• «Το νόημα και η σημασία των συμβόλων στα Μαθηματικά.

Ιστορική εξέλιξη και σύγχρονη διδακτική πρακτική»

Δημήτριος Π. Γιαννόπουλος

• Λογάριθμοι απο τον 16^ο στον 21^ο αιώνα. (Γρηγοριάδης Κυριάκος)

• Αναστήλωση των γεωμετρικών αποδείξεων του Θεόδωρου του Κυρηναίου για το ασσύμετρο των ριζών των αριθμών 2,3,…,17. Π. Μαρουσάκης

• Αρχαία Ελληνικά Μαθηματικά

• TeleMath Αρχαίοι Έλληνες Μαθηματικοί

• Η Ιστορία των Μαθηματικών

2. ΟΙΛΕΡ (Euler)

3. Φερμά (Fermat)

4. Γκάους (Gauss)

5. Χάρντι (Hardy)

Ο Τσιρόλαμο Καρντάνο γεννήθηκε στην Παβία της Ιταλίας το 1501. Ήταν γιατρός και θεωρείται ένας απο τους σπουδαιότερους μαθηματικούς της εποχής του. Το 1545 δημοσίευσε το σημαντικότερο μαθηματικό έργο του, τη «Μεγάλη τέχνη» (Ars Magna) βιβλίο που άσκησε τεράστια επίδραση στην άλγεβρα. Στο βιβλίο αυτό παρουσιαζόταν για πρώτη φορά μια μέθοδος για την επίλυση της τριταβάθμιας εξίσωσης. Την μέθοδο αυτή ο Καρντάνο την αποδίδει στον Σκιπιόνε ντελ Φέρο (περί το 1500). Ήρθε σε έντονη διαμάχη με τον Ταρτάλια ο οποίος το 1535 είχε ανακαλύψει ανεξάρτητα την μέθοδο επίλυσης της τριτοβάθμιας και την εκμυστηρεύτηκε στον Καρντάνο, αφού έλαβε από αυτόν την υπόσχεση να την κρατήσει μυστική. Ο Καρντάνο ήταν μανιώδης χαρτοπαίκτης. Πολύ μετά το θάνατό του δημοσιεύθηκε το 1663 το βιβλίο του «Περί των τυχερών παιγνίων». Στο βιβλίο αυτό για πρώτη φορά συναντάμε ό,τι σήμερα ονομάζουμε πιθανότητα υπο τη μορφή κλάσματος: το πλήθος των τρόπων με τους οποίους μπορεί να συμβεί ένα γεγονός διαιρεμένο με το πλήθος όλων των δυνατών εκβάσεων. Ο Καρντάνο στην αυτοβιογραφία του περιγράφει τον εαυτό του ως «πονηρό, δηκτικό, επιμελή, θρασύ, θλιμμένο, επίβουλο, γητευτή και μάγο, μισητό, λάγνο, άσεμνο, ψεύτη, και δουλοπρεπή» οπότε δεν μας προκαλέι έκπληξη το γεγονός ότι δεν υπήρξε και ιδιαίτερα συμπαθής στους κύκλους του.

Το σύγχρονο ινδοαραβικό σύστημα αρίθμησης, που αναπτύχθηκε στην Ινδία μεταξύ του 200 μ.Χ. και 700 μ.Χ., αποτέλεσε τον πρώτο πραγματικά αποτελεσματικό τρόπο καταγραφής και εκτέλεσης υπολογισμών με αριθμούς, αν και δε διαδόθηκε στη Δύση παρά μόνο όταν ο Λεονάρντο της Πίζας (μετονομαζόμενος αργότερα απο τους ιστορικούς ως «Φιμπονάτσι») πληροφορήθηκε για αυτό από βορειοαφρικανούς εμπόρους και το παρουσίασε στο Βιβλίο περί του άβακα (Liber abaci), το 1202.