Άρθρο μου για το σιδηροδρομικό δίκτυο στην Αχαΐα

Ένα από τα πιο μεγάλα σύγχρονα προβλήματα της ανθρωπότητας σήμερα είναι η μόλυνση του περιβάλλοντος που δημιουργείται από διάφορες αιτίες και κύρια εξαιτίας της οικονομικής ανάπτυξης.

Το ερώτημα λοιπόν ανάπτυξη με μόλυνση του περιβάλλοντος ή σταμάτημα της ανάπτυξης ακούγεται συχνά σήμερα. Φυσικά έχει αρκετές εκδοχές η απάντησή του. Η απάντηση που με εκφράζει προσωπικά είναι:

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να σταματήσει. Για να είναι όμως αειφόρος πρέπει να είναι και φιλική με το περιβάλλον.

Κάθε μέρα, παγκοσμίως, προκύπτουν προβληματικές καταστάσεις καταστροφής του περιβάλλοντος εξαιτίας της ανάπτυξης. Το κύριο πρόβλημα λοιπόν είναι η αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων στην καθημερινή πρακτική.

Μια τέτοια κατάσταση με οδήγησε να κάνω αυτή την γραπτή μου παρέμβαση. Ο επικείμενος εκσυγχρονισμός του σιδηροδρομικού δικτύου στην Πελοπόννησο και ειδικότερα στην Αχαΐα. Το Νομαρχιακό Συμβούλιο Αχαΐας ασχολήθηκε μ’ αυτό το θέμα. Θα ήθελα να καταθέσω δημόσια τον προβληματισμό μου για ένα έργο που θεωρώ καίριο για την ανάπτυξη όχι μόνο της Αχαΐας αλλά και ολόκληρης της Νοτιοδυτικής Ελλάδας για τα επόμενα πενήντα χρόνια.

Ο εκσυγχρονισμός της γραμμής Πάτρα – Αθήνας είναι ένα χρόνιο αίτημα των παραγωγικών τάξεων και των κατοίκων της περιοχής μας. Θα ήταν ευχής έργο να γίνει αυτός ο εκσυγχρονισμός χωρίς περιβαλλοντικό κόστος. Αυτή θα πρέπει να είναι νομίζω και η απαίτησή μας προς τους κατασκευαστές του έργου. Μήπως όμως κάνουμε ολέθριο λάθος ζητώντας όχι την προστασία του περιβάλλοντος αλλά την μετατροπή της γραμμής από γραμμή ταχείας κυκλοφορίας σε γραμμή χαμηλών ταχυτήτων; Έρχομαι να επιχειρηματολογήσω για την ένστασή μου αυτή:

1. Τι μας εξασφαλίζει πως ανάλογο αίτημα δεν θα υποβάλλουν και οι κάτοικοι των Μεγάρων ή της Κορίνθου και του Ξυλόκαστρου; Γιατί το τρένο να τρέχει στους άλλους νομούς με 200 χιλ. την ώρα και μέσα στην Αχαΐα να πέφτει σταδιακά κάτω από τα 100 χιλ.; Αν παρόμοια αιτήματα υποβάλλουν και οι άλλοι νομοί τότε δεν θα μιλάμε για έργο σύγχρονο αλλά μάλλον για αναπαλαίωση του σιδηροδρομικού δικτύου.

2. Το ζητούμενο νομίζω πρέπει να είναι η προστασία του περιβάλλοντος και όχι η ταχύτητα που θα αναπτύσσει το τρένο. Εξάλλου μια ελλιπής περιβαλλοντική μελέτη κατασκευής μπορεί να προξενήσει καταστροφές ακόμα και για κατασκευή χαμηλών ταχυτήτων.

3. Στην γραμμή υψηλών ταχυτήτων μπορεί να μπει τρένο χαμηλής ταχύτητας και τρένο με πολλές στάσεις. Στη γραμμή χαμηλής ταχύτητας δεν μπορεί όμως να μπει τρένο υψηλών ταχυτήτων. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η υποδομή που σχεδιάζεται να δημιουργηθεί είναι υποδομή τουλάχιστον για τα επόμενα πενήντα χρόνια. Τέτοια έργα πρέπει να τα σχεδιάζουμε για το αύριο και όχι για το σήμερα.

4. Κύρια αιτία αποβιομηχάνισης της περιοχής μας είναι, η έλλειψη υποδομών. Όλοι οι πολιτικοί μας διαμαρτύρονταν για το σταμάτημα του εκσυγχρονισμού του σιδηρόδρομου στην Κόρινθο. Τώρα που το αίτημά μας γίνεται πράξη, ηχεί παράξενο το αίτημά μας για γραμμή χαμηλών ταχυτήτων.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ , με μια σειρά παρεμβάσεων τα τελευταία κυρίως χρόνια, βάζει τις βάσεις για να βγει η Αχαΐα από το τέλμα της υπανάπτυξης και της ανεργίας. Μεγάλα έργα όπως το λιμάνι, η περιμετρική, η γέφυρα στο Ρίο, ο εκσυγχρονισμός του σιδηρόδρομου…, κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Η τοπική κοινωνία, διασφαλίζοντας την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, αναμένεται να συμβάλει τα μέγιστα ώστε τα έργα αυτά να ολοκληρωθούν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Έτσι προσβλέπουμε σε αύξηση των εισοδημάτων στην περιοχή μας. Έτσι θα μπορούμε να μοιράζουμε τον πλούτο που θα προκύψει και δεν θα μοιραζόμαστε τη φτώχια μας όπως σήμερα. Το αίτημα του σήμερα λοιπόν είναι και πρέπει να είναι ένα. Επιθετική πολιτική ανάπτυξης με αποφασιστικότητα, αποτελεσματικότητα και σεβασμό στο περιβάλλον.

[εκπαίδευση] [πολιτική] [συνεργασία με ΓΑΠ] [ευρωπαϊκά προγράμματα] [συνδικαλισμός] [οικογένεια] [συνδέσεις] [επικοινωνία] [αρχική σελίδα]