Η βιβλιοθήκη του 9ου Γυμνασίου Βόλου

Περιπέτειες των φίλων

Μέρα 6η..

Μια μέρα η παρέα αποφάσισε να πάει για μπάνιο στην παραλία. Αφού ετοίμασαν τα πράγματά τους και χαιρέτησαν τους γονείς τους, πήγαν στη στάση να περιμένουν το λεωφορείο.

Περίμεναν για  ένα δεκάλεπτο, που δεν κατάλαβαν πόσο γρήγορα πέρασε γιατί χαζολογούσαν και ήρθε το λεωφορείο. Μπήκαν μέσα και έκαναν ανενόχλητοι την πορεία τους μέχρι που έφτασαν στον προορισμό τους. Εκεί, όταν κατέβηκαν, είδαν ότι η αντίπαλη παρέα τους πήγαινε προς την παραλία. Έπαιζαν τους αδιάφορους αν και είχαν εκνευριστεί πολύ.

Όταν έφτασαν στην παραλία, τα αγόρια έστησαν την ομπρέλα ενώ τα κορίτσια έστρωσαν τις πετσέτες. Το ίδιο έκαναν και οι άλλοι. Οι δύο παρέες αντάλλαζαν πονηρά βλέμματα μεταξύ τους και ήταν εχθρικοί με τους άλλους.

-Τώρα τι ήθελαν και αυτοί να έρθουν, είπε η Βανέσα.

- Δεν τους αντέχω, είπε ο Φίλιππος.

-Πάλι θα μας το παίζουν δήθεν, είπε η Χαρά.

-Και θα μας ανταγωνιστούν, είπε ο Αλέξανδρος.

Μόλις τελείωσαν αποφάσισαν να μπουν στη θάλασσα. Τα αγόρια μπήκαν απευθείας με βουτιά ενώ τα κορίτσια έλεγαν πως κρύωναν. Όπως καταλαβαίνετε τα αγόρια τις έβρεξαν και τελικά τις έπεισαν να μπουν. Αυτό συνέβαινε και στις δύο παρέες. Τα αγόρια ξεκίνησαν να κολυμπούν γρήγορα προς τα βαθιά ενώ τα κορίτσια έρχονταν αργά χαζολογώντας. Τα αγόρια πήγαιναν πολύ γρήγορα και συνέχιζαν όλο και πιο βαθιά, γιατί προσπαθούσαν να περάσουν τα αγόρια της άλλης ομάδας. Έτσι δεν έβλεπαν κάτι που υπήρχε.

Μπροστά τους ήταν ένα τζετ σκι το οποίο, αφού τελείωσε τη βόλτα του, επέστρεφε. Η κατεύθυνση όμως που ακολουθούσε ήταν ακριβώς προς τα αγόρια και ούτε εκείνα το έβλεπαν ούτε κι αυτός όμως. Έτσι μάλλον θα συγκρούονταν και τα αγόρια θα χτυπούσαν άσχημα. Τα κορίτσια τότε άρχισαν να φωνάζουν για να τα προειδοποιήσουν. όμως εκείνα δεν άκουγαν.

- Παιδιά, προσέξτε!

- Ένα τζετ σκι!

- Πέτρο, κοίτα!

- Βοήθεια παιδιά!!!!

Αυτό το έκαναν πιο πολύ για να τους κάνουν να γυρίσουν και πέτυχε.

Ο Φίλιππος σταμάτησε για να δει μήπως τα κορίτσια  φώναζαν επειδή είχαν πάθει κάτι. Τότε είδε το τζετ και έβγαλε γρήγορα τα κεφάλια των φίλων του έξω δείχνοντάς τους το όχημα.. Εκείνοι γύρισαν πίσω κολυμπώντας ενώ το τζετ τους πλησίαζε πολύ γρήγορα. Λίγο πριν τους πατήσει τους είδε και φρέναρε.

- Παιδιά, συγγνώμη . Δεν σας είδα. Είναι καινούριο το τζετ και ξέρετε ήθελα να το χαρώ. Έτσι δεν κοιτούσα γύρω μου. Και πάλι συγγνώμη.

- Και εμείς φταίμε, είπε ο Φίλιππος. Έπρεπε να αλλάξουμε πορεία, όχι να κολυμπάμε μπροστά στο τζετ.

- Θα μπορούσαμε και να σας κάνουμε νόημα ή να φωνάξουμε, είπε ο Αλέξανδρος.

- Αν δεν προσπαθούσαμε να ανταγωνιστούμε τους άλλους δεν θα φτάναμε ως εδώ, είπε ο Πέτρος.

- Δεν πειράζει! Σημασία έχει «τέλος καλό, όλα καλά», είπε ο οδηγός και οδήγησε το τζετ στην ακτή.

Όταν έφτασαν στα ρηχά τα κορίτσια τους περίμενα αναστατωμένα και θυμωμένα.

- Μας κοψοχολιάσατε, είπε η Ελπίδα

- Μας τρομάξατε, είπε η Χαρά.

- Δεν μας ακούγατε κιόλας, είπε η Βανέσα.

- Ευτυχώς που μας άκουσε ο Φίλιππος γιατί, αν περιμέναμε από εσάς, σωθήκαμε!, είπε η Ελπίδα.

- Τέλος πάντων, σημασία έχει που είστε καλά, είπε η Χαρά.

- Συγγνώμη, είπαν και οι τρεις μαζί.

Τότε αγκαλιάστηκαν όλοι μαζί και συνέχισαν το παιχνίδια ανέμελα.  Έβρεχαν ο ένας τον άλλον, έπαιξαν βόλεϊ, ρακέτες, βουτιές και άλλα πολλά. Όταν πήγε εξίμισι η ώρα βγήκαν, στέγνωσαν και εφτά η ώρα ήταν στη στάση και περίμεναν. Μπήκαν στο λεωφορείο και έκαναν μερικές πλάκες. Όταν έφτασαν, αποχαιρέτισαν ο ένας τον άλλον και υπενθύμισαν το ραντεβού που είχαν για την άλλη μέρα στο σπίτι της Βανέσας.

Στο σπίτι του ο καθένας είπε ότι πέρασε πολύ ωραία και δεν ανέφερε το περιστατικό με το τζετ. Αφού ο καθένας έκανε ένα μπάνιο, έφαγε και  χαλάρωσε, έγραψε στο ημερολόγιο που καταγράφει τι κάνει και πώς περνάει με τους φίλους του τη σημερινή μέρα.

Eλίνα Στεργιοπούλου