Πρώτο   εκτενές   ελληνικό   ποίημα   του   Σολωμού   της περιόδου 1818-1824 και πλέον γνωστό είναι ο ?Ύμνος εις την Ελευθερίαν?, απόσπασμα του οποίου καθιερώθηκε ως Εθνικός μας Ύμνος. Τo ποίημα γράφτηκε σε ένα μήνα, το Μάιο του 1823 στη Ζάκυνθο, στο λόφο του επιστήθιου φίλου του Σολωμού, του Λουδοβίκου Στράνη. Μελοποιήθηκε το 1828 από το Νικόλαο Μάντζαρο και καθιερώθηκε ως Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας το έτος 1864 μετά την Ένωση της Επτανήσου. Αποτελεί δε το μοναδικό Εθνικό Ύμνο που εξυμνεί την ελευθερία. Γράφοντας τον ?Ύμνο εις την Ελευθερίαν? το 1823, συνέβαλε ποιητικά στον εθνικό μας αγώνα. Σε αυτό το ποίημα ο Σολωμός συνδυάζει στοιχεία από το ρομαντισμό αλλά και τον κλασικισμό. Οι στροφές που χρησιμοποιούνται είναι τετράστιχες ενώ στους στίχους και παρατηρούμε εναλλαγή τροχαϊκών οκτασύλλαβων και επτασύλλαβων. Ο ποιητής οραματίζεται την Ελευθερία οπλισμένη με σπαθί, που έχει κόψη τρομερή, μαχόμενη να κόψει τα δεσμά της σκλαβιάς, όπου γης, μιας και με βία μετράει τη γη, σαν να θέλει με μιας ολόκληρη να απλωθεί. Πιστεύει ότι θεμελιώνεται στη θυσία, ότι απ' αυτήν τρέφεται και αντριεύει, μιας και την βλέπει να βγαίνει απ' τα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά, όπως και πρώτα αντρειωμένη.