1.
τέθραμμαι μὲν ἐκ
(παῖς, γεν. εν.) καὶ μειρακίου παρʼ ὑμῖν
2. περὶ τῆς σωφροσύνης τῶν
(παῖς, γεν. πληθ.) τῶν ἡμετέρων ἐνομοθέτησαν
3. ἀλλὰ γὰρ τῷ
(παῖς, δοτ. εν.) αὐτοῦ τί χρὴ τοὔνομα θέσθαι;
4. εὖ ποιήσω αὐτόν τε καὶ
τοὺς
(παῖς, αιτ. πληθ.) τοὺς ἐκείνου
5. οἱ
(παῖς, ονομ. πληθ.) οἱ ἐμοὶ δοῦλοί εἰσι πιστοὶ τῆς σῆς βασιλείας
6. ἐκ
Νεφέλης τεκνοῖ
(παῖς, αιτ. εν.) μὲν Φρίξον θυγατέρα δὲ Ἕλλην
7. τοῖς δὲ
(παῖς, δοτ. πληθ.) ἐμέρισε τὴν χώραν
8. καὶ ὁ πρεσβύτης ἔφη, ἓν ἔστιν,
ὦ ,
(παῖς, κλητ. εν.) μεγάλης ἔχθρας φάρμακον
9. ἔφη: πίομαι πρῶτος, τὸ δὲ
δώσω τῇ
(γυνή, δοτ. εν.)
10. καὶ σπᾶται τὸ ξίφος καὶ ἐπὶ τὰς
(γυνή, αιτ. πληθ.) τρέχει
11. ἐδέησεν οὖν τῷ πατρὶ
(γυνή, γεν. εν.) ἑτέρας
12. πρότεραι μὲν πρὸς ὕπνον ἐτράπησαν αἱ
(γυνή, ονομ. πληθ.)
13. καὶ γὰρ
(γυνή, δοτ. πληθ.) κεκοινώνηκεν ὁ Ζεύς
14. λέγει οὖν ἡ Μελίτη
“ἀνάστηθι, ὦ
(γυνή, κλητ. εν.)
15. ὥστε ἔδοξα οὐκ ἀηδῶς ἰδεῖν τὴν
(γυνή, αιτ. εν.)
16. ἐβούλετο γὰρ λέγειν κατὰ
(γυνή, γεν. πληθ.), ὥσπερ εἰώθει |