ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΤΟΜΕΩΝ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΕΘΟΡΙΟ ΝΗΣΙ

Η συγχώνευση Τομέων και ειδικοτήτων στην Επαγγελματική Εκπαίδευση αποτελεί τούτες τις ημέρες το κορυφαίο ζήτημα που απασχολεί το Υπουργείο Παιδείας αλλά και όλη την εκπαιδευτική κοινότητα.

Το Υπουργείο Παιδείας ειδικά σε περιόδους οικονομικής κρίσης επιθυμεί να περιορίσει την οικονομική δαπάνη, κυρίως πληρωμής εκπαιδευτικών που θα ζητηθούν από τις Διευθύνσεις Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ώστε να καλύψουν τις εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών.

Την εκπαιδευτική κοινότητα και συγκεκριμένα:

  • τους εκπαιδευτικούς διότι επιθυμούν οι μεν μόνιμοι να καλύψουν ωράριο οι δε αναπληρωτές και ωρομίσθιοι να προσληφθούν.
  • τους μαθητές διότι επιθυμούν να ακολουθήσουν την συγκεκριμένη ειδικότητα που επέλεξαν και η οποία θα οδηγήσει σε συγκεκριμένο επάγγελμα.
  • τους γονείς οι οποίοι τις περισσότερες φορές επιθυμούν ό,τι και οι μαθητές – παιδιά τους, αν δεν είναι οι ίδιοι μαθητές.

Από τα παραπάνω καταλήγουμε σε μια σύγκρουση ¨θέλω¨ με οικονομικό κυρίως υπόβαθρο για το Υπουργείο Παιδείας αλλά και ατομικό,  κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο για την εκπαιδευτική κοινότητα. Ως εκ τούτου προκύπτουν τα ερωτήματα:

Που θα βρει τις πιστώσεις το Υπουργείο Παιδείας να καλύψει τις οικονομικές απολαβές των πρόσθετων εκπαιδευτικών που πιθανόν θα είναι αναγκαίοι;

Αν υπάρχει διαθέσιμο μόνιμο  προσωπικό γιατί να μην λειτουργήσουν οι συγκεκριμένοι ολιγομελείς τομείς ή ειδικότητες;

Πόσο εύκολο και λογικό είναι για έναν μαθητή, ειδικά αν είναι και ενήλικος,  να παρακολουθεί επί 2-3 χρόνια ανάλογα με τον τύπο σχολείου Ημερήσιου ή Εσπερινού ΕΠΑ.Λ. μια ειδικότητα που δεν τον ενδιαφέρει;

Πόσο εύκολο και λογικό είναι για έναν μαθητή, ειδικά αν είναι και ενήλικος, να παρακολουθήσει και ολοκληρώσει τις σπουδές του σε τομέα και ειδικότητα που δεν τον ενδιαφέρει επειδή του επιβλήθηκε και να βιώσει στη συνέχεια το συγκεκριμένο επάγγελμα;

Πόσο εύκολο και λογικό θα είναι στην περίπτωση ενήλικων μαθητών που παρακολουθούν Εσπερινό ΕΠΑ.Λ. και προσανατολίζονται ή επαναπροσανατολίζονται σε μια ειδικότητα ή ακόμη χειρότερα σε ένα τομέα μοναδικό να τους πεις πως αυτός δεν θα λειτουργήσει ειδικά σε ένα παραμεθόριο νησί;

Πόσο εύκολα μπορούν να απαντηθούν τα παραπάνω τρία ερωτήματα για τους γονείς των μαθητών ή τους ενήλικους μαθητές και ειδικά αν υπάρχει το διαθέσιμο εκπαιδευτικό δυναμικό;

Ποια η θέση της κοινωνίας στο ερώτημα:

Γιατί ο άνθρωπος που ήθελε να είναι σωστός να επιλέξουν άλλοι γι΄ αυτόν και να του επιβάλουν να βρεθεί σε λάθος τομέα-ειδικότητα-επάγγελμα και εν τέλει να βρεθεί σε λάθος εργασιακή θέση δημιουργώντας πρόβλημα στην ψυχοσωματική υγεία του αλλά και προσφέροντας ελλιπείς υπηρεσίες στην κοινωνία;

Απλά:

Ποια πολιτική ηθική και επιστημονική δεοντολογία υπαγορεύει ετούτη την ώρα της μεγάλης κυρίως οικονομικής κρίσης που όλοι βιώνουμε να βρουν οι γονείς ή οι μαθητές/τριες τα χρήματα προκειμένου να πληρώσουν τα δίδακτρα σε Ιδιωτικά ΕΠΑ.Λ. ή Ι.Ε.Κ., αν υπάρχουν και αν λειτουργούν τον τομέα ή την ειδικότητα που επιθυμούν, σε ένα παραμεθόριο νησί;

Και εν τέλει:

Ποια πολιτική ηθική, ποιό δημοκρατικό σύνταγμα χώρας και ποια επιστημονική δεοντολογία υπαγορεύει,  για παράδειγμα, σε έναν ή μία ενήλικο/η πολίτη που ήθελε να σπουδάσει σε ένα παραμεθόριο νησί στον Τομέα Διοίκησης και Οικονομίας, επειδή το τμήμα δεν συμπλήρωσε 2-3 ακόμη μαθητές/τριες να εγγραφούν αν το θέλουν όλοι/ες Ηλεκτρολόγοι;

 

Χίος 23 Σεπτέμβρη 2016

Με εκτίμηση

Κωνσταντίνος-Βίκτωρ Χατζησταμάτης

Σύμβουλος Σταδιοδρομίας

Εκπαιδευτικός Τεχνολόγος Μηχανολόγος Μηχανικός

Επιμορφωμένος στο ART DESIGN AND TECHNOLOGY IN THE UNIVERSITY OF MIDDLESEX

Share it...Email this to someoneShare on Facebook19Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0

Sorry, the comment form is closed at this time.