Archive for Οκτωβρίου, 2010

Συνέδριο

Κυριακή, Οκτωβρίου 31st, 2010
Το Σάββατο συμμετείχα στην παρουσίαση μιας πρότασής μας για τη διδασκαλία των Βαλκανικών πολέμων. Μια πρόταση που μορφοποιήθηκε και οργανώθηκε κατά την επιμόρφωτική μας περιπέτεια στο ΠΑΚΕ Μακεδονίας, στην επιμόρφωση επιμορφωτών Β΄Επιπέδου. Η εισήγηση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 1ου Εκπαιδευτικού συνεδρίου για την ένταξη και χρήση των ΤΠΕ στην Εκπαίδευτική διαδικασία που οργάνωσε το Παιδαγωγικό τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Μια ίωση που με κατέβαλε τις τελευταίες ημέρες με εμπόδισε να παρακολουθήσω τις αξιόλογες παρουσιάσεις που έγιναν στις τρεις ημέρες της διάρκειάς του.. Αυτά όμως που είδα και άκουσα στην συνεδρία που συμμετείχα σας παρουσιάζω στη συνέχεια.
Αυτό που κατάλαβα αμέσως ήταν πως είμασταν άτυπα χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες. Στους εκπαιδευτικούς που παρουσίασαν προτάσεις πραγματικής διδασκαλίας με θεωρητικό υπόβαθρο, μεθοδολογική και βιβλιογραφική τεκμηρίωση και στους εκπαιδευτικούς εκπρόσωπους ουσιαστικά μιας εταιρείας που ανέλαβε από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο την υλοποίηση προγραμμάτων όπως η Περιπλάνηση στο χρόνο ή ο Γεωγράφος.
Απο τη μια λοιπόν παρουσιάστηκαν οι σκέψεις, η αγωνία, ο μόχθος και ο βασανος, με σκοπό την ουσιαστιική βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και από την άλλη η ωραιοποίηση, η ναρκισσιστική ικανοποίηση, η αμετρη πίστη στο λαμπερό και πολλά υποσχόμενο νέο λογισμικό που στην ουσία όμως τίποτα καινούργιο, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, δε φερνει στην πολύπαθη εκπαιδευτική μας πραγμαιτκότητα.
Γιατί δεν αντιμετωπίζει κριτικά τη δημιουργία του παιδαγωγικού γεγονότος ακόμη και ως προς τη χρήση των Νέων μέσων. Δεν δημιουργεί εκείνο το κλίμα συνεργατικής και ανακαλυπτικής μάθησης που θα μπορούσε να οδηγήσει στη δημιουργία νέων υποκειμενικοτήτων, που δεν θα δέχονται άκριτα όσα προσφέρουν τα ηλεκτρονικά προγράμματα ή τα σχολικά τους βιβλία, αλλά θα τα αξιοποιούν για να δομήσουν μια άλλη αντίληψη της πραγματικοτητας απο αυτή που εκείνα μας προσφέρουν.
Ολιστική, κριτικά προσανατολισμένη και αξιακά εστιασμένη.

Αντωνυμίες

Κυριακή, Οκτωβρίου 31st, 2010
Αναζητώντας τρόπους για μια περισσότερο αποτελεσματική διδασκαλία, με συναίσθημα και χάρη, με παιχνίδι και χαρά, δεν μπόρεσα να μην σκεφθώ, βλέποντας το βίντεο που ακολουθεί, την επίδραση που θα είχε στους μαθητές μου μια απόπειρα προσέγγισης των αντωνυμιών με κιθάρα! Εντάξει χωρίς τη δική μου άμουση φωνή!

Διαδίκτυο και σχολείο

Κυριακή, Οκτωβρίου 31st, 2010

Διαβάζοντας το σχετικό άρθρο στα ΝΕΑ θεωρώ πως υπάρχει μια παρανόηση ως προς το ρόλο που θα μπορούσε να παίξει το ιντερνετ στο σχολείο και γενικότερα στη σχολική ζωή των μαθητών μας. Ασφαλώς και δεν μπορεί να αντικαταστήσει το δάσκαλο και δεν κατανοώ τα ανάλογα ερωτήματα, ασφαλώς και δεν μπορεί από μόνο του να καταστήσει τους χρήστες του κριτικούς αναγνώστες της πραγματικότητας. Όπως και κάθε μέσο επαφίεται στον τρόπο χρήσης του, στον τρόπο αξιοποίησής του από το σχολείο, τους μαθητές, τους γονείς τους. Με τον ίδιο τρόπο θα απαντούσαμε για τα σχολικά βιβλία, τα «λυσάρια», την τηλεόραση, τον κινηματογράφο, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Όλα μπορούν να ωφελήσουν και όλα μπορούν να βλάψουν.
Επομένως η ουσία κρύβεται πίσω από τον εκπαιδευτικό σχεδιασμό και τους στόχους του.Αν πραγματικά επιθυμούμε ένα δημιουργικό σχολέιο το οποίο να προσφέρει ουσιαστική παιδεία, δημιουργώντας και κτίζοντας, αποδομώντας και συνθέτοντας, καθιστώντας ικανούς τους αποφοίτους του να στέκονται με σιγουριά στα πόδια τους διεκδικώντας και συνδιαμορφώνοντας έναν καλύτερο κόσμο, τότε εντάσσουμε τις Νέες τεχνολογίες οργανικά σε ένα καινούργιο, σύγχρονο, ελκυστικό, αντίστοιχο με τις απαιτήσεις των καιρών σχολείο.
Δεν έχει νόημα να μιλούμε για τα ωφέλη και τις ζημίες από τη χρήση του διαδικτύου, όταν εκπαιδευτικοί και μαθητές εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν καθημερινά τις ελλείψεις σε αυτονόητες για όλες τις εξελιγμένες χώρες εκπαιδευτικές υποδομές.
Όταν τα σχολεία μας, τα περισσότερα από την δεκαετία του ’60 κατασκευαστικά ή αισθητικά και λειτουργικά, φέρνουν περισσότερο σε φυλακές παρά σε εκπαιδευτικούς χώρους, χωρίς αίθουσες πολλαπλών χρήσεων, χωρίς γυμναστήρια, χωρίς προαύλειο χώρο, χωρίς πραγματικές βιβλιοθήκες, χωρίς στο τέλος τέλος πραγματική σχολική ζωή,τότε ειλικρινά η συζήτηση για το διαδίκτυο μου φαίνεται όχι μόνο ανούσια, αλλά πολύ περισσότερο αποπροσανατολιστική.

Έξυπνα… θρανία

Σάββατο, Οκτωβρίου 30th, 2010

Έρχεται η εποχή των «έξυπνων θρανίων» στις σχολικές τάξεις
Πηγή: Express.gr 17/09/08-11:27

Οι εξελίξεις στην αξιοποίηση της υψηλής τεχνολογίας στην εκπαίδευση «τρέχουν» διεθνώς και η ύπαρξη κομπιούτερ στα σχολεία δεν θεωρείται πια πρωτοποριακή. Το επόμενο κύμα υψηλής τεχνολογίας στις σχολικές τάξεις θα αφορά τα θρανία, που θα μετατραπούν σε «έξυπνα» και θα θυμίζουν επιστημονική φαντασία.Η πρώτη αληθινά διαδραστική και διαδικτυωμένη τάξη στον κόσμο δημιουργήθηκε από ερευνητές του βρετανικού πανεπιστημίου Durham. Στον πυρήνα της βρίσκεται μια νέα γενιά διαδραστικών θρανίων (interactive), τα οποία μοιάζουν και λειτουργούν με μια μεγαλύτερη εκδοχή του iPhone της Apple.
Η όλη λύση της ολοκλήρωσης των νέων τεχνολογιών πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών στην τάξη ονομάζεται SynergyNet, για να τονίζει τη συνέργια και συνεργασία που αναπτύσσεται μεταξύ μαθητών και καθηγητών, μαθητών μεταξύ τους, καθώς και με τον έξω κόσμο (μέσω του Ίντερνετ). Χρησιμοποιώντας νέο ειδικά σχεδιασμένο λογισμικό και οπτικά συστήματα που μπορούν να δουν το υπέρυθρο φως, τα «έξυπνα» θρανία αναγνωρίζουν πολλαπλά αγγίγματα των μαθητών στην ενσωματωμένη οθόνη-επιφάνειά τους. Τα θρανία επιπλέον είναι διασυνδεμένα μεταξύ τους, καθώς και με ένα κεντρικό «έξυπνο» πίνακα, προσφέροντας έτσι νέες δυνατότητες για εκπαίδευση, δημιουργικότητα και συνεργασία. Αρκετοί μαθητές μπορούν να συνεργάζονται πάνω στο ίδιο θρανίο, καθώς αυτό επιτρέπει την πολλαπλή επαφή-εντολή από πολλούς χρήστες, είτε με τη χρήση του
χεριού είτε μιας ηλεκτρονικής πένας.
Επιπλέον, το «έξυπνο» θεωρείται ότι θα ενθαρρύνει τη συμμετοχή στη σχολική εργασία των πιο παθητικών, αδρανών ή προβληματικών μαθητών. Το όραμα της ερευνητικής ομάδας είναι σε δέκα χρόνια κάθε θρανίο στα βρετανικά σχολεία να είναι «έξυπνο». Αφού το λογισμικό δοκιμαστεί σε σπουδαστές όλων των ηλικιών (από δημοτικό μέχρι πανεπιστήμιο) την επόμενη τετραετία, θα είναι δωρεάν διαθέσιμο στα σχολεία ως προϊόν ελεύθερης πρόσβασης στον πηγαίο κώδικά του (open source code).

Τί σημαίνουν όλα αυτά;

Εξαιρετικά ευφυής η πρόθεση των σχεδιαστών των έξυπνων θρανίων.Αφού οι μαθητές μας μετατρέπονται όλο και περισσότερο σε αδαείς, άκριτους καταναλωτές ιδεών και προϊόντων, ο επανασχεδιασμός του πρότερα ταπεινού θρανίου και η αναγόρευσή του σε σύμβολο τεχνολογικής πρωτοπορίας, αποτελεί ένα παρήγορο μήνυμα και πραγματικά έναν κόλαφο σε όλους όσους προσεγγίζουν κριτικά την εισαγωγή των ΤΠΕ στην τάξη.
Και αυτό γιατί: Μια για παντα επιλύουμε το πρόβλημα των κακάσχημων πολυζωγραφισμένων ξύλινων επιφανειών του παρελθόντος.Επιτέλους, δεν μπορεί ο καθένας να αποτυπώνει τη βαρεμάρα του πάνω στο θρανίο!Ή πολύ περισσότερο να γράφει στίχους μουσικής ή να σχεδιάζει σκίτσα και καρικατούρες των καθηγητώντου!! Και δόξα στην τεχνολογία, αυτά τα απαίσια σκονάκια που έδιναν δυνατότητες αντιγραφής περνούν στο τεχνοντούλαπο της ιστορίας!!! Το μέλλον είναι λαμπερό και τα μάλα συνεργατικό. Γυαλιστερές επιφάνεις διεπαφής, έξυπνες γραφίδες και πολύχρωμα φωτάκια χαντρες για ιθαγενείς του τεχνολογικού super market θα δώσουν επιτέλους σάρκα και οστά στη βαθιά επιθυμία των σχεδιαστών τους: Να προσφέρουν ευκαιρίες στους παθητικούς, προβληματικούς,αδρανείς μαθητές μας.
ΕΥΓΕ!

Διδακτικά σενάρια

Σάββατο, Οκτωβρίου 30th, 2010

Ωραία η διδασκαλία σου για την Ιθάκη, μπορείς να μου δώσεις το σχέδιο του μαθήματός σου;
- Σχέδιο;

Η στιχομυθία έγινε, όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στην εκπαιδευτική πράξη και τότε για πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με το συγκεκριμένο όρο. Ο συνάδελφος ζητούσε το πλάνο το οποίο φυσικά και δεν μπορούσα να δώσω. Γιατί η διδασκαλία είχε πράγματι σχεδιαστεί αλλά με απλές σημειώσεις στο πλάϊ του κειμένου. Αποφάσισα λοιπόν να αρχίσω να δημιουργώ πλάνα για κάθε μάθημα. Η προσπάθειά μου σταμάτησε σύντομα, όταν διαπίστωσα δύο πράγματα: 1. Κανένα σχέδιο δεν υλοποιούνταν όπως το είχα σχεδιάσει
2. Είχα πάψει να έχω οποιαδήποτε κοινωνική ζωή, γιατί ο σχεδιασμός, όπως εγώ τον είχα αντιληφθεί τότε, με οδηγούσε σε μονοπάτια δύσβατα, κακοτράχηλα και χρονοβόρα.
Ο σχεδιασμός δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει, είτε είχα δίπλα μου ένα όμορφο τυπωμένο Α4, είτε απλές σημειώσεις βήματα σε τετράδιο ή στο περιθώριο του βιβλίου. Η ζωντανή ατμόσφαιρα που δημιουργείται μέρσα στην τάξη, με τις παρεμβάσεις ή πολύ περισσότερο με την απάθεια των μαθητών δεν αντιμετωπίζεται δημιουργικά με τον τυπικό και μαλιστα σε συγκεκριμένη φόρμα προγραμματισμό.
Η πραγματικότηγτα αρχίζει να γελά σαρδόνια αναγορεύοντας την πιθανότητα σε ουσιαστικό παράγοντα επιτυχίας ή αποτυχίας της καθημερινής διδασκαλίας.
Τα τελευταία χρόνια με την είσοδο των νέων τεχνολογιών στο σχολείο, όπως εισάγονται βέβαια στην Ελλάδα, ακούγεται ο όρος του διδακτικού σεναρίου. Ποιά η διαφορά;
Όπως την έχω καταλάβει είναι η ακόλουθη: Το σχέδιο μαθήματος είναι μάλλον περισσότερο απλό και γενικό. Έχει το σκοπό ή τους σκοπούς, το στόχο ή τους στόχους και τις διδακτικές ενέργειες που πρόκειται να υλοποιηθούν κατά το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Το σενάριο είναι αυτό που λέει ο όρος. Μια σκηνοθεσία της διδακτικής πράξης κατά την οποία λαμβάνεις υπόψη περισσότερους και πιο ουσιαστικούς παράγοντες, όπως το λάθος και τη παιδαγωγική του αξιοποίηση, την αποκλίνουσα σκέψη και τους γόνιμους δρόμους που ανοίγονται ή υπάρχει δυνατότητα να ανοιχθούν κατά τη διάρκεια της πράξης. Προσπαθείς να αποτυπώσεις σ’ αυτό τους δρόμους που μπορεί να πάρει η διδασκαλία σε σχέση βέβαια με τις ανάγκες και τις ικανότητες των παιδιών που έχουμε μαζί μας. Είναι πιο πολύπλοκο μα περισσότερο δημιουργικό.
Πολλά σχετικά παραδείγμα μπορείτε να εντοπίσετε στο e-yliko.
Η περιήγηση στα σενάρια που περιέχονται εκεί μας δίνει τη δυνατότητα να συζητήσουμε για τα κριτήρια – προϋποθέσεις της επιτυχίας τους στην πράξη.