Οδύσσεια, Μετάφραση Ζήσιμου Σιδέρη, α

Οδύσσεια, ραψωδία α
Θεῶν ἀγορά. Ἀθηνᾶς παραίνεσις πρὸς Τηλέμαχον. Μνηστήρων εὐωχία
(Συνέλευση των θεών. Συμβουλές της Αθηνάς προς τον Τηλέμαχο. Το φαγοπότι των μνηστήρων)
Μετάφραση Ζήσιμου Σιδέρη

α 1Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ	α 1Τον άντρα τον πολύτροπο πες μου, θεά, που χρόνια
α 2πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν:	α 2παράδερνε, σαν πάτησε της Τροίας τ' άγιο κάστρο,
α 3πολλῶν δ’ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,	α 3κι ανθρώπων γνώρισε πολλών τους τόπους και τη γνώμη
α 4πολλὰ δ’ ὅ γ’ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,	α 4κι έπαθε πλήθος συμφορές στα πέλαγα, ζητώντας
α 5ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.	α 5πώς στην πατρίδα του άβλαβος να πάει με τους συντρόφους.
α 6ἀλλ' οὐδ' ὧς ἑτάρους ἐρρύσατο, ἱέμενός περ·	α 6Μα κι έτσι αυτούς δε γλίτωσε, μ' όσον καημό και αν είχε.
α 7αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο,	α 7Γιατί μονάχοι χάθηκαν από δικό τους κρίμα,
α 8νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς Ὑπερίονος Ἠελίοιο	α 8οι άσεβοι, που φάγανε τ' Ουρανοδρόμου Ήλιου
α 9ἤσθιον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ.	α 9τα βόδια και τους στέρησε του γυρισμού τη μέρα.
α 10τῶν ἁμόθεν γε, θεά, θύγατερ Διός, εἰπὲ καὶ ἡμῖν.	α 10Πες τα από κάπου και σε μας, θεά, του Δία κόρη.
α 11ἔνθ' ἄλλοι μὲν πάντες, ὅσοι φύγον αἰπὺν ὄλεθρον,	α 11Όλοι, όσοι τότε ξέφυγαν το μαύρο χάρο, πήγαν
α 12οἴκοι ἔσαν, πόλεμόν τε πεφευγότες ἠδὲ θάλασσαν·	α 12στα σπίτια τους, από γιαλούς και μάχες γλιτωμένοι.
α 13τὸν δ' οἶον, νόστου κεχρημένον ἠδὲ γυναικός,	α 13Κι αυτόν μονάχα πόκλαιγε πατρίδα και γυναίκα
α 14νύμφη πότνι' ἔρυκε Καλυψώ, δῖα θεάων,	α 14τον κράταε λατρευτή θεά, η Καλυψώ η νεράιδα,
α 15ἐν σπέεσι γλαφυροῖσι, λιλαιομένη πόσιν εἶναι.	α 15μέσα σε κουφωτή σπηλιά, για να τον κάμει ταίρι.
α 16ἀλλ' ὅτε δὴ ἔτος ἦλθε περιπλομένων ἐνιαυτῶν,	α 16Τέλος, σαν έφτασε ο καιρός στο γύρισμα των χρόνων,
α 17τῷ οἱ ἐπεκλώσαντο θεοὶ οἶκόνδε νέεσθαι	α 17τότε του κλώσανε οι θεοί στο Θιάκι να γυρίσει,
α 18εἰς Ἰθάκην, οὐδ' ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων	α 18μα μήτε εκεί δεν του 'λειψαν στο σπίτι, του οι αγώνες
α 19καὶ μετὰ οἷσι φίλοισι· θεοὶ δ' ἐλέαιρον ἅπαντες	α 19μες στους δικούς του. Κι οι θεοί τον συμπονούσαν όλοι
α 20νόσφι Ποσειδάωνος· ὁ δ' ἀσπερχὲς μενέαινεν	α 20εκτός του Ποσειδώνα. Αυτός μονάχα του Δυσσέα
α 21ἀντιθέῳ Ὀδυσῆϊ πάρος ἣν γαῖαν ἱκέσθαι.	α 21πάθος του κράταε άσβηστο πριν φτάσει στην πατρίδα.
α 22ἀλλ' ὁ μὲν Αἰθίοπας μετεκίαθε τηλόθ' ἐόντας,	α 22Μα εκείνος στους απόμακρους τους Αιθιόπους πήγε,
α 23Αἰθίοπας, τοὶ διχθὰ δεδαίαται, ἔσχατοι ἀνδρῶν,	α 23που χωρισμένοι κατοικούν, στην άκρη, χώρια απ' όλους,
α 24οἱ μὲν δυσομένου Ὑπερίονος, οἱ δ' ἀνιόντος,	α 24άλλοι κατά το ηλιόβγαλμα, στο ηλιοβασίλεμα άλλοι,
α 25ἀντιόων ταύρων τε καὶ ἀρνειῶν ἑκατόμβης.	α 25πλούσια να λάβει προσφορά σε βόδια και κριάρια.
α 26ἔνθ' ὅ γε τέρπετο δαιτὶ παρήμενος· οἱ δὲ δὴ ἄλλοι	α 26Έκατσε εκεί και χαίρονταν με τη θυσία,
α 27Ζηνὸς ἐνὶ μεγάροισιν Ὀλυμπίου ἁθρόοι ἦσαν.	α 27κι οι άλλοι θεοί ήταν όλοι μαζωχτοί στου Δία το παλάτι.
α 28τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·	α 28Κι άρχισε πρώτος των θεών κι ανθρώπων ο πατέρας·
α 29μνήσατο γὰρ κατὰ θυμὸν ἀμύμονος Αἰγίσθοιο,	α 29γιατί έβαλε τον άψεγο τον Αίγισθο στο νου του,
α 30τόν ῥ' Ἀγαμεμνονίδης τηλεκλυτὸς ἔκταν' Ὀρέστης·	α 30που σκότωσε ο κοσμάκουστος Ορέστης τ' Αγαμέμνου.
α 31τοῦ ὅ γ' ἐπιμνησθεὶς ἔπε' ἀθανάτοισι μετηύδα·	α 31Κι έτσι είπε στους λοιπούς θεούς στο νου του φέρνοντάς τον·
α 32«ὢ πόποι, οἷον δή νυ θεοὺς βροτοὶ αἰτιόωνται.	α 32«Ω, κρίμα αλήθεια, οι άνθρωποι με τους θεούς να τα 'χουν,
α 33ἐξ ἡμέων γάρ φασι κάκ' ἔμμεναι· οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ	α 33γιατί θαρρούν πως από μας οι συμφορές τους βρίσκουν,
α 34σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν ὑπὲρ μόρον ἄλγε' ἔχουσιν,	α 34ενώ παθαίνουν μόνοι τους απ' ασυλλογισιά τους,
χωρίς να φταίει η μοίρα τους. Όπως και τώρα, δίχως
α 35ὡς καὶ νῦν Αἴγισθος ὑπὲρ μόρον Ἀτρεΐδαο	α 35να 'ναι γραφτό του, ο Αίγισθος πήρε του γιου τ' Ατρέα
α 36γῆμ' ἄλοχον μνηστήν, τὸν δ' ἔκτανε νοστήσαντα,	α 36το ταίρι, κι όταν γύρισε κι εκείνος στην πατρίδα,
α 37εἰδὼς αἰπὺν ὄλεθρον, ἐπεὶ πρό οἱ εἴπομεν ἡμεῖς,	α 37τον σκότωσε, κι ας ήξερε τι χάρος θα τον λάχει,
α 38Ἑρμείαν πέμψαντες, ἐΰσκοπον Ἀργεϊφόντην,	α 38αφού το φτεροφόρο Ερμή στείλαμε πριν και του 'πε,
α 39μήτ' αὐτὸν κτείνειν μήτε μνάασθαι ἄκοιτιν·	α 39να μην του πάρει τη ζωή, το ταίρι του ν' αφήσει,
α 40ἐκ γὰρ Ὀρέσταο τίσις ἔσσεται Ἀτρεΐδαο,	α 40γιατί θα φτάσει η εκδίκηση τ' Ατρείδη απ' τον Ορέστη
α 41ὁππότ' ἂν ἡβήσῃ τε καὶ ἧς ἱμείρεται αἴης.	α 41σα μεγαλώσει και ποθεί να φτάσει στην πατρίδα.
α 42ὣς ἔφαθ' Ἑρμείας, ἀλλ' οὐ φρένας Αἰγίσθοιο	α 42Έτσι του τα 'λεγε ο Ερμής ποθώντας, το καλό του,
α 43πεῖθ' ἀγαθὰ φρονέων· νῦν δ' ἁθρόα πάντ' ἀπέτεισε.»	α 43μα δεν του γύρισε το νου. Τώρα τα πλέρωσε όλα».
α 44τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·	α 44Τότ' έτσι η φωτοστάλαχτη τ' απάντησε η Παλλάδα
α 45«ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη, ὕπατε κρειόντων,	α 45«Πατέρα μας, του Κρόνου γιε, των επουράνιων πρώτε,
α 46καὶ λίην κεῖνός γε ἐοικότι κεῖται ὀλέθρῳ,	α 46ναι, εκείνος βρήκε θάνατο που του 'πρεπε να λάβει,
α 47ὡς ἀπόλοιτο καὶ ἄλλος ὅτις τοιαῦτά γε ῥέζοι.	α 47κι έτσι κάθε άλλος ας χαθεί που τέτοια κατορθώνει.
α 48ἀλλά μοι ἀμφ' Ὀδυσῆϊ δαΐφρονι δαίεται ἦτορ,	α 48Μα εμένα σχίζεται η καρδιά για το θεϊκό Δυσσέα,
α 49δυσμόρῳ, ὃς δὴ δηθὰ φίλων ἄπο πήματα πάσχει	α 49που χρόνια αλάργα απ' τους δικούς φαρμάκια πίνει ο έρμος,
α 50νήσῳ ἐν ἀμφιρύτῃ, ὅθι τ' ὀμφαλός ἐστι θαλάσσης,	α 50σ' ένα γιαλόκλειστο νησί, στη μέση του πελάγου,
α 51νῆσος δενδρήεσσα, θεὰ δ' ἐν δώματα ναίει,	α 51πολύδεντρο, όπου μια θεά την κατοικιά της έχει,
α 52Ἄτλαντος θυγάτηρ ὀλοόφρονος, ὅς τε θαλάσσης	α 52η θυγατέρα του Άτλαντα, που ξέρει ο διαστρεμμένος
α 53πάσης βένθεα οἶδεν, ἔχει δέ τε κίονας αὐτὸς	α 53το βάθος κάθε θάλασσας και μόνος του σηκώνει
α 54μακράς, αἳ γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἀμφὶς ἔχουσι.	α 54τους ψηλούς στύλους που σε δυο γη κι ουρανό χωρίζουν.
α 55τοῦ θυγάτηρ δύστηνον ὀδυρόμενον κατερύκει,	α 55Η κόρη εκείνου τον κρατά το δόλιο, κι ας λυπάται,
α 56αἰεὶ δὲ μαλακοῖσι καὶ αἱμυλίοισι λόγοισι	α 56κι όλο με τα μαργιόλικα και τα γλυκά της λόγια
α 57θέλγει, ὅπως Ἰθάκης ἐπιλήσεται· αὐτὰρ Ὀδυσσεύς,	α 57νύχτα και μέρα τον πλανά το Θιάκι να ξεχάσει.
α 58ἱέμενος καὶ καπνὸν ἀποθρῴσκοντα νοῆσαι	α 58Μα ο Δυσσέας και καπνό ποθεί να ιδεί απ' αγνάντια
α 59ἧς γαίης, θανέειν ἱμείρεται. οὐδέ νυ σοί περ	α 59να βγαίνει απ' την πατρίδα του ψηλά κι ας ξεψυχήσει.
α 60ἐντρέπεται φίλον ἦτορ, Ὀλύμπιε; οὔ νύ τ' Ὀδυσσεὺς	α 60Κι αχ, μήτε εσένα δε λυγάει, Ολύμπιε, η καρδιά σου.
α 61Ἀργείων παρὰ νηυσὶ χαρίζετο ἱερὰ ῥέζων	α 61Μήπως δε σε καλόπιανε στ' αργίτικα καράβια
α 62Τροίῃ ἐν εὐρείῃ; τί νύ οἱ τόσον ὠδύσαο, Ζεῦ;»	α 62κοντά ο Δυσσέας, στην πλατιά την Τροία, με θυσίες;
Έτσι λοιπόν τι κάκιωσες μαζί του τώρα, Δία;»
α 63τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·	α 63Κι ο Δίας της απάντησε ο συγνεφοσυνάχτης˙
α 64«τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων.	α 64«Παιδί μου, πώς σου ξέφυγαν τα λόγια αυτά απ' το στόμα;
α 65πῶς ἂν ἔπειτ' Ὀδυσῆος ἐγὼ θείοιο λαθοίμην,	α 65Πώς να ξεχάσω το θεϊκό Δυσσέα δίχως λόγο,
α 66ὃς περὶ μὲν νόον ἐστὶ βροτῶν, περὶ δ' ἱρὰ θεοῖσιν	α 66που δεν τον φτάνει άλλος κανείς στη γνώση, και θυσίες
α 67ἀθανάτοισιν ἔδωκε, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν;	α 67πρόσφερε πλήθες στους θεούς που κατοικούν στα ουράνια;
α 68ἀλλὰ Ποσειδάων γαιήοχος ἀσκελὲς αἰὲν	α 68Μόν' ένα πάθος άσβηστο κρατάει ο Κοσμοσείστης
α 69Κύκλωπος κεχόλωται, ὃν ὀφθαλμοῦ ἀλάωσεν,	α 69μαζί του για τον Κύκλωπα, που του 'βγαλε το μάτι,
α 70ἀντίθεον Πολύφημον, ὅου κράτος ἐστὶ μέγιστον	α 70το γιο του τον Πολύφημο πόχει την πρώτη αξία
α 71πᾶσιν Κυκλώπεσσι· Θόωσα δέ μιν τέκε νύμφη,	α 71στους Κύκλωπες. Η Θόωσα τον έκαμε η νεράιδα,
α 72Φόρκυνος θυγάτηρ, ἁλὸς ἀτρυγέτοιο μέδοντος,	α 72κόρη του Φόρκυνα, άρχοντα του αστέρευτου πελάγου,
α 73ἐν σπέεσι γλαφυροῖσι Ποσειδάωνι μιγεῖσα.	α 73σε μια σπηλιά σαν πλάγιασε σιμά στον Ποσειδώνα.
α 74ἐκ τοῦ δὴ Ὀδυσῆα Ποσειδάων ἐνοσίχθων	α 74Γι' αυτό από τότε ο Σαλευτής του κόσμου, απ' την πατρίδα
α 75οὔ τι κατακτείνει, πλάζει δ' ἀπὸ πατρίδος αἴης.	α 75αλάργα το Δυσσέα τραβά, μα δεν τον θανατώνει.
α 76ἀλλ' ἄγεθ' ἡμεῖς οἵδε περιφραζώμεθα πάντες	α 76Μόν' ας σκεφτούμε όλοι οι λοιποί θεοί πώς θα γυρίσει.
α 77νόστον, ὅπως ἔλθῃσι· Ποσειδάων δὲ μεθήσει	α 77Θ' αφήσει πια το πάθος του γι' αυτόν ο Ποσειδώνας,
α 78ὃν χόλον· οὐ μὲν γάρ τι δυνήσεται ἀντία πάντων	α 78γιατί μονάχος δεν μπορεί, στους αθανάτους όλους
α 79ἀθανάτων ἀέκητι θεῶν ἐριδαινέμεν οἶος.»	α 79ενάντια, να φιλονικά χωρίς το θέλημά τους».
α 80τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·	α 80Τότε έτσι η λιοπερίχυτη τ' απάντησε η Παλλάδα
α 81«ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη, ὕπατε κρειόντων,	α 81«Πατέρα μας, του Κρόνου γιε, των επουράνιων πρώτε,
α 82εἰ μὲν δὴ νῦν τοῦτο φίλον μακάρεσσι θεοῖσι,	α 82αν στους μακαριστούς θεούς αυτό πια τώρα αρέσει
α 83νοστῆσαι Ὀδυσῆα πολύφρονα ὅνδε δόμονδε,	α 83στο σπίτι του ο βαθύγνωμος Δυσσέας να γυρίσει,
α 84Ἑρμείαν μὲν ἔπειτα, διάκτορον Ἀργεϊφόντην,	α 84τότε το φτεροφόρο Ερμή να στείλουμε τον Κράχτη
α 85νῆσον ἐς Ὠγυγίην ὀτρύνομεν, ὄφρα τάχιστα	α 85στης Ωγυγίας το νησί τρεχάτος να μηνύσει
α 86νύμφῃ ἐϋπλοκάμῳ εἴπῃ νημερτέα βουλήν,	α 86στη νύφη, τη λαμπρόμαλλη την άσειστη βουλή μας,
α 87νόστον Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος, ὥς κε νέηται.	α 87πως θα γυρίσει ο τολμηρός Δυσσέας στην πατρίδα.
α 88αὐτὰρ ἐγὼν Ἰθάκηνδε ἐλεύσομαι, ὄφρα οἱ υἱὸν	α 88Εγώ όμως τον Τηλέμαχο θα πάω να βρω στο Θιάκι,
α 89μᾶλλον ἐποτρύνω καί οἱ μένος ἐν φρεσὶ θείω,	α 89θάρρος να βάλω πιο πολύ και τόλμη στην καρδιά του,
α 90εἰς ἀγορὴν καλέσαντα κάρη κομόωντας Ἀχαιοὺς	α 90τους παινεμένους Αχαιούς σε σύνοδο να κράξει
α 91πᾶσι μνηστήρεσσιν ἀπειπέμεν, οἵ τέ οἱ αἰεὶ	α 91και στους Μνηστήρες να τους πει να φύγουν πια, που χρόνια
α 92μῆλ' ἁδινὰ σφάζουσι καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς.	α 92του σφάζουν κοπαδίσια αρνιά και τραχηλάτα βόδια·
α 93πέμψω δ' ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαθόεντα	α 93να πάει στη Σπάρτη θα του πω και στην πλατιά την Πύλο
α 94νόστον πευσόμενον πατρὸς φίλου, ἤν που ἀκούσῃ,	α 94κάπου για του πατέρα του το γυρισμό να μάθει,
α 95ἠδ' ἵνα μιν κλέος ἐσθλὸν ἐν ἀνθρώποισιν ἔχῃσιν.»	α 95κι έτσι στον κόσμο αθάνατο να μείνει τ' όνομά του».
α 96ὣς εἰποῦσ' ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,	α 96Είπε κι αμέσως έδεσε στα πόδια τα σαντάλια,
α 97ἀμβρόσια χρύσεια, τά μιν φέρον ἠμὲν ἐφ' ὑγρὴν	α 97χρυσά κι αιώνια, που μαζί με την πνοή του ανέμου
α 98ἠδ' ἐπ' ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῇσ' ἀνέμοιο.	α 98παντού, σε ατέλειωτες στεριές, και πέλαγα την πάνε.
α 99εἵλετο δ' ἄλκιμον ἔγχος, ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ,	α 99Κι άδραξε το μεγάλο της πολεμικό κοντάρι
α 100βριθὺ μέγα στιβαρόν, τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶν	α 100βαρύ, γερό, με κοφτερή μπροστά χαλκένια μύτη,
α 101ἡρώων, τοῖσίν τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη,	α 101που σαν το σείνει, παραλεί των μαχητών τους λόχους,
α 102βῆ δὲ κατ' Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασα,	α 102όσους η κόρη οχτρεύεται του ανίκητου πατέρα.
α 103στῆ δ' Ἰθάκης ἐνὶ δήμῳ ἐπὶ προθύροισ' Ὀδυσῆος,	α 103Χύθηκε τότε απ' την κορφή την Ολυμπίσια κάτω
α 104οὐδοῦ ἐπ' αὐλείου· παλάμῃ δ' ἔχε χάλκεον ἔγχος,	α 104κι ευτύς στο Θιάκι βρέθηκε και στου Δυσσέα εστάθη
α 105εἰδομένη ξείνῳ, Ταφίων ἡγήτορι, Μέντῃ.	α 105τα πρωτοπόρτια, στης αυλής απάνω το κατώφλι,
α 106εὗρε δ' ἄρα μνηστῆρας ἀγήνορας· οἱ μὲν ἔπειτα	α 106κρατώντας το χαλκόδετο κοντάρι της στο χέρι,
α 107πεσσοῖσι προπάροιθε θυράων θυμὸν ἔτερπον,	α 107παρόμοια με τον αρχηγό των Ταφιωτών, το Μέντη.
α 108ἥμενοι ἐν ῥινοῖσι βοῶν, οὓς ἔκτανον αὐτοί.	α 108Τους φαντασμένους βρήκε εκεί Μνηστήρες που στις πόρτες
α 109κήρυκες δ' αὐτοῖσι καὶ ὀτρηροὶ θεράποντες	α 109μπροστά το ζάρι παίζανε, την ώρα να σκοτώνουν,
αράδα απάνω σε βοδιών τομάρια καθισμένοι
που 'χαν σφαγμένα μόνοι τους. Κι οι παραγιοί κι οι κράχτες
α 110οἱ μὲν ἄρ' οἶνον ἔμισγον ἐνὶ κρητῆρσι καὶ ὕδωρ,	α 110άλλοι κρασί νερώνανε γι' αυτούς μες στα κροντήρια,
α 111οἱ δ' αὖτε σπόγγοισι πολυτρήτοισι τραπέζας	α 111κι άλλοι, με τα πολύτρυπα σφουγγάρια, τα τραπέζια
α 112νίζον καὶ πρότιθεν, τοὶ δὲ κρέα πολλὰ δατεῦντο.	α 112καθάριζαν και τα 'στρωναν, κι άλλοι έκοβαν το κρέας.
α 113τὴν δὲ πολὺ πρῶτος ἴδε Τηλέμαχος θεοειδής·	α 113Πρώτος ο θεοπρόσωπος Τηλέμαχος την είδε.
α 114ἧστο γὰρ ἐν μνηστῆρσι φίλον τετιημένος ἦτορ,	α 114Κάθονταν με βαριά καρδιά στον κύκλο των Μνηστήρων
α 115ὀσσόμενος πατέρ' ἐσθλὸν ἐνὶ φρεσίν, εἴ ποθεν ἐλθὼν	α 115κι ο νους του συλλογίζονταν τον ακριβό γονιό του,
α 116μνηστήρων τῶν μὲν σκέδασιν κατὰ δώματα θείη,	α 116να 'ρθει από κάπου σπίτι του να διώξει τους Μνηστήρες
α 117τιμὴν δ' αὐτὸς ἔχοι καὶ κτήμασιν οἷσιν ἀνάσσοι.	α 117και την αρχή στα χέρια του να πάρει και το βιος του.
α 118τὰ φρονέων μνηστῆρσι μεθήμενος εἴσιδ' Ἀθήνην,	α 118Σαν τέτοια εκεί που κάθουνταν μαζί τους συλλογιούνταν
α 119βῆ δ' ἰθὺς προθύροιο, νεμεσσήθη δ' ἐνὶ θυμῷ	α 119κι αντίκρισε την Αθηνά. Στην πόρτα ολόισα τρέχει,
α 120ξεῖνον δηθὰ θύρῃσιν ἐφεστάμεν· ἐγγύθι δὲ στὰς	α 120γιατί του φάνηκε βαρύ να στέκει απ' ώρα ο ξένος.
α 121χεῖρ' ἕλε δεξιτερὴν καὶ ἐδέξατο χάλκεον ἔγχος,	α 121Κοντά του πάει και στάθηκε και του 'πιασε το χέρι,
α 122καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·	α 122του πήρε και το χάλκινο κοντάρι που κρατούσε,
α 123«χαῖρε, ξεῖνε, παρ' ἄμμι φιλήσεαι· αὐτὰρ ἔπειτα	α 123κι έτσι με λόγια πεταχτά του μίλησε και του 'πε·
α 124δείπνου πασσάμενος μυθήσεαι ὅττεό σε χρή.»	α 124«Ω ξένε, καλώς όρισες. Το σπίτι μας δικό σου,
α 125ὣς εἰπὼν ἡγεῖθ', ἡ δ' ἕσπετο Παλλὰς Ἀθήνη.	α 125κι όταν δειπνήσεις έπειτα λες την ανάγκη πόχεις».
α 126οἱ δ' ὅτε δή ῥ' ἔντοσθεν ἔσαν δόμου ὑψηλοῖο,	α 126Είπε, και κίνησε μπροστά κι η Αθηνά ακλουθούσε.
α 127ἔγχος μέν ῥ' ἔστησε φέρων πρὸς κίονα μακρὴν	α 127Κι όταν αμέσως μπήκανε μες στο ψηλό παλάτι
α 128δουροδόκης ἔντοσθεν ἐϋξόου, ἔνθα περ ἄλλα	α 128σταίνει ο Τηλέμαχος κοντά στο στύλο το κοντάρι,
α 129ἔγχε' Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ἵστατο πολλά,	α 129μες στην ομορφοσκάλιστη κονταροθήκη, που 'χε
α 130αὐτὴν δ' ἐς θρόνον εἷσεν ἄγων, ὑπὸ λῖτα πετάσσας,	α 130κι άλλα κοντάρια εκεί πολλά του τολμηρού Δυσσέα,
α 131καλὸν δαιδάλεον· ὑπὸ δὲ θρῆνυς ποσὶν ἦεν.	α 131κι οδήγησε την Αθηνά σ' ένα θρονί να κάτσει
α 132πὰρ δ' αὐτὸς κλισμὸν θέτο ποικίλον, ἔκτοθεν ἄλλων	α 132όμορφο, ψιλοδούλευτο - λινό σεντόνι κάτω
α 133μνηστήρων, μὴ ξεῖνος ἀνιηθεὶς ὀρυμαγδῷ	α 133απλώνοντας - που 'χε σκαμνί για ν' ακουμπούν τα πόδια.
Κοντά της έβαλε σκαμνί κι ο ίδιος σκαλισμένο,
α 134δείπνῳ ἀηδήσειεν, ὑπερφιάλοισι μετελθών,	α 134απ' τους Μνηστήρες χωριστά να μην πλαντάξει ο ξένος
α 135ἠδ' ἵνα μιν περὶ πατρὸς ἀποιχομένοιο ἔροιτο.	α 135με τον πολύ τους θόρυβο και το φαΐ μπουχτίσει,
που τους χωριάτες έσμιξε, και να μπορέσει ακόμα
για τον ξενιτεμένο του πατέρα να ρωτήσει.
α 136χέρνιβα δ' ἀμφίπολος προχόῳ ἐπέχευε φέρουσα	α 136Μια παρακόρη με χρυσό πεντάμορφο λαγήνι
α 137καλῇ χρυσείῃ, ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος,	α 137νερό τους χύνει να νιφτούν σε μια αργυρή λεκάνη,
α 138νίψασθαι· παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.	α 138κι εμπρός, του μάκρου, σκαλιστό τούς έστρωσε τραπέζι.
α 139σῖτον δ' αἰδοίη ταμίη παρέθηκε φέρουσα,	α 139Ψωμιά τους έφερε έπειτα και η σεβαστή οικονόμα
α 140εἴδατα πόλλ' ἐπιθεῖσα, χαριζομένη παρεόντων·	α 140κι άλλα προσφάγια πληθερά, μετά χαράς ό,τι είχε.
α 141δαιτρὸς δὲ κρειῶν πίνακας παρέθηκεν ἀείρας	α 141Κι ο σιτιστής λογής ψητά, σηκώνοντας σε δίσκους,
α 142παντοίων, παρὰ δέ σφι τίθει χρύσεια κύπελλα,	α 142τους έφερε κι ολόχρυσα τους έβαλε ποτήρια,
α 143κῆρυξ δ' αὐτοῖσιν θάμ' ἐπῴχετο οἰνοχοεύων.	α 143κι ο κεραστής νοιαζόντανε συχνά και τους κερνούσε.
α 144ἐς δ' ἦλθον μνηστῆρες ἀγήνορες· οἱ μὲν ἔπειτα	α 144Μπήκανε κι οι περήφανοι Μνηστήρες κι όλοι αράδα
α 145ἑξείης ἕζοντο κατὰ κλισμούς τε θρόνους τε.	α 145πήγαν αμέσως στα θρονιά και στα σκαμνιά να κάτσουν.
α 146τοῖσι δὲ κήρυκες μὲν ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευαν,	α 146Κι εκεί νερό τους έχυναν στα χέρια τους οι κράχτες
α 147σῖτον δὲ δμῳαὶ παρενήεον ἐν κανέοισι,	α 147και σε πανέρια τα ψωμιά οι σκλάβες κουβαλούσαν,
α 148κοῦροι δὲ κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο.	α 148κι οι νιοι ως τα χείλια με πιοτό γεμίζαν τα κροντήρια,
α 149οἱ δ' ἐπ' ὀνείαθ' ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.	α 149Κι αυτοί στα έτοιμα άπλωναν φαγιά στρωμένα εμπρός τους.
α 150αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο	α 150Κι όταν πια τέλος χόρτασαν καλά με φαγοπότι,
α 151μνηστῆρες, τοῖσιν μὲν ἐνὶ φρεσὶν ἄλλα μεμήλει,	α 151στο νου τους έβαλᾳν χορό ν' αρχίσουν και τραγούδι,
α 152μολπή τ' ὀρχηστύς τε· τὰ γάρ τ' ἀναθήματα δαιτός.	α 152πού 'ναι στολίδια του γλεντιού. Και τη γλυκιά κιθάρα
α 153κῆρυξ δ' ἐν χερσὶν κίθαριν περικαλλέα θῆκε	α 153ο κράχτης πήγε κι έβαλε στα χέρια του Φημίου,
α 154Φημίῳ, ὅς ῥ' ἤειδε παρὰ μνηστῆρσιν ἀνάγκῃ.	α 154που τραγουδούσε στανικώς στον κύκλο των μνηστήρων.
α 155ἦ τοι ὁ φορμίζων ἀνεβάλλετο καλὸν ἀείδειν,	α 155Κι ενώ την ταίριαζε όμορφο ν' αρχίσει ένα τραγούδι
α 156αὐτὰρ Τηλέμαχος προσέφη γλαυκῶπιν Ἀθήνην,	α 156έτσι έλεγε ο Τηλέμαχος στην Αθηνά, κοντά της
α 157ἄγχι σχὼν κεφαλήν, ἵνα μὴ πευθοίαθ' οἱ ἄλλοι·	α 157σκύβοντας το κεφάλι του, να μην ακούσουν άλλοι·
α 158«ξεῖνε φίλ', ἦ καί μοι νεμεσήσεαι ὅττι κεν εἴπω;	α 158«Καλέ μου ξένε κάτι τι θα πω και μη θυμώσεις·
α 159τούτοισιν μὲν ταῦτα μέλει, κίθαρις καὶ ἀοιδή,	α 159να για τι νοιάζουνται όλοι αυτοί, κιθάρα και τραγούδι,
α 160ῥεῖ', ἐπεὶ ἀλλότριον βίοτον νήποινον ἔδουσιν,	α 160χαρά τους που το ξένο βιος απλέρωτο έτσι τρώνε
α 161ἀνέρος, οὗ δή που λεύκ' ὀστέα πύθεται ὄμβρῳ	α 161ανθρώπου που στις ερημιές σαπίζουν σκορπισμένα
α 162κείμεν' ἐπ' ἠπείρου, ἢ εἰν ἁλὶ κῦμα κυλίνδει.	α 162τα κόκαλά του απ' τη βροχή, για τα κυλάει το κύμα
α 163εἰ κεῖνόν γ' Ἰθάκηνδε ἰδοίατο νοστήσαντα,	α 163στη θάλασσα. Κι αν άξαφνα τον έβλεπαν στο Θιάκι
α 164πάντες κ' ἀρησαίατ' ἐλαφρότεροι πόδας εἶναι	α 164να φτάσει, θα 'θελαν φτερά στα πόδια κάλλιο να 'χουν
α 165ἢ ἀφνειότεροι χρυσοῖό τε ἐσθῆτός τε.	α 165παρά του κόσμου τ' αγαθά, χρυσάφι και στολίδια.
α 166νῦν δ' ὁ μὲν ὣς ἀπόλωλε κακὸν μόρον, οὐδέ τις ἥμιν	α 166Μα τώρα εκείνος χάθηκε πικρά, κι ούτε άλλη μένει
α 167θαλπωρή, εἴ πέρ τις ἐπιχθονίων ἀνθρώπων	α 167για μας ελπίδα, αν και πολλοί πως θα γυρίσει λένε.
α 168φῇσιν ἐλεύσεσθαι· τοῦ δ' ὤλετο νόστιμον ἦμαρ.	α 168Αχ, πάει, για πάντα χάθηκε του γυρισμού του η μέρα.
α 169ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·	α 169Μόν' έλα πες μου τώρα αυτό και την αλήθεια μίλα.
α 170τίς πόθεν εἰς ἀνδρῶν; πόθι τοι πόλις ἠδὲ τοκῆες;	α 170Ποιος είσαι; Ποιος ο τόπος σου. Πού κάθονται οι γονιοί σου;
α 171ὁπποίης τ' ἐπὶ νηὸς ἀφίκεο; πῶς δέ σε ναῦται	α 171Με τι καράβι ήρθες εδώ; Πώς σ' έφεραν οι ναύτες
α 172ἤγαγον εἰς Ἰθάκην; τίνες ἔμμεναι εὐχετόωντο;	α 172στο Θιάκι; Ποια παινεύονταν πώς ήταν παλικάρια;
α 173οὐ μὲν γάρ τί σε πεζὸν ὀΐομαι ἐνθάδ' ἱκέσθαι.	α 173Γιατί θαρρώ περπατηχτός στο Θιάκι πως δεν ήρθες.
α 174καί μοι τοῦτ' ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄφρ' ἐῢ εἰδῶ,	α 174Και τούτο ξήγα μου σωστά καλά να καταλάβω,
α 175ἠὲ νέον μεθέπεις, ἦ καὶ πατρώϊός ἐσσι	α 175αν είσαι φίλος πατρικός και τώρα μόλις ήρθες.
α 176ξεῖνος, ἐπεὶ πολλοὶ ἴσαν ἀνέρες ἡμέτερον δῶ	α 176Γιατί πολλοί στο σπίτι μας ξένοι μάς ήρθαν κι άλλοι,
α 177ἄλλοι, ἐπεὶ καὶ κεῖνος ἐπίστροφος ἦν ἀνθρώπων.»	α 177γιατί ήταν κι ο πατέρας μου με κόσμο γνωρισμένος».
α 178τὸν δ' αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·	α 178Τότ' έτσι η φωτοστάλαχτη τ' απάντησε η Παλλάδα
α 179«τοιγὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μάλ' ἀτρεκέως ἀγορεύσω.	α 179«Μετά χαράς σου εγώ όλα αυτά θα σου τα πω όπως είναι.
α 180Μέντης Ἀγχιάλοιο δαΐφρονος εὔχομαι εἶναι	α 180Ο Μέντης τ' Αγχιάλου ο γιος παινεύομαι πως είμαι
α 181υἱός, ἀτὰρ Ταφίοισι φιληρέτμοισιν ἀνάσσω.	α 181και τους Ταφιώτες κυβερνώ τους θαλασσοθρεμμένους
α 182νῦν δ' ὧδε ξὺν νηῒ κατήλυθον ἠδ' ἑτάροισι,	α 182τώρα, και πάω σ' αλλόγλωσσους ανθρώπους, στην Τεμέση,
α 183πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον ἐπ' ἀλλοθρόους ἀνθρώπους,	α 183τη θάλασσα αρμενίζοντας, χαλκό να πάρω εκείθε.
α 184ἐς Τεμέσην μετὰ χαλκόν, ἄγω δ' αἴθωνα σίδηρον.	α 184Μακριά απ' την πόλη το γοργό καράβι σύραμε όξω,
α 185νηῦς δέ μοι ἥδ' ἕστηκεν ἐπ' ἀγροῦ νόσφι πόληος,	α 185κάτω απ' το δασωμένο Νιο, στου Ρείθρου το λιμάνι.
α 186ἐν λιμένι Ῥείθρῳ, ὑπὸ Νηΐῳ ὑλήεντι.	α 186Είμαστε φίλοι πατρικοί κι οι δυο μας από πρώτα,
α 187ξεῖνοι δ' ἀλλήλων πατρώϊοι εὐχόμεθ' εἶναι	α 187κι αν πας στο γερομαχητή Λαέρτη ρώτησέ τον,
α 188ἐξ ἀρχῆς, εἴ πέρ τε γέροντ' εἴρηαι ἐπελθὼν	α 188που λένε πως δεν έρχεται στη χώρα πια ποτέ του,
α 189Λαέρτην ἥρωα, τὸν οὐκέτι φασὶ πόλινδε	α 189μόν' ζει μακριά στην εξοχή με πίκρες και φαρμάκια,
α 190ἔρχεσθ', ἀλλ' ἀπάνευθεν ἐπ' ἀγροῦ πήματα πάσχειν	α 190μαζί με μια γερόντισσα δούλα, που το τραπέζι
α 191γρηῒ σὺν ἀμφιπόλῳ, ἥ οἱ βρῶσίν τε πόσιν τε	α 191του στρώνει και φαΐ κρασί του βάζει, όταν του κόψει
α 192παρτιθεῖ, εὖτ' ἄν μιν κάματος κατὰ γυῖα λάβῃσιν	α 192τα γόνατά του η κούραση, την ώρα που ανεβαίνει
α 193ἑρπύζοντ' ἀνὰ γουνὸν ἀλῳῆς οἰνοπέδοιο.	α 193σέρνοντας πάνω σε κορφές αμπελοφυτεμένες.
α 194νῦν δ' ἦλθον· δὴ γάρ μιν ἔφαντ' ἐπιδήμιον εἶναι,	α 194Κι ήρθα γιατί μου λέγανε πως γύρισε ο Δυσσέας,
α 195σὸν πατέρ'· ἀλλά νυ τόν γε θεοὶ βλάπτουσι κελεύθου.	α 195μα να, οι αθάνατοι θεοί το δρόμο του εμποδίζουν.
α 196οὐ γάρ πω τέθνηκεν ἐπὶ χθονὶ δῖος Ὀδυσσεύς,	α 196Γιατί δεν πέθανε ο θεϊκός Δυσσέας, όχι ακόμα,
α 197ἀλλ' ἔτι που ζωὸς κατερύκεται εὐρέϊ πόντῳ,	α 197μόν' κάπου ζει στης θάλασσας τα πλάτια αποκλεισμένος,
α 198νήσῳ ἐν ἀμφιρύτῃ, χαλεποὶ δέ μιν ἄνδρες ἔχουσιν,	α 198σ' ένα αφροκύκλωτο νησί κι εκεί τον εμποδίζουν
α 199ἄγριοι, οἵ που κεῖνον ἐρυκανόωσ' ἀέκοντα.	α 199άντρες κακοί κι ανήμεροι, θέλει δε θέλει εκείνος.
α 200αὐτὰρ νῦν τοι ἐγὼ μαντεύσομαι, ὡς ἐνὶ θυμῷ	α 200Μα θα σου προφητέψω εγώ, καθώς μέσα στο νου μου
α 201ἀθάνατοι βάλλουσι καὶ ὡς τελέεσθαι ὀΐω,	α 201μου δίνουν φώτιση οι θεοί κι όπως θαρρώ θα γίνουν,
α 202οὔτε τι μάντις ἐὼν οὔτ' οἰωνῶν σάφα εἰδώς.	α 202κι από σημάδια ας μην κρατώ, προφήτης ας μην είμαι.
α 203οὔ τοι ἔτι δηρόν γε φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης	α 203Αλάργα απ' την πατρίδα του καιρό δε θα 'ναι ακόμα,
α 204ἔσσεται, οὐδ' εἴ πέρ τε σιδήρεα δέσματ' ἔχῃσι·	α 204κι αν το κορμί του με δεσμά το δέσουν σιδερένια.
α 205φράσσεται ὥς κε νέηται, ἐπεὶ πολυμήχανός ἐστιν.	α 205Ως είναι πολυμήχανος, θα βρει να φύγει τρόπο.
α 206ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον,	α 206Μόν' έλα πες μου τώρα αυτό και την αλήθεια μίλα
α 207εἰ δὴ ἐξ αὐτοῖο τόσος πάϊς εἰς Ὀδυσῆος.	α 207αν είσαι του Δυσσέα γιος τόσο μεγάλο αγόρι.
α 208αἰνῶς μὲν κεφαλήν τε καὶ ὄμματα καλὰ ἔοικας	α 208Πολύ του μοιάζεις στ' όμορφο κεφάλι και στα μάτια,
α 209κείνῳ, ἐπεὶ θαμὰ τοῖον ἐμισγόμεθ' ἀλλήλοισι,	α 209γιατί συχνά ανταμώναμε πριν φύγει για την Τροία,
α 210πρίν γε τὸν ἐς Τροίην ἀναβήμεναι, ἔνθα περ ἄλλοι	α 210όπου πολλοί ξεκίνησαν των Αργιτών οι πρώτοι
α 211Ἀργείων οἱ ἄριστοι ἔβαν κοίλῃσ' ἐνὶ νηυσίν·	α 211οπλαρχηγοί με τα βαθιά καράβια. Μα από τότε
α 212ἐκ τοῦ δ' οὔτ' Ὀδυσῆα ἐγὼν ἴδον οὔτ' ἐμὲ κεῖνος.»	α 212δεν είδα τον Δυσσέα πια, μήτε και μένα εκείνος».
α 213τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·	α 213Τότ' έτσι πάλε ο συνετός Τηλέμαχος της είπε·
α 214«τοιγὰρ ἐγώ τοι, ξεῖνε, μάλ' ἀτρεκέως ἀγορεύσω.	α 214«Μετά χαράς σου, ξένε, αυτά θα σου τα πω όπως είναι.
α 215μήτηρ μέν τέ μέ φησι τοῦ ἔμμεναι, αὐτὰρ ἐγώ γε	α 215Γιος του πως είμαι η μάνα μου μου λέει, μα εγώ δεν ξέρω,
α 216οὐκ οἶδ'· οὐ γάρ πώ τις ἑὸν γόνον αὐτὸς ἀνέγνω.	α 216γιατί κανείς τη φύτρα του δεν τη γνωρίζει ο ίδιος.
α 217ὡς δὴ ἐγώ γ' ὄφελον μάκαρός νύ τευ ἔμμεναι υἱὸς	α 217Μακάρι να 'μουν γιος κι εγώ ανθρώπου ευτυχισμένου
α 218ἀνέρος, ὃν κτεάτεσσιν ἑοῖσ' ἔπι γῆρας ἔτετμε.	α 218που βρίσκουν τα γεράματα μες στα πολλά αγαθά του.
α 219νῦν δ' ὃς ἀποτμότατος γένετο θνητῶν ἀνθρώπων,	α 219Μα τώρα απ' τον πιο δύστυχο που βρέθηκε στον κόσμο
α 220τοῦ μ' ἔκ φασι γενέσθαι, ἐπεὶ σύ με τοῦτ' ἐρεείνεις.»	α 220μου λένε πως γεννήθηκα, γι' αυτό σαν μ' εξετάζεις».
α 221τὸν δ' αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·	α 221Τότ' έτσι η λιοπερίχυτη θεά Παλλάδα του 'πε·
α 222«οὐ μέν τοι γενεήν γε θεοὶ νώνυμνον ὀπίσσω	α 222«Δε θα ξεγράψουν οι θεοί στο τέλος τη γενιά σου,
α 223θῆκαν, ἐπεὶ σέ γε τοῖον ἐγείνατο Πηνελόπεια.	α 223τέτοιονε αφού σε γέννησε η Πηνελόπη εσένα.
α 224ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·	α 224Μόν' έλα ξήγα μου κι αυτό και την αλήθεια πες μου.
α 225τίς δαίς, τίς δὲ ὅμιλος ὅδ' ἔπλετο; τίπτε δέ σε χρεώ;	α 225Αυτός τι κόσμος; Τι φαγιά; Για ποιο σκοπό τα θέλεις;
α 226εἰλαπίνη ἦε γάμος; ἐπεὶ οὐκ ἔρανος τάδε γ' ἐστίν,	α 226Ξεφάντωση έχεις ή χαρές; Σαν έρανος δε μοιάζει.
α 227ὥς τέ μοι ὑβρίζοντες ὑπερφιάλως δοκέουσι	α 227Μου φαίνονται στο σπίτι σου πως ήρθαν χαροκόποι
α 228δαίνυσθαι κατὰ δῶμα. νεμεσσήσαιτό κεν ἀνὴρ	α 228κι αχόρταγα χαραμοτρών, κι αν άνθρωπος με γνώση
α 229αἴσχεα πόλλ' ὁρόων, ὅς τις πινυτός γε μετέλθοι.»	α 229έβλεπε αυτές τους τις μπομπές θα ξάναβε ο θυμός του».
α 230τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·	α 230Τότε έτσι πάλε ο συνετός Τηλέμαχος της είπε·
α 231«ξεῖν', ἐπεὶ ἂρ δὴ ταῦτά μ' ἀνείρεαι ἠδὲ μεταλλᾷς,	α 231«Ξένε, γι' αυτά σαν με ρωτάς θα σου τα πω ν' ακούσεις.
α 232μέλλεν μέν ποτε οἶκος ὅδ' ἀφνειὸς καὶ ἀμύμων	α 232Αυτό το σπίτι αρχοντικό κι ευτυχισμένο θα 'ταν
α 233ἔμμεναι, ὄφρ' ἔτι κεῖνος ἀνὴρ ἐπιδήμιος ἦεν·	α 233ανίσως στην πατρίδα του βρισκότανε ο Δυσσέας.
α 234νῦν δ' ἑτέρως ἐβόλοντο θεοὶ κακὰ μητιόωντες,	α 234Μα αλλιώς το θέλανε οι θεοί από κακή των γνώμη,
α 235οἳ κεῖνον μὲν ἄϊστον ἐποίησαν περὶ πάντων	α 235που μόνο εκείνον άφαντο τον έκαμαν απ' όλους.
α 236ἀνθρώπων, ἐπεὶ οὔ κε θανόντι περ ὧδ' ἀκαχοίμην,	α 236Γιατί έτσι εγώ δεν θα 'κλαιγα το θάνατό του τόσο
α 237εἰ μετὰ οἷσ' ἑτάροισι δάμη Τρώων ἐνὶ δήμῳ,	α 237μες στο στρατό του αν έχανε στην Τροία τη ζωή του,
α 238ἠὲ φίλων ἐν χερσίν, ἐπεὶ πόλεμον τολύπευσε.	α 238ή, σαν απόσωσε η σφαγή, στα χέρια των δικών του.
α 239τῶ κέν οἱ τύμβον μὲν ἐποίησαν Παναχαιοί,	α 239Τότε οι Παναχαιοί ψηλό θα του 'σταιναν μνημούρι
α 240ἠδέ κε καὶ ᾧ παιδὶ μέγα κλέος ἤρατ' ὀπίσσω.	α 240και δόξα πίσω θ' άφηνε μεγάλη στο παιδί του.
α 241νῦν δέ μιν ἀκλειῶς Ἅρπυιαι ἀνηρέψαντο·	α 241Μα τώρα αυτόν αδόξαστα τον άρπαξαν οι Λάμιες
α 242οἴχετ' ἄϊστος ἄπυστος, ἐμοὶ δ' ὀδύνας τε γόους τε	α 242κι άφᾳντος πάει κι ανάκουστος, αφήνοντας σε μένα
α 243κάλλιπεν· οὐδέ τι κεῖνον ὀδυρόμενος στεναχίζω	α 243τις πίκρες και τα βάσανα. Και μήτε αυτόν μονάχα
α 244οἶον, ἐπεί νύ μοι ἄλλα θεοὶ κακὰ κήδε' ἔτευξαν.	α 244θρηνώ, γιατί οι αθάνατοι κι άλλα μου δώσαν πάθια.
α 245ὅσσοι γὰρ νήσοισιν ἐπικρατέουσιν ἄριστοι,	α 245Γιατί όσοι ορίζουν στα νησιά κι απ' όλους είναι οι πρώτοι
α 246Δουλιχίῳ τε Σάμῃ τε καὶ ὑλήεντι Ζακύνθῳ,	α 246στη δασωμένη Ζάκυνθο, στη Σάμη, στο Δουλίχι,
α 247ἠδ' ὅσσοι κραναὴν Ἰθάκην κάτα κοιρανέουσι,	α 247κι εδώ όλα τ' αρχοντόπουλα στο βραχωμένο Θιάκι,
α 248τόσσοι μητέρ' ἐμὴν μνῶνται, τρύχουσι δὲ οἶκον.	α 248όλοι ζητούν τη μάνα μου και καταλούν το βιος μου.
α 249ἡ δ' οὔτ' ἀρνεῖται στυγερὸν γάμον οὔτε τελευτὴν	α 249Και μήτε τ' όχι λέει αυτή στον άχαρο το γάμο,
α 250ποιῆσαι δύναται· τοὶ δὲ φθινύθουσιν ἔδοντες	α 250μήτε μπορεί να παντρευτεί. Κι έτσι όλοι αυτοί μου σβήνουν
α 251οἶκον ἐμόν· τάχα δή με διαῤῥαίσουσι καὶ αὐτόν.»	α 251το σπίτι μου και σύντομα κι εμένα θα ξεκάμουν».
α 252τὸν δ' ἐπαλαστήσασα προσηύδα Παλλὰς Ἀθήνη·	α 252Κι η Αθηνά τ' απάντησε βαριά αγαναχτισμένη·
α 253«ὢ πόποι, ἦ δὴ πολλὸν ἀποιχομένου Ὀδυσῆος	α 253«Αχ, πόσο του Δυσσέα εσύ που λείπει δεν τον φτάνεις,
α 254δεύῃ, ὅ κε μνηστῆρσιν ἀναιδέσι χεῖρας ἐφείη.	α 254να βάλει στους αδιάντροπους μνηστήρες χέρι εκείνος.
α 255εἰ γὰρ νῦν ἐλθὼν δόμου ἐν πρώτῃσι θύρῃσι	α 255Γιατί αν ερχόντανε άξαφνα με κράνος και μ' ασπίδα
α 256σταίη, ἔχων πήληκα καὶ ἀσπίδα καὶ δύο δοῦρε,	α 256και δυο κοντάρια, να σταθεί στα πρωτοπόρτια απάνω,
α 257τοῖος ἐὼν οἷόν μιν ἐγὼ τὰ πρῶτ' ἐνόησα	α 257τέτοιος καθώς τον γνώρισα στο πατρικό μου σπίτι
α 258οἴκῳ ἐν ἡμετέρῳ πίνοντά τε τερπόμενόν τε,	α 258πρώτη φορά, να το γλεντά και το κρασί να πίνει,
α 259ἐξ Ἐφύρης ἀνιόντα παρ' Ἴλου Μερμερίδαο· -	α 259σα γύριζε απ' την Έφυρα, που πήγε με καράβι
α 260ᾤχετο γὰρ καὶ κεῖσε θοῆς ἐπὶ νηὸς Ὀδυσσεὺς	α 260στον Ίλο, γιο του Μέρμερου, φαρμάκι θνητοφάγο
α 261φάρμακον ἀνδροφόνον διζήμενος, ὄφρα οἱ εἴη	α 261ζητώντας του τις χάλκινες σαΐτες του ν' αλείβει.-
α 262ἰοὺς χρίεσθαι χαλκήρεας· ἀλλ' ὁ μὲν οὔ οἱ	α 262Μα εκείνος δεν του το 'δωσε γιατί τους επουράνιους
α 263δῶκεν, ἐπεί ῥα θεοὺς νεμεσίζετο αἰὲν ἐόντας,	α 263φοβόταν, κι ο πατέρας μου του το 'δωσε ο δικός μου,
α 264ἀλλὰ πατήρ οἱ δῶκεν ἐμός· φιλέεσκε γὰρ αἰνῶς· -	α 264που φίλος του ήταν καρδιακός. - Ναι, τέτοιος ο Δυσσέας
α 265τοῖος ἐὼν μνηστῆρσιν ὁμιλήσειεν Ὀδυσσεύς·	α 265ν' άπλωνε χέρι απάνω τους, θα καταντούσανε όλοι
α 266πάντες κ' ὠκύμοροί τε γενοίατο πικρόγαμοί τε.	α 266μεμιάς γληγοροπέθαντοι και πικροπαντρεμένοι.
α 267ἀλλ' ἦ τοι μὲν ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται,	α 267Μα στων θεών είναι όλα αυτά το χέρι αν θα τελέψουν,
α 268ἤ κεν νοστήσας ἀποτείσεται, ἦε καὶ οὐκί,	α 268όταν γυρίσει σπίτι του, αν θα πλερώσει ή όχι.
α 269οἷσιν ἐνὶ μεγάροισι· σὲ δὲ φράζεσθαι ἄνωγα,	α 269Εγώ όμως σε παρακινώ να το σκεφτείς και μόνος
α 270ὅππως κε μνηστῆρας ἀπώσεαι ἐκ μεγάροιο.	α 270πώς όλους απ' το σπίτι σου να διώξεις τους μνηστήρες·
α 271εἰ δ' ἄγε νῦν ξυνίει καὶ ἐμῶν ἐμπάζεο μύθων·	α 271Κι αυτό που τώρα θα σου πω πρόσεξε να τ' ακούσεις.
α 272αὔριον εἰς ἀγορὴν καλέσας ἥρωας Ἀχαιοὺς	α 272Σε σύνοδο αύριο κάλεσε τους Αχαιούς και σ' όλους
α 273μῦθον πέφραδε πᾶσι, θεοὶ δ' ἐπὶ μάρτυροι ἔστων.	α 273πες καθαρά τη γνώμη σου, να 'ναι οι θεοί μαρτύροι.
α 274μνηστῆρας μὲν ἐπὶ σφέτερα σκίδνασθαι ἄνωχθι,	α 274Στα σπίτια τους να σκορπιστούν πρόσταξε τους μνηστήρες.
α 275μητέρα δ', εἴ οἱ θυμὸς ἐφορμᾶται γαμέεσθαι,	α 275Κι αν η καρδιά της μάνας σου της λέει χαρές να κάμει,
α 276ἂψ ἴτω ἐς μέγαρον πατρὸς μέγα δυναμένοιο·	α 276πίσω ας γυρίσει στου άρχοντα πατέρα της το σπίτι
α 277οἱ δὲ γάμον τεύξουσι καὶ ἀρτυνέουσιν ἔεδνα	α 277κι ας, πάνε εκεί να παντρευτούν και τα προικιά ας ορίσουν,
α 278πολλὰ μάλ', ὅσσα ἔοικε φίλης ἐπὶ παιδὸς ἕπεσθαι.	α 278πολλά κι όσα θα ταίριαζᾳν στην ακριβή του κόρη.
α 279σοὶ δ' αὐτῷ πυκινῶς ὑποθήσομαι, αἴ κε πίθηαι·	α 279Και θα σου πω μια συμβουλή σοφή σαν θες ν' ακούσεις.
α 280νῆ' ἄρσας ἐρέτῃσιν ἐείκοσιν, ἥ τις ἀρίστη,	α 280Απ' όλα το καλύτερο καράβι ν' αρματώσεις
α 281ἔρχεο πευσόμενος πατρὸς δὴν οἰχομένοιο,	α 281με λαμνοκόπους είκοσι και πήγαινε να μάθεις
α 282ἤν τίς τοι εἴπῃσι βροτῶν, ἢ ὄσσαν ἀκούσῃς	α 282για τον πατέρα σου είδηση, που λείπει χρόνια αλάργα,
α 283ἐκ Διός, ἥ τε μάλιστα φέρει κλέος ἀνθρώποισι.	α 283κανείς αν ξέρει να σου πει, είτε απ' το Δία ακούσεις
α 284πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλθὲ καὶ εἴρεο Νέστορα δῖον,	α 284φήμη, που φέρνει πρώτα αυτή τα νέα στους ανθρώπους.
α 285κεῖθεν δὲ Σπάρτηνδε παρὰ ξανθὸν Μενέλαον·	α 285Πάνε το γερο-Νέστορα στην Πύλο να ρωτήσεις
α 286ὃς γὰρ δεύτατος ἦλθεν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων.	α 286κι εκείθε πήγαινε έπειτα στη Σπάρτη, στο Μενέλαο
α 287εἰ μέν κεν πατρὸς βίοτον καὶ νόστον ἀκούσῃς,	α 287που απ' το χαλκόφραχτο στρατό στερνός εκείνος ήρθε.
α 288ἦ τ' ἂν τρυχόμενός περ ἔτι τλαίης ἐνιαυτόν·	α 288Κι αν μάθεις ο πατέρας σου πως ζει και θα γυρίσει,
α 289εἰ δέ κε τεθνηῶτος ἀκούσῃς μηδ' ἔτ' ἐόντος,	α 289μ' όλο που νιώθεις τον καημό, περίμενε ένα χρόνο.
α 290νοστήσας δὴ ἔπειτα φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν	α 290Κι αν πάλε μάθεις πως δε ζει, στη γη πως δεν υπάρχει,
α 291σῆμά τέ οἱ χεῦαι καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερεΐξαι	α 291αμέσως, στην πατρίδα σου να 'ρθεις και να του χτίσεις
α 292πολλὰ μάλ', ὅσσα ἔοικε, καὶ ἀνέρι μητέρα δοῦναι.	α 292μνήμα κι απάνω νεκρικές θυσίες να προσφέρεις
α 293αὐτὰρ ἐπὴν δὴ ταῦτα τελευτήσῃς τε καὶ ἕρξῃς,	α 293όσες ταιριάζει, αρχοντικές και πάντρεψέ την τέλος
α 294φράζεσθαι δὴ ἔπειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,	α 294τη μάνα σου. Κι έτσι όλα αυτά σαν κάμεις και τελέψεις,
α 295ὅππως κε μνηστῆρας ἐνὶ μεγάροισι τεοῖσι	α 295σκέψου πια τότε μόνος σου στα βάθη της καρδιάς σου,
α 296κτείνῃς ἠὲ δόλῳ ἢ ἀμφαδόν· οὐδέ τί σε χρὴ	α 296πώς τους μνηστήρες σπίτι σου θα τους χαλάσεις όλους
α 297νηπιάας ὀχέειν, ἐπεὶ οὐκέτι τηλίκος ἐσσί.	α 297μ' απάτη ή κι ολοφάνερα. Κι ούτε σου πρέπει διόλου
α 298ἦ οὐκ ἀΐεις οἷον κλέος ἔλλαβε δῖος Ὀρέστης	α 298να μωροφέρνεις, και παιδί δεν είσαι εσύ πια τώρα.
α 299πάντας ἐπ' ἀνθρώπους, ἐπεὶ ἔκτανε πατροφονῆα,	α 299Ή δεν ακούς ο θεϊκός Ορέστης, πόση δόξα
α 300Αἴγισθον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα;	α 300στον κόσμο πήρε, το φονιά τον Αίγισθο απ' τη μέση
α 301καὶ σύ, φίλος, μάλα γάρ σ' ὁρόω καλόν τε μέγαν τε,	α 301σαν έβγαλε, που σκότωσε τον ξακουστό γονιό του;
α 302ἄλκιμος ἔσσ', ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων ἐῢ εἴπῃ.	α 302Και συ, παιδί μου, -δες ψηλός, κοίτα λεβέντης που 'σαι-
α 303αὐτὰρ ἐγὼν ἐπὶ νῆα θοὴν κατελεύσομαι ἤδη	α 303κάμε καρδιά να παινευτείς απ' τους στερνούς ανθρώπους.
α 304ἠδ' ἑτάρους, οἵ πού με μάλ' ἀσχαλόωσι μένοντες·	α 304Μα τώρα στους συντρόφους μου και στο γοργό καράβι
α 305σοὶ δ' αὐτῷ μελέτω, καὶ ἐμῶν ἐμπάζεο μύθων.»	α 305θα φύγω, που θα νοιάζουνται πολύ να με προσμένουν,
α 306τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·	α 306και συ πια σκέψου μόνος σου κι ό,τι είπα μην ξεχάσεις».
α 307«ξεῖν', ἦ τοι μὲν ταῦτα φίλα φρονέων ἀγορεύεις,	α 307Τότε έτσι πάλε ο συνετός Τηλέμαχος της είπε·
α 308ὥς τε πατὴρ ᾧ παιδί, καὶ οὔ ποτε λήσομαι αὐτῶν.	α 308«Ναι, ξένε, αυτά τα μίλησες με την καλή σου γνώμη,
α 309ἀλλ' ἄγε νῦν ἐπίμεινον, ἐπειγόμενός περ ὁδοῖο,	α 309καθώς πατέρας σε παιδί και δε θα τα ξεχάσω.
α 310ὄφρα λοεσσάμενός τε τεταρπόμενός τε φίλον κῆρ	α 310Μα στάσου ακόμα μια στιγμή, κι ας βιάζεσαι να φύγεις,
α 311δῶρον ἔχων ἐπὶ νῆα κίῃς, χαίρων ἐνὶ θυμῷ,	α 311αφού λουστείς και την καρδιά στα στήθη αναγαλλιάσεις,
α 312τιμῆεν, μάλα καλόν, ὅ τοι κειμήλιον ἔσται	α 312να πας για το καράβι σου χαρούμενος με δώρο
α 313ἐξ ἐμεῦ, οἷα φίλοι ξεῖνοι ξείνοισι διδοῦσι.»	α 313πολύτιμο, πεντάμορφο, να το 'χεις για κειμήλιο,
δώρο που οι φίλοι συνηθούν στους φίλους να χαρίζουν».
α 314τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·	α 314Τότε έτσι η φωτοστάλαχτη τ' απάντησε η Παλλάδα·
α 315«μή μ' ἔτι νῦν κατέρυκε, λιλαιόμενόν περ ὁδοῖο·	α 315«Μη με κρατήσεις πιο πολύ και βιάζομαι να φύγω.
α 316δῶρον δ' ὅττι κέ μοι δοῦναι φίλον ἦτορ ἀνώγῃ,	α 316Κι αυτό το δώρο που η καρδιά σού λέει να μου χαρίσεις,
α 317αὖτις ἀνερχομένῳ δόμεναι οἶκόνδε φέρεσθαι,	α 317όταν γυρίσω δώσ' μου το στο σπίτι να το πάρω
α 318καὶ μάλα καλὸν ἑλών· σοὶ δ' ἄξιον ἔσται ἀμοιβῆς.»	α 318κι άλλο θα σου χαρίσω εγώ ν' αξίζει το δικό σου».
α 319ἡ μὲν ἄρ' ὣς εἰποῦσ' ἀπέβη γλαυκῶπις Ἀθήνη,	α 319Έτσι είπε, κι έφυγε έπειτα η λιόφωτη Παλλάδα
α 320ὄρνις δ' ὣς ἀνόπαια διέπτατο· τῷ δ' ἐνὶ θυμῷ	α 320μες στα ουράνια σαν αητός, και στην καρδιά του εκείνου
α 321θῆκε μένος καὶ θάρσος, ὑπέμνησέν τέ ἑ πατρὸς	α 321θάρρος και τόλμη του 'βαλε και πιο πολύ από πρώτα
α 322μᾶλλον ἔτ' ἢ τὸ πάροιθεν. ὁ δὲ φρεσὶν ᾗσι νοήσας	α 322του 'φερε τον πατέρα του να συλλογιέται τώρα.
α 323θάμβησεν κατὰ θυμόν· ὀΐσατο γὰρ θεὸν εἶναι.	α 323Μέσα του ο νους του σάστισε την ώρα που την είδε,
α 324αὐτίκα δὲ μνηστῆρας ἐπῴχετο ἰσόθεος φώς.	α 324γιατί κατάλαβε η θεά πως ήταν η Παλλάδα,
α 325τοῖσι δ' ἀοιδὸς ἄειδε περικλυτός, οἱ δὲ σιωπῇ	α 325και στους μνηστήρες πήγε ευτύς το ισόθεο παλικάρι.
α 326εἵατ' ἀκούοντες· ὁ δ' Ἀχαιῶν νόστον ἄειδε	α 326Ο ξακουστός τραγουδιστής κοντά τους τραγουδούσε
α 327λυγρόν, ὃν ἐκ Τροίης ἐπετείλατο Παλλὰς Ἀθήνη.	α 327κι αυτοί καθότανε άλαλοι ν' ακούσουν το τραγούδι,
α 328τοῦ δ' ὑπερωϊόθεν φρεσὶ σύνθετο θέσπιν ἀοιδὴν	α 328για τον πικρό των Αχαιών το γυρισμό απ' την Τροία,
α 329κούρη Ἰκαρίοιο, περίφρων Πηνελόπεια·	α 329όπως η λιοπερίχυτη τον όρισε η Παλλάδα.
α 330κλίμακα δ' ὑψηλὴν κατεβήσετο οἷο δόμοιο,	α 330Κι ως άκουσε απ' τ' ανώγι της τ' αθάνατο τραγούδι,
η Πηνελόπη η φρόνιμη του Τηλεμάχου η μάνα,
απ' την ψηλή κατέβηκε του πύργου της τη σκάλα,
α 331οὐκ οἴη, ἅμα τῇ γε καὶ ἀμφίπολοι δύ' ἕποντο.	α 331όχι μονάχη, πήγαιναν και δυο μαζί της σκλάβες.
α 332ἡ δ' ὅτε δὴ μνηστῆρας ἀφίκετο δῖα γυναικῶν,	α 332Κι ως έφτασεν η ασύγκριτη γυναίκα στους μνηστήρες,
α 333στῆ ῥα παρὰ σταθμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο,	α 333στάθηκε στης καλόφτιαστης σκεπής κοντά το στύλο,
α 334ἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα·	α 334σκεπάζοντας τα μάγουλα με τη λαμπρή της μπόλια,
α 335ἀμφίπολος δ' ἄρα οἱ κεδνὴ ἑκάτερθε παρέστη.	α 335κι είχε στο κάθε της πλευρό και μια πιστή της σκλάβα,
α 336δακρύσασα δ' ἔπειτα προσηύδα θεῖον ἀοιδόν·	α 336και στο θεϊκό τραγουδιστή έτσι με δάκρυα του 'πε·
α 337«Φήμιε, πολλὰ γὰρ ἄλλα βροτῶν θελκτήρια οἶδας	α 337«Κι άλλα πολλά, που τους θνητούς μαγεύουν, Φήμιε, ξέρεις
α 338ἔργ' ἀνδρῶν τε θεῶν τε, τά τε κλείουσιν ἀοιδοί·	α 338για ανθρώπων έργα και θεών που τα 'καμαν τραγούδι.
α 339τῶν ἕν γέ σφιν ἄειδε παρήμενος, οἱ δὲ σιωπῇ	α 339Ένα τραγούδα απ' όλα αυτά κι άφωνοι τούτ' ας πίνουν.
α 340οἶνον πινόντων· ταύτης δ' ἀποπαύε' ἀοιδῆς	α 340Αυτό όμως μην το ξαναπείς το θλιβερό τραγούδι
α 341λυγρῆς, ἥ τέ μοι αἰὲν ἐνὶ στήθεσσι φίλον κῆρ	α 341που πάντα μέσα την καρδιά στα στήθια μού πληγώνει,
α 342τείρει, ἐπεί με μάλιστα καθίκετο πένθος ἄλαστον.	α 342κι ο πόνος αλησμόνητος τα σπλάχνα μου θερίζει.
α 343τοίην γὰρ κεφαλὴν ποθέω μεμνημένη αἰεὶ	α 343Γιατί τον άντρα μου ποθώ κι αιώνια τον θυμούμαι,
α 344ἀνδρός, τοῦ κλέος εὐρὺ καθ' Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος.»	α 344που 'ναι μεγάλη η δόξα του στ' Άργος και στην Ελλάδα».
α 345τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·	α 345Κι ο συνετός Τηλέμαχος απάντησε έτσι κι είπε·
α 346«μῆτερ ἐμή, τί τ' ἄρα φθονέεις ἐρίηρον ἀοιδὸν	α 346«Γιατί έτσι, μάνα, τον πιστό τραγουδιστή αποπαίρνεις
α 347τέρπειν ὅππῃ οἱ νόος ὄρνυται; οὔ νύ τ' ἀοιδοὶ	α 347που μας ξανοίγει την καρδιά καθώς το φέρνει ο νους του;
α 348αἴτιοι, ἀλλά ποθι Ζεὺς αἴτιος, ὅς τε δίδωσιν	α 348Δεν φταίει κανείς τραγουδιστής, μόν' φταίχτης είναι ο Δίας
α 349ἀνδράσιν ἀλφηστῇσιν ὅπως ἐθέλῃσιν ἑκάστῳ.	α 349που καθώς θέλει η γνώμη του τα φέρνει στους ανθρώπους.
α 350τούτῳ δ' οὐ νέμεσις Δαναῶν κακὸν οἶτον ἀείδειν·	α 350Ντροπή δεν είναι και γι' αυτόν που τραγουδά τη μοίρα
α 351τὴν γὰρ ἀοιδὴν μᾶλλον ἐπικλείουσ' ἄνθρωποι,	α 351των Δαναών την άπονη. Γιατί κάθε καινούριο
α 352ἥ τις ἀϊόντεσσι νεωτάτη ἀμφιπέληται.	α 352τραγούδι που θα πρωτοβγεί θέλουν ν' ακούσουν όλοι.
α 353σοὶ δ' ἐπιτολμάτω κραδίη καὶ θυμὸς ἀκούειν·	α 353Μόν' πάρε την απόφαση ν' ακούσεις το τραγούδι.
α 354οὐ γὰρ Ὀδυσσεὺς οἶος ἀπώλεσε νόστιμον ἦμαρ	α 354Δεν είναι μόνος πόχασε του γυρισμού τη μέρα
α 355ἐν Τροίῃ, πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοι φῶτες ὄλοντο.	α 355στον πόλεμο ο πατέρας μου· κι άλλοι πολλοί χαθήκαν.
α 356ἀλλ' εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σ' αὐτῆς ἔργα κόμιζε,	α 356Μόν' σπίτι τώρα πήγαινε να κάτσεις στις δουλειές σου,
α 357ἱστόν τ' ἠλακάτην τε, καὶ ἀμφιπόλοισι κέλευε	α 357στη ρόκα και στον αργαλειό και βάλε και τις σκλάβες.
α 358ἔργον ἐποίχεσθαι· μῦθος δ' ἄνδρεσσι μελήσει	α 358Κι όσο γι' αυτά που μίλησες οι άντρες θα φροντίσουν,
α 359πᾶσι, μάλιστα δ' ἐμοί· τοῦ γὰρ κράτος ἔστ' ἐνὶ οἴκῳ.»	α 359όλοι κι απ' όλους πρώτα εγώ που ορίζω μες στο σπίτι».
α 360ἡ μὲν θαμβήσασα πάλιν οἶκόνδε βεβήκει·	α 360Σάστισε αυτή και γύρισε στον πύργο της ξοπίσω,
α 361παιδὸς γὰρ μῦθον πεπνυμένον ἔνθετο θυμῷ.	α 361γιατί της μπήκαν στην καρδιά τα λόγια του παιδιού της.
α 362ἐς δ' ὑπερῷ' ἀναβᾶσα σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξὶ	α 362Κι όταν στ' ανώι ανέβηκε με τις πιστές της σκλάβες,
α 363κλαῖεν ἔπειτ' Ὀδυσῆα, φίλον πόσιν, ὄφρα οἱ ὕπνον	α 363θρηνούσε το Δυσσέα εκεί, ωσότου γλυκόν ύπνο
α 364ἡδὺν ἐπὶ βλεφάροισι βάλε γλαυκῶπις Ἀθήνη.	α 364της έχυσε στα μάτια της η λαμπερή Παλλάδα.
α 365μνηστῆρες δ' ὁμάδησαν ἀνὰ μέγαρα σκιόεντα·	α 365Σάλαγο κάμαν στο ισκιερό παλάτι κι οι μνηστήρες
α 366πάντες δ' ἠρήσαντο παραὶ λεχέεσσι κλιθῆναι.	α 366κι όλους τους έτρωγε ο καημός να κοιμηθούν κοντά της.
α 367τοῖσι δὲ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἤρχετο μύθων·	α 367Κι ο συνετός Τηλέμαχος το λόγο πήρε κι είπε·
α 368«μητρὸς ἐμῆς μνηστῆρες, ὑπέρβιον ὕβριν ἔχοντες,	α 368«Μνηστήρες σεις της μάνας μου, αδιαντροπιά γεμάτοι,
α 369νῦν μὲν δαινύμενοι τερπώμεθα, μηδὲ βοητὺς	α 369τώρα ας χαρούμε το φαΐ κι ας λείπουν οι φωνές σας.
α 370ἔστω, ἐπεὶ τό γε καλὸν ἀκουέμεν ἐστὶν ἀοιδοῦ	α 370Γιατί είναι αυτό καλύτερο ν' ακούσουμε ένα τέτοιο
α 371τοιοῦδ' οἷος ὅδ' ἐστί, θεοῖσ' ἐναλίγκιος αὐδήν.	α 371τραγουδιστή καθώς αυτός πόχει φωνή αθανάτου.
α 372ἠῶθεν δ' ἀγορήνδε καθεζώμεσθα κιόντες	α 372Και την αυγή σε σύνοδο να κάτσουμε θα πάμε,
α 373πάντες, ἵν' ὕμιν μῦθον ἀπηλεγέως ἀποείπω,	α 373κι εκεί μια γνώμη ξάστερα θα πω ν' ακούσουν όλοι,
α 374ἐξιέναι μεγάρων· ἄλλας δ' ἀλεγύνετε δαῖτας,	α 374να φύγετε απ' το σπίτι μου, να στρώστε αλλού τραπέζι,
α 375ὑμὰ κτήματ' ἔδοντες, ἀμειβόμενοι κατὰ οἴκους.	α 375συναλλαχτά στα σπίτια σας να τρώτε βιος δικός σας.
α 376εἰ δ' ὕμιν δοκέει τόδε λωΐτερον καὶ ἄμεινον	α 376Μα αν το θαρρείτε πιο σωστό και πιο όφελος πως είναι
α 377ἔμμεναι, ἀνδρὸς ἑνὸς βίοτον νήποινον ὀλέσθαι,	α 377το ξένο μάλι απλέρωτο να πάει καπνός - με γεια σας!
α 378κείρετ'· ἐγὼ δὲ θεοὺς ἐπιβώσομαι αἰὲν ἐόντας,	α 378Κι εγώ βοηθούς μου τους θεούς θα κράξω τους ουράνιους,
α 379αἴ κέ ποθι Ζεὺς δῷσι παλίντιτα ἔργα γενέσθαι·	α 379κι άμποτε ο Δίας τις δουλειές αυτές να τις πλερώσει
α 380νήποινοί κεν ἔπειτα δόμων ἔντοσθεν ὄλοισθε.»	α 380κι όλους εδώ ανερώτητα να σας θερίσει ο χάρος».
α 381ὣς ἔφαθ', οἱ δ' ἄρα πάντες ὀδὰξ ἐν χείλεσι φύντες	α 381Έτσι είπε, κι όλοι δάγκασαν τα χείλη κι απορούσαν
α 382Τηλέμαχον θαύμαζον, ὃ θαρσαλέως ἀγόρευε.	α 382με τον Τηλέμαχο γι' αυτά που μίλησε με θάρρος.
α 383τὸν δ' αὖτ' Ἀντίνοος προσέφη, Εὐπείθεος υἱός·	α 383Τότε ο Αντίνος άρχισε του Ευπείθη ο γιος και του 'πε·
α 384«Τηλέμαχ', ἦ μάλα δή σε διδάσκουσιν θεοὶ αὐτοὶ	α 384«Έτσι, Τηλέμαχε, οι θεοί θα σ' έμαθαν οι ίδιοι,
α 385ὑψαγόρην τ' ἔμεναι καὶ θαρσαλέως ἀγορεύειν.	α 385να ρητορεύεις άφοβα και να 'σαι καυχησιάρης.
α 386μὴ σέ γ' ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ βασιλῆα Κρονίων	α 386Είθε ποτέ του Κρόνου ο γιος στ' αφροκλεισμένο Θιάκι
α 387ποιήσειεν, ὅ τοι γενεῇ πατρώϊόν ἐστιν.»	α 387να μη σε κάμει βασιλιά κι ας το 'χεις γονικό σου».
α 388τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·	α 388Κι ο συνετός Τηλέμαχος τ' απάντησε έτσι κι είπε·
α 389«Ἀντίνο', εἴ πέρ μοι καὶ ἀγάσσεαι ὅττι κεν εἴπω,	α 389«Αντίνο, κάτι θα σου πω, να μη θυμώσεις όμως.
α 390καί κεν τοῦτ' ἐθέλοιμι Διός γε διδόντος ἀρέσθαι.	α 390Αυτό θα το 'θελα, αν ο γιος του Κρόνου μου το δώσει.
α 391ἦ φῂς τοῦτο κάκιστον ἐν ἀνθρώποισι τετύχθαι;	α 391Ή το θαρρείς ανώφελο πως είναι στους ανθρώπους;
α 392οὐ μὲν γάρ τι κακὸν βασιλευέμεν· αἶψά τέ οἱ δῶ	α 392Καλό να γίνεις βασιλιάς. Αμέσως, αρχονταίνει
α 393ἀφνειὸν πέλεται καὶ τιμηέστερος αὐτός.	α 393το σπίτι σου και γίνεται καθείς πιο τιμημένος.
α 394ἀλλ' ἦ τοι βασιλῆες Ἀχαιῶν εἰσὶ καὶ ἄλλοι	α 394Μα κι άλλα βρίσκονται πολλά στο Θιάκι αρχοντοπαίδια,
α 395πολλοὶ ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ, νέοι ἠδὲ παλαιοί,	α 395μικρά μεγάλα, κι ένα των τη βασιλεία θα πάρει,
α 396τῶν κέν τις τόδ' ἔχῃσιν, ἐπεὶ θάνε δῖος Ὀδυσσεύς·	α 396αφού πια τώρα πέθανε ο θεϊκός Δυσσέας.
α 397αὐτὰρ ἐγὼν οἴκοιο ἄναξ ἔσομ' ἡμετέροιο	α 397Θα 'μαι κι εγώ στο σπίτι μου αφέντης και στους σκλάβους,
α 398καὶ δμώων, οὕς μοι ληΐσσατο δῖος Ὀδυσσεύς.»	α 398όσους για μένα κέρδισε με το σπαθί ο Δυσσέας».
α 399τὸν δ' αὖτ' Εὐρύμαχος, Πολύβου πάϊς, ἀντίον ηὔδα·	α 399Τότε έτσι κι ο Ευρύμαχος γιος του Πολύβου του 'πε·
α 400«Τηλέμαχ', ἦ τοι ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται,	α 400«Αυτά στο χέρι των θεών, Τηλέμαχε, όλα στέκουν
α 401ὅς τις ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ βασιλεύσει Ἀχαιῶν·	α 401ποιος μες στο θαλασσόκλειστο θα βασιλέψει Θιάκι.
α 402κτήματα δ' αὐτὸς ἔχοις καὶ δώμασι σοῖσιν ἀνάσσοις.	α 402Κυβέρνα εσύ το σπίτι σου και κοίταζε το βιος σου,
α 403μὴ γὰρ ὅ γ' ἔλθοι ἀνήρ, ὅς τίς σ' ἀέκοντα βίηφι	α 403κι ας μην το σώσει να φανεί ο άντρας που θ' αρπάξει
α 404κτήματ' ἀποῤῥαίσει', Ἰθάκης ἔτι ναιεταούσης.	α 404τα κτήματά σου στανικώς το Θιάκι όσο θα στέκει.
α 405ἀλλ' ἐθέλω σε, φέριστε, περὶ ξείνοιο ἐρέσθαι,	α 405Μα για τον ξένο, αγάπη μου, να σε ρωτήσω θέλω,
α 406ὁππόθεν οὗτος ἀνήρ· ποίης δ' ἐξ εὔχεται εἶναι	α 406πότε ήρθε; Ποια παινεύονταν πατρίδα του πως είχε;
α 407γαίης; ποῦ δέ νύ οἱ γενεὴ καὶ πατρὶς ἄρουρα;	α 407Πού βρίσκεται το γένος του κι η πατρική του χώρα;
α 408ἠέ τιν' ἀγγελίην πατρὸς φέρει ἐρχομένοιο,	α 408Είδηση του πατέρα σου μην έφερε πως θα 'ρθει;
α 409ἦ ἑὸν αὐτοῦ χρεῖος ἐελδόμενος τόδ' ἱκάνει;	α 409Ή μήπως ήθελε δουλειά δική του να τελέψει;
α 410οἷον ἀναΐξας ἄφαρ οἴχεται, οὐδ' ὑπέμεινε	α 410Πώς έφυγε έτσι ξαφνικά χωρίς να γνωριστούμε;
α 411γνώμεναι· οὐ μὲν γάρ τι κακῷ εἰς ὦπα ἐῴκει.»	α 411Γιατί τυχόντας άνθρωπος δεν έδειχνε στην όψη».
α 412τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·	α 412Κι ο συνετός Τηλέμαχος τ' απάντησε έτσι κι είπε·
α 413«Εὐρύμαχ', ἦ τοι νόστος ἀπώλετο πατρὸς ἐμοῖο·	α 413«Ευρύμαχε, ο πατέρας μου, πάει, χάθηκε στα ξένα.
α 414οὔτ' οὖν ἀγγελίῃ ἔτι πείθομαι, εἴ ποθεν ἔλθοι,	α 414Μήτε μαντάτα τώρα πια πιστεύω όθε κι αν έρθουν,
α 415οὔτε θεοπροπίης ἐμπάζομαι, ἥν τινα μήτηρ	α 415μήτε τις μαντικές ψηφώ, που κράζει μαντολόγους
α 416ἐς μέγαρον καλέσασα θεοπρόπον ἐξερέηται.	α 416στον πύργο της η μάνα μου και τους ρωτά να μάθει.
α 417ξεῖνος δ' οὗτος ἐμὸς πατρώϊος ἐκ Τάφου ἐστί,	α 417Ως για το ξένο, πατρικός είναι απ' την Τάφο φίλος
α 418Μέντης δ' Ἀγχιάλοιο δαΐφρονος εὔχεται εἶναι	α 418ο Μέντης τ' Αγχιάλου ο γιος του πολυστοχασμένου,
α 419υἱός, ἀτὰρ Ταφίοισι φιληρέτμοισιν ἀνάσσει.»	α 419και τους Ταφιώτες κυβερνά τους θαλασσοθρεμμένους».
α 420ὣς φάτο Τηλέμαχος, φρεσὶ δ' ἀθανάτην θεὸν ἔγνω.	α 420Έτσι είπε μα δεν ξέχανε πως ήταν η Παλλάδα
α 421οἱ δ' εἰς ὀρχηστύν τε καὶ ἱμερόεσσαν ἀοιδὴν	α 421Τότε οι μνηστήρες στο χορό και στο γλυκό τραγούδι
α 422τρεψάμενοι τέρποντο, μένον δ' ἐπὶ ἕσπερον ἐλθεῖν.	α 422το γύρισαν κι όσο να ρθει το βράδυ καρτερούσαν.
α 423τοῖσι δὲ τερπομένοισι μέλας ἐπὶ ἕσπερος ἦλθε·	α 423Κι ενώ γλεντούσαν έφτασε το θαμπερό το βράδυ,
α 424δὴ τότε κακκείοντες ἔβαν οἶκόνδε ἕκαστος.	α 424κι έφυγαν πια στο σπίτι του να κοιμηθεί ο καθένας.
α 425Τηλέμαχος δ', ὅθι οἱ θάλαμος περικαλλέος αὐλῆς	α 425Μες στην πλακοστοωμένη αυλή ψηλόχτιστο είχε πύργο
α 426ὑψηλὸς δέδμητο, περισκέπτῳ ἐνὶ χώρῳ,	α 426σε μέρος ξέφαντο κι εκεί πήγαινε να πλαγιάσει
α 427ἔνθ' ἔβη εἰς εὐνὴν πολλὰ φρεσὶ μερμηρίζων.	α 427ο συνετός Τηλέμαχος πολυσυλλογισμένος.
α 428τῷ δ' ἄρ' ἅμ' αἰθομένας δαΐδας φέρε κεδνὰ ἰδυῖα	α 428Πίσω του ακλούθαε με δαδί φλογόφεγγο στο χέρι
α 429Εὐρύκλει', Ὦπος θυγάτηρ Πεισηνορίδαο,	α 429κι η μπιστεμένη Ευρύκλεια του Ώπου η θυγατέρα,
α 430τήν ποτε Λαέρτης πρίατο κτεάτεσσιν ἑοῖσι,	α 430που κόρη την αγόρασε πρωτόχνουδη ο Λαέρτης,
α 431πρωθήβην ἔτ' ἐοῦσαν, ἐεικοσάβοια δ' ἔδωκεν,	α 431με βιος δικό του, δίνοντας γι' αυτήν είκοσι βόδια
α 432ἶσα δέ μιν κεδνῇ ἀλόχῳ τίεν ἐν μεγάροισιν,	α 432κι ίσα με τη γυναίκα του στο σπίτι την τιμούσε,
α 433εὐνῇ δ' οὔ ποτ' ἔμικτο, χόλον δ' ἀλέεινε γυναικός·	α 433μα δεν την πλάγιασε ποτέ, να μη θυμώσει εκείνη.
α 434ἥ οἱ ἅμ' αἰθομένας δαΐδας φέρε καί ἑ μάλιστα	α 434Αυτή του πήγαινε το φως κι από μωρό παιδάκι
α 435δμῳάων φιλέεσκε καὶ ἔτρεφε τυτθὸν ἐόντα.	α 435μ' αγάπη τον μεγάλωσε που άλλη δεν του 'χε σκλάβα.
α 436ὤϊξεν δὲ θύρας θαλάμου πύκα ποιητοῖο,	α 436Σαν άνοιξε ο Τηλέμαχος του πύργου του τις πόρτες,
α 437ἕζετο δ' ἐν λέκτρῳ, μαλακὸν δ' ἔκδυνε χιτῶνα·	α 437κάθισε στο κρεβάτι του κι έβγαλε το χιτώνα,
α 438καὶ τὸν μὲν γραίης πυκιμηδέος ἔμβαλε χερσίν.	α 438και στην πιστή γερόντισσα τον έδωσε στο χέρι.
α 439ἡ μὲν τὸν πτύξασα καὶ ἀσκήσασα χιτῶνα,	α 439Κι εκείνη αφού τον δίπλωσε, τον έστρωσε στα χέρια
α 440πασσάλῳ ἀγκρεμάσασα παρὰ τρητοῖσι λέχεσσι,	α 440και στο καρφί τον κρέμασε κοντά στ' ωραίο κρεβάτι.
α 441βῆ ῥ' ἴμεν ἐκ θαλάμοιο, θύρην δ' ἐπέρυσσε κορώνῃ	α 441Βγήκε έπειτα και τράβηξε την πόρτα απ' τ' ασημένιο
α 442ἀργυρέῃ, ἐπὶ δὲ κληῗδ' ἐτάνυσσεν ἱμάντι.	α 442κρικέλι κι έδεσε σφιχτά μ' ένα λουρί το σύρτη.
α 443ἔνθ' ὅ γε παννύχιος, κεκαλυμμένος οἰὸς ἀώτῳ,	α 443Κι εκεί όλη νύχτα, στη σγουρή φλοκάτα αυτός χωμένος,
α 444βούλευε φρεσὶν ᾗσιν ὁδόν, τὴν πέφραδ' Ἀθήνη.	α 444μελέταε το ταξίδι του που αρμήνεψε η Παλλάδα.

	Έγινε ορθογραφική αναπροσαρμογή