« (κουνιέμαι)!» φώναξε η μαμά. « (ξεχνιέμαι) στην τηλεόραση και δε (θυμάμαι) ότι περιμένουμε την οικογένεια του Δημητράκη απόψε. (πλένομαι), (χτενίζομαι) κι (ετοιμάζομαι) όσο πιο γρήγορα γίνεται!».
«Ούτε (βαριέμαι) δεν προλαβαίνουμε σ΄ αυτό το σπίτι» γκρίνιαξε ο μεγάλος μου αδερφός.
«Εγώ θέλω (κοιμάμαι) νωρίς, γιατί αύριο θα πρέπει (διαγωνίζομαι) στο άλμα εις μήκος» είπε η αδερφή μου, η αθλήτρια της οικογένειας.
«Δεν είναι σωστό μην (εμφανίζομαι) καθόλου. Οι άνθρωποι έρχονται μας (επισκέπτομαι) κι εσύ θα λείπεις; Μου φαίνεται ότι δεν μπορούμε (συνεννοούμαι)!» της αντιγύρισε η μαμά.
Ο μόνος ευχαριστημένος ήμουν εγώ. Περίμενα πώς και πώς (έρχομαι) ο κολλητός μου. Είχαμε σχέδια γι΄ απόψε.
Είχαμε κανονίσει (απλώνομαι) στους καναπέδες και να δούμε σε ντιβιντί (dvd) την Εποχή των Παγετώνων.