη
Φλοριάνα, Φλοριανα	Φλώρα	Αννα
Φωλίτσα, Φωλιτσα	Φωτεινή	Ευαγγελίτσα
Χαϊλένα, Χαιλενα	Χαϊδούλα	Ελένη
Χαραγιώτης, Χαραγιωτης	Χαράλαμπος	Παναγιώτης
Χαρηλένα, Χαρηλενα	Χαρίκλεια	Ελένη
Χρηστόγιαννος, Χρηστογιαννος	Χρήστος	Ιωάννης
Χρυσάννα, Χρυσαννα	Χρυσούλα	Αννα
Χρυσάννα, Χρυσαννα	Χρυσή	Αννα
Χρυσελίνα, Χρυσελινα	Χρυσάνθη	Ελένη
Χρυσιστίνα, Χρυσιστινα	Χρυσή	Χριστίνα
Χρύσπα, Χρυσπα	Χρυσάνθη	Παναγιώτα
Χρύσπα, Χρυσπα	Χρυσούλα	Παγώνα

«Ελληνικά» ονόματα, με εβραϊκές ρίζες

Η ονοματοδοσία εβραϊκών ονομάτων, μέσω τού Χριστιανισμού, δεν αποτελεί ελληνικό φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο . Επιπροσθέτως, η ελληνική ονοματοδοσία, δεν νοθεύτηκε μόνο με εβραϊκά ονόματα, αλλά και ρωμαϊκά (π.χ. Κωνσταντίνος, που σημαίνει «σταθερός») Κάποια από τα ονόματα που ακολουθούν (μαζί με την ιουδαϊκή προφορά τους και σημασία), είναι προφανές ότι έχουν εβραϊκές ρίζες, ενώ κάποια άλλα έχουν εξελληνιστεί

Αβραάμ = Άβραμ: Πατέρας λαών.

Ανανίας = Ανάν Για: Χάρισε ο Θεός.

Άννα = Χανά: Η ευλογημένη απ’ τον Θεό.

Βενιαμίν = Μπεν γιαμίν: Υιός εκ δεξιών.

Γαβριήλ = Γαβρί Ελ: Άνθρωπος του Θεού.

Δανιήλ = Δανί Ελ: Κριτής ο Θεός.

Ελισάβετ = Ελ ισεβά: Αυτή που πιστεύει στον Θεό.

Εύα = Χάβα: Μητέρα πάντων των ζώντων.

Ζαχαρίας = Ζαχάρ Για: Θυμήθηκε ο Θεός.

Ηλίας = Ελί Για: Ο Θεός μου είναι ο Κύριος.

Ησαΐας = Γιεσά Για: Έσωσε ο Θεός.

Θωμάς = Τθαόν: Δίδυμος.

Ιάκωβος (Ιακώβ) = Γιακόβ: Πτερνιστής (σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, όταν γεννήθηκε, κρατούσε την φτέρνα του δίδυμου αδερφού του, Ησαύ).

Ιερεμίας = Γερμί Για: Με ανέδειξε ο Θεός.

Ιορδάνης = Γιαρδεΐν: Αυτός που ρέει.

Ισαάκ = Γελαστός.

Ιωακείμ = Γιο γιακίμ: Ο Θεός θα αποκαταστήσει.

Ιωάννης = Γιο χανάν: Ο Θεός ελέησε.

Ιωνάθαν = Γιο τανάν: Ο Θεός έδωσε.

Λάζαρος = Ελ αζάρ: Ο Θεός βοήθησε.

Μανώλης (Εμμανουήλ) = Ιμ άνου Ελ: Ο Θεός είναι μαζί μας.

Μαρία = Μαριάμ (Μύριαμ): Ποθητή, επιθυμητή. Σημαίνει και πίκρα.

Ματθαίος = Ματάτ Για: Δώρο Θεού.

Μιχάλης (Μιχαήλ) = Μι κα Ελ: Ποιος σαν τον Θεό.

Μωυσής = Μοσσέ: Υδατόσωστος.

Ραφαήλ = Ραφά Ελ: Θεράπευσε ο Θεός.

Ρεβέκκα = Ρίβκα: Δούλη του Θεού.

Σάββας = Σαμπάτ (Σάββατο): Ανάπαυση.

Σαμουήλ = Σαμού Ελ: Ακούσθηκε ο Θεός.

Σήφης (Ιωσήφ) = Γιο σεφ: Ο Κύριος να προσθέσει.

Σολομός (Σολομώντας) = Σαλομών: Ειρηναίος

Συμεών = Υπακοή.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ

ΑΔΡΑΣΤΟΣ Στην ελληνική μυθολογία ο Άδραστος ήταν γιος του Ταλαού και της Λυσιμάχης, βασιλιάς του Άργους. Ο Παυσανίας ονομάζει τη μητέρα του Λυσιάνασσα, ενώ ο Υγίνος Ευρυνόμη. Καταγόταν από το αιολικό γένος των Αμυθαονιδών και υπήρξε ένας από τους «Επτά επί Θήβας».

Κάποτε ο Άδραστος διώχθηκε από το Άργος από τον Αμφιάραο, οπότε κατέφυγε στη Σικυώνα, της οποίας ο βασιλιάς, ο Πόλυβος, ήταν παππούς του (πατέρας της Λυσιμάχης). Ο Πόλυβος πέθανε άτεκνος και τότε ο Άδραστος, ως στενότερος συγγενής, ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Σικυώνας. Αργότερα όμως συμφιλιώθηκε με τον Αμφιάραο και επέστρεψε στο Άργος, όπου έδωσε την αδελφή του Εριφύλη ως σύζυγο στον Αμφιάραο, με τη συμφωνία να επιλύουν στο εξής τις διαφορές τους με τη διαιτησία της Εριφύλης.

Ο Άδραστος ανέλαβε βασιλιάς στο Άργος. Με την άφιξη του καταδιωγμένου από τη Θήβα Πολυνείκη στο Άργος και τις επίμονες παρακλήσεις του να τον βοηθήσει να ξαναγυρίσει στην πατρίδα του ως βασιλιάς, ο Άδραστος αποφάσισε να στηρίξει την αξίωσή του. Συγκεκριμένα, μια νύχτα ο Άδραστος άκουσε φασαρία στον προθάλαμο του ανακτόρου του και βγήκε ανήσυχος να δει τι συνέβαινε. Βρέθηκε μπροστά σε δύο άνδρες που μάλωναν για το ποιος θα ζητήσει πρώτος τη φιλοξενία του. Ο ένας ήταν ο Πολυνείκης και ο άλλος ο Τυδέας, διωγμένος κι αυτός από τη δική του πατρίδα, την Καλυδώνα, για κάποιο φόνο που είχε διαπράξει κατά λάθος. Ο Άδραστος τους χώρισε και δέχθηκε να φιλοξενήσει και τους δύο στο παλάτι του. Ο Πολυνείκης είχε μια ασπίδα με παράσταση λιονταριού, ενώ ο Τυδέας ασπίδα με παράσταση αγριόχοιρου. Τότε ο Άδραστος θυμήθηκε πως κάποτε του είχε δοθεί ένας περίεργος χρησμός: να παντρέψει τις κόρες του με ένα λιοντάρι και με ένα αγριόχοιρο. Αμέσως κατάλαβε ότι αυτούς θα εννοούσε ο χρησμός. Πάντρεψε λοιπόν τις δύο κόρες του, τη Διηπύλη με τον Τυδέα και την Αργεία με τον Πολυνείκη (είχε και τρία άλλα παιδιά, τον Αιγιαλέα, την Αιγιάλεια και τον Κυάνιππο). Ανέλαβε έτσι όμως την υποχρέωση, ως πεθερός τους, να τους βοηθήσει να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Και πρώτα αποφάσισε να στηρίξει τη δίκαιη αξίωση του Πολυνείκη.

Σε αυτή την απόφαση ο Αμφιάραος εναντιώθηκε από την πρώτη στιγμή και αρνήθηκε να συμμετάσχει στην εκστρατεία, καθώς ως γνώστης της μαντικής ήξερε ότι από όσους θα λάβαιναν μέρος στην εκστρατεία εκείνη μόνο ο Άδραστος θα επέστρεφε ζωντανός. Κατέφυγαν λοιπόν κατά τη συμφωνία τους στη διαιτησία της Εριφύλης, η οποία δέχθηκε την άποψη του αδελφού της και παρότρυνε τον σύζυγό της να εκστρατεύσει μαζί με τους υπόλοιπους, για να αποκτήσει δόξα και τιμή. Η εκστρατεία αυτή έγινε γνωστή ως οι «Επτά επί Θήβας» (συμμετείχε και ο Τυδέας με άλλους 4 στρατηγούς). Φθάνοντας στη Θήβα, οι επτά παρατάχθηκαν με τις δυνάμεις τους μπροστά στις ισάριθμες πύλες της πόλεως. Παρόλη την ορμή και τη γενναιότητά τους, οι πολιορκητές δεν μπόρεσαν να κυριεύσουν την πόλη, γιατί αυτή ήταν η απόφαση του Δία ύστερα από την αυθόρμητη θυσία του Μενοικέως στον Άρη και τις καυχησιολογίες του Καπανέως. Στο τέλος λοιπόν, αφού σκοτώθηκαν σε μονομαχία τα δύο αδέλφια Ετεοκλής και Πολυνείκης, οι πολιορκητές τράπηκαν σε φυγή, αφού σκοτώθηκαν στη μάχη όλοι οι επικεφαλής εκτός από τον Άδραστο. Ο Άδραστος σώθηκε χάρη στο φτερωτό άλογο του Αρίωνα και έφθασε στον Κολωνό της Αττικής. Εκεί εμφανίσθηκε ως ικέτης στους Αθηναίους και με τη μεσολάβησή τους κατάφερε να πάρει πίσω τους νεκρούς του από τον νέο βασιλιά της Θήβας, τον Κρέοντα, και να τους θάψει στην Ελευσίνα, πράγμα σημαντικό (ας μη ξεχνάμε ότι όλη η υπόθεση της γνωστής τραγωδίας «Αντιγόνη» του Σοφοκλή βασίζεται στην επιχείρηση ταφής του Πολυνείκη από την Αντιγόνη).

Ο Άδραστος, αισθανόμενος βαθιά ταπείνωση από την ήττα του, ξεσήκωσε μετά 10 χρόνια τα παιδιά των σκοτωμένων ηγετών, τους «Επιγόνους» όπως ονομάσθηκαν, και εξεστράτευσε εκ νέου κατά των Θηβών. Τη φορά αυτή πέτυχε: οι Θηβαίοι νικήθηκαν, η πόλη τους κυριεύθηκε και καταστράφηκε, οι Αργείοι ανέβασαν στον θρόνο της τον γιο του Πολυνείκη, τον Θέρσανδρο, και απεχώρησαν. Και πάλι όμως ο Άδραστος στάθηκε άτυχος: σκοτώθηκε ο πολυαγαπημένος γιος του, ο Αιγιαλέας, κι έτσι ο τραγικός πατέρας μόλις έφθασαν στα Μέγαρα πέθανε από τη μεγάλη του λύπη και τάφηκε εκεί.

Ο Άδραστος τιμήθηκε πολύ στα Μέγαρα, στον Κολωνό της Αττικής και στη Σικυώνα ως ήρωας. Ιδιαίτερα στην τελευταία πόλη, τιμούσαν τα παθήματά του με γιορτές, θυσίες και ταφικούς χορούς ως την εποχή του Κλεισθένους.

ΑΙΝΕΙΑΣ Στην ελληνική και τη ρωμαϊκή μυθολογία ο Αινείας ήταν γιος του Αγχίση και της θεάς Αφροδίτης, αδελφός του Λύρου και συγγενής του βασιλιά της Τροίας Πριάμου. Ο Αινείας έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο επικεφαλής των Δαρδάνων, ως σύμμαχος των Τρώων, και ήταν ο γενναιότερος ήρωας στην πλευρά τους μετά τον Έκτορα. Φαίνεται πάντως ότι αρχικώς δεν ήθελε να συμμετάσχει στον πόλεμο, γιατί περίμενε μετά τον θάνατο του Πριάμου να βασιλεύσει αυτός στον θρόνο του, αλλά όταν ο Αχιλλέας τον έδιωξε από την Ίδη στη Λυρνησσό, που επίσης κατέστρεψε ύστερα, ο Αινείας υποχρεώθηκε πλέον να καταφύγει στην Τροία και να συμπολεμήσει με τους Τρώες. Πολεμώντας στον Τρωικό Πόλεμο με τον Διομήδη, ο Αινείας σώθηκε μόνο χάρη στην προστασία της μητέρας του Αφροδίτης και του Απόλλωνα, που τον μετέφεραν στην Πέργαμο για ανάρρωση, ενώ στη σύγκρουσή του με τον Αχιλλέα τον έσωσε ο θεός Ποσειδώνας. Μετά την άλωση και τη λεηλασία της Τροίας, ο Αινείας με μερικούς Τρώες (που έγιναν γνωστοί ως «Αινειάδες») εξακολούθησαν να αμύνονται σε κάποια συνοικία της πόλης, ώσπου οι Έλληνες τους διεμήνυσαν ότι τους δέχονται «υποσπόνδους», δηλαδή ύστερα από συμφωνία να αποχωρήσουν ανενόχλητοι, με την άδεια να πάρουν ο καθένας τους ό,τι μπορούσε να σηκώσει στα χέρια του από την περιουσία του. Και ενώ όλοι οι άλλοι γέμισαν και πήραν σακιά με χρυσάφι, ασήμι, κοσμήματα, χρήματα, κλπ., ο Αινείας σήκωσε στους ώμους του τον γέροντα και ανήμπορο πατέρα του, τον Αγχίση, και τον μετέφερε έξω από την πόλη. Τότε οι Έλληνες, θαυμάζοντας την πράξη του αυτή, του επέτρεψαν να πάρει ελεύθερα και ό,τι άλλο ήθελε από το σπίτι τους. Αλλά εκείνος και πάλι δεν προτίμησε τίποτα άλλο από τα ιερά ξόανα των θεών και τα οικογενειακά κειμήλια, που τα θεωρούσε ανώτερα από κάθε άλλο θησαυρό. Πολλές φορές κινδύνευσε για χάρη των γονέων του και για την ευσέβειά του προς τους θεούς. Μετά από αυτό, οι Έλληνες του είπαν ότι ήταν διατεθειμένοι να του εκχωρήσουν όποιο μέρος της Τροίας ήθελε για να ζήσει εκεί με απόλυτη ασφάλεια. Στο σημείο αυτό συνεχίζει η μεταγενέστερη και ρωμαϊκή παράδοση, που αναφέρει ότι ο Αινείας αρνήθηκε την προσφορά και, φεύγοντας από την Τροία, περνώντας από την Καρχηδόνα (βλ. Διδώ) και τη Σικελία, εγκαταστάθηκε στην Ιταλία. Εκεί θεωρήθηκε ότι τα εγγόνια του έχτισαν τη Ρώμη, και συγκεκριμένα τα παιδιά της κόρης του και του Ρωμύλου. Αλλά αν δεχθούμε την αναγωγή των μυθικών γεγονότων σε ιστορική χρονολόγηση, παίρνοντας ως γεγονός τη διεξαγωγή του Τρωικού Πολέμου στις αρχές του 12ου αιώνα π.Χ., με πιθανότερο έτος φυγής του Αινεία από την Τροία το 1181 π.Χ., η χρονική απόσταση μέχρι την κτίση της Ρώμης (τον δεύτερο χρόνο της έβδομης Ολυμπιάδας) είναι 428 έτη, δηλαδή αρκετές γενεές. Μεταγενέστερες ρωμαϊκές παραδόσεις προσπάθησαν να διορθώσουν το πρόβλημα τροποποιώντας τη γενεαλογία. Κατ' αυτές η σειρά ήταν: Αινείας - Σίλβιος - Αινείας Σίλβιος - Λατίνος Σίλβιος - Άλμπα - Άτυς - Κάπυς - Καπέτος - Τιβερίνος Σίλβιος - Αγρίππας - Ρωμύλος Σίλβιος - Αβεντίνος - Προκάς - Νουμίτωρ - Ρέα Συλβία, η οποία με τον θεό Άρη απέκτησε τον Ρώμο και τον Ρωμύλο. Ανεξάρτητα από αυτό, κατά την παράδοση, ο Αινείας τρία χρόνια μετά την άφιξή του στο Λάτιο έγινε βασιλιάς, όμως μετά από άλλα τρία χρόνια δολοφονήθηκε.
Μετά τον θάνατό του η εξουσία πέρασε στον γιο του Ασκάνιο, για τον οποίο κάποιες πηγές αναφέρουν ότι συνόδευε τον πατέρα του ήδη κατά τη φυγή του από την Τροία. Γενικώς, ως παιδιά του Αινεία αναφέρονται μόνο ο Ασκάνιος από την Κρέουσα (δεύτερη εξαδέλφη του, κόρη του Πριάμου) και ο Σίλβιος από τη Ιταλίδα Λαβινία (κόρη του Λατίνου). Μία από τις παραδόσεις για τον Αινεία και την ίδρυση της Ρώμης αναφέρει πως του είχε δοθεί χρησμός ότι ένα τετράποδο θα τον οδηγούσε στο μέρος όπου θα έπρεπε να ιδρύσει μια πόλη. Μια μέρα μετά από καιρό, ο Αινείας ετοιμαζόταν να θυσιάσει μια άσπρη και έγκυο γουρούνα. Το ζώο του ξέφυγε και καταδιωκόμενο έφθασε σε ένα από τους «επτά» λόφους της μελλοντικής Ρώμης, πιθανώς στον Παλατίνο. Ο Αινείας θυμήθηκε τον χρησμό, αλλά δεν άρχισε τότε να χτίζει την πόλη, επειδή είδε ολοκάθαρα στον ύπνο του μία μορφή που τον συμβούλευσε να τη χτίσει μετά από τριάντα χρόνια, όσα ήταν και τα γουρουνόπουλα που γέννησε εκεί στον λόφο η γουρούνα. Αυτή την ιστορία αναφέρει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης.
ΑΛΚΙΔΑΜΑΣ Ο Αλκιδάμας (γενική: του Αλκιδάμαντος ή του Αλκιδάμα) ήταν αρχαίος Έλληνας ρήτορας από την Ελαία της Μικράς Ασίας. Υπήρξε μαθητής του Γοργία και αντίπαλος του Ισοκράτη, οπότε έζησε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ..

Σώθηκαν δύο λόγοι του Αλκιδάμαντος: Ο ένας είναι κατηγορητήριο του Οδυσσέα εναντίον του Παλαμήδη, ένα σοφιστικό δοκίμιο χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο άλλος, που επιγράφεται Περί των τους γραπτούς λόγους γραφόντων ή Περί σοφιστών, είναι μια καλογραμμένη επίθεση κατά του Ισοκράτη, τον οποίο κατηγορεί ότι δεν δίδασκε την αληθινή Ρητορική.

Ο Αλκιδάμας συνέγραψε ακόμα τον «Μεσσηνιακό» λόγο, μία βίαιη επίθεση στον «Αρχίδαμο» του Ισοκράτη. Στον λόγο αυτό, ο Αλκιδάμας ζητούσε την απελευθέρωση των Μεσσηνίων με το αξίωμα (που το αναφέρει και ο Αριστοτέλης στη Ρητορική του, ΙΙΙ 3): «όλοι οι άνθρωποι είναι απελεύθεροι της θεότητος - η Φύση δεν δημιουργεί δούλους».

ΑΛΚΙΦΡΩΝ Ο Αλκίφρων ήταν αρχαίος Έλληνας ερωτικός ποιητής, επιστολογράφος και σοφιστής, που έζησε πιθανώς τον 3ο αιώνα μ.Χ.. Συνέταξε ερωτικές επιστολές, τόσο ανδρών προς γυναίκες, όσο και γυναικών προς άνδρες. Οι επιστολές αυτές, συνολικά 116 σε τρία βιβλία, διακρίνονται για τη λεπτότητα αισθημάτων και γλώσσας, τρυφερότητα, ζωντάνια εικόνων και πρωτοτυπία. Ειδικότερα οι επιστολές «Μενάνδρου και Γλυκερίας» (ο Μένανδρος είναι ο γνωστός κωμωδιογράφος, ενώ η Γλυκερία μια άγνωστη κοπέλα) εμπεριέχουν πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία για τη ζωή και το ποιητικό έργο του ίδιου του Αλκίφρονος.

ΑΝΑΞΙΜΕΝΗΣ Ο Αναξιμένης, ο τρίτος στη διαδοχή Μιλήσιος φιλόσοφος, ήταν γιος του Ευρύστρατου και μαθητής του Αναξίμανδρου. Δραστηριοποιήθηκε στο δεύτερο μισό του 6ου π.Χ αιώνα και πέθανε πιθανώς σε ηλικία 60 χρονών κατά την 63η Ολυμπιάδα (528-525 π.Χ.). Για τον βίο και τις δραστηριότητες του Αναξιμένη γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα. Οι περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του βασίζονται στον Θεόφραστο, που διασώζεται περιληπτικά από τον Σιμπλίκιο. Αποσπάσματα της φιλοσοφίας του βρίσκονται σε κείμενα του Αριστοτέλη, του Πλούταρχου, του Ιππόλυτου και του Αέτιου.
ΑΝΤΗΝΩΡ Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αντήνορας (Αντήνωρ) αναφέρεται κυρίως ένας Τρωαδίτης, γιος της Κλεομήστρας και του Αισυήτη ή του Ικετάονα ή και του βασιλιά Λαομέδοντα. Η αμφιλεγόμενη αυτή προσωπικότητα είχε σύζυγο την πριγκήπισσα Θεανώ, ιέρεια της ΑΘηνάς και κόρη της βασίλισσας Εκάβης. Μαζί είχαν πολλά αγόρια (11 κατά τον Όμηρο), τα περισσότερα από τα οποία σκοτώθηκαν στον Τρωικό Πόλεμο. Για τους Τρώες ήταν ό,τι ο Νέστορας για τους Έλληνες (Συμπόσιο του Πλάτωνα 221c), δηλαδή ένας συνετός γέροντας που έδινε συμβουλές, υπερασπιστής του δικαίου. Στην Ιλιάδα αποκαλείται «πεπνυμένος» (σώφρονας). Συμβούλευσε τους Τρώες να επιστρέψουν στους Ατρείδες την Ωραία Ελένη και τους θησαυρούς της (Ιλιάδα Η 350-351, Γ 205 κ.ε.). Ο Αντήνορας και ο Πρίαμος πήγαν στο στρατόπεδο των Αχαιών πριν τη μονομαχία Μενελάου και Πάρη για διαπραγματεύσεις. Κατά τη «Μικρή Ιλιάδα» του Λέσχη, ο Οδυσσέας κατά τη νυχτερινή μάχη για την άλωση της Τροίας αναγνώρισε τον τραυματισμένο γιο του Αντήνορα και τον τράβηξε ζωντανό μακριά από τη μάχη. Οι νεότεροι μύθοι εμφανίζουν τον Αντήνορα ως προδότη της πατρίδας του, της Τροίας. Αναφέρουν ότι, μετά την άλωση της Τροίας, ο Αγαμέμνονας θυμήθηκε τη φιλική στάση του Αντήνορα και κρέμασε στη θύρα του σπιτιού του ένα δέρμα από λεοπάρδαλη ως σημάδι ότι το σπίτι δεν έπρεπε να πειραχθεί. Στους Δελφούς ο Πολύγνωτος είχε ζωγραφίσει την οικογένεια του Αντήνορα να ετοιμάζεται για αποδημία: τον Αντήνορα, τη Θεανώ, τρία από τα παιδιά τους (τον Γλαύκο, τον Ευρύμαχο και την Κρινώ) μαζί με υπηρέτες που φόρτωναν κιβώτιο σε υποζύγιο. Λέγεται ακόμα ότι ο Αγαμέμνονας του έδωσε τα μισά κτήματα του Πριάμου και ανέθεσε τη βασιλεία της Τροίας σε ένα γιο του. Επίσης, ότι σε συννενόηση με την Ελένη άνοιξε στον Νεοπτόλεμο τις Σκαιές Πύλες, άνοιξε τον Δούρειο Ίππο και έδωσε στον Οδυσσέα και τον Διομήδη το ιερό Παλλάδιο, που προστάτευε την Τροία. Συνακόλουθα, στη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη, η Antenora είναι ο κύκλος της Κολάσεως που προορίζεται για τους προδότες.
Οι γιοι του Αντήνορα, οι Αντηνορίδες, πήγαν με την Ελένη στην Κυρήνη, όπου εγκαταστάθηκαν, ή στη Θράκη, ή στην Ιλλυρία και τη βόρειο Ιταλία, μέχρι την Ιβηρική Χερσόνησο. Νεότερες παραδόσεις ωστόσο αναφέρουν ότι παρέμειναν στην Τροία και ίδρυσαν νέο κράτος, αλλά διώχθηκαν από τον Αινεία. Αντήνορας ονομαζόταν και ένας Ζακύνθιος μνηστήρας της Πηνελόπης, καθώς και ο δολοφόνος του τυράννου της Κεφαλληνίας Προμνήσου και διάδοχός του στην εξουσία

ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΣ(Ο ΗΡΑΚΛΕΙΔΗΣ) Ο Αριστόδημος ήταν απόγονος του Ηρακλή και εγγονός του Ύλλου. Χρονικά κατατάσσεται στον 12ο αι. π.Χ., ενώ ο θάνατός του χρονολογείται το 1104 π.Χ..Ο Αριστόδημος συμμετείχε στην κάθοδο των Δωριέων μαζί με τους αδελφούς του Τήμενο, Κρεσεφόντη και τον Ιππότη ο οποίος στην πορεία εκδιώχθηκε μετά απο χρησμό της Πυθίας, εκστράτευσαν απο την Δωρίδα κατά των Αχαιών, ο Τήμενος κατέλαβε την Αργολίδα, ο Κρεσεφόντης την Μεσσηνία και ο Αριστόδημος την Λακωνία, αμαχητί αφού περιόρισε τον Βασιλιά της Λακωνίας Τισαμενό στις Αμύκλες και αργότερα με την βοήθεια προδότη τον έδιωξε και τις κατέλαβε. Αργότερα μοίρασε την Λακωνία στους δυο δίδυμους γιους του καθιερώνοντας και την συμβασιλεία. Στον Ευρυσθένη έδωσε την περιοχή των Λιμνών και στον Προκλή την Πιτάνη, οι περιοχές αυτές αργότερα ήταν δύο από τις πέντε κόμες που αποτελούσαν το Σπαρτιάτικο βασίλειο.
ΑΡΣΙΝΟΗ Η παραμάνα του Ορέστη
ΑΡΧΕΛΑΟΣ (Ο Α΄ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ) Ο Αρχέλαος Α' διαδέχθηκε τον Περδίκκα Β' στο θρόνο της Μακεδονίας από το 413 έως το 399 π.Χ. Ο Αρχέλαος ήταν γιός του Περδίκκα και μιας σκλάβας, κατέλαβε το θρόνο αφού πρώτα δολοφόνησε το θείο του, τον ξάδελφό του και τον ετεροθαλή αδελφό του (που ήταν ο νόμιμος διάδοχος). Παρ' όλ' αυτά αποδείχθηκε ικανός και ευεργετικός ηγεμόνας, γνωστός για τις ριζικές αλλαγές που επέβαλε στη δημόσια διοίκηση, στο στρατό και στο εμπόριο. Μόλις ανέλαβε την εξουσία ο Αρχέλαος, έτυχε στην περίπτωση όπου η Αθήνα είχε απόλυτη ανάγκη ξυλείας (λόγω της καταστροφικής Σικελικής εκστρατείας). Ο Αρχέλαος γενναιόδωρα προμήθευσε τους Αθηναίους με ξυλεία και πέτυχε να αντιστρέψει το κλίμα αντιπαλότητας που υπήρχε μεταξύ των δύο κρατών. Οι Αθηναίοι, για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους, έδωσαν τον τίτλο του πρόξενου και του ευεργέτη του λαού στον Αρχέλαο και στα παιδιά του. Ο Αρχέλαος προχώρησε σε πολλές εσωτερικές μεταρρυθμίσεις. Έκοψε νόμισμα καλής ποιότητας σε ικανή ποσότητα, έκτισε οχυρά, χάραξε ευθείς δρόμους και βελτίωσε τη στρατιωτική οργάνωση, κυρίως το ιππικό και την οπλιτική φάλαγγα. Ο Αρχέλαος ήταν επίσης γνωστός για το ενδιαφέρον του προς την τέχνη. Στο νέο του παλάτι στην Πέλλα (που μεταφέρθηκε εκεί από τις Αιγές, την παλαιά πρωτεύουσα), φιλοξένησε διάσημους καλλιτέχνες της εποχής. Ο Ευριπίδης ήταν ένας απ' αυτούς, ο οποίος όσο ήταν στην αυλή του Αρχέλαου έγραψε τα έργα Αρχέλαος και Βάκχαι. Άλλος διάσημος ήταν ο ζωγράφος Ζεύξης. Επίσης ο Αρχέλαος διοργάνωσε Ολύμπια πανελλήνιας εμβέλειας στο Δίον, με αθλητικούς και μουσικούς αγώνες. Σύμφωνα με τον Αιλιανό, ο Αρχέλαος σκοτώθηκε το 399 π.Χ. κατά τη διάρκεια κυνηγιού από ένα βασιλικό παίδα, τον ερωμένο του Κρατερό. Ο λόγος ήταν ότι αρνήθηκε να δώσει στον τελευταίο το χέρι μιας κόρης του που του είχε αρχικά υποσχεθεί. Ο Θουκυδίδης λέει για τον Αρχέλαο ότι πέτυχε για το βασίλειό του όσα είχαν πετύχει όλοι οι προκάτοχοί του μαζί.

ΑΡΧΙΔΑΜΟΣ Ο Αρχίδαμος Α΄ ήταν Βασιλεύς της αρχαίας Λακεδαίμονας, της Σπάρτης. Ανήκε στο βασιλικό γένος των Ευρυποντιδών. Ήταν ο 12ος Βασιλεύς από το γένος αυτό. Διαδέχθηκε στο θρόνο της Σπάρτης τον πατέρα του Αναξίδαμο. Η Βασιλεία του ανάγεται περί το 600 π.Χ..
ΑΡΧΙΜΗΔΗΣ (287 π.Χ.-212 π.Χ.) ήταν ένας από τους μεγάλους μαθηματικούς μηχανικούς και φυσικούς του αρχαίου Ελληνικού χώρου και μία από τις μεγαλύτερες μαθηματικές ευφυίες του κόσμου. Γεννήθηκε, έζησε και πέθανε στις Συρακούσες, την μεγάλη Ελληνική αποικία της Σικελίας. Πατέρας του Αρχιμήδη ήταν ο αστρονόμος Φειδίας, που είχε δεσμούς φιλίας με το βασιλικό γένος των Συρακουσών. Ο Αρχιμήδης ταξίδεψε στην Αίγυπτο και ήρθε σε επαφή με τους διαδόχους του Ευκλείδη, τους Ερατοσθένη και Δοσίθεο, ενώ ήταν φίλος και συμμαθητής του Κόνωνα του Σάμιου
ΑΣΤΥΑΝΑΞ Ηταν γιος του Έκτορα και της Ανδρομάχης. Οι γονείς του τον είχαν ονομάσει Σκαμάνδριο, όμως ο λαός προς τιμή του ήρωα πατέρα του, που σκοτώθηκε με τόση αυτοθυσία για τους Τρώες, τον ονόμασε Αστυάνακτα (= Βασιλεύς πόλης). Η μοίρα όμως για τον μικρό βασιλόπαιδα κατά τις επικρατέστερες παραδόσεις υπήρξε τραγική. Φονεύθηκε ριπτόμενος από τα τείχη της Τροίας όταν καταλήφθηκε από τους Αχαιούς ή από τον Οδυσσέα, ή από τον Μενέλαο, ή από τον Νεοπτόλεμο, τον γιό του Αχιλλέα, εκδικούμενος τον θάνατο του πατέρα του.

ΔΕΞΙΛΕΩΣ Ο Δεξίλεως ήταν αρχαίος ευγενής Αθηναίος, γιος του Λυσανίου εκ του Θορικού, είχε γεννηθεί όταν στην Αθήνα ήταν άρχοντας ο Τείσανδρος. Ανήκε στη τάξη των ιππέων, που έπεσε, σε ηλικία μόλις 20 ετών, μαζί με άλλους 4 ιππείς και του φύλαρχου Αντιφάνους το 394 π.Χ. στη Κόρινθο, όταν ήταν άρχοντας Αθηνών ο Ευβουλίδης. Στη μάχη εκείνη είχαν ηττηθεί οι Αθηναίοι από τους Σπαρτιάτες. Η τέφρα του Δεξίλεω καθώς και των τεσσάρων άλλων ιππέων μεταφέρθηκε στην Αθήνα και εναποτέθηκε στο Δημόσιο Σήμα. Το ανάγλυφο που αποκαλύφθηκε στον Κεραμεικό κατασκευάστηκε αργότερα από τους συγγενείς του Δεξίλεω (ανάγεται στο 390 π.Χ.), όταν κατασκευάστηκε ο οικογενειακός τους περίβολος, όπου και ευρέθη το ανάγλυφο. Το επιτύμβιο αυτό ανάγλυφο αποτελεί ένα από τα θαυμαστότερα ανάγλυφα της αττικής τέχνης, του χώρου, που έχει διασωθεί. Το μνημείο παριστά έφιππο νέο με αναπεταμένο το χιτώνα να εξακοντίζει το δόρυ του σε αντίπαλο που πίπτει στο έδαφος. Στη βάση του μνημείου αναγράφονται σε τέσσερις στίχους: "Δεξίλεως Λυσανίου Θορίκιος - Εγένετο επί Τεισάνδρου άρχοντος - Απέθανεν επ΄ Ευβουλίδου - εν Κορίνθω των Πέντε Ιππέων".
Σημειώνεται ότι δεν βρέθηκαν τα χάλκινα όπλα των δύο πολεμιστών (ακόντιο και ξίφος) καθώς και το χαλινάρι του αλόγου που για όλα αυτά από τις υφιστάμενες υποδοχές θεωρείται πως πρέπει να υπήρχαν στην αρχαιότητα. Επίσης αντίγραφο του ανάγλυφου αυτού έχει τοποθετηθεί στο σημείο ανεύρεσής του στον αρχαιολογικό χώρο. Το μνημείο του Δεξίλεω καθώς και εκείνα της Ηγησούς και του Ταύρου χαρακτηρίζονται ως τα ωραιότερα μνημεία του Κεραμεικού που φυλάσσονται στο ομώνυμο Μουσείο Κεραμεικού.

ΕΙΛΕΙΘΥΙΑ Η Ειλείθυια ή Ειλειθυία ήταν δευτερεύουσα θεότητα της Ελληνικής Μυθολογίας. Απαντάται και με τα ονόματα Ειλήθυια, Ελεύθεια, Ελενθώ ή και Ελειθώ.Ήταν ή θεά της γέννησης και των πόνων του τοκετού. Βοηθούσε τις γυναίκες να γεννήσουν και ν' αντέχουν τους πόνους της γέννας. Πριν και μετά την γέννα, οι γυναίκες της πρόσφεραν διάφορα αφιερώματα. Επειδή όμως πολλές γυναίκες πέθαιναν κατά τη διάρκεια του τοκετού, θεωρήθηκε και ως η θεά που προκαλεί θάνατο στις γυναίκες την ώρα του τοκετού. Τη λάτρευαν, επίσης, και ως θεά που φροντίζει τα νεογέννητα.

Η ονομασία Ειλήθυια, κατά τον Αδ. Ι. Αδαμαντίου φαίνεται να παράγεται εκ των αρχαίων ρημάτων "ειλέω" (=στενοχωρώ, πιέζω κλπ) και του "θύω" (=στενάζω με ορμή, τρελλαίνομαι). Κατά την αρχαία παράδοση το όνομα αυτό οφείλεται σε ικετευτική κραυγή των επιτόκων:"Ελθέ,ελθέ".

Οι περί αυτής μύθοι ποικίλλουν, αν και πολλές φορές αντιφάσκουν. Ο Όμηρος πρώτος την αναφέρει ως "έφορο" του τοκετού, και της απελευθέρωσης της εγκύου, προστάτης θεά των επιτόκων. Κόρη του Δία και της Ήρας και αδελφή της Ήβης, του Άρη και του Ηφαίστου. Υπηρετεί την Ήρα αλλά δεν διστάζει όμως ν΄ απελευθερώσει τη Λητώ, παρά τη ρητή απαγόρευση της μητέρας της Ήρας, για να γεννηθούν ο Απόλλωνας και η Άρτεμη, καθώς και την Αλκμήνη για να γεννηθεί ο Ηρακλής. Προγενέστερα όμως αναφέρεται ο πληθυντικός "Ειλείθυιαι ως θυγατέρες του Δία και της Ήρας οι οποίες και χαρακτηρίζονται "μογοστόκοι" (=επίφοροι πόνων). Σημειώνεται ότι οι ωδίνες τοκετού, στην εποχή του Ομήρου, συγκρίνονταν με αόρατα λεπτά βέλη που έριχναν οι "Ειλείθυιες" και που διαπερνούσαν το σώμα της τίκτουσας γυναίκας προκειμένου έτσι να εξευμενιστεί. Χαρακτηριστικός είναι και ο μύθος για τη Λητώ που επί 9 ημέρες ανέμενε, την κρατούμενη από την Ήρα, Ειλείθυια (Ομηρ. ύμνος προς Απόλλωνα 117-130). Ο Ησίοδος την θεωρεί αρωγό θεά του τοκετού, ενώ ο Ωλήν (ένας γηραιός ιερός αοιδός της Ελευσίνας) την θεωρεί μητέρα του Έρωτα που οι μετ΄ αυτής σχέσεις είναι ευνόητοι. Ο ίδιος αυτός ποιητής την αποκαλεί "Εύλινον" (=καλώς κλώθουσα) και όπως παρατηρεί ο Παυσανίας (ΙΧ 27,2) μάλλον την συγχέει με την Μοίρα της ζωής θεωρώντας την όμως αρχαιότερη του Κρόνου δίνοντας έμφαση στην αρχή των πραγμάτων.

Στη Τεγέα η θεά ονομαζόταν "Αυγή εν γόνασι" γιατί ταυτιζόμενη με την Αυγή γονατιστή γέννησε τον Τήλεφο. Εν τούτοις στο Αίγιο (από αρχαία νομίσματα) η Ειλείθυια εικονίζεται όρθια με τον αριστερό βραχίονα υψωμένο και το χέρι ανοικτό ως σημείο έκπληξης, ενώ στο δεξί φέρει πυρσό, σύμβολο της ζωής. Κατά τη δωρική παράδοση η λατρεία της θεάς μεταδόθηκε από την Κρήτη σε όλη την αρχαία Ελλάδα. Η θεά των τοκετών λατρευόταν πάρα πολύ στην Κρήτη ως σύμβολο της μητρότητας και της γονιμότητας. Τα ιερά της βρίσκονταν κυρίως σε σπήλαια γεγονός που φανερώνει την αρχέγονη λατρεία της θεότητας. Τα Ελευσίνια Μυστήρια που σχετίζονται με τον κύκλο της βλάστησης υποστηρίζεται ότι μεταφέρθηκαν από την Κρήτη στην Αττική, ενώ είναι εμφανέστατη η ετυμολογική συγγένεια του ονόματος της θεάς και των μυστηρίων που σχετίζονται με τον ερχομό (ελεύθω - έλευσις - Ειλείθυια - Ελευσίνα), με τη γέννηση. Η θεά είχε πολλά ιερά στην Κρήτη, ιδιαίτερα στις κεντρικές περιοχές, και η λατρεία της που ήταν διαδεδομένη όσο οπουδήποτε αλλού, διατηρήθηκε μέχρι τα ελληνιστικά χρόνια και την παλαιοχριστιανική εποχή, από όσα μαρτυρούν τα ανασκαφικά ευρήματα στους τόπους - σπήλαια λατρείας. Στην Κρήτη τα ονομαστότερα λατρευτικά ιερά σπήλαια της θεάς ήταν στην Αμνισό, στην Ολούντα, στο Δικτυνναίο και στην Ίνατο, αλλά η κύρια έδρα της θεάς ήταν στην αρχαία Λατώ. Από ότι πάντως φαίνεται υπήρχε μεγάλη σχέση της λατρείας της θεάς Ειλείθυιας με την Λητώ και στην Κρήτη, πράγμα που φανερώνει τη μεγάλη διάδοση του μύθου της γέννησης του Απόλλωνα και της Άρτεμης. Το πιθανότερο πάντως είναι ότι η θεά κατάγεται από την κρητική - μινωική μυθολογία και "πέρασε" στο δωδεκάθεο όπως συνέβη και με άλλες προελληνικές θεότητες.

Οι Ρωμαίοι παρέλαβαν τη θεότητα αυτή από τους Έλληνες και άλλοτε μεν την αποκαλούσαν "Λυκινία" άλλοτε δε, διατηρούσαν το ελληνικό της όνομα.

ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ(Ο ΚΝΩΣΣΙΟΣ) Τον λέγαν Εργοτέλη. Πατρίδα η φημισμένη Κνωσός. Τον πατέρα του Φιλάνωρ. Την μάνα Ευμόλπια. Πέρα μακριά σιγά – σιγά χάνονταν οι ακτές της Κρήτης του νησιού του και της Κνωσού, της πόλης που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Το προηγούμενο βράδυ ο πατέρας του Φιλάνορας τον συμβούλευε τρώγοντας το φαΐ, γιατί η οικογένεία του μετά τα γεγονότα που είχαν προηγηθεί στους αγώνες για επικράτηση στην Κνωσό είχε απολέσει σχεδόν τα πάντα. Ο πατέρας κοιτώντας τον στα μάτια τούλεγε … τούλεγε… τον ορμήνευε μην ματαγυρίσει κι αν προκόψει εκεί που πάει, ας τους στέλνει κάτι τις, έτσι για να τον θυμούνται. (Η μοίρα του κάθε μετανάστη απ’ τα αρχαία χρόνια η ίδια…). Ο Εργοτέλης, ο ταχύπους Εργοτέλης, το καμάρι της Κρήτης στους δρόμους τόχε αποφασίσει. Θα ξενιτευόταν αφού η πατρίδα του ουσιαστικά τον έδιωχνε, αρνούμενη τα αυτονόητα σ’ ένα άξιο αθλητή πούχε νικήσει σε όλους τους Αγώνες της Κρήτης, όπου είχε διαγωνισθεί. Να τον στείλει εκπρόσωπο στους Ολυμπιακούς αγώνες κι αν κέρδιζε να του δώσει αυτό που όλες οι άλλες πόλεις έδιναν στους νικητές. Όμως «αυτός» και η οικογένειά του έπρεπε να «τιμωρηθούν» γιατί ήταν από τους χαμένους των εμφύλιων πολέμων και συγκρούσεων για την τοπική εξουσία. Σ’ ‘ένα άλλο μεγάλο νησί, την Σικελία, η Μεγάλη Ελλάδα άκμαζε. Βρισκόταν σ’ ένα ανώτερο σημείο πλούτου, ευμάρειας και δύναμης. Στην εξουσία βρισκόταν ήδη ο Ιέρωνας, ο αδελφός του μεγάλου Γέλωνα που είχε συντρίψει τον Αμίλκα και τους Καρχηδόνιους στην Ιμέρα το 480π.Χ. ( το ίδιο έτος με την ήττα των Περσών στην Σαλαμίνα). Ο τύραννος των Συρακουσών μάζευε στην αυλή του ποιητές όπως τον Αισχύλο, τον Επίχαρμο, τον Σιμωνίδη, τον Βάγχυλο και τον Πίνδαρο, όμως αναγνωρίζοντας την δύναμη των Αγώνων, συγκέντρωνε αθλητές σε όλα τα αθλήματα για να επιδείξει την οικονομική του δύναμη και τον πλούτο της Μεγάλης Ελλάδας, της Σικελίας και των Συρακουσών απέναντι στις υπόλοιπες πόλεις της κυρίως Ελλάδας. Μ’ αυτό τον τρόπο εξαγόρασε τον Άστυλο τον Κροτυνιάτη κι έτσι μαθαίνοντας για τον «Εργοτέλη» (από τους «ωτακουστές», το περίφημο δίκτυο κατασκόπων [το πρώτο οργανωμένο σε όλη την Μεσόγειο]) που είχε οργανώσει και τα προβλήματα που είχε με την Κνωσό, τον προσκάλεσε να πάει για μόνιμη εγκατάσταση στη Σικελία. Προορισμός η Ιμέρα, η πανέμορφη πόλη της Τυρρηνικής Θάλασσας, δίπλα στις εκβολές του ομώνυμου ποταμού. (Εκεί όπου, όπως γράψαμε παραπάνω, συνετρίβη η πρώτη προσπάθεια των Καρχηδόνιων το 380π.Χ. από τον Γέλωνα).

Ο Ιέρων έχοντας ο ίδιος ως χορηγός (!) κερδίσει στην προηγούμενη Ολυμπιάδα τον στέφανο στον διαγωνισμό Κέλητος και με τον μέγα Άστυλο τον οπλίτη δρόμο, ήθελε στην 77η Ολυμπιάδα του 472 π.Χ. να ξαναπετύχει το ίδιο. Να «νικήσει» ο ίδιος με τον Κέλη του και ο Εργοτέλης ως Ιμεραίος πλέον (πόλη «δική» του) έναν αγώνα δρόμου. Ο Άστυλος, ο έμπειρος, τον συμβούλεψε να ποντάρει στον νεαρό Κρητικό. Του είπε ότι αυτός θα τον προπονούσε και θα τον συμβούλευε και ο Ιέρων συμφώνησε. Ο Εργοτέλης ακούγοντας την δελεαστική προσφορά από τους απεσταλμένους του Ιέρωνα δεν χρειάστηκε πολύ για να αποφασίσει. Το καράβι είχε βγει πια στο ανοικτό πέλαγος. Μια καινούργια ζωή τον περίμενε στο νησί του Ιέρωνα. (Αυτά έγιναν το 473π.Χ.).

Τον επόμενο χρόνο ήταν η χρονιά των Ολυμπιακών. Με το που εγκαταστάθηκε στην φιλόξενη Ιμέρα, ο Άστυλος, ο Μέγας Δρομέας άρχισε να τον προπονεί. Του έδινε την πείρα και τις γνώσεις του. Τον εμψύχωνε και τον δυνάμωνε ψυχικά μέρα με τη μέρα. Οι Ολυμπιακοί έφτασαν. Θα ήσαν οι πρώτοι που θα γινόταν σε 5 ημέρες. Κι αυτό γιατί τα αθλήματα είχαν γίνει πολλά. Και ο συναγωνισμός τεράστιος. Κάθε πόλη έστελνε Αθλητές της παντού, προσδοκώντας αίγλη και δύναμη σε περίπτωση νίκης. Ο Άστυλος τον είχε «φτιάξει» να τρέξει στον δόλιχο δρόμο. Είχε διαπιστώσει ο Εργοτέλης έναν ασύγκριτο τρόπο να κερδίζει τους αντιπάλους, επιταχύνοντας συνεχώς από 12ο Στάδιο (2.300 περίπου μέτρα) μέχρι το τέλος. Κανένας δεν μπορούσε να του αντισταθεί σ’ αυτό το δυναμικό ρυθμό που έδινε, εξουθενώνοντας τους αντιπάλους. Έχοντας δει (ο Άστυλος) τον μεγαλύτερο (ανώτερο) δρομέα που είχε περάσει από την Ολυμπία (κι όπως φαίνεται και στους αγώνες που ακολούθησαν) τον Λάδα τον Λακεδαιμόνιο (στην προηγούμενη Ολυμπιάδα το 476π.Χ.) αναρωτήθηκε τι θα γινόταν αν ζούσε ο άτυχος Σπαρτιάτης στην αναμέτρηση με τον εκπληκτικό Κρητικό; Έσφιξε τα χείλη του και προσηλώθηκε στον Αφέτη… Ο Δόλιχος ξεκινούσε. Τα πλήθη που είχαν συρρεύσει παρακολουθούσαν. Ο Ιέρων δίπλα του παραληρούσε. Οι Δρομείς έτρεχαν δίπλα – δίπλα στα πρώτα στάδια. Ο Άστυλος ο προπονητής τον περίμενε. Έφθασαν στον 12ο γύρο (στάδιο). Τότε η γνώριμη μελαχρινή φιγούρα με το σγουρό μαλλί ξεπετάχτηκε. Αρχίζοντας μια επική προέλαση που διεύρυνε μέτρο με μέτρο την διαφορά με τους υπόλοιπους δρομείς. Κάθε στάδιο που περνούσε ο κόσμος τον αποθέωνε. Στο τέλος ο Άστυλος τον περίμενε σφίγγοντάς τον στην αγκαλιά του.

Τα κατάφερες, παιδί μου, του είπε. Προπονητής και Αθλητής βουρκωμένοι έμειναν πολλή ώρα ο ένας μέσα στον άλλο ένα κουβάρι, ενώ το πλήθος τους αποθέωνε. Ο Ιέρων κατέβηκε από τη σκηνή του, τους πλησίασε, τους αγκάλιασε και σηκώνοντας το χέρι του Εργοτέλη φώναξε: «Άξιος, πρώτος της τύχης γιος, ο Εργοτέλης του Φιλήνορα». Πήγε πάλι στη σκηνή του. Κοντά του ο διάσημος Πίνδαρος. Του έδωσε εντολή: Τη νίκη αυτή δόξασέ την Πίνδαρε, όπως του αρμόζει… Ο Πίνδαρος χρόνια μετά τις μεγάλες νίκες του Εργοτέλη που ακολούθησαν, έγραψε τον περίφημο 12ο Ολυμπιόνικο, τον οποίο αυτούσιο μεταφρασμένο μεταφέρομε στο ταπεινό αυτό κείμενο.

ΕΦΙΑΛΤΗΣ Ο Εφιάλτης ήταν αρχαίος Έλληνας γιος του Ευρυδήμου. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος παρουσιάστηκε στον Ξέρξη και του υπέδειξε τη στενή διάβαση που έφερνε από το όρος Καλλίδρομο στις Θερμοπύλες και ανέλαβε να οδηγήσει από κει τους Πέρσες για να χτυπήσουν έτσι από τα νώτα τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα (480 π.Χ.). Για την κυκλωτική κίνηση των Περσών επιλέχθηκαν οι 10.000 επίλεκτοι φρουροί του βασιλιά, γνωστοί και ως "Αθάνατοι", με αρχηγό τους τον Υδάρνη. Οι Πέρσες ακολούθησαν τον Εφιάλτη με τη δύση του ηλίου. Όλο το βράδυ ακολούθησαν το μονοπάτι που τους οδηγούσε ο Έλληνας προδότης. Το όνομα αυτού του στενού περάσματος ήταν Ανοπαία Ατραπός και, επειδή και οι ελληνικές δυνάμεις του βασιλιά Λεωνίδα γνώριζαν την ύπαρξη του, είχαν θέσει ως φρουρούς του περάσματος 1.000 Φωκείς. Οι Πέρσες απώθησαν τους Φωκείς και κύκλωσαν τους Έλληνες. Ο Εφιάλτης είχε εκπληρώσει το ρόλο του. Για τη πράξη του αυτή ο Πέρσης αυτοκράτορας του έδωσε μια μεγάλη χρηματική ανταμοιβή. Η Δελφική Αμφικτυονία, όταν οι Πέρσες νικήθηκαν και έφυγαν από την Ελλάδα, τον επικήρυξε έναντι χρηματικής αμοιβής και γι' αυτό ο Εφιάλτης είχε καταφύγει στη Θεσσαλία. Όταν έπειτα από χρόνια γύρισε στη πατρίδα του στην Αντίκυρα Φθιώτιδας δολοφονήθηκε. Ο άντρας που τον σκότωσε ήταν ένας Τραχίνιος, ο Αθηνάδης, ο οποίος σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, τον αναγνώρισε και τον σκότωσε.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πηγές που αναφέρουν και ως προδότες τους Ονήτη του Φαναγόρα, με καταγωγή από την Κάρυστο, αλλά και τον Κορυδαλλό από την Αντίκυρα. Αυτοί οι δυο κατά τον Ηρόδοτο δεν μπορεί να ήταν προδότες εφόσον η Αμφικτυονία δεν τους επικήρυξε. Ήταν γνωστό πως ο Ηρόδοτος έτρεφε μεγάλη πίστη στην κρίση και στις αποφάσεις των Δελφών.

ΗΓΗΣΙΠΥΛΗ Μητέρα του μεγάλου μας ιστορικού Θουκυδίδη

ΗΓΗΣΩ Η Ηγησώ ήταν αρχαία Αθηναία, παρθένος κόρη του Προξένου που έμεινε στην ιστορία γνωστή από την ανάγλυφη παράστασή της σε επιτύμβια στήλη ιδιαιτέρου κάλλους και αισθητικής που βρέθηκε στον Κεραμεικό στην Αθήνα. Η επιτύμβια στήλη εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα. Η επιτύμβια στήλη της Ηγησώς όπως καθιερώθηκε να λέγεται, είναι από λευκό μάρμαρο, ανάγλυφο, τύπου ναΐσκου με παραστάδες στις οποίες στηρίζεται το επιστύλιο με το όνομα της νεκρής και επί του οποίου υπάρχει αέτωμα. Η Ηγησώ εικονίζεται καθισμένη σε έδρα με ερεισίνωτο στηρίζοντας τα πόδια της σε χαμηλό σκίμπο (υποπόδιο). Είναι ενδεδυμένη με απλό, διαφανή ιωνικό χιτώνα· πάνω στο χιτώνα έχει ελαφρά ριγμένο ιμάτιο που καλύπτει μέρος της ράχης και ολόκληρο το κάτω σώμα. Το ιμάτιο συγκρατείται στη μέση και σχηματίζει πολλές πτυχώσεις που αναδεικνύουν το σώμα της Ηγησώς. Τα μαλλιά της είναι χωρισμένα και δεμένα ψηλά και στολίζονται με λεπτή καλύπτρα που μόλις και καλύπτει τον δεξιό ώμο της. Κοντές χειρίδες (μανίκια) αφήνουν ελεύθερους τους βραχίονες μέχρι τους αγκώνες.

Μπροστά στην Ηγησώ και στην απέναντι πλευρά της στήλης στέκεται, με ανεπαίσθητη κλίση του δεξιού γόνατος, μία θλιμμένη θεραπαινίδα που η βαρβαρική της αμφίεση με τις μακρές χειρίδες καλύπτει ολόκληρο το σώμα της μέχρι τα άκρα. Αυτή κρατά στα χέρια πυξίδα κοσμημάτων (κοσμηματοθήκη) από την οποία η Ηγησώ έχει μόλις ανασύρει κάποιο κόσμημα. Προς αυτό και προς την ανοικτή πυξίδα, που βρισκεται στο κέντρο της μαρμάρινης στήλης, κλίνουν ελαφρά τα κεφάλια των γυναικών. Η βαθιά μελαγχολία είναι διάχυτη στα πρόσωπά τους που διατηρούν όμως την αρμονία τους.

Ο δημιουργός καλλιτέχνης της κλασικής αυτής παράστασης, γλύπτης του 5ου αιώνα π.Χ., όπου ανάγεται η στήλη, πέτυχε να απεικονίσει τη νεκρική σιγή με εκφραστικότητα. Η Ηγησώ στο ανάγλυφο αυτό μοιάζει βέβαιη ότι δεν θα ξαναφορέσει τα αγαπημένα της κοσμήματα και φαίνεται να τα αποχαιρετά.

Το όνομα Ηγησώ είχε παλαιότερο λογοτεχνικό περιοδικό ενώ με ίδιο τίτλο είχε και ποιητική συλλογή που έγραψε ο Ρώμος Φιλύρας.

ΗΡΟΣΤΡΑΤΟΣ ήταν αρχαίος Έλληνας παροιμιώδης εμπρηστής από την Έφεσο. Προκειμένου όπως είχε δηλώσει να μείνει το όνομά του στην Ιστορία έφθασε στο σημείο να πυρπολήσει το 356 π.Χ. το περίφημο Αρτεμίσιο δηλαδή τον Ναό της Αρτέμιδας στην Έφεσο. Οι Εφέσιοι συνέλαβαν αυτόν και τον θανάτωσαν και απαγόρευσαν τη μνεία του, η οποία όμως διατηρήθηκε στηλιτεύοντας πάντα την ανόσια πράξη του. Κατά ιστορική έρευνα αναφέρεται πως την ίδια νύκτα της πυρπόλησης αυτής γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος

ΝΙΚΑΝΔΡΑ Η τελευταία Πυθία του Μαντείου των Δελφών.
ΝΙΚΟΣΤΡΑΤΟΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΣΕ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΠΕΛΛΟΠΟΝΗΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΛΑΧΗ ΣΤΗ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 418 π.Χ.

ΠΕΝΘΕΣΙΛΕΙΑ Στην ελληνική μυθολογία η Πενθεσίλεια ήταν βασίλισσα των Αμαζόνων, κόρη του θεού του πολέμου Άρη και της Οτρήρης. Η βασιλεία της ανάγεται στην εποχή του Τρωικού Πολέμου, ενώ στην (υποτίθεται προγενέστερη) εποχή του Ηρακλέους βασίλισσα των Αμαζόνων ήταν η Ιππολύτη. Μετά τον θάνατο του Έκτορα στον Τρωικό Πόλεμο, η Πενθεσίλεια ήρθε «από τον αλαργινό Πόντο» να βοηθήσει τους Τρώες επικεφαλής στρατού από Αμαζόνες. Σύμφωνα με κάποια εκδοχή είχε αναγκασθεί να εγκαταλείψει τη χώρα της μετά από κάποιο φόνο που διέπραξε άθελά της, ή ήθελε να εξαγοράσει το κρίμα. Συγκεκριμένα, είχε σκοτώσει κατά λάθος την αδελφή της στο κυνήγι κι έλπιζε βοηθώντας τους Τρώες, που τους προστάτευε η θεά Άρτεμη, προστάτιδα και του κυνηγιού, ότι θα τη συγχωρούσε η θεά.

Ο βασιλιάς της Τροίας, ο Πρίαμος, δέχθηκε την Πενθεσίλεια σα να ήταν πραγματική κόρη του και ετοίμασε πλούσιο τραπέζι γι' αυτή. Η Πενθεσίλεια και οι Αμαζόνες της διακρίθηκαν στη μάχη. Κυνήγησαν τον εχθρό μέχρι τα πλοία του, αλλά τελικώς η Πενθεσίλεια τραυματίσθηκε θανάσιμα από τον Αχιλλέα.

Ο θάνατος της Πενθεσίλειας περιγράφεται με λεπτομέρεια, όχι στην Ιλιάδα, αλλά στις «Ηρωίδες» του Οβιδίου και την Αινειάδα του Βιργιλίου: Προς το τέλος του Τρωικού Πολέμου ο Αχιλλέας βρέθηκε αντιμέτωπος με την Πενθεσίλεια, που πολεμούσε φορώντας πολεμική μάσκα και του έριξε το κοντάρι της, το οποίο έγινε κομμάτια μόλις χτύπησε στην ασπίδα του Αχιλλέα. Η Πενθεσίλεια έριξε και δεύτερο κοντάρι, αλλά ούτε και τότε τον πλήγωσε. Ο Αχιλλέας τότε κατόρθωσε να την τραυματίσει θανάσιμα στο στήθος, οπότε πήγε κοντά της και έβγαλε τη μάσκα της. Η συγκίνηση του ήρωα ήταν τότε καταφανής σε όλους. Η ομορφιά της Πενθεσίλειας τον γέμισε μελαγχολία και όσοι ήταν παρόντες δεν είχαν καμιά αμφιβολία ότι ο Αχιλλέας είχε εκείνη τη στιγμή ερωτευθεί τη γυναίκα που σε λίγο θα πέθαινε. Αλλά ο Θερσίτης, ακόμα και την τραγική αυτή ώρα, αισθάνθηκε την ανάγκη να περιγελάσει τον Αχιλλέα, έμπηξε μάλιστα και το κοντάρι του μέσα στο μάτι της Πενθεσίλειας. Τότε ο ήρωας, έξαλλος από θυμό, σηκώθηκε και τον σκότωσε με γροθιές «εν βρασμώ ψυχής». Στη συνέχεια, σήκωσε απαλά τη βασίλισσα και την έβγαλε από το πεδίο της μάχης. Το σώμα της, μαζί με τα πτώματα 12 άλλων Αμαζόνων, τα παρέδωσαν με ολόκληρο τον οπλισμό τους στους Τρώες. Κι αυτοί τα έκαψαν και έθαψαν τις στάχτες με όλες τις τιμές.

Η Πενθεσίλεια απεικονίζεται σε κύλικα του 5ου αιώνα π.Χ. και αρκετά άλλα αγγεία. Το θέμα ζωγράφισε τόσες φορές ένας ανώνυμος αγγειογράφος του 6ου αιώνα π.Χ., ώστε ο Άντολφ Φούρτβενγκλερ τον ονόμασε «Ζωγράφο της Πενθεσίλειας».

ΠΡΑΞΑΓΟΡΑΣ

1. Διάσημος γιατρός της αρχαίας Ελλάδας που έζησε τον 4ο περίπου π.Χ. αιώνα. Καταγόταν από το νησί Κω. Από τα έργα του διασώθηκαν ελάχιστα αποσπάσματα. Ο Πραξαγόρας κατατάσσεται στους δογματικούς γιατρούς που ακολουθούσαν τη μέθοδο της λογικής διερεύνησης, σε αντίθεση με τους εμπειρικούς. Διέκρινε 11 είδη χυμών που πίστευε ότι παράγονται μέσα στις φλέβες. Για τις αρτηρίες έλεγε ότι δεν περιέχουν χυμούς αλλά πνεύμα. Ως κεντρικό όργανο του σώματος θεωρούσε την καρδιά και για τα νεύρα πίστευε ότι ήταν λεπτές διακλαδώσεις των αρτηριών. Το συκώτι το ονόμαζε "κοίλη φλέβα". Σημαντική ανακάλυψή του ήταν η διάκριση των νεύρων σε αισθητικά και κινητικά. Σπουδαιότερα έργα του από τα οποία σώζονται αποσπάσματα είναι: "Ανατομή", "Περί των αλλοτρίων παθών", "Φυσικά" κ.ά. Αναφέρεται απ' τους Γαληνό, Πλήνιο, Ρούφο, Ορειβάσιο κ.ά.

2. Αθηναίος ιστοριογράφος του 4ου αι. μ.Χ. Σε ηλικία 22 χρόνων έγραψε ένα εγκώμιο της βασιλείας του Μ. Κωνσταντίνου σε δύο τόμους και σε ηλικία 29 χρόνων έγραψε δύο βιβλία με τίτλο "Περί των Αθήνησι βασιλευμάτων". Έγραψε επίσης ένα ακόμα έργο, σχετικό με τις κατακτήσεις του Μ. Αλέξανδρου. Από τα έργα του, που είναι γραμμένα στην ιωνική διάλεκτο, σώζονται μόνο αποσπάσματα.

ΠΡΩΤΕΣΙΛΑΟΣ Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πρωτεσίλαος είναι γνωστός ένας Θεσσαλός ήρωας, ο πρωτότοκος γιος του Ιφίκλου και της Αστυόχης, αδελφός του Ποδάρκη. Ο Πρωτεσίλαος μνημονεύεται ως ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης και ως τέτοιος έλαβε μέρος στην εκστρατεία κατά της Τροίας με 40 πλοία επικεφαλής των Θεσσαλών των πόλεων Φυλάκης και Πυράσου. Υπήρξε ο πρώτος που σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο από την πλευρά των πολιορκητών. Λέγεται μάλιστα ότι είχε δοθεί χρησμός ότι ο πρώτος που θα έβγαινε από τα πλοία κατά την άφιξη του στόλου στην Τροία θα σκοτωνόταν και ο Πρωτεσίλαος δέχθηκε να βγει αυτός πρώτος γνωρίζοντας τον συγκεκριμένο χρησμό. Μάλιστα κατά τη μεταγενέστερη παράδοση το αρχικό του όνομα ήταν Ιόλαος και για την «ακραία» του αυτή προθυμία μετονομάσθηκε σε «Πρωτεσίλαο». Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, είχε συμμετάσχει και στην πρώτη εκστρατεία των Ελλήνων, στη Μυσία. Πριν από την αναχώρησή του από την Ελλάδα, ο Πρωτεσίλαος είχε πάρει ως σύζυγό του τη Λαοδάμεια (στα «Κύπρια έπη» ως σύζυγός του μνημονεύεται η Πολυδώρα, κόρη του Μελεάγρου). Οι θεοί λυπήθηκαν τη Λαοδάμεια για τη χηρεία της και τον έφεραν πίσω από τον `Αδη για να τον δει. Εκείνη χάρηκε πάρα πολύ, νομίζοντας ότι ο Πρωτεσίλαος είχε επιστρέψει από την Τροία, αλλά όταν οι θεοί τον πήγαν πάλι στον Κάτω Κόσμο, ήταν απαρηγόρητη. Παράγγειλε και της έφτιαξαν ένα μπρούτζινο άγαλμά του, και αφοσιώθηκε σε αυτό. Ο πατέρας της ανησύχησε με τη συμπεριφορά της και διέταξε την καταστροφή του αγάλματος, αλλά τότε η Λαοδάμεια έπεσε στη φωτιά και κάηκε μαζί με το άγαλμα. Ο Πρωτεσίλαος αναφέρεται σε δύο ραψωδίες της Ιλιάδας (Β 698 κ.ε., και Ν 681)
ΠΥΛΑΔΗΣβΣτην ελληνική μυθολογία ο Πυλάδης ήταν πρώτος εξάδελφος και ο κυριότερος σύντροφος του Ορέστη. Ο Πυλάδης ήταν μοναχογιός του Στροφίου από τη Φωκίδα και της Αναξίβιας, γνωστής και ως Αστυόχης, η οποία ήταν κόρη του Ατρέα ή του Πλεισθένους, και επομένως αδελφή του Αγαμέμνονα και του Μενελάου. Ο Πυλάδης ανατράφηκε μαζί με τον Ορέστη και τον παρότρυνενα εκδικηθεί τον θάνατο του Αγαμέμνονα, λέγοντάς του ότι ο φόνος της Κλυταιμνήστρας ήταν επιθυμία του θεού Απόλλωνα. Ο Πυλάδης αγωνίσθηκε και ο ίδιος ενάντια στους γιους του Ναυπλίου, που έτρεξαν να βοηθήσουν τον Αίγισθο. Συνόδευσε επίσης τον Ορέστη στην Ταυρίδα, όπου συνάντησαν την εξαδέλφη και αδελφή τους αντίστοιχα, την Ιφιγένεια, η οποία τους ακολούθησε στην Ελλάδα. Αργότερα, ο Πυλάδης πήρε ως σύζυγό του την άλλη αδελφή του Ορέστη, την Ηλέκτρα, και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Μέδοντα και τον Στρόφιο τον Νεότερο.

ΣΤΕΝΤΩΡ Στην ελληνική μυθολογία ο Στέντορας (Στέντωρ) ήταν ένας Αχαιός ήρωας του Τρωικού Πολέμου, που αναφέρεται τόσο στην Ιλιάδα (Ε 785) όσο και στη «Διομήδους Αριστεία». Ο Στέντορας είχε ευεργετηθεί από τη θεά `Ηρα με το χάρισμα να έχει πολύ δυνατή φωνή, που ισοδυναμούσε με φωνή 50 ανδρών, γι' αυτό και χαρακτηρίζεται με το επίθετο «χαλκεόφωνος». Ακόμα και σήμερα, η φράση «Στεντόρεια φωνή» σημαίνει τη μέγιστη σε ένταση φωνή. Θεωρείται ότι ο Στέντορας καταγόταν από τη Θράκη ή, σύμφωνα με τον «Σχολιαστή» του Ομήρου, από την Αρκαδία: «Αρκάς το γένος, ερίσας δε προς τον Ερμήν περί μεγαλοφωνίας εφονεύθη υπ' αυτού.» Δηλαδή ο Στέντορας διαγωνίσθηκε με τον θεό Ερμή, τον κήρυκα των θεών, στην ένταση της φωνής και ο Ερμής τον σκότωσε (ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, πέθανε από την προσπάθεια να φωνάξει ακόμα πιο δυνατά).

ΤΕΥΚΤΟΣ Ήρωας του Τρωικού πολέμου και γιος του Τελαμώνα και της Δαναΐδας Ησιόνης. Ήταν αδερφός του Αίαντα. Κατά την παράδοση καταγόταν από την Αττική. Ο Όμηρος τον παρουσιάζει ως περίφημο τοξότη και φίλο του Αγαμέμνονα. Μετά τον Τρωικό πόλεμο, επειδή κατά την επιστροφή του στην πατρίδα του δεν τον δέχτηκε ο πατέρας του, πήγε στην Κύπρο, ίδρυσε την πόλη Σαλαμίνα και παντρεύτηκε την κόρη του Κύπρου Έννη. Μ` αυτόν ασχολήθηκαν οι τραγικοί ποιητές, όπως ο Σοφοκλής και αργότερα ο Λατίνος Πακούβιος στην τραγωδία του Τeucer.
ΤΗΛΕΓΟΝΟΣ Γιος του Οδυσσέα και της Κίρκης ή της θεάς Αφροδίτης. Αυτός ο Τηλέγονος αναφέρεται ότι ίδρυσε την πόλη Πραίνεστο (τη σημερινή Παλεστρίνα). Μόλις ο Τηλέγονος ενηλικιώθηκε, η Κίρκη τον έστειλε να βρει τον Οδυσσέα, που είχε πια επιστρέψει στην Ιθάκη. Ο Τηλέγονος έφθασε εκεί και άρχισε να λεηλατεί το νησί νομίζοντας ότι ήταν η Κέρκυρα. Ο Οδυσσέας και ο μεγαλύτερος γιος του ο Τηλέμαχος υπερασπίσθηκαν την πόλη τους, οπότε ο Τηλέγονος σκότωσε άθελά του τον ίδιο του τον πατέρα, του οποίου το πρόσωπο δεν είχε αντικρύσει ποτέ στη ζωή του, με το δηλητηριώδες κεντρί (άκανθα) της ουράς ενός σαλαχιού. Στη συνέχεια ο Τηλέγονος πληροφορήθηκε πού βρισκόταν και ποιον είχε σκοτώσει. Τότε μετέφερε το σώμα του Οδυσσέα στο νησί της Κίρκης μαζί με την Πηνελόπη και τον Τηλέμαχο. Η Κίρκη τους έκανε αθάνατους και παντρεύτηκε τον Τηλέμαχο, ενώ ο Τηλέγονος πήρε την Πηνελόπη ως σύζυγό του, με την οποία απέκτησαν ένα γιο, τον Ιταλό. Αυτή η ιστορία αναφέρεται στην «Τηλεγονία», ένα πανάρχαιο έπος-συνέχεια της Οδύσσειας το οποίο σώζεται μόνο σε περίληψη και αποδίνεται στον Ευγάμμονα. Παραλλαγές απαντώνται σε μεταγενέστερους ποιητές: π.χ. σε μια χαμένη τραγωδία του Σοφοκλέους («Οδυσσεύς ακανθόπληξ»), ο Οδυσσέας ενημερώνεται εγκαίρως από χρησμό ότι θα σκοτωθεί από τον γιο του. Υποθέτει όμως ότι ο χρησμός εννοεί τον Τηλέμαχο, τον οποίο και εξορίζει σε γειτονικό νησί. Ο Τηλέγονος , φθάνοντας στην Ιθάκη, πλησιάζει τη βασιλική κατοικία του Οδυσσέα, αλλά οι φρουροί δεν του επιτρέπουν να δει τον πατέρα του. Ακολουθεί συμπλοκή και ο Οδυσσέας, νομίζοντας ότι επέστρεψε ο Τηλέμαχος, επιτίθεται στον Τηλέγονο, ο οποίος και τον σκοτώνει.
Στην ιταλική και ρωμαϊκή μυθολογία ο Τηλέγονος (Telegonus) μνημονεύεται ως ιδρυτής της πόλεως Tusculum, στα νοτιοανατολικά της Ρώμης διαφορετική από την Παλεστρίνα, που επίσης βρίσκεται στην ίδια περιοχή. Οι λατίνοι ποιητές χρησιμοποιούσαν συχνά φράσεις όπως «τείχη του Τηλεγόνου» (π.χ. Προπέρτιος, 2.32) ή «Κίρκεια τείχη» για την πόλη αυτή (το Tusculum).

Αρχαία Ελληνικά Ονόματα
Η Δύναμη των Αρχαίων Ελληνικών Ονομάτων

Τα αρχαία ονόματα είναι... στη μόδα
ΚΡΑΤΥΛΟΣ ΠΕΡΙ ΟΝΟΜΑΤΩΝ Σε αυτό το κείμενο του Πλάτωνα μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη σκέψη του Σωκράτη πάνω στο θέμα πως δημιουργήθηκαν τα ονόματα που χρησιμοποιούνταν εκείνη την εποχή και εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε και σήμερα στην ελληνική γλώσσα.

Δημοφιλέστερα ονόματα 2009

Σύμφωνα με έρευνα του μουσικού site nameyourtune.com, τα δημοφιλέστερα ονόματα για τη χρονιά 2009 ήταν τα Aiden και Madeline. Ο υπέυθυνος της ιστοσελίδας, Candace Alper, δήλωσε πως και τα δύο αυτά ονόματα έχουν περισσότερες παραλλαγές από όσες περίμεναν.

Συγκεκριμένα, ο ίδιος πρόσθεσε: “Στους γονείς αρέσει ο ήχος παραδοσιακών ονομάτων αλλά θέλουν, επίσης, να δείξουν τη μοναδικότητα των παιδιών τους”.

Ενώ, αναφερόμενοι στην επόμενη δεκαετία, προβλέπουν πως τα ονόματα που θα κάνου πάταγο θα είναι τα Edward και Bella, μάλλον λόγω της τεράστιας επιτυχίας των ταινιών της σειράς “Twilight”.

Τέλος, αξίζει να αναφερθεί πως τα δημοφιλέστερα ονόματα της δεκαετίας, για τα αγόρια ήταν τα Jacob, Michael, Ethan, Christopher, Jack, Daniel, Aiden, William, Joshua και Ryder ενώ για τα κορίτσια Emma, Madison, Emily, Hannah, Olivia, Samantha, Ashley, Ava, Elizabeth και Madelyn.

Έδωσε στην κόρη του το όνομα Facebook!

Οι υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο κατά τη διάρκεια των πρόσφατων ταραχών στην Αίγυπτο, καθώς ήταν το βασικό μέσο για την επικοινωνία των διαδηλωτών. Δε λείπουν, πάντως, και οι υπερβολικές εκδηλώσεις λατρείας για τα social networks. Ο Jamal Ibrahim από την Αίγυπτο έγινε αυτές τις ημέρες πατέρας και κατάφερε να γίνει το πρόσωπο της ημέρας με το όνομα που επέλεξε για την κόρη του. Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ της εφημερίδας Al-Ahram, η μικρή ονομάστηκε ...Facebook. Η Facebook έλαβε πολλά δώρα από φίλους και συγγενείς, οι οποίοι προφανώς θεώρησαν εξαιρετική ιδέα την επιλογή του συγκεκριμένου ονόματος. Περίπου 5 εκατομμύρια Αιγύπτιοι έχουν λογαριασμό στο Facebook, ενώ η υπηρεσία "πήρε φωτιά" κατά τη διάρκεια των πρόσφατων ταραχών, καθώς δημιουργήθηκαν 32.000 groups και 14.000 σελίδες.

Βρείτε user name

ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ πόσα user names καλούμαστε να θυμόμαστε. Και πόσα ακόμα θα δημιουργήσουμε, ανάλογα τις υπηρεσίες στις οποίες εγγραφόμαστε. Σκεφθείτε τώρα πόσο συχνά έρχεστε αντιμέτωποι με την ειδοποίηση «το user name που επιλέξατε χρησιμοποιείται ήδη από άλλο χρήστη». Και άντε μετά από την αρχή να βρείτε άλλο user name, που και αυτό μπορεί να χρησιμοποιείται κ.ο.κ. Για να αποφύγετε όλη αυτή την κατάσταση, μπείτε στο www.ud.com. Ο ιστότοπος σας ενημερώνει με ένα κλικ για το αν το user name που θέλετε να χρησιμοποιήσετε είναι διαθέσιμο σε δεκάδες δημοφιλείς υπηρεσίες. Ετσι ξέρετε από την αρχή και ανάλογα πορεύεστε.

Επιλέγουν ονόµατα παραδοσιακά ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Εύη Σαλτού

«Κοιτάξτε στη Βίβλο και όχι στο Χόλιγουντ», προτρέπει ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’ τους ιταλούς γονείς πριν επιλέξουν όνοµα για τα παιδιά τους. Ετσι, περίεργα κι... εξωτικά ονόµατα, όπως τα Σανέλ, Απλ ή Ντέβα, είναι πλέον κόκκινο πανί για την Καθολική Εκκλησία. Στη χώρα µας, πάλι, φαίνεται πως οι γονείς επιλέγουν...παράδοση, ακολουθώντας όµωςτην τάση για πρωτοτυπία. Κάποιοι γονείς µένουν πιστοί στα ήθη και έθιµα και δίνουν ταονόµατα του παππού και τηςγιαγιάς, άλλοι πάλι θέλουν να κάνουν τη διαφορά και ψάχνουν σε βιβλία, στο Ιντερνετ, ανατρέχουν ακόµη και στη µυθολογία για να βρουν το κατάλληλο παιδικό όνοµα.
Για την Ντιάνα Φαγκούδη και τον σύζυγό της, η επιλογή των ονοµάτων για τα δύο παιδιά τους ήταν εύκολη υπόθεση. Κι αυτό γιατί απλά ήθελαν να τιµήσουν τους γονείς τους. «Ηµασταν “τυχεροί” γιατί οι παππούδες έχουν ωραία ονόµατα. Ετσι στον γιο µας δώσαµε το όνοµα του πεθερού µου, Κωνσταντίνος. Οσο για τη µικρή µας, πήρε το όνοµα της µητέρας µου, Βασιλεία. Ωστόσο, επειδή θεωρήσαµε πως το όνοµα αυτό είναι κάπως “βαρύ” για ένα µικρό κορίτσι, το µικρύναµε και το κάναµε Σήλια», λέει στα «ΝΕΑ» η µητέρα του 7χρονου αγοριού και της 4χρονης. Οπως εξηγεί ο υποψήφιος διδάκτωρ Γλωσσολογίας, γενικός γραµµατέας της Ελληνικής Ονοµατολογικής Εταιρείας Ξενοφών Τζαβάρας, παρότι δεν υπάρχουν επίσηµες µελέτες, φαίνεται πως στιςµέρες µας, παρά τη διαχρονική επικράτηση των χριστιανικών ονοµάτων, τα ονόµατα βυζαντινής και λαϊκής προέλευσης έχουν συρρικνωθεί αισθητά. «Και το κενό έρχονται να καλύψουν σπάνια και εύηχα αρχαιοελληνικής κυρίως προέλευσης ονόµατα». Ωστόσο, ψηλά στη λίστα µε τα πιο δηµοφιλή ονόµατα παραµένουν τα Γιώργος, Γιάννης, Κωνσταντίνος, ∆ηµήτρης και Νίκος καθώς και τα γυναικεία Μαρία, Ελένη, Βασιλική και Κατερίνα. Σηµειώνεται πως η Ελληνική Ονοµατολογική Εταιρεία, η οποία ιδρύθηκε το 1980, είναι επιστηµονική εταιρεία που έχει ως αντικείµενο τη συγκέντρωση, ταξινόµηση και µελέτη των ελληνικών κύριων ονοµάτων. Οπως προσθέτει, πλέον παρατηρείται έντονα κι αρκετά αυξηµένος αριθµός διπλών ονοµάτων. «Συγκεκριµένα, βλέπουµε σε πολλές περιπτώσεις να δίνεται το όνοµα του παππού ή της γιαγιάς που συνήθως είναι θρησκευτικό και παράλληλα κάποιο αρχαιοελληνικό».
ΣΕ ΧΩΡΕΣ τούΕΞΩΤΕΡΙΚΟΎ, από την άλλη µεριά, η επιλογή του παιδικού ονόµατος έχειεξελιχθεί σε ολόκληρη... επιστήµη. Οι γονείς, πριν πάρουν την τελική απόφαση, συµβουλεύονται ιστοσελίδες, ακόµη και κρατικούς φορείς,οι οποίοι κρατούν αρχείο και βγάζουν κάθε χρόνο στη δηµοσιότητα λίστες µε τα πιο δηµοφιλή ονόµατα. Ενδεικτικό είναι πως, σύµφωνα µε τη λίστα του 2009, στη Μεγάλη Βρετανία «βασιλιάς» των ονοµάτων για τααγόρια ήταν το Ολιβερ, αφήνοντας πίσω του το επί 14 χρόνια πιο δηµοφιλές όνοµα (Τζακ). Οσο για τις Ηνωµένες Πολιτείες Αµερικής, η καταγραφή που έκανε η ∆ιεύθυνση Κοινωνικής Ασφάλειας για τα δηµοφιλέστερα ονόµατα των τελευταίων εκατό χρόνων ανέδειξε «πρωταθλητές» τον Μάικλ και τη Μαίρη, αφού το ανδρικό όνοµα ήταν πρώτο στη λίστα για 44 χρόνια, ενώ το γυναικείο 46! Πέρυσι, ωστόσο, τις καρδιές των γονέων... έκλεψαν τα ονόµατα Ιζαµπέλα και Τζέικοµπ. Η επιλογή ονόµατος είναι, σύµφωνα µε τον πατέρα Σεραφείµ, εφηµέριο στον ιερό ναό Αγίας Μαρίνας Ηλιούπολης, µια πράξη µε πνευµατικό χαρακτήρα.
«Η Εκκλησία µε εγκύκλιο προτρέπει τους γονείς να επιλέγουν χριστιανικά ονόµατα και κατ’ εξαίρεση να δίνονται αρχαιοελληνικά ονόµατα. Αλλωστε, φιλόσοφοι όπως ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας ή οΑριστοτέλης χαρακτηρίζονται από την Εκκλησία ως προ Χριστού χριστιανοί», σηµειώνει ο πατέρας Σεραφείµ. Προσθέτει δε πως παραδοσιακά ονόµατα, όπως τα Αδελαΐδα, Ελεφαντώ, ακόµη και το ανδρικόόνοµα Σκεύος, που είναι παραδοσιακό στα ∆ωδεκάνησα, η Εκκλησία δεν µπορεί να τα αρνηθεί. Στο εξωτερικό η επιλογή ονόµατος του παιδιού έχει εξελιχθεί σε ολόκληρη επιστήµη «Είναι κρίµα να δίνεις στο παιδί ένα όνοµα το οποίο θα θέλει αργότερα να το αλλάξει», λέει ο Γιώργος Φακίτσας που θα βαφτίσει την κόρη του τον Σεπτέµβρη

«Το ψάξαµε αρκετά» η ΚΟΡΗ ΤΟΎΣ είναι 4 µηνών και σκέφτονται να τη βαφτίσουν τον ερχόµενο Σεπτέµβριο, κοντά στην ηµεροµηνία των γενεθλίων της. Ο Γιώργος Φακίτσας και η Ελένη Καπανταϊδάκη, ωστόσο, έψαξαν αρκετά πριν καταλήξουν στο όνοµα της µικρής. «Θέλαµε να βρούµε ένα όνοµα που πιστεύουµε ότι θα της αρέσει. Να είναι διαφορετικό, χωρίς να είναι όµως παράξενο. Είχαµε στο µυαλό µας πολλά ονόµατα και επιλέξαµε ανάµεσα σε αυτά. Νεφέλη, Αννα, Μυρτώ,Ναταλία, Μελίνα ήταν τα επικρατέστερα. Καταλήξαµεστο τελευταίο όµωςεπειδή άρεσε και στους δυο µας», λέει στα«ΝΕΑ» ο κ. Φακίτσας. Το ζευγάρι επέλεξε να µη δώσει κανένα από τα ονόµατα των δύο γιαγιάδων. «Σίγουρα, όλοι οι παππούδες έχουν τέτοιες επιθυµίες, είτε τις εκφράζουν είτε όχι. Ευτυχώς οι δικοί µας δεν είχαν αντιρρήσεις για τοαντίθετο. Γενικά είµαστε τυχεροί που οι γονείς µας είναι ανοιχτόµυαλοι καιελπίζουµε να είµαστε και εµείς», προσθέτει το ζευγάρι.

Η ιστοσελίδα αυτή είναι τμήμα του οικοχώρου "ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ"

Μετρητής

Επισκεπτών

από 16/1/2009

..................