Η βιβλιοθήκη του 9ου Γυμνασίου Βόλου

Περιπέτειες των φίλων

Μέρα 17η..

Ένα απόγευμα ξεκινήσαμε όλοι μαζί για να πάμε στο πάρκο να παίξουμε. Ήμασταν πολλά παιδιά. Η Ελπίδα, η Χαρά, η Βανέσα και από τα αγόρια ο Πέτρος, ο Αλέξανδρος και ο Φίλιππος, που είμαι εγώ. Ξεκινήσαμε από το σπίτι μου και όταν φτάσαμε στο πάρκο ο Πέτρος και ο Αλέξανδρος κάθισαν σε ένα παγκάκι να μιλήσουν. Μαζί τους κάθισα κι εγώ. Ο Πέτρος μας είπε πως του άρεσε  η Ελπίδα αλλά δεν ήξερε πώς να της το πει. Σκεφτόταν να της το πει κάπου που θα ήταν μόνοι τους. Εγώ σκέφτηκα την τέλεια ιδέα και είπα πως θα έλεγα στην  Ελπίδα να με ακολουθήσει.

Είχαμε κανονίσει ο Πέτρος να πάει απέναντι από το πάρκο όπου υπήρχε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι. Πήγα και είπα στην Χαρά να έρθει μαζί μου. Η Ελπίδα φοβόταν πολύ και ρωτούσε συνέχεια που θα την πήγαινα. Όταν μπήκαμε στο εγκαταλελειμμένο σπίτι ο Πέτρος δεν ήταν πουθενά. Πέρασαν τριάντα λεπτά και ακόμα δεν είχε έρθει. Αναγκάστηκα να πω στην Ελπίδα πως είχα κανονίσει με τον Πέτρο να έρθει εδώ για να της πει πως την αγαπάει και αν γινόταν να τα φτιάχνανε. Εκείνη δεν μίλησε καν. Το μόνο που ρώτησε ήταν που βρισκόταν ο Πέτρος αλλά εγώ της απάντησα πως δεν ήξερα.

Αποφασίσαμε να ψάξουμε. Το εγκαταλελειμμένο σπίτι ήταν πολύ σκοτεινό και πολύ τρομακτικό. Οι μόνες φωνές που ακούγονταν ήταν οι δικές μας όπου φωνάζαμε "Πέτρο πού είσαι;". Τίποτα  άλλο. Φοβόμασταν πάρα πολύ. Ψάξαμε σε όλο το σπίτι αλλά δεν ήταν κανείς. Υποσχεθήκαμε πως αν δεν βρούμε τον Πέτρο δεν θα φύγουμε από το σπίτι. Δεν σταματήσαμε τις προσπάθειες.

Πέρασε μία ώρα και ο Πέτρος ήταν άφαντος. Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή που μας έκανε να πεταχτούμε από το φόβο μας. Πέρασε μιάμιση ώρα και ο Πέτρος δεν ήταν πουθενά. Είχαμε φοβηθεί πάρα πολύ. Πέρασαν δύο ώρες και τίποτα ακόμα. Η Ελπίδα είπε ότι καλό θα ήταν να το λέγαμε στους γονείς του Πέτρου για να μας βοηθήσουν. Συμφώνησα και ξεκινήσαμε για το σπίτι του. Όταν το είπαμε στους γονείς τους τρελάθηκαν. Ούρλιαζαν και έκλαιγαν. Μας ρώτησαν για το που βρίσκετε τώρα κι εμείς τους είπαμε πως δεν ξέραμε. Υποψιαζόμασταν ότι κάποιος τον είχε απαγάγει. Πήραμε τηλέφωνο την αστυνομία και δηλώσαμε εξαφάνιση. Μας είπαν πως θα μας κρατάνε ενήμερους.

Περιμέναμε με ανυπομονησία να χτυπήσει το τηλέφωνο. Πήρα τηλέφωνο τη μαμά μου και της είπα ότι μάλλον θα έμενα στο σπίτι του Πέτρου σήμερα. Επίσης  της είπα το τραγικό περιστατικό και εκείνη έμεινε άφωνη. Είχα επίσης πολλές τύψεις για την εξαφάνισή του γιατί νόμιζα ότι εγώ έφταιγα. Μακάρι να μην είχα προτείνει ποτέ αυτή την ιδέα για το εγκαταλελειμμένο σπίτι! Εκείνο το βράδυ κανείς μας δεν κοιμήθηκε. Όλοι περιμέναμε το τηλεφώνημα αν και  ήμασταν  πολύ κουρασμένοι.

Το πρωί ήρθε η αστυνομία στο σπίτι και μας ζήτησε να την ακολουθήσουμε στο τμήμα. Μας είπαν ότι είχαν βρει δύο παιδιά μέσα σε ένα βανάκι. Η αστυνομία βρήκε κάποιες πληροφορίες που έλεγαν ότι αυτός ο άνθρωπος που είχε το βανάκι είχε πάει δύο φορές φυλακή για κλέψιμο και για βιασμό. Ακολουθήσαμε τον αστυνόμο και είδαμε αυτά τα δύο παιδιά. Όμως κανένα από αυτά δεν ήταν ο Πέτρος. Είχαμε μείνει όλοι κόκκαλο. Δεν το πιστεύαμε. Νομίζαμε πως θα τον είχε βρει η αστυνομία. Ο αστυνόμος, θλιμμένος, μας είπε ότι θα συνεχίσει τις προσπάθειες. Ξεκινήσαμε όλοι για το σπίτι του Πέτρου. Η μητέρα του φώναζε και έκλαιγε. "Γιατί σε εμένα;!!"

Όταν φτάσαμε στο σπίτι καθίσαμε όλοι στον καναπέ και συζητούσαμε. Οι γονείς του Πέτρου ρώτησαν εμένα και την Ελπίδα τι είχε συμβεί ακριβώς κι εμείς τους τα είπαμε όλα. Ακόμα και ότι έφταιγα εγώ αλλά τους εξήγησα ότι ήθελα να τους βοηθήσω. Ήμουν τόσο ταπεινωμένος! Περιμέναμε τα ευχάριστα νέα της αστυνομία-πράγμα που όμως ήταν αδύνατο. Έφτασε το απόγευμα και το τηλέφωνο δεν είχε χτυπήσει. Aν και δεν θέλαμε, ξέραμε ότι έπρεπε να κοιμηθούμε γιατί το πρωί μας περίμενε μια δύσκολη ημέρα.

Ξαφνικά το τηλέφωνο χτύπησε αλλά ήταν ο θείος του Πέτρου. Είπε πως ήθελε να του δώσουν πατάτες γιατί ήταν Κυριακή και δεν έβρισκε. Του είπαμε το τρομερό νέο κι εκείνος δεν ήθελε να το πιστέψει. Το μόνο που μας είπε είναι ότι αν μάθει κάτι θα μας το πει. Οι μέρες περνούσαν και είχαμε μείνει αρκετό καιρό άυπνοι. Πέσαμε και κοιμηθήκαμε για πέντε λεπτά.  Είχαμε πει πως μόνο θα ξαπλώναμε και δεν θα κοιμόμασταν. Το τηλέφωνο ξύπνησε και ευτυχώς ήταν η αστυνομία. Μας είπαν ότι θα εξερευνούσαν το σπίτι αυτού του άντρα για να μάθουν περισσότερα. Όταν έφτασαν βρήκαν ένα παιδί δεμένο με κλειστά τα μάτια. Έπιασαν την καρδιά του και είδαν πως δεν χτυπούσε. Τον πήγαν στο νοσοκομείο για να προσπαθήσουν να τον φέρουν στη ζωή. Η αστυνομία μας πήρε τηλέφωνο και μας είπε ότι έπρεπε να πάμε στο νοσοκομείο.

Ο μπαμπάς του Πέτρου μας έβαλε όλους στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για το νοσοκομείο. Έτρεχε πάρα πολύ και εγώ φοβόμουνα μην τρακάρουμε. Περνούσε τα φανάρια με κόκκινο. Όταν φτάσαμε στο νοσοκομείο πήγαμε να δούμε τι έγινε. Μας είπαν ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και θα προσπαθούσαν να κάνουν ότι μπορούνε. Ήταν πολύ δύσκολο να ζήσει. Οι γονείς του Πέτρου ήταν πολύ στενοχωρημένοι. Εγώ είχα πολλές τύψεις γιατί ήξερα ότι εγώ έφταιγα. Εγώ και η Ελπίδα κλαίγαμε γιατί ξέραμε ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να ξαναζήσει φυσιολογικά. Ο γιατρός είπε πως η καρδιά του δεν χτυπάει και ότι είναι πλέον νεκρός. Όλοι μαζί κλαίγαμε και φωνάζαμε. Επίσης ο γιατρός είπε ότι πέθανε επειδή είχε μείνει χωρίς φαγητό και νερό για αρκετές ημέρες. Η κηδεία θα γινόταν την επόμενη μέρα στις δώδεκα το μεσημέρι. Τους ζήτησα θερμά συγγνώμη.

Η κηδεία έγινε. Όλοι ήταν πάρα πολύ στενοχωρημένοι. Τα χρόνια πέρασαν. Ο Πέτρος είχε ένα μικρότερο αδερφό. Εκείνος μεγάλωσε και παντρεύτηκε. Έκανε και ένα παιδί που το ονόμασε Πέτρο εις μνήμη του μεγάλου του αδερφού.

Η ζωή συνεχίζεται?

Άγγελος Σταθούρος