Κατέχω είναι δύσκολο

να ξανανταμωθούμε

μα λιώνω απ΄ την πεθυμιά 

να ξαναφιληθούμε.

πονώ, ποθώ και λιώνω

σβήνω, πεθαίνω, χάνομαι

για μια ματιά σου μόνο.

Πόθε, καημέ, χαμόγελο

σεβντά μου και έρωτά μου

του ονείρου μου Βασίλισσα

έλα στην αγκαλιά μου.

Το ξέρω πως επιθυμείς

να μπείς στην αγκαλιά του

να νιώσεις την ανάσα του,

τα χάδια τα δικά του...

Τι μαντινάδα να σου πω

ψιμυδευτή μου βιόλα

που ναι τα κάλλη σου πολλά 

και δεν τα βάνει όλα.

Στην αγκαλιά μου σ΄έσφιξα

γλυκό μου κοριτσάκι

ο πόθος μου εθέριεψε

και λιώνω σα κεράκι

Πόνο ΄χω μέσα στην καρδιά

στο λογισμό αντάρα

δάκρυ θολώνει τη μαθιά

και το μυαλό η λαχτάρα

Να χα την τύχη να ΄μουνα

καθρέπτης στον οντά σου

να σε θωρώ οντό ξυπνάς

και φτιάχνεις τα μαλλιά σου.

Άγγελος είσαι του Θεού

που ήρθες για να σώσεις

ένα κορμί που σου ζητά

αγάπη να του δώσεις.

Τρέχουν τα μάτια δάκρυα

παράπονο δεν έχω

γιατί δακρύζουνε για σε

που θέλω μα δε σ' έχω

Οσο κι αν είμαι αδυνατός

και τον σκληρό κι αν κάνω 

μπροστά στα μάθια τση τα δυό

τον έλενχό μου χάνω.

Ωσάν τα κρίνα του αγρού

που τη βροχή ποθούνε

έτσι ποθούν τα μάτια μου

τα μάτια σου να δούνε .

Πολλές καρδιές παράνομες 

ζούνε και αγαπούνε 

για δε μπορούνε τη χαρά

τη μόνιμη να βρούνε .

Τον άγριο τον άνεμο

θα το καβαλικέψω

και θάρθω με το σίφουνα

κόρη και θα σε κλέψω          

Μετά από κάθ’ ανατολή

λένε πως είν’ η δύση

μα η φωτιά που μ’ άναψες

δεν πρόκειται να σβήσει

Ο πονεμένος του γιατρού

πάντα ζητά βοτάνι

μα εγώ σου ζήτησα φιλί 

κι όμως σου κακοφάνει.

Καρδούλα μου και να΄ξερες

πως σ΄εχω επιθυμήσει

έχω τόσες μέρες να σε δω

κ΄αυτό μου΄χει στοιχήσει!

Μεταξοδερματένια μου 

μάνα δεν σ΄ έχει κάμει

μον΄ στ΄ αργαστήρι του αργαλειού

 νεράδες σε΄χουν φάνει.

Σαν το νερό το λιγοστό 

στη μέση της ερήμου

σε λαχταρώ παλιά φιλιά

αγάπη μοναχή μου.

Θέλω μια νύχτα μόνοι μας

να μείνουμε μωρό μου

στην αγκαλιά να σε κρατώ

μέσα στο σπιτικό μου

Γλυκοχαράζει ο αυγερινός

κι ο ύπνος δε με παίρνει

οληνυχτίς ο λογισμός

στα μάθιά μου σε φέρνει

Άρχισα και κουνιόμουνα

κι είπαν σεισμό πώς κάνει

μα συ μωρό μου πέρναγες

με κόκκινο φουστάνι.

Ξημέρωσε και σήμερα

με μία μόνο σκέψη

νάτανε τρόπος να σε δώ

μέχρι να βασιλέψει.

Μόνο όταν είμαστε μαζί 

ότι καημό και νά'χω 

έχει η ζωή μου νόημα 

και νιώθω πως υπάρχω .

Θεέ μου δίδε τση χαρές

να μή τη δώ να κλάψει 

και δίδε εμένα βάσανα

που' χεις για κείνη γράψει.

Αχι και γιάντα σ'αγαπω

και γιάντα σε λατρεύγω, 

σ'ένα θεό επίστευγα, 

και εδά σε δυό πιστεύγω. 

Με τσι σαμπάνιας τον ατμό

που το ταρακουνούνε

είναι και το κορμάκι μου

τα μάτια σου σα δούνε

Έπιασε μπόρα δυνατή

κι εγώ στο σπίτι μόνος

το άχι είν΄ η παρέα μου

και συντροφιά μου ο πόνος!

Ήθελα να’ σουνα εδώ

μ’ ένα σου χάδι μόνο

να σβήσεις απ’ τη σκέψη μου

κάθε καημό και πόνο

Έφυγες κι ήρθε η μοναξιά

κι αγάπησά τη  τόσο

που τη μορφή σου με το νου

πλάθω να τση τη δώσω

Γίνε κυρά μου μοναξιά 

μαζί σου να γεράσω 

να μη φοβάμαι ώστε να ζω 

να φύγεις να σε χάσω.

παρέες για δε κάνει

κι έδειξε εμένα ,κι είπενε

ετούτοσές μου φτάνει!

Με μια φωτογραφία σου

τα βράδια μου κοιμούμαι

και μου κρατά τη συντροφιά

που τώρα υστερούμαι.

Έφυγε εκείνη π΄αγαπώ

και έμεινα μοναχός μου

κουρέλι με κατάντησε

και έχασα το φώς μου.

Έμαθα εγω και μοναχός

και δε παραπονιούμαι

και μαγερεύω και δειπνώ

και θέτω και κοιμούμαι.

Φίλο δεν έκαμα ποτέ

να μη γενεί εχθρός μου

γι΄αυτό και γω αποφάσισα

να ζήσω μοναχός μου.

Ένα σου ναι, χρόνους πολλούς

χωρίς αγάπη άλλη

θα περιμένω αγόρι μου

κι μοναξιά, χαλάλι!

Τη μοναξά ανε φοβηθείς

κορφές μην ανεβαίνεις

γιατί όσο βγαίνεις στα ψηλά

τόσο πιο μόνος μένεις.

Κάθε που νιώθεις μοναξιά 

και πόνο να σε δέρνει 

δίνε φτερά του λογισμού

κοντά μου να σε φέρνει

Αν ήτανε η μοναξιά

καλύτερη απο σένα

θα παύανε τα μάτια μου 

να είναι δακρυσμένα.

Ούτε φωνή ούτε ακρόαση

δεν έχω από σένα.

Άραγε πια δε μ΄ αγαπάς,

δε νοιάζεσαι για μένα;

Τη γέφυρα των στεναγμών

μόνος θα την περάσω

αφού δεν είναι δυνατό

κοντά σου για να φτάσω.

Μην πείς πώς νιώθεις μοναξιά

γιατί δέν σε πιστεύω,,

αφού ξεχνώ απάνω σου

τη σκέψη μου όντε φεύγω...

Στή μοναξιά μου ανέ βρεθεί

καρδιά και να μήν κλάψει,

φαίνεται θά ΄ναι αναίσθητη

και να χτυπά θα πάψει.....

Όταν θα πέσει η νυχτιά

και θα ΄ναι ψυχρό τ΄ αγέρι

το φεγγαράκι θα ρωτώ

που ΄ν΄ το δικό μου ταίρι

Η μόνη που θα άντεχε

στο πλάι μου να μείνει 

είν’ η σκιά μου μα κι αυτή 

στη συννεφιά μ’ αφήνει

Όποτε νιώθεις μοναξιά 

να μου το πείς και θα ΄ρθω 

για να μην νιώθεις μόνος σου 

όσο εγώ υπάρχω.

Είμαι στα όρη ,στα βουνα

εις των οζώ τσοι τόπους

δεν την μπορώ τη μοναξιά

ανάμεσα στ΄ ανθρώπους.

Πάντα το μοναχό δεντρό

στον άνεμο λυγίζει

γιατί δεν έχει δίπλα του

άλλο να το στηρίζει..

Έφυγε εκείνη π΄αγαπώ

και έμεινα μοναχός μου

στο δρόμο με παράτησε

κι ας ήταν ο Θεός μου.

Έκαμα γω και με πολλούς

έκαμα και με λίγους

μα ξεχωρίζει η μοναξά

απ΄όλους μου τσι φίλους.

Αφήσε τε με μοναχό

θέλω να μείνω μόνος

θέλω να κουταλομετρώ

και να με τρώει ο πονος.

Τη μοναξιά δεν τη μπορεί

ούτε και το πιστόλι

γι΄ αυτό και δεν τη παίζουνε

τη γεμιστήρα όλη.

Αγάπη μου μοναδική

ξέρεις μου λείπεις τόσο

μέρες να φύγουν καρτερώ

ώσπου να σανταμώσω

Μια τιμωρία ο Θεός

μεγάλη μου΄ χει δώσει

στ΄ όνειρο να μαστε μαζί

κι ΄ντε ξυπνούμε όχι!

Μόνος ξυπνώ μπλιό το πρωί

και πάλι θέτω μόνος

είναι Θεέ μου άσχημος

τσι μοναξιάς ο πόνος.

Κλείσε τα μάτια και ο,τι δείς 

με την ζωή μου μοιάζει

σκοτάδι και ατελείωτο 

της μοναξιάς μαράζι.

Το κάθε μέτρο μαχαιριά

η κάθε οργιά φαρμάκι

κι αστροπελέκια θ άντεχα

για ένα σου φιλάκι.

Άφυλλο και μισόξερο

δεντρί η μοναξιά 'ναι

και ίσα που οι ρίζες του 

όρθιο το κρατάνε.

Τρέμω στη σκέψη πως μπορεί 

μιά μέρα να σε χάσω 

κι έτσα καημό προστάτευε 

Θέε μου μή δοκιμάσω .

Δεν θα σ' αφήσω μάτια μου 

τον χωρισμό φοβάμαι

γιατί θε να' ρθει μιαν αυγή 

που πάλι μόνος θα' μαι.

Κατέχω είναι δύσκολο

να ξανανταμωθούμε

μα λιώνω απ΄ την πεθυμιά 

να ξαναφιληθούμε.

Θέλω, δακρύζω, νοσταλγώ

πονώ, ποθώ και λιώνω

σβήνω, πεθαίνω, χάνομαι

για μια ματιά σου μόνο.

Πόθε, καημέ, χαμόγελο

σεβντά μου και έρωτά μου

του ονείρου μου Βασίλισσα

έλα στην αγκαλιά μου.

Το ξέρω πως επιθυμείς

να μπείς στην αγκαλιά του

να νιώσεις την ανάσα του,

τα χάδια τα δικά του...

Τι μαντινάδα να σου πω

ψιμυδευτή μου βιόλα

που ναι τα κάλλη σου πολλά 

και δεν τα βάνει όλα.

Στην αγκαλιά μου σ΄έσφιξα

γλυκό μου κοριτσάκι

ο πόθος μου εθέριεψε

και λιώνω σα κεράκι

Πόνο ΄χω μέσα στην καρδιά

στο λογισμό αντάρα

δάκρυ θολώνει τη μαθιά

και το μυαλό η λαχτάρα

Να χα την τύχη να ΄μουνα

καθρέπτης στον οντά σου

να σε θωρώ οντό ξυπνάς

και φτιάχνεις τα μαλλιά σου.

Άγγελος είσαι του Θεού

που ήρθες για να σώσεις

ένα κορμί που σου ζητά

αγάπη να του δώσεις.

Τρέχουν τα μάτια δάκρυα

παράπονο δεν έχω

γιατί δακρύζουνε για σε

που θέλω μα δε σ' έχω

Οσο κι αν είμαι αδυνατός

και τον σκληρό κι αν κάνω 

μπροστά στα μάθια τση τα δυό

τον έλενχό μου χάνω.

Ωσάν τα κρίνα του αγρού

που τη βροχή ποθούνε

έτσι ποθούν τα μάτια μου

τα μάτια σου να δούνε .

Πολλές καρδιές παράνομες 

ζούνε και αγαπούνε 

για δε μπορούνε τη χαρά

τη μόνιμη να βρούνε .

Τον άγριο τον άνεμο

θα το καβαλικέψω

και θάρθω με το σίφουνα

κόρη και θα σε κλέψω          

Μετά από κάθ’ ανατολή

λένε πως είν’ η δύση

μα η φωτιά που μ’ άναψες

δεν πρόκειται να σβήσει

Ο πονεμένος του γιατρού

πάντα ζητά βοτάνι

μα εγώ σου ζήτησα φιλί 

κι όμως σου κακοφάνει.

Καρδούλα μου και να΄ξερες

πως σ΄εχω επιθυμήσει

έχω τόσες μέρες να σε δω

κ΄αυτό μου΄χει στοιχήσει!

μάνα δεν σ΄ έχει κάμει

μον΄ στ΄ αργαστήρι του αργαλειού 

νεράδες σε΄χουν φάνει.

Σαν το νερό το λιγοστό 

στη μέση της ερήμου

σε λαχταρώ παλιά φιλιά

αγάπη μοναχή μου.

Θέλω μια νύχτα μόνοι μας

να μείνουμε μωρό μου

στην αγκαλιά να σε κρατώ

μέσα στο σπιτικό μου

Γλυκοχαράζει ο αυγερινός

κι ο ύπνος δε με παίρνει

οληνυχτίς ο λογισμός

στα μάθιά μου σε φέρνει

Άρχισα και κουνιόμουνα

κι είπαν σεισμό πώς κάνει

μα συ μωρό μου πέρναγες

με κόκκινο φουστάνι.

Ξημέρωσε και σήμερα

με μία μόνο σκέψη

νάτανε τρόπος να σε δώ

μέχρι να βασιλέψει.

Μόνο όταν είμαστε μαζί 

ότι καημό και νά'χω 

έχει η ζωή μου νόημα 

και νιώθω πως υπάρχω .

Θεέ μου δίδε τση χαρές

να μή τη δώ να κλάψει 

και δίδε εμένα βάσανα

που' χεις για κείνη γράψει.

Αχι και γιάντα σ'αγαπω

και γιάντα σε λατρεύγω, 

σ'ένα θεό επίστευγα, 

και εδά σε δυό πιστεύγω. 

Με τσι σαμπάνιας τον ατμό

που το ταρακουνούνε

είναι και το κορμάκι μου

τα μάτια σου σα δούνε

Με όλα τ΄ άστρα τ΄ ουρανού

κέντησα τη μορφή σου

κι όταν εκείνανε κοιτώ

θαρρώ πως ειμ΄ μαζί σου.

Αν κάποιο αστέρι ξαφνικά

το δεις στη γη να πέσει

κάμε ευχή απ΄ αγαπάς

ποτέ να μην πονέσει!

Είσαι του γαλαξία μου

το φωτινό αστέρι

μα θάρθει κάποτε ο καιρός

που θα σε κάνω ταίρι

Κοιτάζω τ΄ άστρα τ΄ ουρανού

βλέπω το πρόσωπο σου,

όλα μαζί δε κάνουνε

τη λάμψη των ματιών σου.

Αστέρι είσαι & γι΄ άυτό

κανείς δεν αμφιβάλει

μα πόσα αστέρια χάνονται

πρίν η αυγή προβάλει..

Μου ΄στειλε προσκλητήριο

θεε μου τι θράσος έχει

που έγινε αστέρευτη πληγή

το δάκρυ μου και τρέχει.

Κοιτάζω τ΄άστρα τ΄ουρανού

θεε μου να πέσει ένα

να κάνω ευχή να μη μπορείς 

να ζεις χωρίς εμένα.

Ζηλεύγω τον τον ουρανό

απου χει τόσα αστέρια

κι εγώ τ΄ αστέρι που ποθώ

είναι σε ξένα χέρια.

Κοιτάζω τ΄ άστρα τ΄ ουρανού

μα ξεχωρίζει ένα

και στη μορφή του φαίνεται

πως βλέπω εγώ εσένα

Συννέφιασε στο Ρέθυμνο

και τ΄ άστρα εχαθήκαν

κι εμένα που τα ξάνοιγα

αμοναχό μ΄ αφήκαν.

Μέτρησα τ΄άστρα τ΄ ουρανού

αλλά μου λείπει ένα

φαίνεται πως δεν μέτρησα 

μωράκι μου εσένα.

Νύχτα μου ρίξε τ΄ άστρα σου

σεντόνι να γενούνε,

να κοιμηθεί η Αθηνά 

χωρίς εμένα πού ναι ..

Τ΄αστρα καταλαβαίνουνε

τα βάσανα που σέρνω

γι΄αυτό και γω κάθε βραδιά

να βγούνε περιμένω.

Κοιτάζω τ΄ άστρα τ΄ ουρανού

μα λείπει το δικό μας

φαίνετε ότι χάθηκε 

μετά τον χωρισμό μας.

Στ΄ άστρα εκμυστηρεύτικα

κι απόψε τα όνειρά μου 

κι ας παραμένουνε νεκρά

μέσα στην αγκαλιά μου....

Ρώτηξε τ΄άστρα να σου πούν

τα βράδια πως περνάω 

και δίχως αφορμή ζητάς

να μη σε αγαπάω.

και όποιο λειψά φωτίζει

είναι η καρδιά μου που έπαψε

σε αγάπη να ελπίζει

Άστρα που βρίσκεστε ψηλά

δείτε κι εμέ λιγάκι

κι η ομορφιά μιας λυγερής 

με πότισε φαρμάκι.

Μ' άστρα θα πλέξω στέφανο  

και σου το κάμω δώρο 

αφού είσαι Βασίλισσα

μές στση καρδιάς το θρόνο.

Τα άστρα τα χιλιομέτρητα 

με βάλαν να μετρήσω 

να πέσω σε λογαριασμό 

να σου ξελησμονήσω .

Σου στέλνω αστέρια απο ψηλά

έβγα να δείς χαρά μου 

που σχηματίζουν σ'αγαπώ

κι ας είσαι μακριά μου .

Τ' άστρα θωρρώ και σκέφτομαι 

Θέε μου να πέσει ένα

να κάνω ευχή να μή μπορεί 

να ζεί χωρίς εμένα .

Όταν θα δεις και πέσουνε

όλα τ΄ αστέρια φως μου

τότε θα βγει απ΄ την καρδιά

για πάρτη σου ο καημός μου!

Φεγάρι κι άστρα μια βραδιά

άμα θα δείτε εκείνη

πέτε μου αν ήταν μοναχή

ή σ΄ άλλο αγάπη δίνει!

Αστέρια σβήστε εκεί ψηλά

να πέσει το σκοτάδι

να μη τη βλέπω να αντιδρά

σε αλλουνού το χάδι.

τα άστρα κάνουνε γιορτή 

και μ΄ έχουν καλεσμένο 

μα δεν θα πάω εγώ γιατί 

εκείνη περιμένω

Κοιτάζω τ΄άστρα τ΄ουρανού

με μάτια δακρυσμένα

και τα ρωτώ τι έφταιξε 

κι έφυγες από μένα

Μέτρησε η νύχτα τ΄άστρα της

και λείπει ένα ζευγάρι

χαμήλωσε τα μάτια σου

μην έρθει και στα πάρει.

Όσα κι αν έχει ο ουρανός

αστέρια να φωτίζουν

τα δυο σου ματια αγάπη μου

εμένα μαγνητίζουν.

Τ΄άστρα κοιτώ στον ουρανό

την λάμψη τους που ρίχνουν

και που καθρέφτες γίνοντε

και τη μορφή σου δείχνουν.

Της άνοιξης είσαι πουλί

του φθινοπώρου αέρας

της νύχτας είσαι αστερισμός

και ο ήλιος της μέρας

Αστέρια υπάρχουνε πολλά

μα σαν είσαι κοντά μου

μονάχα ένα εγώ θωρώ

κι είναι στην αγκαλιά μου.

Δεν ξανακάνω μπλιό ευχές

στ΄ αστέρια που δεν φτάνω

βαρέθηκα για μια χαρά να

κάνω το ζητιάνο !

Στείλε της τ΄άστρα τ΄ουρανού,

Θεέ μου αυτή την νύχτα,

για να της πουν το σ΄αγαπώ,

κι΄ύστερα καληνύχτα..

Κοιτάζω τ΄ άστρα του ορανού

που σ΄αγαπώ  μου λένε

και θά΄ ρθουν πίσω να σου πούν

τα μάτια μου πως κλαίνε.

Ρώτησα τ΄άστρα τ΄ ουρανού

και σ΄ είδαν δακρυσμένη

κι είπανε για παρηγοριά

είναι αλλού βαλμένη.

Μπαξέ μου μήν ανθοφορείς 

και σύ φεγγάρι φέξε 

ήλιε κι εσύ απου θωρείς 

έλα κοντά μου τρέξε...

Ρώτηξε τ΄ άστρα να σού πούν

πόσο πονώ για σένα

πού με θωρούν κάθε βραδιά

με μάτια δακρυσμένα

Οπου κι αν πας όπου σταθείς,

στον ουρανό επάνω

πάντα ένα αστέρι θα κοιτώ,

στο νου για να σε βάνω.

Θωρρώ τ' αστέρια τ' ουρανού 

να σβήνουν ένα - ένα 

φαίνεται πως δεν θέλουν μπλιό

να συγκριθούν με σένα .

Πέφτουν τ'αστέρια τα θωρώ

κι'όμως ευχές δεν κάνω

γιατί το ξέρω πάντοτε

οτι αγαπώ το χάνω!!!

Μέτρησα τ' άστρα τ' ουρανού 

αλλά μου λείπει ένα 

φαίνεται δεν εμέτρησα 

αγάπη μου εσένα .

Θέε μου μια χάρη σου ζητώ

και θέλω να τη κάνεις

γράψε με τ' άστρα σ'αγαπώ 

για να τη κουζουλάνεις.

Είσαι φωτιά στο δάκρυ μου 

αέρας στην πνοή μου

είσαι ένας άγγελος γλυκός 

που καίει την ψυχή μου

Εγώ σου έδωσα φτερά

άγγελο να σε λέω

μ΄αυτά γινήκαν αφορμή

να φύγεις και να κλαίω

Έψαξα τ΄ άστρα τ΄ ουρανού

τη γη και το φεγγάρι

μα δεν εβρήκα άγγελο 

με τη δικιά σου χάρη

κι αν έχεις πάρει φως μου 

κάλλη που ζωγραφίζουνε 

τις ομορφιές του κόσμου

Λένε πως είναι στσ΄ ουρανούς

οι αγγέλοι και πετούνε

μα ΄γω συχνά τσι συναντώ

στη γη και περπατούνε

Τα αγγελικά τα μάτια σου,

σφαίρες παντού σκορπούνε,

στο δρόμο όντε περπατάς,

τους άντρες εκτελούνε.

Στσ΄ αγγέλους επαράγγειλα

την έννοια σου να έχουν

μα μου ΄παν πως οι άγγελλοι

αγγέλους δεν προσέχουν.

Μελαχρινέ μου άγγελε

μια χάρη θέλω μόνο

να ζεις με το χαμόγελο

όποιον κι αν έχεις πόνο

Όλοι οι αγγέλοι τ΄ουρανού

κάτσανε συντροφιά μου

και μου ΄παν να χαμογελώ

κι ας είσαι μακριά μου

Εσένα έπλασε ο Θεός

να σ΄εχω στο πλευρό μου

γιατί εθέλησε κι αυτός

να σ΄έχω άγγελό μου.

Με τα φτερά τσ αγάπης σου

στα σύννεφα ανεβαίνω

κι ενώ αγγέλοι δεν πετούν 

εγώ τα καταφέρνω

Στον ύπνο είπα του θεού

να΄ρθει να σε φυλάει

άγγελοι αγγέλους δεν φυλούν

είπε μου και γελάει

Ζηλεύει ο θεός 

και δάκρυα με βρέχει

που΄χω έναν άγγελο

που ο θεός δεν έχει.

Άγγελοι ζωγραφίσανε 

μωρό μου τη μορφή σου

και κάθονται και βλέπουνε

τα άστρα και το κορμί σου.

Όντε ποθάνω και θαφτώ  

λιώσω και γίνω σκόνη

ως και το κοκκαλάκι μου

θα σ΄ αγαπά ακόμη

Ο λογισμός μου, καθ΄ αργά,

ξυπνά τη θύμισή σου

και ταξιδεύουνε μαζί

σ΄ τσ΄ αυλές του Παραδείσου.

Τα μάθια σου αντίκρυσα

κι όλον τον κόσμο είδα

αμα απο τότε αγέρι μου

σε γύρεψα μα ίντα..

Σάν τα θωρώ τα μάθια σου

ψηλώνει ο ψηλορείτης

και στο γαλάζιο ντύνονται

οι ομορφιές στι Κρήτης.

Φοβάμαι πως μου έλειψες

μα δε πειράζει κιόλα

πάλι θα σμίξουμε ξανά

Ανωγειανή μου βιόλα.

μα δε με νοιάζει κιόλα

όπου κιαν είσαι σ΄ αγαπώ

μελαχροινή μου βιόλα.

Κατέχεις ήντα ΄ν΄ ο έρωτας

μια φλόγα που δε σβήνει

σαν άψει μέσα στην καρδιά

βράζει σαν το καμίνι

και εγώ δικό σου αστέρι

να με κρατάς στην αγκαλιά 

παντοτινό σου ταίρι

Καράβια πάνε κι έρχονται

μα η αγάπη μένει

εκεί μονάχη στο βοριά 

βουβή να περιμένει...

Τα μάτια σου τα όμορφα

λάμπουν σαν τα αστέρια

και ο ήλιος την ημέρα 

δεν μπορεί να τα κάνει πέρα.

Τι κι αν με κάνει να πονώ

Τι κι αν με κάνει να κλαίω 

τα μάθια του μόνο σα δω

τρελαίνομαι σου λέω.

Ήθελα να΄μουν άνεμος,

σαφί να σε χαιδεύω

και να σου λέω ψυθιριστά 

το πόσο σε λατρεύω

Κάνω τη σκέψη μου πουλί

να ρθεί στη κάμαρα σου

το καληνύχτα να σου πεί

να μείνει συντροφιά σου

Αγάπη είναι όντε γελάς

να χαίρετ΄ η καρδιά τση

κι όντε πονείς να τρέχουνε

βροχή τα δάκριά τση!

Αγάπη είναι να μπορείς

να τση κατείς τη χέρα

και να τση λες το σ΄ αγαπώ

τη νύχτα και τη μέρα!

Αγάπη είναι να πονείς

μα να μην το κατέχει

πως πόνο μέσα η καρδιά

η εδική σου έχει!

Όταν εγνωριστήκαμε

μικρό μου χαϊδεμένο

ένα λουλούδι μου άνθισε

που ήτανε μαραμένο!

Όταν θα δω την αγαπώ

εις το ΤΕΙ τση Κρήτης

γίνομαι ένας απ΄ τσ΄ αητούς

απου ΄χει ο Ψηλορείτης!

Όσο βαρίχνει σίδερο

σκληρά όντε σε χτυπήσει

τόσο πολύ επιθυμώ

αυτή να μ΄ αγαπήσει1

τόσο να σ΄ αγαπήσω 

μακριά σου πες μου πως μπορώ

ένα λεπτό να ζήσω

Ψάχνω να βρώ το φάρμακο

να πίνω να κοιμούμαι 

να το ναρκώνω το κορμί 

να μή τη συλλογούμαι.

Στου τάφου μου το μάρμαρο 

θα γράψω τ΄ όνομά σου

για να περνάς να τα θωρείς

 τ΄ αποτελέσματά σου.

Άν ήτανε η αγάπη σου 

σαν του νερού το κύμα

ε τότε ολόκληρη ζωή

θα ήμουν εγώ το θύμα.

Άνοιξε την καρδούλα σου,

να έμπω εγώ μέσα

και άφησε την ψυχούλα σου, 

σε μένα την γιατρέσσα.

Αδιαφορώ που δεν μπορείς

αγάπη να μου δώσεις

στου χρόνου τα γυρίσματα

ίσως να μετανιώσεις.

Αγάπη είναι ν΄αγαπάς

και να το λές αλήθεια

παρά να λές το σ΄αγαπώ

μονάχα από συνήθεια.

Ευχαριστώ στη μάνα σου

πρέπει να πω μικρή μου

γιατί αυτή σε γέννησε

και σε κανα δική μου!

Χρόνοι διαβαίνουν και περνούν

μα πάντα σε θυμάμαι 

με τη γλυκιά σου ανάμνηση 

πλαγιάζω και κοιμάμαι

Όπως σε αγαπώ δε σ΄αγαπά

η μάνα που σε γέννα

γιατί ΄χει κι άλλα ν΄αγαπά 

μα ΄γω ΄χω μόνο εσένα

Όλοι ΄χουν εικονίσματα 

και προσκυνούν απάνω 

μα ΄γω στα μάτια σου τα δυο

την προσευχή μου κάνω

Μ΄ ένα ματσάκι όνειρα

και μια καρδιά στα χέρια,

σε περιμένω ,καθ΄ αργά,

στου ύπνου τα λημέρια.

Κόκκινο είναι το δάκρυ μου

όταν θα βγει για σένα

γιατί ανακατεύεται

με της καρδιάς το αίμα.

Παίξε με ευθεία στήν καρδιά

αν είναι να σε χάσω

και γω ψηλά στόν ουρανό

θα σου χαμογελάσω.

Με ένα φτερό δεν πέταξε 

ποτέ πουλί κανένα

τα έχω όμως και τα δυο

και όμως πετώ για σ΄΄ενα

μα δε πειράζει κιόλα

πάλι θα σμίξουμε ξανά

Ανωγειανή μου βιόλα.

Τα μάτια σου τα καστανά

εμένανε πλανέψαν

μα της αγάπης μήνυμα

ποτέ τους δε μου πέψαν.

Μες την καρδια μπήκες κρυφά

και κάθησες κι χάμο

και τώρα αν φύγεις μακριά

καλλια΄ χω να πεθάνω.

Σαν το πιστόλι εμπλοκή

παθαίνει η καρδιά μου

οταν σε δω αγάπη μου

μία φορά μπροστά μου

θέε μου να ΄χα τη δύναμη 

το χρόνο να παγώσω 

η ώρα ποια να μην κυλά

κ οτι έχω να στο δώσω.

Μαζί επερπατήσαμε

της νήσου τα σοκάκια

όπου το πρώτο μου φιλί

μου πήρες στα σκοτάδια

Τα μάτια σου τα όμορφα

λάμπουν σαν τα αστέρια

κ ο ήλιος την ημέρα 

δεν μπορεί να τα κάνει πέρα

Ειν΄η αγάπη μοναξιά

με ΄κείνην θα γεράσω

και δεν φοβάμαι, όσο θα ζω

μη φύγει και τη χάσω

Πίνω το μπρούσκο του σεβντά

που με κερνάς κερά μου

και μεθυσμένη η σκέψη μου

σε φέρνει στα όνειρα μου

Αγάπη είναι να πονείς

μα να πονεί κι εκείνη

και όχι μόνος να πονείς

τσι πόνους που σ΄ αφήνει!

απου ΄χω στην καρδιά μου

κι ότι μπορώ θα κάνω εγώ

για πάρτη σου κερά μου!

Ήντα να κάμω του σεβντά

να μην πονεί η καρδιά μου

για δε μ΄ αφήνει η σκέψη τση

κι είναι σαφή κοντά μου!

Όταν εγνωριστήκαμε

ήτανε μεσημέρι

κι όλιος λάμψη σου δωκε

άσπρο μου περιστέρι!

Όλα τ΄ αστέρια τ΄ ουρανού

κι αν μαζευτούν μπροστά σου

όλα μαζί δεν έχουνε 

τη λάμψη της καρδιάς σου.

Δέν έχω περιθώρια 

να κάμω αγάπη άλλη,,

εσύ ΄σαι η τελευταία μου

μα είσαι σκιάς μεγάλη.

Ένα μικρό που γνώρισα

μ΄ έβαλε στο κλουβί του

μ΄ αρέσει μου να κελαιδώ

για χάρη εδική του

Του τάφου μου η ταφόπλακα

θέλω να ΄χει τη Κρήτη

κι αντί λιβάνι πάνω τζη

χώμα του Ψηλορείτη! 

Αφού εσύ κατάφερες 

τόσο να σ΄ αγαπήσω 

μακριά σου πες μου πως μπορώ 

ένα λεπτό να ζήσω

και εγώ θα σου το δίνω,

και τση αγάπης ολόκληρη αγκαλιά,

εσένανε θα κλείνω.

Όταν πεθάνω και ταφώ

δεν θέλω εσύ να κλάψεις

ούτε στο τάφο να βρεθείς

κερί για να μ΄ανάψεις.

Αγάπη είναι η γιατρειά

στον άλλο σαν πονάει

και να προσέχεις που πατά

έστω και αλλού αν πάει.

Όλο το εικοσιτετράωρο

εσένα συλλογούμαι

μα μη θαρρείς πως σε ξεχνώ

την ώρα που κοιμούμαι!

Απού χει αγάπη στα μακριά

πολύς είν ο καημός του

βγάζει φωτιά χωρίς καπνό

ο αναστεναγμός του!

Οπως χαιδεύει η άνοιξη

τα δέντρα και ανθούνε 

έτσα τα φύλλα τσι καρδιάς

ανοίγουν σα σε δούνε.

Εγώ ΄μαι που κοιμήθηκα 

ολόγυμνος στο χιόνι 

μα ΄χα τσ΄ αγάπης την φωτιά

κοντά να με πυρώνει

Όσες πληγές μου άνοιξες 

μικρή μου αν θυμάσαι 

να γίνουν τριαντάφυλλα 

απάνω να κοιμάσαι

Σαν εκκλησιά στην έρημο 

που δεν την λειτουργούνε 

ετσά ΄ναι κείνος π΄ αγαπά 

και δεν τον αγαπούνε

Ήθελα να ΄μουνα νερό 

στη βρύση του σπιτιού σου 

και όταν με πίνεις να γροικώ 

τη γλυκά τ΄ αχειλιού σου

Οι λέξεις κι αν με πίκραναν

κι η καρδιά πονάει

η σκέψη μου αδάμαστη

όλο σε σένα πάει

Ότι ανθεί μαραίνεται 

σύμφωνα με τη φύση 

όμως τσ’ αγάπης ο ανθός 

κανόνες δε γνωρίζει

Σκέφτηκα να σ΄αρνηθώ

και ν΄αγαπήσω άλλη

μα δεν εδέχθη η καρδιά

υπογραφή να βάλει

Πέμπω σου χαιρετίσματα

απ΄ τση καρδιάς τους τόπους

εκεί δε μπαίνει ο κάθα ής 

διαλέυγω τους ανθρώπους.

Ποιος τοπος είναι ο πιο κρύφός 

από το νου τ\\΄ ανθρώπου

σ΄έκρυψα κι όμως φαίνεσαι

στην όψη του προσώπου

Όταν στα μάτια με θωρείς

νιώθω σα να γεννιέμαι

για ένα πλάσμα σαν κι σε

το φως μου απαρνιέμαι.

Αν το μπορούσα πιο πολύ

Κερά θα σ΄αγαπούσα

Μα αγαπώ και τη ζωή

Που κάποτε μισούσα.

Αν μας χωρίζει τώρα η γης

Και ο πόνος μας νικάει

Πνίξε κερά το στεναγμό

Και ο καιρός περνάει.

που είσαι μακριά μου

άσε να κλαίς  για τσι χαρές  

που θα γευτείς κοντά μου.

θα γύριζα το χρόνο

να ΄μουν και πάλι άγνωστος

για σένα νε να λιώνω.

Αν ήσουνα φεγγάρι μου

μακριά απ΄ τη ζωή μου 

ο ήλιος θα ΄ντονε οχτρός

και μαύρη η ψυχή μου.

Τα μάτια σου μου μοιάζουνε

με θεϊκά σημάδια

που λένε ζήσε τη ζωή

με τσι κεράς τα χάδια.

Θεέ μου το πλάσμα σου

σήκω με μιάς και κοίτα

να δεις στα μάτια της τα δυό

πως τη ζωή μου βρήκα.

τ΄ άστρα να σε χορτάσουν

και τη μορφή σου να χαρούν

πριν και αυτά γεράσουν.

Δεν ήξερα κερά ξανθή

πως ζούσες τόσα χρόνια

και η θλίψη τότες φάνταζε

πως θα κρατούσε αιώνια.

Το πρώτο που σε γνώρισα 

και βρέθηκα κοντά σου

η καλοσύνη κι η ομορφιά

φώλιαζε στη ματιά σου.

Όποιος κοιτάξει εσένα νε

θα τον εμπαλοτάρω,

Ματιά στην κοπελιά μου

εγω δεν την γουστάρω

Από κοντά σου θα χαθώ

φεύγω και μη με ψάξεις

ετσά μ΄εγώ και δεν μπορείς

εσύ να με αλλάξεις.

Με λάθος τρόπο αγαπάς

κ΄ είναι κερά μου κρίμα

να σου κυριεύει την καρδιά

το πάθος για το χρήμα.

Ο έρωτάς σου μ΄ έκανε

να πιάνω τα μπαράκια

και να μεθώ με τζόνυ μπλέ

και με διπλά σφινάκια.

Να σ΄ αγαπήσω πιο πολύ 

μπορώ μα δεν το κάνω 

γιατί συνήθως στη ζωή 

ότι αγαπώ το χάνω.

Αγάπη απού΄ναι αληθινή

όσα και να περάσει

πάντα θα στέκει όρθια

είσαμε να γεράσει.

Από το Ράβδουχα είμαι γώ

γιαυτό και ξεχωρίζω

και την καρδιά που σού΄ δωκα

για πάντα στη χαρίζω.

Ήθελα να ΄μουν δάκρυ σου  

κι όταν θα  κλαίς να κάνω  

ζωγραφιστό το σ΄αγαπώ  

στο μάγουλό σου επάνω.

Σ΄αγάπησα όπως αγαπά 

η μάνα το παιδί της

που ανε το χάσει κάποτε 

τελειώνει κι η ζωή της

Αν ήξερε η μανα μου

ήντα σεβντά εγέννα,

θα με πνιγε στη γέννα της

να μη σε κάψω εσένα

Θά θελα να΄μουν μάγισσα

να κλέψω τη καρδιά σου

να την κρατώ στα χέρια μου

με όλα τα όνειρά σου.

Χίλια τ΄ αστέρια τ΄ ουρανού

μα το φεγγάρι ένα,

μες στο μυαλό μου έχω πολλά

μα στην καρδιά μου εσένα!!

Αν η ζωή μου τέλειωνε

κι είχα να πω μια λέξη

τ΄ αέρα ένα "σ΄ αγαπώ"

θα ΄δινα να σου πέψει.

Η πρώτη αγάπη στη καρδιά 

έχει βαθιά ριζώσει 

τσ΄ άλλες αγάπες πολεμά 

να τση ξεθεμελιώσει

Μίλησε η αγάπη κι είπε του 

του έρωτα μια μέρα 

εσύ στις μπόρες χάνεσαι 

μα γω τις κάνω πέρα

Όντε τ’ αστέρια τ’ ουρανού 

μπορέσεις να μετρήσεις 

τότε και την αγάπη μου

θα την κατανοήσεις

Ούτε ζωή δεν αγαπώ

όσο αγαπώ εσένα 

γιατί΄ ζησα χίλιες ζωές

μ΄ ένα σου μόνο βλέμμα.

Ανε στερέψει το νερό

που σε ποτίζω Κρίνε

μες τη καρδιά μου ρίζωσε,

κι αίμα δικό μου πίνε.

Όντε γελάς μα κι όντε κλαίς

εγώ δεν έχω λόγο

πες μου μονάχα ότι με θες

και έρχομαι ντελόγο

Ο χρόνος που μου χάρισες

Χίλια χρόνια θα γίνει

και η χαρά μου ΄δωσες

αγέραστη θα μείνει.

Οι σκέψεις που ΄χω ΄γω για σε

σα το θεριό φωνάζουν

μα οι μαύρες και κακές στιγμές

χάνουνται και αλλάζουν.

Θαρρώ πως ξέρεις κοπελιά

Πως δεν υπάρχει δύση 

Αν δεν υπάρχει ανατολή 

Για να τσ΄ ακολουθήσει.

Να το κατέχεις κοπελιά

πως μακριά σου σβήνω

πως η ζωή μου δε μετρά

γι΄αυτό και δε σ΄ αφήνω.

Μη με θωρείς που δεν μιλώ

εσένα συλλογούμαι

αφου και  μέσα στη σιωπή

τα μάτια σου με ζούνε.

Του φεγγαριού παρήγγειλα

για με να σου μιλήσει

μα ΄κείνο μου απάντησε 

πως σ΄ έχει αγαπήσει.

Έλα θεέ μου να χαρείς 

να δεις την κοπελιά μου

γιατί τσι έδωσες το νου

να βρίσκεται κοντά μου.

Ξανθέ μου άγγελε θαρρώ

πως κι η ομορφιά τση πλάσης

χάνεται μπρος σε σένα νε

και θέλει να τη χάσεις.

Είσαι κερά μου άγγελος

που ήρθες για να μ΄ έβρεις

και τσι ψυχής μου το κακό

να το καλοσυνεύγεις.

Μια σκέψη έχω ΄γω για σέ

και κράτα τη για σένα

ήτανε δώρο του θεού

η αγάπη σου για μένα.

Δε θέλω αγάπη δανεική

να τηνε πάρεις πίσω

αν είναι ετσά να σ΄αγαπούν 

ποτέ δεν θ΄ αγαπήσω.

κηδέφτρα των ονείρω

είσαι αφορμή δα και καιρό

απού τη ζωή μου φθείρω.

Δεν σου ζητώ να μ΄αγαπάς

έτσα ψηλά δεν φτάνω

μ΄αρέσει να ΄μαι χαμηλά

και όνειρα να κάνω.

Μπορεί να δείχνω δυνατός

πως όλα τα αντέχω

μα δε μπορώ αγάπη μου

κοντά μου να μη σ΄ έχω

Αν η ζωή μου τέλειωνε 

κι είχα να πω μια λέξη 

τ΄ αέρα ένα "σ΄αγαπώ"

θα ΄δινα να σου μπέψει.

Λένε μου να μη σ΄ αγαπώ 

αφού περνάς με χρόνια 

μα γω μοιάζω τσι μυγδαλιάς 

π΄ ανθίζει με τα χιόνια.

Χιονίζει μάτια μου εκεί

ή μόνο στην καρδιά μου

που τη ζεστή σου αγκαλιά

επήρες τη μακριά μου;

Πές μου το εσύ πως μ΄ αγαπάς 

κι εγώ θα βρω τον τρόπο 

να την αδειάσω την καρδιά 

και να σου κάνω τόπο...!

Την μέρα που σε γνώρισα

ποτέ δεν θα ξεχάσω

γιατί μου έδωσες εσύ

φτερά για να πετάξω.

Όταν δεν ξέρεις να αγαπάς

πρέπει να το δηλώνεις,

να μην δημιουργείς δεσμούς 

ανθρώπους να πληγώνεις.

Θα ΄θελα να΄μουνα Θεός

τη μοίρα να ορίζω

να σ΄εκανα να μ΄αγαπάς

ποτέ να μή σ΄αφήσω.

Την μέρα που γεννήθηκες

ποτέ δεν θα ξεχάσω

γιατί σε έστειλε ο Θιός

το νού μου για να χάσω.

Πε μου φεγγάρι αν έχασα

όλες μου τις ελπίδες

στην αγκαλιά τσ΄ αγάπης μου

πές μου αν άλλον είδες!

Άμα ποθάνω και με δείς

με ανοιχτό το στόμα

είναι που θέλω να σου πω

πως σ΄αγαπώ ακόμα.

έστω και λίγη λίγη

γιατί εγίνηκε ο καίμος

τσουνάμι και με πνίγει.

Όπου στον κόσμο κι αν βρεθώ

με σένα στο μυαλό μου

ξέρω ποτέ δε θα χαθώ

μέχρι το θάνατό μου.

Παράλληλοι οι δρόμοι μας

πρωτού να σ΄ ανταμώσω

σ΄ άλλη ζωή σ΄ αγάπησα 

σ΄ αυτή θα μάθω πόσο

Μια πίκρα έχω στην καρδιά 

και ένα κρυφό μαράζι

πότε θα ρθεις αγάπη μου

πριν πιάσει και βραδιάζει.

Ότι λατρέψω στη ζωή

το πέρνει η μοίρα πίσω

γι΄αυτό φοβούμε πιο πολύ

φως μου να σ΄ αγαπήσω

Παράπονο έχω του Θεού

που δε με θες μωρό μου

μα ανε με θέλεις πε μου το

να κάνω το σταυρό μου.

Γράφε μου λόγια τρυφερά

και ΄γώ θα βρώ κρυψώνα

για να τα βάνω  να θωρρώ 

πώς μ΄ αγαπάς ακόμα.

Σε αγαπώ και δε μπορεί

κανείς να το αλλάξει

γιατί όσο σε αγαπώ

κανείς δε θα το φτάξει

Έλα μια νύχτα μια φορά

κλεφτά να με φιλήσεις

κι όταν θα φύγεις μακριά

σε κώμα θα μ΄αφήσεις

η μάνα που σε γέννα

γιατί έχει κι άλλα ν΄αγαπά

μα εγώ΄χω μόνο εσένα.

Άνοιξαν φύλλα τση καρδιάς

κι άνθισαν σαν σε είδα

μ΄ένα φίλι σου έγιναν 

τα μάτια μου ηλιαχτίδα.

Στον έρωτα επίστεψα

σαν γνώρισα εσένα

τα όνειρα ζωντάνεψαν

πήραν πνοή από σένα

Όμορφος που ΄ναι ο κόσμος μου

αφότου μέσα μπήκες

έδωσες χρώμα στη ζωή

και με χαρές και γλύκες.

με ήλιο ποτισμένα

βουτώ και νιώθω πως εγώ

τα΄χω τελείως χαμένα

Μα κι αν θα φύγω απ΄τη ζωή

δε θα΄ναι ποθαμένο

(η) το κομμάτι τση καρδιάς 

που΄χω για σε δοσμένο.

Δε σ΄αγαπώ να μ΄αγαπάς

δε σου ζητώ να φέρεις

για σένα μόνο νοιάζομαι 

δε θέλω να υποφέρεις

Δεν έχω μάθει να ξεχνώ

κι αν φεύγω μη φοβάσαι,

στης σκέψης μου δωμάτιο

σου ΄φτιαξα να κοιμάσαι

Ήλιε μου φως μου και πνοή

ανάσα και ψυχή μου

εσύ είσαι αυτή που αγαπώ

εσύ είσαι η ζωή μου

Για χάρη τση εντάκαρα

τσιγάρο να καπνίζω

και τώρα λιώνει το κορμί

κι έπαψα να ελπίζω.

Θαρρείς πως είσαι μοναχή

στον κόσμο τον απάνω

όσες ματιές ρίχνω

χίλιες αγάπες κάνω.

Μετά από σένα στη ζωή

τι να με συγκινήσει

που δεν υπάρχει τίποτα

να σ΄ αντικαταστήσει.

δε σβήνει σε μια ώρα

είναι από αυτά που λέει ο Θεός

ότι μας κάνει δώρα

Πάνω σε πέτρα τ΄αοριού

σκάλισα τη μορφή σου 

και σε ξανοίγω και περνά

η ώρα μου μαζί σου.

Η Απουσία σου βροχή

που πέφτει λίγη - λίγη

κι έγινε ο κόσμος γύρω μου

θάλασσα και με πνίγει.

Τα μάτια μου δακρύσανε

σαν είδα την ψυχή σου

τα χείλη μου διψάσανε

σαν είδα το κορμί σου.

Σε κρουψε η αγάπη μου

μα σάμε εκιά αντέχεις,

και πως ΄γαπούνε αληθινά

πρέπει πως δε κατέχεις.

Του έρωτα του μήνυσα

πως θέλω την καρδιά σου

μα ΄κείνος σε αγάπησε

κι έγυρε στην ποδιά σου

Θέε μου και γιάντα έστειλες

την δόλια την αγάπη

αφού παντα μετ΄ απ΄ αυτή

μίσος μονάχα θα΄ρθει.

Ο έρωντας σου κοπελιά

ηφαίστειο που ανάβει

μα εκρήγνεται και η λάβα του

μες στη καρδιά με κάβει.

με ανοιχτό το στόμα

είναι που θέλω να σου πω

πως σ΄αγαπώ ακόμα.

Δώστε μου δανεική καρδιά

στα στήθη μου να βάλω

γιατί η δική μου αγάπησε

και ζει σε σώμα άλλο.

Ήθελα να μουνα Θεός 

τη δύναμη του ναχα 

θα ΄φτιαχνα τον παράδεισο

για σένανε μοχάχα...

Όντε αγαπά ο άνθρωπος,

έγνοιες δεν εκατέχει,

μόνο στσ΄ αγκάλες του ποθεί,

το ταίρι του να έχει!!!

Να΄ σουν κερί να σε κρατώ

πάντα στη μια μου χέρα

και με την άλλη να παντώ

το φύσημα του αέρα...

Όταν η αγάπη μέσα μπεί

και στη καρδιά φωλιάσει,

τα πάντα παίρνει απ΄ το μυαλό

κι αρχίζει και διατάσσει!

Ανάθεμασε λογισμέ 

γιάντα με πογιαγέρνεις

στ΄ απομεινάρια μιάς παλιάς

αγάπης ξεχασμένης.

Ποτέ μου δεν εντράπηκα

τα που ΄χω καμωμένα

μα τώρα γιάντα ντρέπομαι

που αγαπώ εσένα.

Και του τσιγάρου μου ο καπνός

εσένα σχηματίζει

φαντάσου πόσο σ΄αγαπά

αυτός που το καπνίζει!

Το σ΄αγαπώ σου ακούστηκε

σα νότα εις τ΄αυτιά μου

και η χαρά μου έλουσε

με φως στα όνειρά μου.

Λουλούδι που μαράθηκε

η αγάπη μας κερά μου

και παραμένει ολόξερος

ο κήπος στη καρδιά μου

Το σ΄αγαπώ που σου ΄στειλα

μέσα στο κινητό σου

κράτα το μές τα χέρια σου

κάνε το φυλαχτό σου

Τρέχω να σε υποδεχτώ

στην πόρτα του ονείρου

μα ξάφνου εξεπρόβαλες

στο φώς του παραθύρου.

Μιαν έρμη δυστυχή καρδιά

χτυπά για ΄κείνη μόνο

μα οι χτύποι τζη είναι δυνατοί 

κι αντέχουνε στο πόνο.....

Τα μάτια σου σαν πράσινο

ηλιόλουστο δασάκι

που μέσα νεράϊδα γίνομαι

σαν σε παραμυθάκι.

Μεσ΄στο χειμώνα τση καρδιάς

ανθοί ξεστιμονίζουν

την άνοιξη τσ΄αγάπης σου 

το πως θα΄ρθει ελπίζουν

Χιλιάδες μες τον ουρανό

αστέρια ειν΄ απλωμένα

χίλιες και εγώ έχω στο μυαλό

μα στη καρδιά μου εσένα.

Το σ΄αγαπώ δεν θα στο πω

θέλω να σου το δείξω

και πρέπει να΄σαι σίγουρη

ποτέ δεν θα σου λείψω

Άκουσα από τα χείλη τση

Γιάννη μου "αγαπώ σε"

κι είπα και γώ για μια φορά 

"Θέε μου Ευχαριστώ σε!"

Έχεις φτερά μα έχω κι εγώ

κι αν σπάσουν τα δικά σου

μη φοβηθείς γιατί πετώ

κοντά στο πέταγμα σου.

Ήθελα νά΄ μουνα εγώ

η πρώτη σου αγάπη

να μη δω τα μάτια σου

ποτέ νά΄χουνε δάκρυ.

Οταν δε ξέρεις ναγαπάς

πρέπει να το δειλώνεις,

το λόγο σου να μη πατάς,

τσι άλλους να πληγώνεις.

Σε σκέφτομαι και σ΄αγαπώ

καθώς περνάει η μέρα

τώρα όμως θέλω να σου πω

να έχεις καλημέρα

Χαράμισα τα νειάτα μου

στην εδική τση αγάπη

και εδα ήντα κάνω,πως περνώ

δεν λέει ανάθεμά τη.

Το όνομα σου εγραψα

με αίμα και με δάκρυ

και την καρδιά μου έθαψα

στου πέλαγου την άκρη...

Ηφαίστειο θα γίνουμε 

φωτιά και θα καούμε

κι απ΄ της αγάπης το πιοτό

χίλιες φορες θα πιούμε.

Τρεζός απ΄την αγάπη σου

ολονυχτίς γυρνάω

στις ράχες κι΄όλα τα βουνά

σε ψάχνω και πονάω

Σαν το τσουνάμι έγινε

η αγάπη μου για σένα

παρέσυρε αισθήματα

που βρέθηκαν πνιγμένα

Ο έρωντας σου κοπελιά

τελειωμό δεν έχει

μοιάζει ποτάμι του βουνού

που μέρα - νύχτα τρέχει.