Όλα διορθώνονται

Πολλές φορές έχω δει παιδιά να κλαίνε επειδή πήραν χαμηλό βαθμό σ’ ένα διαγώνισμα, στο τρίμηνο, επειδή παραπέμφθηκαν για εξετάσεις το Σεπτέμβριο ή έμειναν στην ίδια τάξη. Φυσικά τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι ευχάριστο. Αλήθεια, πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις; Πόσο αξίζει να στεναχωριόμαστε για ένα χαμηλό βαθμό; Ας τα πάρουμε όλα με τη σειρά.

• Ένας χαμηλός βαθμός που πήραμε είναι μια ατυχία. Στη ζωή υπάρχουν και ατυχίες. Θα συναντήσουμε όλοι μας πολλές ατυχίες. Το θέμα είναι τι κάνουμε όταν έχουμε μια ατυχία! Όλοι στεναχωριόμαστε με τις ατυχίες. Το ερώτημα βρίσκεται στο ‘πόσο’. Με το να ‘τα βάψουμε μαύρα’, κερδίζουμε τίποτε; Καταφέρνουμε κάτι; Λύνουμε τα προβλήματά μας; Διορθώνουμε την κατάσταση; Όχι βέβαια!
• Ένας χαμηλός βαθμός μπορεί να διορθωθεί στο άλλο τρίμηνο.
• Είναι κάτι από τα παραπάνω ανεπανόρθωτο; Όχι βέβαια! Μα θα που πεις, αν το να μείνω στην ίδια τάξη δεν είναι ανεπανόρθωτο, τι είναι ανεπανόρθωτο;
• Στη ζωή συχνά χάνεται κάτι οριστικά. Πρέπει να συνεχίσουμε τη ζωή μας μ’ αυτά που μας έμειναν. Δεν κερδίζουμε τίποτε συνεχίζοντας τη ζωή μας κλαίγοντας αυτά που χάσαμε.
• Ας δούμε ένα ακραίο παράδειγμα. Σ’ ένα ατύχημα κάποιος χάνει το ένα του χέρι. Η βλάβη είναι ανεπανόρθωτη. Δε μπορεί να επαναφέρει το χέρι του. Θα πρέπει να μάθει να ζει έχοντας ένα χέρι. Θα λυπηθεί πολύ, θα κλάψει, αλλά δεν έχασε τη ζωή του! Θα οπλιστεί με κουράγιο, αισιοδοξία, θα οργανώσει τη ζωή του σύμφωνα με τα νέα δεδομένα και, θα συνεχίσει να ζει έχοντας μια αναπηρία.
• Δεν είσαι σε χειρότερη μοίρα έχοντας χάσει μια χρονιά στο Σχολείο, έτσι δεν είναι; Θα συνεχίσεις τη μαθητική σου ζωή, με άλλους συμμαθητές (ένα χρόνο μικρότερούς σου) και, ελπίζω με περισσότερη ωριμότητα.

Όλα διορθώνονται. Μην επιτρέπεις στις μικρές ή μεγάλες ατυχίες της ζωής να σε κάνουν δυστυχισμένο.