Στην επική ποίηση συναντούμε και παρομοιώσεις σύνθετες, που είναι εκτεταμένες / διεξοδικές· σ’ αυτές, η εικόνα που θέλει να μας δείξει ο ποιητής παρομοιάζεται με μια άλλη εικόνα, παρμένη συνήθως από τη φύση ή από την αγροτική ζωή και γνωστή, άρα, στον ομηρικό, τουλάχιστον, ακροατή
Κατά την ανάλυση μιας διεξοδικής παρομοίωσης διακρίνουμε:
α. τι παρομοιάζεται
β. με τι παρομοιάζεται
γ. ποιο είναι το κοινό τους σημείο
δ. ποιος ο ρόλος / η λειτουργία της παρομοίωσης (φωτίζει τη ζητούμενη εικόνα, συμπληρώνει και πλουτίζει την περιγραφή κ.ά.).
Στη συνέχεια παρατίθενται οι σύνθετες παρομοιώσεις της Ιλιάδας.
Στην 1η στήλη αναγράφονται οι στίχοι, στη 2η το αρχαίο κείμενο και στην 3η η μετάφραση του Ιάκωβου Πολυλά.
Πατήστε στα μαύρα κελιά για αύξουσα και φθίνουσα ταξινόμηση.
| Στίχος - κείμενο | Μετάφραση | Με τι παρομοιάζεται |
|---|---|---|
| Β 144-146 κινήθη δ᾽ ἀγορὴ φὴ κύματα μακρὰ θαλάσσης, πόντου Ἰκαρίοιο, τὰ μέν τ᾽ Εὖρός τε Νότος τε ὤρορ᾽ ἐπαΐξας πατρὸς Διὸς ἐκ νεφελάων. | κι όλη εκινήθ᾽ η σύνοδος σαν του Ικαρίου πόντου τ᾽ αγριωμένα κύματα που ο Νότος με τον Εύρον από τα νέφη του Διός ορμώντας τα σηκώνουν· | κύμα |
| Β 147-154 ὡς δ᾽ ὅτε κινήσῃ Ζέφυρος βαθὺ λήϊον ἐλθών, λάβρος ἐπαιγίζων, ἐπί τ᾽ ἠμύει ἀσταχύεσσιν, ὣς τῶν πᾶσ᾽ ἀγορὴ κινήθη· τοὶ δ᾽ ἀλαλητῷ νῆας ἔπ᾽ ἐσσεύοντο, ποδῶν δ᾽ ὑπένερθε κονίη ἵστατ᾽ ἀειρομένη· τοὶ δ᾽ ἀλλήλοισι κέλευον ἅπτεσθαι νηῶν ἠδ᾽ ἑλκέμεν εἰς ἅλα δῖαν, οὐρούς τ᾽ ἐξεκάθαιρον· ἀϋτὴ δ᾽ οὐρανὸν ἷκεν οἴκαδε ἱεμένων· ὑπὸ δ᾽ ᾕρεον ἕρματα νηῶν. | ή όπως το βαθύ σπαρτό μ᾽ όλα τα στάχυα κλίνει, αν έλθει ξάφνου Ζέφυρος σφοδρός να το κινήσει, όμοια κινήθ᾽ η σύνοδος και με βοήν στα πλοία χύνονταν και απ᾽ τα πόδια των εφούντωνεν η σκόνη ανάερα κι εσπρώχνονταν να σύρουν τα καράβια, εις την αγίαν θάλασσαν, κι εκάθαιρναν τους λάκκους· και ολοένα τα σκαριά σηκώναν κι η βοή τους στον ουρανόν ανέβαινε για την γλυκιάν πατρίδα. | αέρας |
| Β 455-459 Ἠΰτε πῦρ ἀΐδηλον ἐπιφλέγει ἄσπετον ὕλην οὔρεος ἐν κορυφῇς, ἕκαθεν δέ τε φαίνεται αὐγή, ὣς τῶν ἐρχομένων ἀπὸ χαλκοῦ θεσπεσίοιο αἴγλη παμφανόωσα δι᾽ αἰθέρος οὐρανὸν ἷκε. | Όπως κακή πυρκαϊά μεγάλο δάσος καίει, σ᾽ άκρην βουνού και φαίνεται μακράν η αναλαμπή της, ομοίως απ᾽ τον άπειρον χαλκόν, καθώς κινούντο, ο αιθέρας ως τον ουρανόν λαμποκοπούσεν όλος. | φωτιά |
| Β 459-466 Τῶν δ᾽, ὥς τ᾽ ὀρνίθων πετεηνῶν ἔθνεα πολλά, χηνῶν ἢ γεράνων ἢ κύκνων δουλιχοδείρων, Ἀσίῳ ἐν λειμῶνι, Καϋστρίου ἀμφὶ ῥέεθρα, ἔνθα καὶ ἔνθα ποτῶνται ἀγαλλόμενα πτερύγεσσι, κλαγγηδὸν προκαθιζόντων, σμαραγεῖ δέ τε λειμών, ὣς τῶν ἔθνεα πολλὰ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων ἐς πεδίον προχέοντο Σκαμάνδριον· αὐτὰρ ὑπὸ χθὼν σμερδαλέον κονάβιζε ποδῶν αὐτῶν τε καὶ ἵππων. | Και όπως πλήθη αμέτρητα πουλιών συμμαζωμένα, χηνών κοπάδ᾽ ή γερανών ή κύκνων μακρολαίμων στ᾽ Άσιο λιβάδι, στες ροές σιμά του Καϋστρίου φτεροκοπούν περήφανα στο ᾽να και στ᾽ άλλο μέρος κι όταν καθίζουν κλαγγηκτά και ο κάμπος αντηχάει, τόσα τα πλήθη των ανδρών από σκηνές και πλοία στο σιάδι το Σκαμάνδριον χυνόνταν κι απ᾽ τον κτύπον ίππων και ανδρών τρομακτικά η γη βροντοκοπούσεν· | πουλιά |
| Β 469-473 Ἠΰτε μυιάων ἁδινάων ἔθνεα πολλά, αἵ τε κατὰ σταθμὸν ποιμνήϊον ἠλάσκουσιν ὥρῃ ἐν εἰαρινῇ, ὅτε τε γλάγος ἄγγεα δεύει, τόσσοι ἐπὶ Τρώεσσι κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ ἐν πεδίῳ ἵσταντο διαρραῖσαι μεμαῶτες. | Κι όπως σωρεύοντ᾽ άπειρες οι μύγες εις την στάνην την άνοιξιν οπού τ᾽ αγγειά με γάλα ξεχειλίζουν, ομοίως και των Αχαιών τ᾽ ανδρειωμένα πλήθη στην πεδιάδ᾽ αμέτρητα, πυκνότατα, εστεκόνταν κι ελαχταρούσαν όλεθρον να φέρουν εις τους Τρώας. | μύγα |
| Β 474-479 Τοὺς δ᾽, ὥς τ᾽ αἰπόλια πλατέ᾽ αἰγῶν αἰπόλοι ἄνδρες ῥεῖα διακρίνωσιν, ἐπεί κε νομῷ μιγέωσιν, ὣς τοὺς ἡγεμόνες διεκόσμεον ἔνθα καὶ ἔνθα ὑσμίνηνδ᾽ ἰέναι, μετὰ δὲ κρείων Ἀγαμέμνων, ὄμματα καὶ κεφαλὴν ἴκελος Διὶ τερπικεραύνῳ, Ἄρεϊ δὲ ζώνην, στέρνον δὲ Ποσειδάωνι. | Και όπως εύκολα γιδιών κοπάδια σκορπισμένα και στην βοσκήν ανάμεικτα χωρίζουν οι ποιμένες, ομοίως εις τον πόλεμον εσύνταζαν τα πλήθη οι αρχηγοί και ανάμεσα ο κραταιός Ατρείδης στα μάτια και στην κεφαλήν αστραποφόρος Δίας στην ζώσιν Άρης έδειχνε και Ποσειδών στα στήθη. | βοσκός |
| Β 480-484 ἠΰτε βοῦς ἀγέληφι μέγ᾽ ἔξοχος ἔπλετο πάντων ταῦρος· ὁ γάρ τε βόεσσι μεταπρέπει ἀγρομένῃσι· τοῖον ἄρ᾽ Ἀτρεΐδην θῆκε Ζεὺς ἤματι κείνῳ, ἐκπρεπέ᾽ ἐν πολλοῖσι καὶ ἔξοχον ἡρώεσσιν. | Κι όπως σ᾽ αγέλην έξοχος απ᾽ όλους είναι ο ταύρος, και στην βοσκήν διακρίνεται, ομοίως τον Ατρείδην ο Βροντητής ηθέλησεν εκείνην την ημέραν λαμπρόν να κάμει κι έξοχον στο πλήθος των ηρώων. | ταύρος |
| Β 780-785 Οἱ δ᾽ ἄρ᾽ ἴσαν ὡς εἴ τε πυρὶ χθὼν πᾶσα νέμοιτο· γαῖα δ᾽ ὑπεστενάχιζε Διὶ ὣς τερπικεραύνῳ χωομένῳ, ὅτε τ᾽ ἀμφὶ Τυφωέϊ γαῖαν ἱμάσσῃ εἰν Ἀρίμοις, ὅθι φασὶ Τυφωέος ἔμμεναι εὐνάς· ὣς ἄρα τῶν ὑπὸ ποσσὶ μέγα στεναχίζετο γαῖα ἐρχομένων· μάλα δ᾽ ὦκα διέπρησσον πεδίοιο. | Κι ερχόνταν ως να έβοσκε φωτιά στον τόπον όλον κι όλη αποκάτω εβόγγα η γη, σαν όταν θυμωμένος ο βροντητής δέρνει την γην που θλίβει τον Τυφώνα, που λέγουν ότι κείτεται στην χώραν των Αρίμων, τόσον απ᾽ τον ποδόκτυπον αυτών, ως προχωρούσαν, βογγούσε η γη, και με σπουδήν την πεδιάδα εσχίζαν. | φωτιά |
| Β 87-93 ἠΰτε ἔθνεα εἶσι μελισσάων ἁδινάων, πέτρης ἐκ γλαφυρῆς αἰεὶ νέον ἐρχομενάων, βοτρυδὸν δὲ πέτονται ἐπ᾽ ἄνθεσιν εἰαρινοῖσιν· αἱ μέν τ᾽ ἔνθα ἅλις πεποτήαται, αἱ δέ τε ἔνθα· ὣς τῶν ἔθνεα πολλὰ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων ἠϊόνος προπάροιθε βαθείης ἐστιχόωντο ἰλαδὸν εἰς ἀγορήν· | και ωσάν μελίσσια στριμωκτά μέσ᾽ από κούφιον βράχον βλέπεις να βγαίνουν άπειρα και πάντοτε αναβρύζουν κι εδώ πολλά κι εκεί πολλά, πετώντας τριγυρίζουν και στ᾽ άνθη τ᾽ ανοιξιάτικα σταφυλωτά κρεμιώνται, ομοίως από τες σκηνές τα πλήθη κι απ᾽ τα πλοία να μυρμηγκιάζουν έβλεπες στ᾽ απέραντο ακρογιάλι | μέλισσες |
| Γ 1-7 Αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθεν ἅμ᾽ ἡγεμόνεσσιν ἕκαστοι, Τρῶες μὲν κλαγγῇ τ᾽ ἐνοπῇ τ᾽ ἴσαν, ὄρνιθες ὥς, ἠΰτε περ κλαγγὴ γεράνων πέλει οὐρανόθι πρό, αἵ τ᾽ ἐπεὶ οὖν χειμῶνα φύγον καὶ ἀθέσφατον ὄμβρον, κλαγγῇ ταί γε πέτονται ἐπ᾽ Ὠκεανοῖο ῥοάων, ἀνδράσι Πυγμαίοισι φόνον καὶ κῆρα φέρουσαι· ἠέριαι δ᾽ ἄρα ταί γε κακὴν ἔριδα προφέρονται. | και αφού σιμά στους αρχηγούς εσυνταχθήκαν όλοι, οι Τρώες αλαλάζοντας, σαν τα πτηνά κινούντο· καθώς διαβαίνουν γερανοί και κρώζουν στον αιθέρα, ως φεύγουν τες νεροποντές και τον βαρύν χειμώνα να φθάσουν στον Ωκεανόν, κι άμα χαράξει αρχίζουν πόλεμον φονικότατον στο γένος των Πυγμαίων· | πουλιά |
| Γ 21-28 Τὸν δ᾽ ὡς οὖν ἐνόησεν ἀρηΐφιλος Μενέλαος ἐρχόμενον προπάροιθεν ὁμίλου μακρὰ βιβάντα, ὥς τε λέων ἐχάρη μεγάλῳ ἐπὶ σώματι κύρσας, εὑρὼν ἢ ἔλαφον κεραὸν ἢ ἄγριον αἶγα πεινάων· μάλα γάρ τε κατεσθίει, εἴ περ ἂν αὐτὸν σεύωνται ταχέες τε κύνες θαλεροί τ᾽ αἰζηοί· ὣς ἐχάρη Μενέλαος Ἀλέξανδρον θεοειδέα ὀφθαλμοῖσιν ἰδών· | τον νόησεν ο ψυχερός Μενέλαος κι εχάρη, σαν πεινασμένος λέοντας μεγάλο σώμ΄ αν έβρει, ελάφ΄ ή τράγον άγριον, και ολάκερον τον τρώγει, αν και του χύνονται σκυλιά κι ανδρειωμέν᾽ αγόρια, ομοίως ο Μενέλαος εχάρη ως είδ᾽ εμπρός του τον θεϊκόν Αλέξανδρον | λιοντάρι |
| Γ 33-37 ὡς δ᾽ ὅτε τίς τε δράκοντα ἰδὼν παλίνορσος ἀπέστη οὔρεος ἐν βήσσῃς, ὑπό τε τρόμος ἔλλαβε γυῖα, ἂψ δ᾽ ἀνεχώρησεν, ὦχρός τέ μιν εἷλε παρειάς, ὣς αὖτις καθ᾽ ὅμιλον ἔδυ Τρώων ἀγερώχων δείσας Ἀτρέος υἱὸν Ἀλέξανδρος θεοειδής. | Σαν άνθρωπος που απάντησε φίδι κακό στον λόγγον, γυρίζει οπίσω, τρέμοντας εις όλα του τα μέλη και στρέφει από τον δρόμον του στην όψη κερωμένος, ομοίως εις τες φάλαγγες εκρύφθηκε των Τρώων ο θεϊκός Αλέξανδρος να φύγει απ᾽ τον Ατρείδην | φίδι |
| Γ 59-63 Ἕκτορ, ἐπεί με κατ᾽ αἶσαν ἐνείκεσας οὐδ᾽ ὑπὲρ αἶσαν,— αἰεί τοι κραδίη πέλεκυς ὥς ἐστιν ἀτειρής, ὅς τ᾽ εἶσιν διὰ δουρὸς ὑπ᾽ ἀνέρος, ὅς ῥά τε τέχνῃ νήϊον ἐκτάμνῃσιν, ὀφέλλει δ᾽ ἀνδρὸς ἐρωήν· ὣς σοὶ ἐνὶ στήθεσσιν ἀτάρβητος νόος ἐστί· | Έκτορ᾽, αφού με δίκαιον με ψέγεις κι όχι αδίκως, — είναι η καρδιά σου αμάλακτη σαν την σκληρήν αξίνη που σχίζει δέντρο δυνατό στου ξυλουργού το χέρι κι είναι στην τέχνην βοηθός και στην ορμήν του ανθρώπου· ομοίως είναι ατρόμητος στα στήθη μέσα ο νους σου | τσεκούρι |
| Γ 8-14 οἱ δ᾽ ἄρ᾽ ἴσαν σιγῇ μένεα πνείοντες Ἀχαιοί, ἐν θυμῷ μεμαῶτες ἀλεξέμεν ἀλλήλοισιν. Εὖτ᾽ ὄρεος κορυφῇσι Νότος κατέχευεν ὀμίχλην, ποιμέσιν οὔ τι φίλην, κλέπτῃ δέ τε νυκτὸς ἀμείνω, τόσσον τίς τ᾽ ἐπιλεύσσει ὅσον τ᾽ ἐπὶ λᾶαν ἵησιν· ὣς ἄρα τῶν ὑπὸ ποσσὶ κονίσαλος ὄρνυτ᾽ ἀελλὴς ἐρχομένων· μάλα δ᾽ ὦκα διέπρησσον πεδίοιο. | κι οι Αχαιοί, μ᾽ ανδρειάς πνοήν, σιωπηλοί κινούντο, ένας τον άλλον πρόθυμοι στην μάχην να βοηθήσουν, κι όπως ο Νότος καταχνιά σε κορφοβούνι χύνει, που δεν αρέσει του βοσκού, κι είναι χαρά του κλέφτη. Και της νυκτός καλύτερη, και τόσ᾽ είναι η μαυρίλα που κει που πέτραν έριξες μόλις το μάτι φθάνει, έτσι πυκνή σηκώνονταν απ᾽ την ποδοβολή τους η σκόνη, καθώς έσχιζαν γοργά την πεδιάδα. | καταχνιά |
| Δ 130-4 ἡ δὲ τόσον μὲν ἔεργεν ἀπὸ χροός, ὡς ὅτε μήτηρ παιδὸς ἐέργῃ μυῖαν, ὅθ᾽ ἡδέϊ λέξαται ὕπνῳ, αὐτὴ δ᾽ αὖτ᾽ ἴθυνεν ὅθι ζωστῆρος ὀχῆες χρύσειοι σύνεχον καὶ διπλόος ἤντετο θώρηξ. | καθώς μητέρα διώχνει μύγαν από το βρέφος της, ενώ γλυκά κοιμάται, κι η ίδια τ᾽ οδήγησεν όπου οι χρυσές της ζώνης θηλιές κι ο θώραξ διπλωτός εσμίγαν σ᾽ ένα μέρος | μητέρα |
| Δ 141-7 Ὡς δ᾽ ὅτε τίς τ᾽ ἐλέφαντα γυνὴ φοίνικι μιήνῃ Μῃονὶς ἠὲ Κάειρα, παρήϊον ἔμμεναι ἵππων· κεῖται δ᾽ ἐν θαλάμῳ, πολέες τέ μιν ἠρήσαντο ἱππῆες φορέειν· βασιλῆϊ δὲ κεῖται ἄγαλμα, ἀμφότερον κόσμος θ᾽ ἵππῳ ἐλατῆρί τε κῦδος· τοῖοί τοι, Μενέλαε, μιάνθην αἵματι μηροὶ εὐφυέες κνῆμαί τε ἰδὲ σφυρὰ κάλ᾽ ὑπένερθε. | Ως όταν Κάειρα ή Μαιονίς γυνή κοκκινοβάφει λευκόν ελεφαντόδοντο, του αλόγου χαλινάρι, πολλοί το ζήλευσαν ιππείς, και μένει φυλαγμένο στον θάλαμον για βασιλείς πολύτιμο στολίδι, και στ᾽ άλογο καλλώπισμα και δόξα του αναβάτη· ομοίως, ω Μενέλαε, εβάφηκαν τα ωραία μεριά σου και τα κνήμια σου και οι φτέρνες εις το αίμα· | ελεφαντόδοντο |
| Δ 243-6 τίφθ᾽ οὕτως ἔστητε τεθηπότες ἠΰτε νεβροί, αἵ τ᾽ ἐπεὶ οὖν ἔκαμον πολέος πεδίοιο θέουσαι, ἑστᾶσ᾽, οὐδ᾽ ἄρα τίς σφι μετὰ φρεσὶ γίγνεται ἀλκή· ὣς ὑμεῖς ἔστητε τεθηπότες, οὐδὲ μάχεσθε. | Πώς παγωμένοι στέκεσθε, ωσάν τα ελαφομόσχια, που ως αποκάμαν τρέχοντας σ᾽ απέραντην πεδιάδα στέκονται, και στα στήθη τους, η δύναμις εκόπη; Όμοια κι εσείς παγώσατε, ποσώς δεν πολεμείτε | ελαφομόσχια |
| Δ 275-282 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἀπὸ σκοπιῆς εἶδεν νέφος αἰπόλος ἀνὴρ ἐρχόμενον κατὰ πόντον ὑπὸ Ζεφύροιο ἰωῆς· τῷ δέ τ᾽ ἄνευθεν ἐόντι μελάντερον ἠΰτε πίσσα φαίνετ᾽ ἰὸν κατὰ πόντον, ἄγει δέ τε λαίλαπα πολλήν, ῥίγησέν τε ἰδών, ὑπό τε σπέος ἤλασε μῆλα· τοῖαι ἅμ᾽ Αἰάντεσσι διοτρεφέων αἰζηῶν δήϊον ἐς πόλεμον πυκιναὶ κίνυντο φάλαγγες κυάνεαι, σάκεσίν τε καὶ ἔγχεσι πεφρικυῖαι | ως όταν σύννεφο βοσκός από ψηλά ξανοίγει να προχωρεί στο πέλαγος με την πνοήν του ανέμου· και φαίνεται στα μάτια του κατάμαυρο σαν πίσσα, καθώς το πέλαγος περνά γεμάτο ανεμοζάλες, τον παίρνει φόβος και οδηγεί μες στ᾽ άντρο το κοπάδι· ομοίως εις τον πόλεμον κινούνταν των Αιάντων πυκνότατες οι φάλαγγες ανδρειωμένων νέων μαύρες, και λόγγον έκαναν λόγχες ομού και ασπίδες | βοσκός |
| Δ 422-8 Ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἐν αἰγιαλῷ πολυηχέϊ κῦμα θαλάσσης ὄρνυτ᾽ ἐπασσύτερον Ζεφύρου ὕπο κινήσαντος· πόντῳ μέν τε πρῶτα κορύσσεται, αὐτὰρ ἔπειτα χέρσῳ ῥηγνύμενον μεγάλα βρέμει, ἀμφὶ δέ τ᾽ ἄκρας κυρτὸν ἐὸν κορυφοῦται, ἀποπτύει δ᾽ ἁλὸς ἄχνην· ὣς τότ᾽ ἐπασσύτεραι Δαναῶν κίνυντο φάλαγγες νωλεμέως πόλεμόνδε | Και όπως στην πολύβροντην ακρογιαλιά το κύμα, ως το σηκώνει ο Ζέφυρος επανωτό κινείται, φουσκώνει πριν στο πέλαγος και στην στεριά κατόπι σπώντας μουγγρίζει και κυρτόν έρχετ᾽ εμπρός και γύρω στους βράχους κάμνει κορυφήν και τον αφρόν ξερνάει· ομοίως τότ᾽ επανωτές των Δαναών κινούντο οι φάλαγγες στον πόλεμον | κύμα |
| Δ 433-8 Τρῶες δ᾽, ὥς τ᾽ ὄϊες πολυπάμονος ἀνδρὸς ἐν αὐλῇ μυρίαι ἑστήκασιν ἀμελγόμεναι γάλα λευκόν, ἀζηχὲς μεμακυῖαι ἀκούουσαι ὄπα ἀρνῶν, ὣς Τρώων ἀλαλητὸς ἀνὰ στρατὸν εὐρὺν ὀρώρει· οὐ γὰρ πάντων ἦεν ὁμὸς θρόος οὐδ᾽ ἴα γῆρυς, ἀλλὰ γλῶσσ᾽ ἐμέμικτο, πολύκλητοι δ᾽ ἔσαν ἄνδρες. | Και οι Τρώες, ως τα πρόβατα σ᾽ αυλήν ανδρός πλουσίου άπειρα μένουν το λευκό να τους αρμέγουν γάλα και όλο βελάζουν ως ακούν να κράζουν τα κριάρια, ομοίως στον πλατύν στρατόν αλάλαζαν οι Τρώες, ότι δεν ήτο εις όλους μια λαλιά και γλώσσα μία, αλλά μικτή, κι ήσαν λαοί που πολλαχόθεν ήλθαν. | πρόβατα |
| Δ 452-6 ὡς δ᾽ ὅτε χείμαρροι ποταμοὶ κατ᾽ ὄρεσφι ῥέοντες ἐς μισγάγκειαν συμβάλλετον ὄβριμον ὕδωρ κρουνῶν ἐκ μεγάλων κοίλης ἔντοσθε χαράδρης, τῶν δέ τε τηλόσε δοῦπον ἐν οὔρεσιν ἔκλυε ποιμήν· ὣς τῶν μισγομένων γένετο ἰαχή τε πόνος τε. | και ως όταν δύο χείμαρροι, που από τα όρη ρέουν, μέσ᾽ από κεφαλόβρυσα τ᾽ ακράτητα νερά τους σμίγουν εις ένα σύρρυακο στα βάθη του βαράθρου – μακρόθε ακούει στα βουνά τον βρόντον ο ποιμένας– όμοιος, κι εκείνοι ως έσμιξαν, αχός και αγώνας ήταν. | χείμαρρος |
| Δ 480-8 πρῶτον γάρ μιν ἰόντα βάλε στῆθος παρὰ μαζὸν δεξιόν· ἀντικρὺ δὲ δι᾽ ὤμου χάλκεον ἔγχος ἦλθεν· ὁ δ᾽ ἐν κονίῃσι χαμαὶ πέσεν αἴγειρος ὥς, ἥ ῥά τ᾽ ἐν εἱαμενῇ ἕλεος μεγάλοιο πεφύκει λείη, ἀτάρ τέ οἱ ὄζοι ἐπ᾽ ἀκροτάτῃ πεφύασι· τὴν μέν θ᾽ ἁρματοπηγὸς ἀνὴρ αἴθωνι σιδήρῳ ἐξέταμ᾽, ὄφρα ἴτυν κάμψῃ περικαλλέϊ δίφρῳ· ἡ μέν τ᾽ ἀζομένη κεῖται ποταμοῖο παρ᾽ ὄχθας. τοῖον ἄρ᾽ Ἀνθεμίδην Σιμοείσιον ἐξενάριξεν Αἴας διογενής | Ότι ενώ πρώτος πρόβαινε τον κτύπησε στο στήθος σιμά στον δεξιόν μαστόν· αντίκρυ εβγήκε η λόγχη στον ώμον· έπεσεν αυτός στα χώματα, ωσάν λεύκα οπού εις μεγάλην λιβαδιά γεννήθηκε κι ανδρώθη ομαλή όλη και υψηλά μόνον γεννά τους κλώνους· την έκοψε αμαξοποιός με την λαμπρήν αξίνην να την λυγίσει για τροχόν εις εύμορφον αμάξι· κείτεται αυτού και φρύγεται στου ποταμού την όχθην· όμοιον τον Σιμοείσιον έστρωσε κάτ᾽ ο Αίας. | λεύκα |
| Ε 136-143 δὴ τότε μιν τρὶς τόσσον ἕλεν μένος, ὥς τε λέοντα, ὅν ῥά τε ποιμὴν ἀγρῷ ἐπ᾽ εἰροπόκοις ὀΐεσσι χραύσῃ μέν τ᾽ αὐλῆς ὑπεράλμενον οὐδὲ δαμάσσῃ· τοῦ μέν τε σθένος ὦρσεν, ἔπειτα δέ τ᾽ οὐ προσαμύνει, ἀλλὰ κατὰ σταθμοὺς δύεται, τὰ δ᾽ ἐρῆμα φοβεῖται· αἱ μέν τ᾽ ἀγχιστῖναι ἐπ᾽ ἀλλήλῃσι κέχυνται, αὐτὰρ ὁ ἐμμεμαὼς βαθέης ἐξάλλεται αὐλῆς· ὣς μεμαὼς Τρώεσσι μίγη κρατερὸς Διομήδης. | τώρ᾽ είχε τρίδιπλην ορμήν, ως έχει το λεοντάρι, που όταν πηδήσει στην αυλήν των μαλλιαρών προβάτων και το σκαρφίσει ο φύλακας, χωρίς να το φονεύσει, ανδρειά του δίδει και ποσώς δεν του αντιστέκει πλέον, μέσα στες στάνες κρύβεται και τα ᾽ρημα σκορπιούνται· εκείνα επανωβιάζονται κι εκείνο απ᾽ την βαθείαν αυλήν με μέγα πήδημα στην εξοχήν πετιέται· έτσι στους Τρώας χύθηκεν ο δυνατός Τυδείδης. | λιοντάρι |
| Ε 159-164 Ἔνθ᾽ υἷας Πριάμοιο δύω λάβε Δαρδανίδαο εἰν ἑνὶ δίφρῳ ἐόντας, Ἐχέμμονά τε Χρομίον τε. ὡς δὲ λέων ἐν βουσὶ θορὼν ἐξ αὐχένα ἄξῃ πόρτιος ἠὲ βοός, ξύλοχον κάτα βοσκομενάων, ὣς τοὺς ἀμφοτέρους ἐξ ἵππων Τυδέος υἱὸς βῆσε κακῶς ἀέκοντας, ἔπειτα δὲ τεύχε᾽ ἐσύλα | Του Δαρδανίδου πιάνει αυτού, δυο τέκνα, του Πριάμου που σ᾽ ένα αμάξι εκάθονταν, Εχέμμων και Χρομίος. Και ωσάν λιοντάρι που εις κοπήν βοδιών μέσα στον λόγγον ορμά και από τον τράχηλον τραβά μοσχάρι ή ταύρον, ομοίως απ᾽ την άμαξαν εκείνος και τους δύο κακόσυρε και γύμνωσε νεκρούς | λιοντάρι |
| Ε 497-506 οἱ δ᾽ ἐλελίχθησαν καὶ ἐναντίοι ἔσταν Ἀχαιῶν· Ἀργεῖοι δ᾽ ὑπέμειναν ἀολλέες οὐδὲ φόβηθεν. ὡς δ᾽ ἄνεμος ἄχνας φορέει ἱερὰς κατ᾽ ἀλωὰς ἀνδρῶν λικμώντων, ὅτε τε ξανθὴ Δημήτηρ κρίνῃ ἐπειγομένων ἀνέμων καρπόν τε καὶ ἄχνας, αἱ δ᾽ ὑπολευκαίνονται ἀχυρμιαί· ὣς τότ᾽ Ἀχαιοὶ λευκοὶ ὕπερθε γένοντο κονισάλῳ, ὅν ῥα δι᾽ αὐτῶν οὐρανὸν ἐς πολύχαλκον ἐπέπληγον πόδες ἵππων, ἂψ ἐπιμισγομένων· ὑπὸ δ᾽ ἔστρεφον ἡνιοχῆες. οἱ δὲ μένος χειρῶν ἰθὺς φέρον | Στρέψαν κι ενάντια στήθηκαν των Αχαιών οι Τρώες κι οι Αργείοι τους απάντησαν πυκνοί και δεν δειλιάσαν, καθώς οπόταν στα ιερά τ᾽ αλώνια που λιχνίζουν, τ᾽ άχυρα παίρν᾽ ο άνεμος και ως σπρώχνουν οι αέρες, τ᾽ άχυρο η ξανθή Δήμητρα και τον καρπόν χωρίζει και ασπρίζουν όλες οι αχυριές· ομοίως άσπριζ᾽ όλους τους Αχαιούς ο κονιορτός, που ως τ᾽ ουρανού τον θόλον τον χάλκινον εσήκωνε ποδόκτυπος των ίππων οπού στην σμίξην έμπαζαν οπίσω οι κυβερνήτες, κι ίσια τον κτύπον έφερναν | άχυρα |
| Ε 519-527 Τοὺς δ᾽ Αἴαντε δύω καὶ Ὀδυσσεὺς καὶ Διομήδης ὄτρυνον Δαναοὺς πολεμιζέμεν· οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ οὔτε βίας Τρώων ὑπεδείδισαν οὔτε ἰωκάς, ἀλλ᾽ ἔμενον νεφέλῃσιν ἐοικότες, ἅς τε Κρονίων νηνεμίης ἔστησεν ἐπ᾽ ἀκροπόλοισιν ὄρεσσιν ἀτρέμας, ὄφρ᾽ εὕδῃσι μένος Βορέαο καὶ ἄλλων ζαχρειῶν ἀνέμων, οἵ τε νέφεα σκιόεντα πνοιῇσιν λιγυρῇσι διασκιδνᾶσιν ἀέντες· ὣς Δαναοὶ Τρῶας μένον ἔμπεδον οὐδὲ φέβοντο. | Οι Αίαντες, ο Οδυσσεύς κινούσαν και ο Τυδείδης στον πόλεμον τους Δαναούς· και τούτοι αφ᾽ εαυτού των στους κτύπους και στον θόρυβον των Τρώων δεν δειλιάζαν, άλλ᾽ έμεναν ως σύννεφα οπού ο Κρονίδης σταίνει εις των βουνών τες κορυφές με την ανανεμίαν, ατάραχ᾽ όσο του Βοριά και των σφοδρών ανέμων όλων κοιμάται η δύναμις, που εκείνοι διασκεδάζουν με το ηχηρό τους φύσημα τα σκιοφόρα νέφη· ατάρακτ᾽ έτσι οι Δαναοί τους Τρώας απαντούσαν | σύννεφο |
| Ε 553-560 τὼ δ᾽ αὖθι τέλος θανάτοιο κάλυψεν. οἵω τώ γε λέοντε δύω ὄρεος κορυφῇσιν ἐτραφέτην ὑπὸ μητρὶ βαθείης τάρφεσιν ὕλης· τὼ μὲν ἄρ᾽ ἁρπάζοντε βόας καὶ ἴφια μῆλα σταθμοὺς ἀνθρώπων κεραΐζετον, ὄφρα καὶ αὐτὼ ἀνδρῶν ἐν παλάμῃσι κατέκταθεν ὀξέϊ χαλκῷ· τοίω τὼ χείρεσσιν ὑπ᾽ Αἰνείαο δαμέντε καππεσέτην, ἐλάτῃσιν ἐοικότες ὑψηλῇσι. | Και ο θάνατος εσκέπασεν αυτούς στο χώμα εκείνο· όμοια με δυο λιοντάρια, που μέσα εις πυκνό λόγγο σ᾽ υψηλόν όρος έθρεψε λεόντισσα μητέρα, που μόσχους αφού άρπαξαν και πρόβατα παχέα και στάνες αφού ερήμωσαν πολλές, έρχεται ώρα οπού από χέρι ανθρώπινο και αυτά σφαμένα πέφτουν, ομοίως, ως τους έπιασεν η δύναμις του Αινεία, ως πέφτουν έλατ᾽ υψηλοί κι εκείνοι εξαπλωθήκαν. | λιοντάρι |
| Ε 596-600 Τὸν δὲ ἰδὼν ῥίγησε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης· ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἀνὴρ ἀπάλαμνος, ἰὼν πολέος πεδίοιο, στήῃ ἐπ᾽ ὠκυρόῳ ποταμῷ ἅλαδε προρέοντι, ἀφρῷ μορμύροντα ἰδών, ἀνά τ᾽ ἔδραμ᾽ ὀπίσσω, ὣς τότε Τυδεΐδης ἀνεχάζετο, εἶπέ τε λαῷ | Και άμα τον είδ᾽ ερίγησεν ο ανδρείος Διομήδης· και ως από δρόμον μακρινόν οδίτης μ᾽ απορίαν στέκει στην όχθην ποταμού που αφροκοπά και ρέει ορμητικά στην θάλασσαν και οπίσω φεύγει εκείνος, έτσι ο Τυδείδης σύρθηκε και προς το πλήθος είπε | ποτάμι |
| Ε 767-772 Ὣς ἔφατ᾽, οὐδ᾽ ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη, μάστιξεν δ᾽ ἵππους· τὼ δ᾽ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην μεσσηγὺς γαίης τε καὶ οὐρανοῦ ἀστερόεντος. ὅσσον δ᾽ ἠεροειδὲς ἀνὴρ ἴδεν ὀφθαλμοῖσιν ἥμενος ἐν σκοπιῇ, λεύσσων ἐπὶ οἴνοπα πόντον, τόσσον ἐπιθρῴσκουσι θεῶν ὑψηχέες ἵπποι. | Αυτά ᾽πε και τον άκουσεν η Ήρα η λευκοχέρα. Και τ᾽ άλογά της ράβδισε και αυτά με προθυμίαν πετούν ανάμεσα στην γην και στ᾽ ουρανού τ᾽ αστέρια και όσος αέρας φαίνεται στους οφθαλμούς του ανθρώπου που απ᾽ ακρωτήρι θεωρεί τ᾽ απέραντα πελάγη, διάστημα τόσο των θεών οι ίπποι διασκελίζουν | αέρας |
| Ε 85-94 Τυδεΐδην δ᾽ οὐκ ἂν γνοίης ποτέροισι μετείη, ἠὲ μετὰ Τρώεσσιν ὁμιλέοι ἦ μετ᾽ Ἀχαιοῖς. θῦνε γὰρ ἂμ πεδίον ποταμῷ πλήθοντι ἐοικὼς χειμάρρῳ, ὅς τ᾽ ὦκα ῥέων ἐκέδασσε γεφύρας· τὸν δ᾽ οὔτ᾽ ἄρ τε γέφυραι ἐεργμέναι ἰσχανόωσιν, οὔτ᾽ ἄρα ἕρκεα ἴσχει ἀλωάων ἐριθηλέων ἐλθόντ᾽ ἐξαπίνης, ὅτ᾽ ἐπιβρίσῃ Διὸς ὄμβρος· πολλὰ δ᾽ ὑπ᾽ αὐτοῦ ἔργα κατήριπε κάλ᾽ αἰζηῶν· ὣς ὑπὸ Τυδεΐδῃ πυκιναὶ κλονέοντο φάλαγγες Τρώων, οὐδ᾽ ἄρα μιν μίμνον πολέες περ ἐόντες. | και τότε δεν θα γνώριζες με ποιους είναι ο Τυδείδης, αν πάει με τους Αχαιούς ή με τους Τρωαδίτες, ότι στο σιάδι εμάνιζεν, ως φουσκωτό ποτάμι που παίρνει κάθε πρόχωμα με την σφοδράν ροήν του· ούτε προχώματα κρατούν εκείνου την πλημμύραν, ούτε των κήπων στερεοί φραγμοί την εμποδίζουν, έξαφν᾽ αν φθάσει, αν του Διός νεροποντιά πληθύνει και καταστρέφει γεωργών έργα πολλά και ωραία· όμοια τες πυκνές φάλαγγες ετάραζε ο Τυδείδης των Τρώων και τα πλήθη των δεν στέκονταν εμπρός του. | ποτάμι |
| Ε 864-867 Οἵη δ᾽ ἐκ νεφέων ἐρεβεννὴ φαίνεται ἀὴρ καύματος ἐξ ἀνέμοιο δυσαέος ὀρνυμένοιο, τοῖος Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ χάλκεος Ἄρης φαίνεθ᾽ ὁμοῦ νεφέεσσιν ἰὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν. | Και ως από νέφη φαίνεται σκοταδερός ο αέρας, ότ᾽ άνεμος σηκώνεται κακός από το καύμα, του Διομήδη εφαίνετο και ο χαλκοφόρος Άρης ως μες στα νέφη ανέβαινεν εις τ᾽ ουρανού τον θόλον. | αέρας |
| Ε 900-904 τῷ δ᾽ ἐπὶ Παιήων ὀδυνήφατα φάρμακα πάσσων ἠκέσατ᾽· οὐ μὲν γάρ τι καταθνητός γ᾽ ἐτέτυκτο. ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ὀπὸς γάλα λευκὸν ἐπειγόμενος συνέπηξεν ὑγρὸν ἐόν, μάλα δ᾽ ὦκα περιτρέφεται κυκόωντι, ὣς ἄρα καρπαλίμως ἰήσατο θοῦρον Ἄρηα. | Με βότανα παυσίπονα που του ᾽βαλε ο Παιήων τον ιάτρευσεν ότι θνητός δεν ήτο αυτός πλασμένος· και όπως γρήγορα η πυτιά το λευκό γάλα πήζει που υγρόν γοργά συσφίγγεται, καθώς το ανακατώνουν, έτσι εθεράπευσε γοργά τον άγριον Άρη εκείνος. | γάλα |
| Η 4-7 ὡς δὲ θεὸς ναύτῃσιν ἐελδομένοισιν ἔδωκεν οὖρον, ἐπεί κε κάμωσιν ἐϋξέστῃς ἐλάτῃσι πόντον ἐλαύνοντες, καμάτῳ δ᾽ ὑπὸ γυῖα λέλυνται, ὣς ἄρα τὼ Τρώεσσιν ἐελδομένοισι φανήτην. | Και ως όταν πρίμος άνεμος από θεόν εστάλη, στους ναύτες πολυπόθητος, που κατακουρασμένοι με τα καλόξυστα κουπιά το πέλαγος οργώνουν, τόσο κι εκείνοι ποθητοί φανήκαν εις τους Τρώας. | αέρας |
| Η 63-66 οἵη δὲ Ζεφύροιο ἐχεύατο πόντον ἔπι φρὶξ ὀρνυμένοιο νέον, μελάνει δέ τε πόντος ὑπ᾽ αὐτῆς, τοῖαι ἄρα στίχες ἥατ᾽ Ἀχαιῶν τε Τρώων τε | και ως του Ζεφύρου η πρώτη ορμή την θάλασσαν σουφρώνει κι εκείνο τ᾽ ανατρίχιασμα τη θάλασσαν μαυρίζει, ομοίως και των Αχαιών οι αράδες και των Τρώων εις το πεδίον | αέρας |
| Θ 306-8 μήκων δ᾽ ὡς ἑτέρωσε κάρη βάλεν, ἥ τ᾽ ἐνὶ κήπῳ, καρπῷ βριθομένη νοτίῃσί τε εἰαρινῇσιν, ὣς ἑτέρωσ᾽ ἤμυσε κάρη πήληκι βαρυνθέν. | Και ως παπαρούνα φουντωτή που απ᾽ του καρπού το βάρος και απ᾽ ανοιξιάτικες δροσιές την κεφαλήν της γέρνει, την κεφαλήν έγειρε αυτός του κράνους απ᾽ το βάρος. | παπαρούνα |
| Θ 337-342 Ἕκτωρ δ᾽ ἐν πρώτοισι κίε σθένεϊ βλεμεαίνων. ὡς δ᾽ ὅτε τίς τε κύων συὸς ἀγρίου ἠὲ λέοντος ἅπτηται κατόπισθε, ποσὶν ταχέεσσι διώκων, ἰσχία τε γλουτούς τε, ἑλισσόμενόν τε δοκεύει, ὣς Ἕκτωρ ὤπαζε κάρη κομόωντας Ἀχαιούς, αἰὲν ἀποκτείνων τὸν ὀπίστατον· οἱ δὲ φέβοντο. | και ο Έκτωρ πρώτος μ᾽ έπαρσιν πολλήν στην δύναμίν του, και ωσάν σκυλί γοργόποδο, που κυνηγά λεοντάρι ή άγριον χοίρον, τα μεριά τού πιάνει και τες φτέρνες, και εις όποιο μέρος και αν στραφεί, ποτέ δεν τον αφήνει, παρόμοια τους Αχαιούς πατούσε ο μέγας Έκτωρ κι όπως εφεύγαν πάντοτε τον ύστερον κτυπούσε. | σκύλος |
| Θ 555-561 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἐν οὐρανῷ ἄστρα φαεινὴν ἀμφὶ σελήνην φαίνετ᾽ ἀριπρεπέα, ὅτε τ᾽ ἔπλετο νήνεμος αἰθήρ· ἔκ τ᾽ ἔφανεν πᾶσαι σκοπιαὶ καὶ πρώονες ἄκροι καὶ νάπαι· οὐρανόθεν δ᾽ ἄρ᾽ ὑπερράγη ἄσπετος αἰθήρ, πάντα δὲ εἴδεται ἄστρα, γέγηθε δέ τε φρένα ποιμήν· τόσσα μεσηγὺ νεῶν ἠδὲ Ξάνθοιο ῥοάων Τρώων καιόντων πυρὰ φαίνετο Ἰλιόθι πρό. | Και ως τ᾽ άστρα, οπού σπιθοβολούν σ᾽ ανάνεμον αιθέρα χαριτωμένα ολόγυρα στην φωτεινήν σελήνην — φαίνεται κάθε κορυφή, καθ᾽ άκρη, κάθε πλάγι, ως άνοιξε απ᾽ τον ουρανόν απέραντος αιθέρας, που τ᾽ άστρα όλα εφανέρωσε και χαίρονται οι ποιμένες· τόσ᾽ άστραφταν στην Ίλιον εμπρός πυρά που εκαίαν οι Τρώες τότε ανάμεσα στον Ξάνθον και στα πλοία. | άστρο |
| Ι 323-327 ὡς δ᾽ ὄρνις ἀπτῆσι νεοσσοῖσι προφέρῃσι μάστακ᾽, ἐπεί κε λάβῃσι, κακῶς δ᾽ ἄρα οἱ πέλει αὐτῇ, ὣς καὶ ἐγὼ πολλὰς μὲν ἀΰπνους νύκτας ἴαυον, ἤματα δ᾽ αἱματόεντα διέπρησσον πολεμίζων, ἀνδράσι μαρνάμενος ὀάρων ἕνεκα σφετεράων. | Και ως την χαψιά στ᾽ απτέρωτα μικρά της δίδ᾽ η μάνα, άμα την έβρει, πλην αυτή ζωήν καλήν δεν έχει, κι εγώ πολλές αγρύπνησα νυκτιές και τες ημέρες περνούσα αιματοστάλακτες μ᾽ εχθρούς ανδρειωμένους μαχόμενος, εξ αφορμής των γυναικών τους μόνον. | πουλιά |
| Ι 4-8 ὡς δ᾽ ἄνεμοι δύο πόντον ὀρίνετον ἰχθυόεντα, Βορέης καὶ Ζέφυρος, τώ τε Θρῄκηθεν ἄητον, 5 ἐλθόντ᾽ ἐξαπίνης· ἄμυδις δέ τε κῦμα κελαινὸν κορθύεται, πολλὸν δὲ παρὲξ ἅλα φῦκος ἔχευεν· ὣς ἐδαΐζετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν. | Και ως άνεμοι στην θάλασσαν κινούν αντάμα δύο, εάν Βοριάς και Ζέφυρος ορμούν από την Θράκην έξαφνα· κορυφώνεται το κύμα και μαυρίζει και φύκι χύνεται πολύ στην άκραν της θαλάσσης· ομοία ζάλη εχώριζε των Αχαιών τα στήθη. | αέρας |
| Κ 183-189 ὡς δὲ κύνες περὶ μῆλα δυσωρήσωνται ἐν αὐλῇ θηρὸς ἀκούσαντες κρατερόφρονος, ὅς τε καθ᾽ ὕλην ἔρχηται δι᾽ ὄρεσφι· πολὺς δ᾽ ὀρυμαγδὸς ἐπ᾽ αὐτῷ ἀνδρῶν ἠδὲ κυνῶν, ἀπό τέ σφισιν ὕπνος ὄλωλεν· ὣς τῶν νήδυμος ὕπνος ἀπὸ βλεφάροιιν ὀλώλει νύκτα φυλασσομένοισι κακήν· πεδίονδε γὰρ αἰεὶ τετράφαθ᾽, ὁππότ᾽ ἐπὶ Τρώων ἀΐοιεν ἰόντων. | Κι ως σκύλοι οπού κακονυκτούν μέσα εις αυλήν προβάτων, ως άκουσαν το ατρόμητο θεριό να κατεβαίνει από τον λόγγον· χλαλοήν τότε δι᾽ αυτό σηκώνουν άνδρες και σκύλοι και απ᾽ αυτούς εχάθη ο γλυκύς ύπνος· όμοια κ εκείνοι ακοίμητοι την νύκτ᾽, αδημονούσαν φυλάγοντας, κι εστρέφοντο στην άντικρυ πεδιάδα μήπως ακούσουν κάπουθε να ορμήσουν ξάφνου οι Τρώες. | σκύλος |
| Κ 3-10 ἀλλ᾽ οὐκ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα, ποιμένα λαῶν, ὕπνος ἔχε γλυκερὸς πολλὰ φρεσὶν ὁρμαίνοντα. ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἂν ἀστράπτῃ πόσις Ἥρης ἠϋκόμοιο, τεύχων ἢ πολὺν ὄμβρον ἀθέσφατον ἠὲ χάλαζαν ἢ νιφετόν, ὅτε πέρ τε χιὼν ἐπάλυνεν ἀρούρας, ἠέ ποθι πτολέμοιο μέγα στόμα πευκεδανοῖο, ὣς πυκίν᾽ ἐν στήθεσσιν ἀνεστενάχιζ᾽ Ἀγαμέμνων νειόθεν ἐκ κραδίης, τρομέοντο δέ οἱ φρένες ἐντός. | του αρχηγού, δεν έπιανε τα μέλη ο γλυκός ύπνος, ότι πολλούς διαλογισμούς ανακινούσε ο νους του, και ως συχναστράφτει ο σύζυγος της λαμπροκόμης Ήρας κι είτε χαλάζι προμηνά ή μέγα νεροπόντι ή χιόνι που όλους τους αγρούς κατάλευκο σκεπάζει ή και τον μέγαν λάρυγγα του φθαρτικού πολέμου, ομοίως συχνοεστέναζεν απ᾽ της ψυχής τα βάθη ο Αγαμέμνων, και σφοδρώς τ᾽ ελάκτιζε η καρδία. | καταιγίδα |
| Κ 360-4 ὡς δ᾽ ὅτε καρχαρόδοντε δύω κύνε, εἰδότε θήρης, ἢ κεμάδ᾽ ἠὲ λαγωὸν ἐπείγετον ἐμμενὲς αἰεὶ χῶρον ἀν᾽ ὑλήενθ᾽, ὁ δέ τε προθέῃσι μεμηκώς, ὣς τὸν Τυδεΐδης ἠδ᾽ ὁ πτολίπορθος Ὀδυσσεὺς λαοῦ ἀποτμήξαντε διώκετον ἐμμενὲς αἰεί. | Και ως δυο σκύλοι σκληρόδοντες, εξαίσιοι στο κυνήγι, λαγόν ή ζάρκαδον στενά ξετρέχουν μες στον λόγγον, και αυτός φεύγει βελάζοντας· στενά και ο Διομήδης και ο πορθητής ο Οδυσσεύς τον Δόλωνα εκυνήγαν, τον δρόμον αφού του ᾽κοψαν να γύρει στον στρατόν του. | σκύλος |
| Κ 485-488 ὡς δὲ λέων μήλοισιν ἀσημάντοισιν ἐπελθών, αἴγεσιν ἢ ὀΐεσσι, κακὰ φρονέων ἐνορούσῃ, ὣς μὲν Θρήϊκας ἄνδρας ἐπῴχετο Τυδέος υἱός, ὄφρα δυώδεκ᾽ ἔπεφνεν· | Και ως όταν πέσει λέοντας πόχει στον νουν του φόνους μέσα εις αφύλακτην κοπήν ερίφων ή προβάτων, ομοίως τότε αφάνιζε τους Θράκες ο Τυδείδης και δώδεκα εθανάτωσε | λιοντάρι |
| Λ 113-121 ὡς δὲ λέων ἐλάφοιο ταχείης νήπια τέκνα ῥηϊδίως συνέαξε, λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσιν, ἐλθὼν εἰς εὐνήν, ἁπαλόν τέ σφ᾽ ἦτορ ἀπηύρα· ἡ δ᾽ εἴ πέρ τε τύχῃσι μάλα σχεδόν, οὐ δύναταί σφι χραισμεῖν· αὐτὴν γάρ μιν ὑπὸ τρόμος αἰνὸς ἱκάνει· καρπαλίμως δ᾽ ἤϊξε διὰ δρυμὰ πυκνὰ καὶ ὕλην σπεύδουσ᾽ ἱδρώουσα κραταιοῦ θηρὸς ὑφ᾽ ὁρμῆς· ὣς ἄρα τοῖς οὔ τις δύνατο χραισμῆσαι ὄλεθρον Τρώων, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ὑπ᾽ Ἀργείοισι φέβοντο. | Και όπως λεοντάρι αν έπεσε στην κοίτην ελαφίνας, με τ᾽ ανδρειωμένα δόντια του συντρίβει τα μικρά της εύκολα και τες απαλές ζωούλες αφανίζει· και αυτή και αν τύχει αυτού σιμά να είναι, τόσος τρόμος την πιάνει οπού δεν δύναται σ᾽ αυτά βοηθός να γίνει· πετιέται, ιδρώνει τρέχοντας στα λογγωμένα δάση κυνηγημένη απ᾽ την ορμήν του δυνατού θηρίου· όμοια μ᾽ εκείνην την ζωήν δεν δύνανται να σώσουν οι Τρώες, απ᾽ τους Αχαιούς και αυτοί κυνηγημένοι. | λιοντάρι |
| Λ 155-161 ὡς δ᾽ ὅτε πῦρ ἀΐδηλον ἐν ἀξύλῳ ἐμπέσῃ ὕλῃ, πάντῃ τ᾽ εἰλυφόων ἄνεμος φέρει, οἱ δέ τε θάμνοι πρόρριζοι πίπτουσιν ἐπειγόμενοι πυρὸς ὁρμῇ· ὣς ἄρ᾽ ὑπ᾽ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι πῖπτε κάρηνα Τρώων φευγόντων, πολλοὶ δ᾽ ἐριαύχενες ἵπποι κείν᾽ ὄχεα κροτάλιζον ἀνὰ πτολέμοιο γεφύρας, ἡνιόχους ποθέοντες ἀμύμονας | Και ως όταν φλόγα φθαρτική ξεσπάσ᾽ εις μέγα δάσος, γύρω την στρέφ᾽ ο άνεμος και πανταχού την φέρνει και απ᾽ την ορμήν της σύρριζα πέφτουν τα δένδρα κάτω, τόσες επέφταν κεφαλές εις την φυγήν των Τρώων από του Ατρείδη την ορμήν, κι ίπποι πολλοί κροτούσαν άδεια τ᾽ αμάξια σέρνοντας στους δρόμους του πολέμου | φωτιά |
| Λ 173-178 οἱ δ᾽ ἔτι κὰμ μέσσον πεδίον φοβέοντο βόες ὥς, ἅς τε λέων ἐφόβησε μολὼν ἐν νυκτὸς ἀμολγῷ πάσας· τῇ δέ τ᾽ ἰῇ ἀναφαίνεται αἰπὺς ὄλεθρος· τῆς δ᾽ ἐξ αὐχέν᾽ ἔαξε λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσι πρῶτον, ἔπειτα δέ θ᾽ αἷμα καὶ ἔγκατα πάντα λαφύσσει· ὣς τοὺς Ἀτρεΐδης ἔφεπε κρείων Ἀγαμέμνων, αἰὲν ἀποκτείνων τὸν ὀπίστατον· οἱ δὲ φέβοντο. | Κι εκείνοι εφεύγαν σκορπιστοί στον κάμπον ως δαμάλες, οπού λεοντάρι εσκόρπισεν ερχόμενες το δείλι και απ᾽ όλες μία φανερά τον όλεθρον γνωρίζει· με τα ανδρειωμένα δόντια του συντρίβει τον λαιμόν της, και όλα τα εντόσθια της ρουφά και πίνει της το αίμα. Όμοια και αυτούς κατάποδα πατούσεν ο Αγαμέμνων και πάντοτε τον ύστερον εφόνευε ως εφεύγαν. | λιοντάρι |
| Λ 269-272 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἂν ὠδίνουσαν ἔχῃ βέλος ὀξὺ γυναῖκα, δριμύ, τό τε προϊεῖσι μογοστόκοι Εἰλείθυιαι, Ἥρης θυγατέρες πικρὰς ὠδῖνας ἔχουσαι, ὣς ὀξεῖ᾽ ὀδύναι δῦνον μένος Ἀτρεΐδαο. | και ως εις γυναίκα όταν γεννά δριμύ τοξεύουν βέλος οι οδυνηρές Ειλείθυιες της Ήρας θυγατέρες, όπου της γέννας τούς πικρούς πόνους μαζί τους φέρουν, παρόμοιοι πόνοι εθέριζαν του Ατρείδη την ανδρείαν | ετοιμόγεννη |
| Λ 291-295 Ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου. ὡς δ᾽ ὅτε πού τις θηρητὴρ κύνας ἀργιόδοντας σεύῃ ἐπ᾽ ἀγροτέρῳ συῒ καπρίῳ ἠὲ λέοντι, ὣς ἐπ᾽ Ἀχαιοῖσιν σεῦε Τρῶας μεγαθύμους Ἕκτωρ Πριαμίδης, βροτολοιγῷ ἶσος Ἄρηϊ. | Είπε και εις όλους άναψε το θάρρος της ανδρείας και ως κυνηγός λευκόδοντα σκυλιά κινεί να πιάσουν αγριόχοιρον ή λέοντα, παρόμοια τον γενναίον λαόν των Τρώων έσπρωχνεν ενάντια στους Αργείους ο μέγας Έκτωρ, και όμοιαζε τον ανδρειωμένον Άρην. | σκύλος |
| Λ 305-309 ὡς ὁπότε νέφεα Ζέφυρος στυφελίξῃ ἀργεστᾶο Νότοιο, βαθείῃ λαίλαπι τύπτων· πολλὸν δὲ τρόφι κῦμα κυλίνδεται, ὑψόσε δ᾽ ἄχνη σκίδναται ἐξ ἀνέμοιο πολυπλάγκτοιο ἰωῆς· ὣς ἄρα πυκνὰ καρήαθ᾽ ὑφ᾽ Ἕκτορι δάμνατο λαῶν. | και ως ο Ζέφυρος με στρόβιλον και κτύπον σκορπά τα νέφη όπ᾽ έφερεν ορμή σφοδρή του Νότου, κυλούν τρανά τα κύματα πυκνά και αφρός πετιέται ψηλά του ανέμου απ᾽ την ροπήν, που εδώ κι εκεί μανίζει· ομοίως πέφταν κεφαλές πολλές απ᾽ την ροπήν του. | καταιγίδα |
| Λ 324-27 τὼ δ᾽ ἀν᾽ ὅμιλον ἰόντε κυδοίμεον, ὡς ὅτε κάπρω ἐν κυσὶ θηρευτῇσι μέγα φρονέοντε πέσητον· ὣς ὄλεκον Τρῶας πάλιν ὀρμένω· αὐτὰρ Ἀχαιοὶ ἀσπασίως φεύγοντες ἀνέπνεον Ἕκτορα δῖον. | ωσάν δυο χοίροι ατρόμητοι που πέφτουν μανιωμένοι επάνω εις σκύλους κυνηγούς· όμοια και αυτοί στραφήκαν και τον εχθρόν αφάνιζαν, και αναπνοήν εδώσαν των Αχαιών που έφευγαν τον Έκτορα τον θείον. | αγριόχοιρος |
| Λ 414-410 ὡς δ᾽ ὅτε κάπριον ἀμφὶ κύνες θαλεροί τ᾽ αἰζηοὶ σεύωνται, ὁ δέ τ᾽ εἶσι βαθείης ἐκ ξυλόχοιο θήγων λευκὸν ὀδόντα μετὰ γναμπτῇσι γένυσσιν, ἀμφὶ δέ τ᾽ ἀΐσσονται, ὑπαὶ δέ τε κόμπος ὀδόντων γίγνεται, οἱ δὲ μένουσιν ἄφαρ δεινόν περ ἐόντα, ὥς ῥα τότ᾽ ἀμφ᾽ Ὀδυσῆα Διῒ φίλον ἐσσεύοντο Τρῶες | Και ως όταν αγριόχοιρον με σκύλους άνδρες νέοι κυκλώνουν και πετιέται αυτός απ᾽ την καρδιά του λόγγου· το λευκό δόντι στα κυρτά σαγόνια του τροχίζει, εκείνοι ορμούν επάνω του να τον δεχθούν, αν κι είναι τρομακτικός και του κροτούν τα δόντι᾽ από την λύσσαν· ομοίως τον διίφιλον κυκλώναν Οδυσσέα οι Τρώες | αγριόχοιρος |
| Λ 473-484 ἀμφὶ δ᾽ ἄρ᾽ αὐτὸν Τρῶες ἕπονθ᾽ ὡς εἴ τε δαφοινοὶ θῶες ὄρεσφιν ἀμφ᾽ ἔλαφον κεραὸν βεβλημένον, ὅν τ᾽ ἔβαλ᾽ ἀνὴρ ἰῷ ἀπὸ νευρῆς· τὸν μέν τ᾽ ἤλυξε πόδεσσι φεύγων, ὄφρ᾽ αἷμα λιαρὸν καὶ γούνατ᾽ ὀρώρῃ· αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τόν γε δαμάσσεται ὠκὺς ὀϊστός, ὠμοφάγοι μιν θῶες ἐν οὔρεσι δαρδάπτουσιν ἐν νέμεϊ σκιερῷ· ἐπί τε λῖν ἤγαγε δαίμων σίντην· θῶες μέν τε διέτρεσαν, αὐτὰρ ὁ δάπτει· ὥς ῥα τότ᾽ ἀμφ᾽ Ὀδυσῆα δαΐφρονα ποικιλομήτην Τρῶες ἕπον πολλοί τε καὶ ἄλκιμοι, αὐτὰρ ὅ γ᾽ ἥρως ἀΐσσων ᾧ ἔγχει ἀμύνετο νηλεὲς ἦμαρ. | Κι έφθασαν όπου εκύκλωναν τον θείον Οδυσσέα οι Τρώες ως ξανθότριχοι χρυσόλυκοι στα όρη κερατοφόρο τριγυρνούν ελάφι λαβωμένο που ξέφυγε του κυνηγού και τρέχει όσον ακόμη το αίμα του είναι χλωρό κι έχει ελαφρά τα πόδια· και όταν πέσει απ᾽ την πληγήν μες στην σκιάν του λόγγου τα ωμοφάγ᾽ αγριόσκυλα το τρώγουν, αλλά η μοίρα κακοποιό τούς στέρνει εκεί λιοντάρι και απ᾽ τον τρόμον τ᾽ αγριόσκυλα σκορπίζονται και αυτό το κατατρώγει. Ομοίως τον πολύβουλον ανδρείον Οδυσσέα Τρώες πολλοί και ανδράγαθοι κτυπούσαν, και ο γενναίος την λόγχην του έσειε μ᾽ ορμήν να σώσει την ζωήν του. | λύκοι |
| Λ 492-496 ὡς δ᾽ ὁπότε πλήθων ποταμὸς πεδίονδε κάτεισι χειμάρρους κατ᾽ ὄρεσφιν, ὀπαζόμενος Διὸς ὄμβρῳ, πολλὰς δὲ δρῦς ἀζαλέας, πολλὰς δέ τε πεύκας ἐσφέρεται, πολλὸν δέ τ᾽ ἀφυσγετὸν εἰς ἅλα βάλλει, ὣς ἔφεπε κλονέων πεδίον τότε φαίδιμος Αἴας, | Και ως απ᾽ τα όρη ροβολά ποτάμι στην πεδιάδα, χείμαρρος οπού του Διός νεροποντιά φουσκώνει και ξερά δρυά σέρνουν πολλά και πεύκους τα νερά του κι ύλην πολλήν στο πέλαγος· όμοια την πεδιάδα κλονίζει και άνδρες και άλογα φονεύει ο λαμπρός Αίας. | ποτάμι |
| Λ 548-557 ὡς δ᾽ αἴθωνα λέοντα βοῶν ἀπὸ μεσσαύλοιο ἐσσεύαντο κύνες τε καὶ ἀνέρες ἀγροιῶται, οἵ τέ μιν οὐκ εἰῶσι βοῶν ἐκ πῖαρ ἑλέσθαι πάννυχοι ἐγρήσσοντες· ὁ δὲ κρειῶν ἐρατίζων ἰθύει, ἀλλ᾽ οὔ τι πρήσσει· θαμέες γὰρ ἄκοντες ἀντίον ἀΐσσουσι θρασειάων ἀπὸ χειρῶν, καιόμεναί τε δεταί, τάς τε τρεῖ ἐσσύμενός περ· ἠῶθεν δ᾽ ἀπονόσφιν ἔβη τετιηότι θυμῷ· ὣς Αἴας τότ᾽ ἀπὸ Τρώων τετιημένος ἦτορ ἤϊε πόλλ᾽ ἀέκων· περὶ γὰρ δίε νηυσὶν Ἀχαιῶν. | όμοια λεοντάρι πύρινον άνδρες του αγρού και σκύλοι διώχνουν μακράν απ᾽ την αυλήν και ολόνυκτ᾽ αγρυπνώντας ν᾽ αρπάξει δεν του συγχωρούν το άνθος των βοδιών των, κι εκείνο, από την όρεξη σπρωγμένο των κρεάτων, ορμά πλην ανωφέλητα, με τόσην τόλμην ρίχνουν ακόντια επάνω του οι βοσκοί και δέματ᾽ αναμμένα, που τα φοβείται αν και λυσσά· και άμα χαράξ᾽ η ημέρα κατηφιασμένο αποχωρεί· παρόμοια τότε ο Αίας από τους Τρώας έφευγε πολύ κατηφιασμένος αθέλητα, φοβούμενος μη κάψουν τα καράβια. | λιοντάρι |
| Λ 558-565 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ὄνος παρ᾽ ἄρουραν ἰὼν ἐβιήσατο παῖδας νωθής, ᾧ δὴ πολλὰ περὶ ῥόπαλ᾽ ἀμφὶς ἐάγῃ, κείρει τ᾽ εἰσελθὼν βαθὺ λήϊον· οἱ δέ τε παῖδες τύπτουσιν ῥοπάλοισι· βίη δέ τε νηπίη αὐτῶν· σπουδῇ τ᾽ ἐξήλασσαν, ἐπεί τ᾽ ἐκορέσσατο φορβῆς· ὣς τότ᾽ ἔπειτ᾽ Αἴαντα μέγαν, Τελαμώνιον υἱόν, Τρῶες ὑπέρθυμοι πολυηγερέες τ᾽ ἐπίκουροι νύσσοντες ξυστοῖσι μέσον σάκος αἰὲν ἕποντο. | Και ως όνος σ᾽ άκρην χωραφιού παιδόπουλα νικάει απάθητος, και του ᾽σπασαν πολλά ραβδιά στην ράχην και στα βαθιά σπαρτά πατεί και κόβει το σιτάρι και αν και τον δέρναν άκοπα μικρή ᾽ναι η δύναμίς των, και μόλις όταν χορτασθεί να φύγει τον βιάζουν· όμοια τον μέγαν Αίαντα τον Τελαμωνιάδη, οι Τρώες οι απότολμοι και οι βοηθοί κτυπούσαν οπίσω του ακατάπαυστα στην μέσην της ασπίδας. | γαϊδούρι |
| Λ 67-71 Οἱ δ᾽, ὥς τ᾽ ἀμητῆρες ἐναντίοι ἀλλήλοισιν ὄγμον ἐλαύνωσιν ἀνδρὸς μάκαρος κατ᾽ ἄρουραν πυρῶν ἢ κριθῶν· τὰ δὲ δράγματα ταρφέα πίπτει· ὣς Τρῶες καὶ Ἀχαιοὶ ἐπ᾽ ἀλλήλοισι θορόντες δῄουν, οὐδ᾽ ἕτεροι μνώοντ᾽ ὀλοοῖο φόβοιο. | Και όπως αντίκρυ θερισταί, σ᾽ αγρόν ανδρός πλουσίου μέσα στην ίσιαν αυλακιά θερίζουν προχωρώντας κριθάρ᾽ ή σίτον και οι χεριές πυκνές οπίσω πέφτουν, έτσι αντιμέτωποι με ορμήν οι Δαναοί και οι Τρώες φονεύαν και την άνανδρην φυγήν στον νουν δεν είχαν. | θεριστές |
| Λ 86-91 ἦμος δὲ δρυτόμος περ ἀνὴρ ὡπλίσσατο δεῖπνον οὔρεος ἐν βήσσῃσιν, ἐπεί τ᾽ ἐκορέσσατο χεῖρας τάμνων δένδρεα μακρά, ἅδος τέ μιν ἵκετο θυμόν, σίτου τε γλυκεροῖο περὶ φρένας ἵμερος αἱρεῖ, τῆμος σφῇ ἀρετῇ Δαναοὶ ῥήξαντο φάλαγγας, κεκλόμενοι ἑτάροισι κατὰ στίχας | αλλ᾽ όταν ετοιμάζεται να φάγει ο ξυλοκόπος στα όρη αφού δείλιασαν τα χέρια του να σχίζουν δένδρα μεγάλα κι έφθασεν εις την ψυχήν του ο κόρος, κι η όρεξις της ποθητής τροφής τον κυριεύει, τότ᾽ οι ανδρειωμένοι Δαναοί τες φάλαγγες εσπάσαν αντιπαρακινούμενοι. | ξυλοκόπος |
| Μ 131-6 νήπιοι, ἐν δὲ πύλῃσι δύ᾽ ἀνέρας εὗρον ἀρίστους, υἷας ὑπερθύμους Λαπιθάων αἰχμητάων, τὸν μὲν Πειριθόου υἷα, κρατερὸν Πολυποίτην, τὸν δὲ Λεοντῆα, βροτολοιγῷ ἶσον Ἄρηϊ. τὼ μὲν ἄρα προπάροιθε πυλάων ὑψηλάων ἕστασαν ὡς ὅτε τε δρύες οὔρεσιν ὑψικάρηνοι, αἵ τ᾽ ἄνεμον μίμνουσι καὶ ὑετὸν ἤματα πάντα, ῥίζῃσιν μεγάλῃσι διηνεκέεσσ᾽ ἀραρυῖαι· ὣς ἄρα τὼ χείρεσσι πεποιθότες ἠδὲ βίηφι μίμνον ἐπερχόμενον μέγαν Ἄσιον οὐδὲ φέβοντο. | Κι ήβραν στες πύλες οι μωροί δυο πολεμάρχους πρώτους, δυο τέκνα μεγαλόψυχα των Λαπιθών ηρώων, του Πειριθόου τον υιόν, ανδρείον Πολυποίτην και τον Λεοντέα πόμοιαζε του ανθρωποφόνου Άρη. Στες υψηλές πύλες εμπρός ήσαν στημένοι εκείνοι ακλόνητοι, ως υψίκομα δρυά στα όρη επάνω, οπού βροχή και άνεμος τα δέρνουν αιωνίως, εις τες μεγάλες ρίζες των βαθιά θεμελιωμένα· ομοίως εις τα χέρια τους θαρρώντας και στην ρώμην τον μέγαν Άσιον άφοβα περίμεναν εκείνοι. | βελανιδιές |
| Μ 145-52 ἐκ δὲ τὼ ἀΐξαντε πυλάων πρόσθε μαχέσθην, ἀγροτέροισι σύεσσιν ἐοικότε, τώ τ᾽ ἐν ὄρεσσιν ἀνδρῶν ἠδὲ κυνῶν δέχαται κολοσυρτὸν ἰόντα, δοχμώ τ᾽ ἀΐσσοντε περὶ σφίσιν ἄγνυτον ὕλην πρυμνὴν ἐκτάμνοντες, ὑπαὶ δέ τε κόμπος ὀδόντων γίγνεται εἰς ὅ κέ τίς τε βαλὼν ἐκ θυμὸν ἕληται· ὣς τῶν κόμπει χαλκὸς ἐπὶ στήθεσσι φαεινὸς ἄντην βαλλομένων | οι παραπάνω τότε απ᾽ τες πύλες όρμησαν κι εμπρός επολεμούσαν εκείν᾽ οι δύο, και όμοιαζαν αγριόχοιροι στα όρη, που καρτερούν ατρόμητοι πλήθος ανδρών και σκύλων, και όπως ορμούν δεξιά ζερβιά τα δένδρα σπουν του δάσους μ᾽ όλες τες ρίζες, και κροτούν τα δόντια των θηρίων, ωσότου κάποιος την ζωήν μ᾽ ακόντι να τους πάρει. Όμοια κροτούσεν ο χαλκός στα στήθη αυτών των δύο ως τους κτυπούσαν άντικρυ | αγριόχοιροι |
| Μ 156-60 νιφάδες δ᾽ ὡς πῖπτον ἔραζε, ἅς τ᾽ ἄνεμος ζαής, νέφεα σκιόεντα δονήσας, ταρφειὰς κατέχευεν ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ· ὣς τῶν ἐκ χειρῶν βέλεα ῥέον, ἠμὲν Ἀχαιῶν ἠδὲ καὶ ἐκ Τρώων | και ως η πνοή του ανέμου, όταν σφοδρώς ετίναξε τα σκιοφόρα νέφη, μ᾽ επανωτές χιονοβολές την θρέπτραν γην σκεπάζει, ομοίως απ᾽ τα χέρια των Αχαιών και Τρώων τ᾽ ακόντια ρέαν άπειρα· | αέρας |
| Μ 167-72 οἱ δ᾽, ὥς τε σφῆκες μέσον αἰόλοι ἠὲ μέλισσαι οἰκία ποιήσωνται ὁδῷ ἔπι παιπαλοέσσῃ, οὐδ᾽ ἀπολείπουσιν κοῖλον δόμον, ἀλλὰ μένοντες ἄνδρας θηρητῆρας ἀμύνονται περὶ τέκνων, ὣς οἵ γ᾽ οὐκ ἐθέλουσι πυλάων καὶ δύ᾽ ἐόντε χάσσασθαι πρίν γ᾽ ἠὲ κατακτάμεν ἠὲ ἁλῶναι. | Και ωσάν σφήκες ή μέλισσες με ζώσιν λυγισμένην εις δρόμον κτίσαν πτερωτόν την θολωτήν οικίαν και αν έλθουν άνδρες κυνηγοί δεν φεύγουν αλλά μένουν και από τον βράχον πολεμούν να σώσουν τα παιδιά των, όμοια και τούτοι μόνοι δυο τες πύλες δεν αφήνουν και μένουν είτε θάνατον να δώσουν ή να λάβουν | μέλισσες |
| Μ 278-89 τῶν δ᾽, ὥς τε νιφάδες χιόνος πίπτωσι θαμειαὶ ἤματι χειμερίῳ, ὅτε τ᾽ ὤρετο μητίετα Ζεὺς νιφέμεν, ἀνθρώποισι πιφαυσκόμενος τὰ ἃ κῆλα· κοιμήσας δ᾽ ἀνέμους χέει ἔμπεδον, ὄφρα καλύψῃ ὑψηλῶν ὀρέων κορυφὰς καὶ πρώονας ἄκρους καὶ πεδία λωτοῦντα καὶ ἀνδρῶν πίονα ἔργα, καί τ᾽ ἐφ᾽ ἁλὸς πολιῆς κέχυται λιμέσιν τε καὶ ἀκταῖς, κῦμα δέ μιν προσπλάζον ἐρύκεται· ἄλλά τε πάντα εἴλυται καθύπερθ᾽, ὅτ᾽ ἐπιβρίσῃ Διὸς ὄμβρος· ὣς τῶν ἀμφοτέρωσε λίθοι πωτῶντο θαμειαί, αἱ μὲν ἄρ᾽ ἐς Τρῶας, αἱ δ᾽ ἐκ Τρώων ἐς Ἀχαιούς, βαλλομένων· τὸ δὲ τεῖχος ὕπερ πᾶν δοῦπος ὀρώρε | Και ως πέφτουν οι χιονοβολές πυκνές ώρα χειμώνος, όταν ο Ζευς ο πάνσοφος να δείξει αποφασίσει εις τους θνητούς τα βέλη του και να χιονίσει αρχίζει· κοιμούνται, ως θέλ᾽, οι άνεμοι, και άκοπ᾽ αυτός το χύνει, ως να σκεπάσει τα υψηλά βουνά, τες άκρες όλες και τα χωράφια των θνητών και τ᾽ ανθηρά λιβάδια λιμάνι᾽ ακόμα, ακρογιαλιές, και στης λευκής θαλάσσης το κύμα ευρίσκει αντίστασιν· κι επάνω εις όλα τ᾽ άλλα το χιόνι πέρ᾽ απλώνεται, όταν ποντίσει ο Δίας· ομοίως έπεφταν πυκνές οι πέτρες απ᾽ τα χέρια των Τρώων εις τους Αχαιούς, των Αχαιών στους Τρώας, και βρόντος εσηκώνετο στο τείχος πέρα πέρα. | χιόνι |
| Μ 298-308 τὴν ἄρ᾽ ὅ γε πρόσθε σχόμενος, δύο δοῦρε τινάσσων, βῆ ῥ᾽ ἴμεν ὥς τε λέων ὀρεσίτροφος, ὅς τ᾽ ἐπιδευὴς δηρὸν ἔῃ κρειῶν, κέλεται δέ ἑ θυμὸς ἀγήνωρ μήλων πειρήσοντα καὶ ἐς πυκινὸν δόμον ἐλθεῖν· εἴ περ γάρ χ᾽ εὕρῃσι παρ᾽ αὐτόφι βώτορας ἄνδρας σὺν κυσὶ καὶ δούρεσσι φυλάσσοντας περὶ μῆλα, οὔ ῥά τ᾽ ἀπείρητος μέμονε σταθμοῖο δίεσθαι, ἀλλ᾽ ὅ γ᾽ ἄρ᾽ ἢ ἥρπαξε μετάλμενος, ἠὲ καὶ αὐτὸς ἔβλητ᾽ ἐν πρώτοισι θοῆς ἀπὸ χειρὸς ἄκοντι· ὥς ῥα τότ᾽ ἀντίθεον Σαρπηδόνα θυμὸς ἀνῆκε τεῖχος ἐπαΐξαι διά τε ῥήξασθαι ἐπάλξεις | Εκείνην πρόβαλεν εμπρός, και σείοντας δυο λόγχες εκίνησεν ως λέοντας, που δεν εγεύθη κρέας πολύν καιρόν, και σπρώχνει τον η ανδράγαθη ψυχή του και μέσα εις κτίριο στερεό στα πρόβατα να πέσει· και αν τους ποιμένας έβρει αυτού με σκύλους και μ᾽ ακόντια τ᾽ αρνία να περιφρουρούν, δεν βούλεται απ᾽ την στάσιν ν᾽ αναχωρήσει ατόλμητος, αλλ᾽ ή πηδώντας μέσα κανέν᾽ αρπάζει πρόβατον, ή βέλος από χέρι ανδρειωμένο τον κτυπά. Τον Σαρπηδόνα ομοίως κινούσε η θεία του ψυχή να πεταχθεί στο τείχος και μες στους προμαχώνες του δρόμον πλατύν να σχίσει. | λιοντάρι |
| Μ 41-50 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἂν ἔν τε κύνεσσι καὶ ἀνδράσι θηρευτῇσι κάπριος ἠὲ λέων στρέφεται σθένεϊ βλεμεαίνων· οἱ δέ τε πυργηδὸν σφέας αὐτοὺς ἀρτύναντες ἀντίον ἵστανται καὶ ἀκοντίζουσι θαμειὰς αἰχμὰς ἐκ χειρῶν· τοῦ δ᾽ οὔ ποτε κυδάλιμον κῆρ ταρβεῖ οὐδὲ φοβεῖται, ἀγηνορίη δέ μιν ἔκτα· ταρφέα τε στρέφεται στίχας ἀνδρῶν πειρητίζων· ὅππῃ τ᾽ ἰθύσῃ, τῇ τ᾽ εἴκουσι στίχες ἀνδρῶν· ὣς Ἕκτωρ ἀν᾽ ὅμιλον ἰὼν ἐλλίσσεθ᾽ ἑταίρους τάφρον ἐποτρύνων διαβαινέμεν· | Και σαν χοίρος ή λέοντας στην μέση ανδρών και σκύλων σ᾽ αυτούς γυρίζει μ᾽ αίσθησιν της ρώμης του μεγάλην· φάλαγγα εκείνοι πυργωτήν αντίκρυ του μορφώνουν και ρίχνουν βέλη αμέτρητα κι η ευγενής ψυχή του φόβον δεν έχ᾽ ή δισταγμόν, αν και νεκρός θα πέσει απ᾽ την ανδραγαθίαν του και των ανδρών τους λόχους να σπάσει συχνοστρέφεται· και όπου χουμήσει εκείνος οι πυκνοί λόχ᾽ υποχωρούν· παρόμοια μες στα πλήθη ο Έκτωρ τους συντρόφους του παρακαλούσεν όλους να διαβούν τον χάνδακα | αγριόχοιρος |
| Μ 421-6 ἀλλ᾽ ὥς τ᾽ ἀμφ᾽ οὔροισι δύ᾽ ἀνέρε δηριάασθον μέτρ᾽ ἐν χερσὶν ἔχοντες, ἐπιξύνῳ ἐν ἀρούρῃ, ὥ τ᾽ ὀλίγῳ ἐνὶ χώρῳ ἐρίζητον περὶ ἴσης, ὣς ἄρα τοὺς διέεργον ἐπάλξιες· οἱ δ᾽ ὑπὲρ αὐτέων δῄουν ἀλλήλων ἀμφὶ στήθεσσι βοείας ἀσπίδας εὐκύκλους λαισήϊά τε πτερόεντα. | Και όπως χωράφι αμοίραστο να τερμονολογήσουν δυο γεωργοί φιλονικούν, κι έχουν στα χέρια μέτρα κι ερίζουν δια το ανάλογον μέρος σ᾽ ολίγον τόπον· όμοια κι αυτούς εχώριζαν οι προμαχώνες, όπου και απ᾽ τα δυο μέρη εσχίζονταν στ᾽ ανδρειωμένα στήθη άλλες βαριές, άλλες λεπτές, δερμάτινες ασπίδες. | γεωργοί |
| Μ 433-6 ἀλλ᾽ ἔχον ὥς τε τάλαντα γυνὴ χερνῆτις ἀληθής, ἥ τε σταθμὸν ἔχουσα καὶ εἴριον ἀμφὶς ἀνέλκει ἰσάζουσ᾽, ἵνα παισὶν ἀεικέα μισθὸν ἄρηται· ὣς μὲν τῶν ἐπὶ ἶσα μάχη τέτατο πτόλεμός τε | Και ως τα καυκιά της ζυγαριάς γνέστρα γυνή δικαία ίσια κρατεί σηκώνοντας όμοια μαλλί και ζύγι να πάρει τον μικρόν μισθόν τροφήν εις τα παιδιά της· όμοια κι εκείν᾽ ισόμετρα την μάχην εκρατούσαν | ζυγαριά |
| Μ 451-3 ὡς δ᾽ ὅτε ποιμὴν ῥεῖα φέρει πόκον ἄρσενος οἰὸς χειρὶ λαβὼν ἑτέρῃ, ὀλίγον τέ μιν ἄχθος ἐπείγει, ὣς Ἕκτωρ ἰθὺς σανίδων φέρε λαᾶν ἀείρας | Και ωσάν βοσκός που εύκολα βαστά κριού ποκάρι εις την αγκάλην και δι᾽ αυτόν είναι μικρό το βάρος· όμοια τον λίθον σήκωσε κι έφερνε ο μέγας Έκτωρ | βοσκός |
| Ν 101-6 οἳ τὸ πάρος περ φυζακινῇς ἐλάφοισιν ἐοίκεσαν, αἵ τε καθ᾽ ὕλην θώων παρδαλίων τε λύκων τ᾽ ἤϊα πέλονται αὔτως ἠλάσκουσαι ἀνάλκιδες, οὐδ᾽ ἔπι χάρμη· ὣς Τρῶες τὸ πρίν γε μένος καὶ χεῖρας Ἀχαιῶν μίμνειν οὐκ ἐθέλεσκον ἐναντίον, οὐδ᾽ ἠβαιόν· | κι εκείνοι ως τώρα ομοιάζαν δειλόψυχα ελαφόπουλα, που θα τα φάγουν λύκοι, αγριόσκυλ᾽ ή λεόπαρδοι, καθώς μέσα στα δάση με την καρδιάν απόλεμην χαμένα παραδέρνουν. Όμοια κι οι Τρώες πρότερα των Αχαιών την ρώμην ν᾽ αντισταθούν ουδέ στιγμήν ποσώς δεν ετολμούσαν. | ελάφι λύκοι λεοπάρδαλη |
| Ν 136-45 Τρῶες δὲ προὔτυψαν ἀολλέες, ἦρχε δ᾽ ἄρ᾽ Ἕκτωρ ἀντικρὺ μεμαώς, ὀλοοίτροχος ὣς ἀπὸ πέτρης, ὅν τε κατὰ στεφάνης ποταμὸς χειμάρροος ὤσῃ, ῥήξας ἀσπέτῳ ὄμβρῳ ἀναιδέος ἔχματα πέτρης· ὕψι δ᾽ ἀναθρῴσκων πέτεται, κτυπέει δέ θ᾽ ὑπ᾽ αὐτοῦ ὕλη· ὁ δ᾽ ἀσφαλέως θέει ἔμπεδον, ἧος ἵκηται ἰσόπεδον, τότε δ᾽ οὔ τι κυλίνδεται ἐσσύμενός περ· ὣς Ἕκτωρ ἧος μὲν ἀπείλει μέχρι θαλάσσης ῥέα διελεύσεσθαι κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶν κτείνων· | Σύσσωμ᾽ οι Τρώες έπεσαν εμπρός και ο Έκτωρ πρώτος ορμούσε αντίκρυ, όπως τρανό λιθάρι που από φρύδι βουνού ποτάμι ξέχειλο με βροχερές πλημμύρες το αμπώθει κάτ᾽ ως έσπασε τα δέματα των βράχων· ψηλά σκιρτώντας ροβολά και όλο βροντά το δάσος· κι εκείνο τρέχει ανέμποδον, ώσπου το σιάδι φθάνει και τότ᾽ η ορμή του σβήνεται· και ο Έκτωρ παρομοίως φοβέριζε στην θάλασσαν φονεύοντας να φθάσει των Αχαιών απ᾽ τες σκηνές περνώντας και απ᾽ τα πλοία | πέτρα |
| Ν 177-81 τόν ῥ᾽ υἱὸς Τελαμῶνος ὑπ᾽ οὔατος ἔγχεϊ μακρῷ νύξ᾽, ἐκ δ᾽ ἔσπασεν ἔγχος· ὁ δ᾽ αὖτ᾽ ἔπεσεν μελίη ὥς, ἥ τ᾽ ὄρεος κορυφῇ ἕκαθεν περιφαινομένοιο χαλκῷ ταμνομένη τέρενα χθονὶ φύλλα πελάσσῃ· ὣς πέσεν, ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ. | Κάτω απ᾽ τ᾽ αυτί τον τρύπησεν ο Τεύκρος με την λόγχην και οπίσω την ανέσπασεν· και ως μέλεγος, που σ᾽ άκρην όρους μακρόθεν φανερού χαλκός τον ξεριζώνει, σμίγει με την γην κλίνοντας τα τρυφερά του φύλλα, έπεσε αυτός κι εβρόντησαν επάνω τ᾽ άρματά του. | δέντρο |
| Ν 197-200 μβριον αὖτ᾽ Αἴαντε, μεμαότε θούριδος ἀλκῆς, ὥς τε δύ᾽ αἶγα λέοντε κυνῶν ὕπο καρχαροδόντων ἁρπάξαντε φέρητον ἀνὰ ῥωπήϊα πυκνά, ὑψοῦ ὑπὲρ γαίης μετὰ γαμφηλῇσιν ἔχοντε, | Τον Ίμβριον οι Αίαντες, ως αίγα δυο λεοντάρια, που από τους σκύλους άρπαξαν, την φέρουν στα σιαγόνια κρατώντας την ψηλά απ᾽ την γην ανάμεσα στα δάση, ομοίως τότ᾽ οι Αίαντες εκείνον εκρατούσαν ψηλά· | λιοντάρι |
| Ν 242-5 βῆ δ᾽ ἴμεν ἀστεροπῇ ἐναλίγκιος, ἥν τε Κρονίων χειρὶ λαβὼν ἐτίναξεν ἀπ᾽ αἰγλήεντος Ὀλύμπου, δεικνὺς σῆμα βροτοῖσιν· ἀρίζηλοι δέ οἱ αὐγαί· ὣς τοῦ χαλκὸς ἔλαμπε περὶ στήθεσσι θέοντος. | κι εκίνησεν ως κεραυνός, που εφούκτωσε ο Κρονίδης και απ᾽ τον φωτερόν Όλυμπον ετίναξε να δείξει μέγα σημείον των θνητών, και πέρ᾽ αστράφτει η λάμψις· όμοια κι εκείνου ως έτρεχεν ελάμπαν τ᾽ άρματά του. | κεραυνός |
| Ν 298-305 οἷος δὲ βροτολοιγὸς Ἄρης πόλεμόνδε μέτεισι, τῷ δὲ Φόβος φίλος υἱὸς ἅμα κρατερὸς καὶ ἀταρβὴς ἕσπετο, ὅς τ᾽ ἐφόβησε ταλάφρονά περ πολεμιστήν· τὼ μὲν ἄρ᾽ ἐκ Θρῄκης Ἐφύρους μέτα θωρήσσεσθον, ἠὲ μετὰ Φλεγύας μεγαλήτορας· οὐδ᾽ ἄρα τώ γε ἔκλυον ἀμφοτέρων, ἑτέροισι δὲ κῦδος ἔδωκαν· τοῖοι Μηριόνης τε καὶ Ἰδομενεύς, ἀγοὶ ἀνδρῶν, ἤϊσαν ἐς πόλεμον κεκορυθμένοι αἴθοπι χαλκῷ. | Ο Άρης ως ο φονικός ορμά στην μάχην κι έχει σιμά τον Φόβον, δυνατόν κι ατρόμητον υιόν του, που και τον γενναιότερον πολεμιστήν φοβίζει· από την Θράκην έρχονται κι οι δυο θωρακοφόροι στων Φλεγυών τον ανδρικόν λαόν ή των Εφύρων· και αυτών δεν στέργουν τες ευχές και εις άλλους δίδουν νίκην. Ομοίως μ᾽ άρματα λαμπρά στην μάχην κατεβαίναν οι πολεμάρχ᾽ Ιδομενεύς ομού και Μηριόνης. | Άρης |
| Ν 334-8 ὡς δ᾽ ὅθ᾽ ὑπὸ λιγέων ἀνέμων σπέρχωσιν ἄελλαι ἤματι τῷ ὅτε τε πλείστη κόνις ἀμφὶ κελεύθους, οἵ τ᾽ ἄμυδις κονίης μεγάλην ἱστᾶσιν ὀμίχλην, ὣς ἄρα τῶν ὁμόσ᾽ ἦλθε μάχη, μέμασαν δ᾽ ἐνὶ θυμῷ ἀλλήλους καθ᾽ ὅμιλον ἐναιρέμεν ὀξέϊ χαλκῷ. | Και ως έξαφνα φυσομανούν πολλών ανέμων ζάλες σ᾽ ημέρες που ο κονιορτός επλήθυνε στους δρόμους και τον σηκώνουν όλοι ομού σαν νέφος στον αέρα· όμοια κι εκείνοι αντίμαχα κτυπιόνταν διψασμένοι καθείς μ᾽ ακονητόν χαλκόν τον άλλον να φονεύσει | αέρας |
| Ν 389-393 ἤριπε δ᾽ ὡς ὅτε τις δρῦς ἤριπεν ἢ ἀχερωΐς, ἠὲ πίτυς βλωθρή, τήν τ᾽ οὔρεσι τέκτονες ἄνδρες ἐξέταμον πελέκεσσι νεήκεσι νήϊον εἶναι· ὣς ὁ πρόσθ᾽ ἵππων καὶ δίφρου κεῖτο τανυσθείς, βεβρυχώς, κόνιος δεδραγμένος αἱματοέσσης. | Κι έπεσεν, όπως πέφτει δρυς, ή λεύκα, ή φουντωμένος υψηλός πεύκος, πόκαψαν τέκτονες εις τα όρη μ᾽ αξίνες νεοτρόχιστες μ᾽ αυτό να στήσουν πλοίον· όμοια ξαπλώθη αυτός εμπρός εις το ζεμένο αμάξι με βογγητό κι εφούκτωσε το αιματωμένο χώμα | δέντρο |
| Ν 470-7 ἀλλ᾽ οὐκ Ἰδομενῆα φόβος λάβε τηλύγετον ὥς, ἀλλ᾽ ἔμεν᾽, ὡς ὅτε τις σῦς οὔρεσιν ἀλκὶ πεποιθώς, ὅς τε μένει κολοσυρτὸν ἐπερχόμενον πολὺν ἀνδρῶν χώρῳ ἐν οἰοπόλῳ, φρίσσει δέ τε νῶτον ὕπερθεν· ὀφθαλμὼ δ᾽ ἄρα οἱ πυρὶ λάμπετον· αὐτὰρ ὀδόντας θήγει, ἀλέξασθαι μεμαὼς κύνας ἠδὲ καὶ ἄνδρας· ὣς μένεν Ἰδομενεὺς δουρικλυτός, οὐδ᾽ ὑπεχώρει, Αἰνείαν ἐπιόντα βοηθόον· | Πλην τούτος δεν εδείλιασεν ως τρομερόν αγόρι, αλλ᾽ όπως χοίρος ορεινός με θάρρος στην ανδρειά του, σ᾽ έρημο μέρος καρτερεί πολλών ορμήν ανθρώπων, καίουν τα μάτια του φωτιά, τα νώτα του αγριώνει κι έτοιμος εις τον πόλεμον τα δόντια του ακονίζει και άνδρες και σκύλους αψηφά· παρόμοια καρτερούσε ο ανδράγαθος Ιδομενεύς, επάνω του ως ερχόνταν ο Αινείας | αγριόχοιρος |
| Ν 491-5 οἵ οἱ ἅμ᾽ ἡγεμόνες Τρώων ἔσαν· αὐτὰρ ἔπειτα λαοὶ ἕπονθ᾽, ὡς εἴ τε μετὰ κτίλον ἕσπετο μῆλα πιόμεν᾽ ἐκ βοτάνης· γάνυται δ᾽ ἄρα τε φρένα ποιμήν· ὣς Αἰνείᾳ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι γεγήθει, ὡς ἴδε λαῶν ἔθνος ἐπισπόμενον ἑοῖ αὐτῷ. | και ακολουθούσαν τα πλήθη, ωσάν τα πρόβατα κατόπι στο κριάρι, όταν θα πιουν και την βοσκήν για το ποτάμι αφήνουν και μέσα χαίρεται ο βοσκός· παρόμοια τότ᾽ εχάρη ο Αινείας στον πολύν λαόν, που τον ακολουθούσε. | πρόβατα |
| Ν 570-75 ἔνθα οἱ ἔγχος ἔπηξεν· ὁ δ᾽ ἑσπόμενος περὶ δουρὶ ἤσπαιρ᾽ ὡς ὅτε βοῦς, τόν τ᾽ οὔρεσι βουκόλοι ἄνδρες ἰλλάσιν οὐκ ἐθέλοντα βίῃ δήσαντες ἄγουσιν· ὣς ὁ τυπεὶς ἤσπαιρε μίνυνθά περ, οὔ τι μάλα δήν, ὄφρα οἱ ἐκ χροὸς ἔγχος ἀνεσπάσατ᾽ ἐγγύθεν ἐλθὼν ἥρως Μηριόνης· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε. | Αυτού την λόγχην του ᾽μπηξε και αυτός με το κοντάρι εσπαρταρούσε ως σπαρταρά το βόδι οπού στα όρη αφού το δέσαν στανικώς άνδρες τραβούν βουκόλοι· όμοια σπαρνούσε, όχι πολύν καιρόν ο κτυπημένος ωσπού ᾽λθ᾽ εγγύς και ανέσπασε τ᾽ ακόντι ο Μηριόνης από το σώμα κι έκλεισε τα μάτια του μαυρίλα. | βόδι |
| Ν 588-592 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἀπὸ πλατέος πτυόφιν μεγάλην κατ᾽ ἀλωὴν θρῴσκωσιν κύαμοι μελανόχροες ἢ ἐρέβινθοι, πνοιῇ ὕπο λιγυρῇ καὶ λικμητῆρος ἐρωῇ, ὣς ἀπὸ θώρηκος Μενελάου κυδαλίμοιο πολλὸν ἀποπλαγχθεὶς ἑκὰς ἔπτατο πικρὸς ὀϊστός. | Και ως από φτυάρι διάπλατο, σ᾽ ένα μεγάλο αλώνι, τα μελαψά κουκιά σκιρτούν ή τα ρεβύθια πέρα, καθώς αέρας τα φυσά και ο λιχνιστής τα παίζει, όμοια και από τον θώρακα του ενδόξου Μενελάου πολύ μακράν τινάχθηκε το φονικό κοντάρι. | αλώνι |
| Ν 62-5 αὐτὸς δ᾽ ὥς τ᾽ ἴρηξ ὠκύπτερος ὦρτο πέτεσθαι, ὅς ῥά τ᾽ ἀπ᾽ αἰγίλιπος πέτρης περιμήκεος ἀρθεὶς ὁρμήσῃ πεδίοιο διώκειν ὄρνεον ἄλλο, ὣς ἀπὸ τῶν ἤϊξε Ποσειδάων ἐνοσίχθων. | κι έπειτα ωσάν ταχύπτερο γεράκι, που απ᾽ την άκρην υψηλού βράχου γλιστερού πετιέται στην πεδιάδα, άλλο πουλί, που ξάνοιξε μακράν, να κυνηγήσει, ομοίως έφυγε απ᾽ αυτούς ο μέγας κοσμοσείστης. | γεράκι |
| Ν 701-8 Αἴας δ᾽ οὐκέτι πάμπαν, Ὀϊλῆος ταχὺς υἱός, ἵστατ᾽ ἀπ᾽ Αἴαντος Τελαμωνίου οὐδ᾽ ἠβαιόν, ἀλλ᾽ ὥς τ᾽ ἐν νειῷ βόε οἴνοπε πηκτὸν ἄροτρον ἶσον θυμὸν ἔχοντε τιταίνετον· ἀμφὶ δ᾽ ἄρα σφι πρυμνοῖσιν κεράεσσι πολὺς ἀνακηκίει ἱδρώς· τὼ μέν τε ζυγὸν οἶον ἐΰξοον ἀμφὶς ἐέργει ἱεμένω κατὰ ὦλκα· τέμει δέ τε τέλσον ἀρούρης· ὣς τὼ παρβεβαῶτε μάλ᾽ ἕστασαν ἀλλήλοιιν. | Ο Αίας πάλιν ο γοργός, ο Οϊλείδης απ᾽ τον άλλον τον Τελαμώνιον Αίαντα μακράν δεν κάμνει βήμα· και ως μαύρα βόδια στον αγρόν συγκολλητόν αλέτρι με μια ψυχή τραβούν ομού στο νέαμα κι επάνω τους αναβρύζ᾽ ίδρος πολύς στες ρίζες των κεράτων, και μόν᾽ ο στιλβωτός ζυγός στην μέσην τούς χωρίζει καθώς να σκίσουν προχωρούν τ᾽ αυλάκια πέρα πέρα· όμοια κι εκείνοι εμάχονταν πλάγι με πλάγ᾽ οι δύο· | βόδι |
| Ν 795-801 οἱ δ᾽ ἴσαν ἀργαλέων ἀνέμων ἀτάλαντοι ἀέλλῃ, ἥ ῥά θ᾽ ὑπὸ βροντῆς πατρὸς Διὸς εἶσι πέδονδε, θεσπεσίῳ δ᾽ ὁμάδῳ ἁλὶ μίσγεται, ἐν δέ τε πολλὰ κύματα παφλάζοντα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης, κυρτὰ φαληριόωντα, πρὸ μέν τ᾽ ἄλλ᾽, αὐτὰρ ἐπ᾽ ἄλλα· ὣς Τρῶες πρὸ μὲν ἄλλοι ἀρηρότες, αὐτὰρ ἐπ᾽ ἄλλοι, χαλκῷ μαρμαίροντες ἅμ᾽ ἡγεμόνεσσιν ἕποντο. | Και ομοιάζαν, καθώς πήγαιναν κακών ανέμων ζάλην, που του Διός απ᾽ την βροντήν ψηλάθε ροβολάει, και με βοητόν αμείλικτον το πέλαγο ανταμώνει· κοχλάζουν κύματα πολλά της φλοισβεράς θαλάσσης, κυρτά, με κάτασπρες κορφές, άλλα κατόπι σ᾽ άλλα· όμοια κι οι Τρώες συσφικτοί, σ᾽ άλλους κατόπιν άλλοι, τους αρχηγούς, αστραφτεροί στα όπλ᾽ ακολουθούσαν. | αέρας |
| Ξ 148-152 ὅσσον τ᾽ ἐννεάχιλοι ἐπίαχον ἢ δεκάχιλοι ἀνέρες ἐν πολέμῳ, ἔριδα ξυνάγοντες Ἄρηος, τόσσην ἐκ στήθεσφιν ὄπα κρείων ἐνοσίχθων ἧκεν· Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλ᾽ ἑκάστῳ καρδίῃ, ἄληκτον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι. | Και όσην ομού σέρνουν βοήν δέκα χιλιάδες άνδρες οπόταν πέφτουν μανικά στην έριδα του Άρη, τόσην από τα στήθη του φωνήν ο κοσμοσείστης έσυρε και στους Αχαιούς πολλήν ανάφτει ανδρείαν να πολεμούν, να μάχονται και παύσιν να μη θέλουν. | Άρης |
| Ξ 16-22 ὡς δ᾽ ὅτε πορφύρῃ πέλαγος μέγα κύματι κωφῷ, ὀσσόμενον λιγέων ἀνέμων λαιψηρὰ κέλευθα αὔτως, οὐδ᾽ ἄρα τε προκυλίνδεται οὐδετέρωσε, πρίν τινα κεκριμένον καταβήμεναι ἐκ Διὸς οὖρον, ὣς ὁ γέρων ὥρμαινε δαϊζόμενος κατὰ θυμὸν διχθάδι᾽, ἢ μεθ᾽ ὅμιλον ἴοι Δαναῶν ταχυπώλων, ἦε μετ᾽ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα, ποιμένα λαῶν. | Και όπως μεγάλο πέλαγος μακρολογά με κύμα βουβό και νιώθει την ορμήν εγγύς σφοδρών ανέμων και μήτ᾽ εδώ τα κύματα και μήτ᾽ εκεί σαλεύει, πριν άνεμος ξεχωριστός ορμήσει από τον Δία· όμοια του γέρου και η ψυχή χωρίζονταν εις δύο, των ανδρειωμένων Δαναών τα πλήθη αν θ᾽ ανταμώσει, ή τον ποιμένα των λαών να έβρει τον Ατρείδην; | κύμα |
| Ξ 394-401 οὔτε θαλάσσης κῦμα τόσον βοάᾳ ποτὶ χέρσον, ποντόθεν ὀρνύμενον πνοιῇ Βορέω ἀλεγεινῇ· οὔτε πυρὸς τόσσος γε ποτὶ βρόμος αἰθομένοιο οὔρεος ἐν βήσσῃς, ὅτε τ᾽ ὤρετο καιέμεν ὕλην· οὔτ᾽ ἄνεμος τόσσον γε περὶ δρυσὶν ὑψικόμοισι ἠπύει, ὅς τε μάλιστα μέγα βρέμεται χαλεπαίνων, ὅσση ἄρα Τρώων καὶ Ἀχαιῶν ἔπλετο φωνὴ δεινὸν ἀϋσάντων, ὅτ᾽ ἐπ᾽ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν. | Τόσο στους βράχους δεν βοά το κύμα της θαλάσσης που από το πέλαγ᾽ ο Βοριάς φυσομανώντας σπρώχνει· τόσος δεν είναι της φωτιάς ο κρότος εις το δάσος του όρους όταν άρχισε και όλα τα δένδρα καίει· ουδέ στα φουντωτά δρυά τόσος ο βρόντος είναι του ανέμου που βοά πολύ· χειρότερ᾽ από εκείνα, όση εσηκώθηκε βοή των Αχαιών και Τρώων την ώραν που αλαλάζοντας να συγκρουσθούν ορμήσαν. | κύμα |
| Ξ 414-20 ὡς δ᾽ ὅθ᾽ ὑπὸ πληγῆς πατρὸς Διὸς ἐξερίπῃ δρῦς πρόρριζος, δεινὴ δὲ θεείου γίγνεται ὀδμὴ ἐξ αὐτῆς, τὸν δ᾽ οὔ περ ἔχει θράσος ὅς κεν ἴδηται ἐγγὺς ἐών, χαλεπὸς δὲ Διὸς μεγάλοιο κεραυνός, ὣς ἔπεσ᾽ Ἕκτορος ὦκα χαμαὶ μένος ἐν κονίῃσι· χειρὸς δ᾽ ἔκβαλεν ἔγχος, ἐπ᾽ αὐτῷ δ᾽ ἀσπὶς ἑάφθη καὶ κόρυς, ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ. | καθώς στον κτύπον του πατρός Διός σύρριζο πέφτει δέντρο και οσμή βαρύτατη θειάφης εκείθε βγαίνει· και άνθρωπος που εγγύς το ιδεί ζαλίζεται από φόβον, ότ᾽ είναι ακαταμάχητος ο κεραυνός του Δία· έτσι στο χώμα εβρόντησεν ο Έκτωρ και απολνάει το δόρυ, πέφτ᾽ η ασπίδα του, το κράνος πέφτει, και όλα το χαλκοκόλλητ᾽ άρματα στο σώμα του αντηχούσαν. | δέντρο |
| Ο 170-173 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἂν ἐκ νεφέων πτῆται νιφὰς ἠὲ χάλαζα ψυχρὴ ὑπὸ ῥιπῆς αἰθρηγενέος Βορέαο, ὣς κραιπνῶς μεμαυῖα διέπτατο ὠκέα Ἶρις, | Και ως ροβολούν κάτω στην γην χιόν᾽ ή χαλάζι κρύο απ᾽ τον αιθερογέννητον βοριά κατεβασμένα, με ομοίαν επετούσε ορμήν η ανεμοπόδ᾽ Ίρις | αέρας |
| Ο 263-9 ὡς δ᾽ ὅτε τις στατὸς ἵππος, ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνῃ, δεσμὸν ἀπορρήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνων, εἰωθὼς λούεσθαι ἐϋρρεῖος ποταμοῖο, κυδιόων· ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει, ἀμφὶ δὲ χαῖται ὤμοις ἀΐσσονται· ὁ δ᾽ ἀγλαΐηφι πεποιθώς, ῥίμφα ἑ γοῦνα φέρει μετά τ᾽ ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων· ὣς Ἕκτωρ λαιψηρὰ πόδας καὶ γούνατ᾽ ἐνώμα | Και ως όταν σπάσει τον δεσμόν καλοθρεμμένος ίππος, βροντά τετραποδίζοντας στην ανοικτήν πεδιάδα, να λούεται στο καθαρό ποτάμι μαθημένος· την κεφαλήν κρατεί υψηλά, την χαίτην ανεμίζει και υπερηφανευόμενον στα κάλλη του τον φέρνουν στες μαθημένες του βοσκές γοργά τα γόνατά του· όμοια πετούσε ακράτητος ο Έκτωρ | άλογο |
| Ο 271-280 οἱ δ᾽ ὥς τ᾽ ἢ ἔλαφον κεραὸν ἢ ἄγριον αἶγα ἐσσεύαντο κύνες τε καὶ ἀνέρες ἀγροιῶται· τὸν μέν τ᾽ ἠλίβατος πέτρη καὶ δάσκιος ὕλη εἰρύσατ᾽, οὐδ᾽ ἄρα τέ σφι κιχήμεναι αἴσιμον ἦεν· τῶν δέ θ᾽ ὑπὸ ἰαχῆς ἐφάνη λὶς ἠϋγένειος εἰς ὁδόν, αἶψα δὲ πάντας ἀπέτραπε καὶ μεμαῶτας· ὣς Δαναοὶ ἧος μὲν ὁμιλαδὸν αἰὲν ἕποντο, νύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν· αὐτὰρ ἐπεὶ ἴδον Ἕκτορ᾽ ἐποιχόμενον στίχας ἀνδρῶν, τάρβησαν, πᾶσιν δὲ παραὶ ποσὶ κάππεσε θυμός. | Και ως όταν αγριόγιδο ή και κερατοφόρο ελάφι σφόδρα κυνηγούν άνδρες του αγρού και σκύλοι· λόγγος δασύς και γλιστερός γκρεμός τους εμποδίζει, και να το εβρούν τ᾽ ακόντια τους δεν ήθελεν η μοίρα, και απ᾽ την βοήν τους πύρινο στο δρόμο τους λεοντάρι φαίνεται και όλοι αναμερούν και αφήνουν το κυνήγι· έτσι ως τότε οι Δαναοί πυκνοί τους κυνηγούσαν και τους εκτύπαν με σπαθιά, με δίστομα κοντάρια αλλ᾽ άμα είδαν τον Έκτορα στες τάξες των ανδρείων, ετρόμαξαν και στην καρδιά το θάρρος τους εκόπη. | κυνήγι |
| Ο 323-327 οἱ δ᾽ ὥς τ᾽ ἠὲ βοῶν ἀγέλην ἢ πῶϋ μέγ᾽ οἰῶν θῆρε δύω κλονέωσι μελαίνης νυκτὸς ἀμολγῷ, ἐλθόντ᾽ ἐξαπίνης σημάντορος οὐ παρεόντος, ὣς ἐφόβηθεν Ἀχαιοὶ ἀνάλκιδες· ἐν γὰρ Ἀπόλλων ἧκε φόβον, Τρωσὶν δὲ καὶ Ἕκτορι κῦδος ὄπαζεν. | Και ως όταν ξάφνου δυο θεριά, πριν φθάσ᾽ η μαύρη νύκτα, σ᾽ αγέλην χύνονται βοδιών ή και κοπήν προβάτων ενώ τους λείπει ο πιστικός, και τα σκορπίζουν όλα· ομοίως άνανδρην φυγήν γεννά σ᾽ αυτούς ο Φοίβος την δόξαν εις τον Έκτορα να δώσει και στους Τρώας. | θηρίο |
| Ο 361-366 ἔρειπε δὲ τεῖχος Ἀχαιῶν ῥεῖα μάλ᾽, ὡς ὅτε τις ψάμαθον πάϊς ἄγχι θαλάσσης, ὅς τ᾽ ἐπεὶ οὖν ποιήσῃ ἀθύρματα νηπιέῃσιν, ἂψ αὖτις συνέχευε ποσὶν καὶ χερσὶν ἀθύρων. ὥς ῥα σύ, ἤϊε Φοῖβε, πολὺν κάματον καὶ ὀϊζὺν σύγχεας Ἀργείων, αὐτοῖσι δὲ φύζαν ἐνῶρσας. | κι εγκρέμιζε το τείχος ωσάν παιδί που παίζοντας ακρόγιαλα σηκώνει κάποια δικά του κτίσματα με άμμον και κατόπιν παίζοντας πάλι τα χαλά με φτέρνες, με παλάμες. Όμοια συ, Φοίβε τοξευτή, τους μόχθους των Αργείων εχάλασες, και στην καρδιά τούς έβαλες τον τρόμον. | παιχνίδι στην άμμο |
| Ο 381-384 οἱ δ᾽ ὥς τε μέγα κῦμα θαλάσσης εὐρυπόροιο νηὸς ὑπὲρ τοίχων καταβήσεται, ὁππότ᾽ ἐπείγῃ ἲς ἀνέμου· ἡ γάρ τε μάλιστά γε κύματ᾽ ὀφέλλει· ὣς Τρῶες μεγάλῃ ἰαχῇ κατὰ τεῖχος ἔβαινον, | Και ως μέγα κύμα στα πλατιά πελάγη, αν το εμψυχώνει ο άνεμος, που δύναμις στα κύματα είναι πρώτη, χύνετ᾽ επάνω απ᾽ τα πλευρά στου καραβιού το στρώμα, όμοια κι οι Τρώες με βοήν κατέβαιναν το τείχος | κύμα |
| Ο 410-414 ἀλλ᾽ ὥς τε στάθμη δόρυ νήϊον ἐξιθύνει τέκτονος ἐν παλάμῃσι δαήμονος, ὅς ῥά τε πάσης εὖ εἰδῇ σοφίης ὑποθημοσύνῃσιν Ἀθήνης, ὣς μὲν τῶν ἐπὶ ἶσα μάχη τέτατο πτόλεμός τε· ἄλλοι δ᾽ ἀμφ᾽ ἄλλῃσι μάχην ἐμάχοντο νέεσσιν | Και όπως η στάφνη, αν την κρατεί καλού τεχνίτη χέρι, που όλα τον δίδαξ᾽ η Αθηνά τ᾽ απόκρυφα της τέχνης, σιάζει δοκάρι καραβιού και ορθά το κανονίζει· όμοια και αυτοί με ισόμετρον αγώνα επολεμούσαν, και άλλοι προς άλλην μάχονταν, άλλοι προς άλλην πρύμνην | καραβοτεχνίτης |
| Ο 579-583 Ἀντίλοχος δ᾽ ἐπόρουσε κύων ὥς, ὅς τ᾽ ἐπὶ νεβρῷ βλημένῳ ἀΐξῃ, τόν τ᾽ ἐξ εὐνῆφι θορόντα θηρητὴρ ἐτύχησε βαλών, ὑπέλυσε δὲ γυῖα· ὣς ἐπὶ σοί, Μελάνιππε, θόρ᾽ Ἀντίλοχος μενεχάρμης τεύχεα συλήσων | του όρμησ᾽ επάν᾽ ο Αντίλοχος, σαν σκύλος εις το ελάφι, που ως επηδούσε απ᾽ την μονιά, του κυνηγού το ακόντι τον ήβρε κι εξεψύχησε· παρόμοια στο κορμί σου όρμησεν, ω Μελάνιππε, τα όπλα να σου πάρει ο Αντίλοχος | σκύλος |
| Ο 583-588 ἀλλ᾽ οὐ λάθεν Ἕκτορα δῖον, ὅς ῥά οἱ ἀντίος ἦλθε θέων ἀνὰ δηϊοτῆτα. Ἀντίλοχος δ᾽ οὐ μεῖνε θοός περ ἐὼν πολεμιστής, ἀλλ᾽ ὅ γ᾽ ἄρ᾽ ἔτρεσε θηρὶ κακὸν ῥέξαντι ἐοικώς, ὅς τε κύνα κτείνας ἢ βουκόλον ἀμφὶ βόεσσι φεύγει πρίν περ ὅμιλον ἀολλισθήμεναι ἀνδρῶν· | αλλ΄ έδραμεν απ᾽ όπου επολεμούσε ο θείος Έκτωρ κατ᾽ αυτόν, κι εκείνος έμπροσθέν του δεν έμεινε αν και ανδράγαθος, ότι τον πήρε φόβος, κι έφυγε, ως κάνει το θεριό, που έχει κακουργήσει, πόκοψε σκύλον ή βοσκόν που μόσχους εφυλάγαν, και φεύγει πριν συναθροισθούν πολλοί να το κτυπήσουν | θηρίο |
| Ο 603-6 τὰ φρονέων νήεσσιν ἔπι γλαφυρῇσιν ἔγειρεν Ἕκτορα Πριαμίδην, μάλα περ μεμαῶτα καὶ αὐτόν. μαίνετο δ᾽ ὡς ὅτ᾽ Ἄρης ἐγχέσπαλος ἢ ὀλοὸν πῦρ οὔρεσι μαίνηται, βαθέης ἐν τάρφεσιν ὕλης· | Με αυτό στον νουν έσπρωχνε ο Ζευς επάνω στα καράβια τον Πριαμίδην Έκτορα που εμάνιζε και μόνος ελύσσ᾽ αυτός όσο λυσσά ο λογχοσείστης Άρης, ή σ᾽ όρος μεγαλόδενδρον φλόγα κακή θεριεύει· | Άρης |
| Ο 617-622 ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ὧς δύνατο ῥῆξαι μάλα περ μενεαίνων· ἴσχον γὰρ πυργηδὸν ἀρηρότες, ἠΰτε πέτρη ἠλίβατος μεγάλη, πολιῆς ἁλὸς ἐγγὺς ἐοῦσα, ἥ τε μένει λιγέων ἀνέμων λαιψηρὰ κέλευθα κύματά τε τροφόεντα, τά τε προσερεύγεται αὐτήν· ὣς Δαναοὶ Τρῶας μένον ἔμπεδον οὐδὲ φέβοντο. | αλλά δεν το κατόρθωνεν μ᾽ όσην και αν είχε λύσσαν ότι βαστούσαν πυργωτοί σαν πήκτρα μορφωμένοι, σαν βράχος που σ᾽ ακρογιαλιά την κορυφήν του υψώνει, άσειστος μένει στες ορμές των σφυρικτών ανέμων και στα μεγάλα κύματα που επάνω του ξερνούνται. Ομοίως άσειστ᾽ οι Αχαιοί εδέχοντο τους Τρώας. | αέρας |
| Ο 623-629 αὐτὰρ ὁ λαμπόμενος πυρὶ πάντοθεν ἔνθορ᾽ ὁμίλῳ, ἐν δ᾽ ἔπεσ᾽ ὡς ὅτε κῦμα θοῇ ἐν νηῒ πέσῃσι λάβρον ὑπαὶ νεφέων ἀνεμοτρεφές· ἡ δέ τε πᾶσα ἄχνῃ ὑπεκρύφθη, ἀνέμοιο δὲ δεινὸς ἀήτη ἱστίῳ ἐμβρέμεται, τρομέουσι δέ τε φρένα ναῦται δειδιότες· τυτθὸν γὰρ ὑπὲκ θανάτοιο φέρονται· ὣς ἐδαΐζετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν. | Και όλος ζωσμένος αστραπές έπεσε μες στο πλήθος μ᾽ όσην ορμήν τα κύματα μες στο καράβι πέφτουν σφοδρά θρεμμένα άνεμον, που εγέννησαν τα νέφη· σκεπάζετ᾽ όλο απ᾽ τους αφρούς, ανέμου λύσσα τρίζει εις τα πανιά και των ναυτών τρέμ᾽ η καρδιά από φόβον, τι ο θάνατος μια σπιθαμή μακριά τους είναι ακόμη· όμοια σπαρτάριζε η καρδιά στων Αχαιών τα στήθη. | κύμα |
| Ο 630-637 αὐτὰρ ὅ γ᾽ ὥς τε λέων ὀλοόφρων βουσὶν ἐπελθών, αἵ ῥά τ᾽ ἐν εἱαμενῇ ἕλεος μεγάλοιο νέμονται μυρίαι, ἐν δέ τε τῇσι νομεὺς οὔ πω σάφα εἰδὼς θηρὶ μαχέσσασθαι ἕλικος βοὸς ἀμφὶ φονῇσιν· ἤτοι ὁ μὲν πρώτῃσι καὶ ὑστατίῃσι βόεσσιν αἰὲν ὁμοστιχάει, ὁ δέ τ᾽ ἐν μέσσῃσιν ὀρούσας βοῦν ἔδει, αἱ δέ τε πᾶσαι ὑπέτρεσαν· ὣς τότ᾽ Ἀχαιοὶ θεσπεσίως ἐφόβηθεν ὑφ᾽ Ἕκτορι καὶ Διὶ πατρὶ | Και ως λέοντας κακόβουλος αν πέσει σ᾽ αγελάδες που άπειρες βόσκουν εις πλατύ ποτιστικό λιβάδι, και τύχει ανήξερος βοσκός που δεν γνωρίζει ακόμη να μάχεται με φονικό θεριό για τ᾽ αγελάδια, βαδίζει με τες ύστερες, βαδίζει με τες πρώτες και ωστόσο αυτό στες μεσινές ορμά και τρώγει μίαν, κι οι άλλες φεύγουν σκορπιστές· παρόμοια τους Αργείους του Έκτορος και του Διός εκυνηγούσε ο τρόμος. | λιοντάρι |
| Ο 679-686 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἀνὴρ ἵπποισι κελητίζειν ἐῢ εἰδώς, ὅς τ᾽ ἐπεὶ ἐκ πολέων πίσυρας συναείρεται ἵππους, σεύας ἐκ πεδίοιο μέγα προτὶ ἄστυ δίηται λαοφόρον καθ᾽ ὁδόν· πολέες τέ ἑ θηήσαντο ἀνέρες ἠδὲ γυναῖκες· ὁ δ᾽ ἔμπεδον ἀσφαλὲς αἰεὶ θρῴσκων ἄλλοτ᾽ ἐπ᾽ ἄλλον ἀμείβεται, οἱ δὲ πέτονται· ὣς Αἴας ἐπὶ πολλὰ θοάων ἴκρια νηῶν φοίτα μακρὰ βιβάς, φωνὴ δέ οἱ αἰθέρ᾽ ἵκανεν, | Και ως από άλογα πολλά πιδέξιος αναβάτης τέσσερα σμίγει διαλεκτά, και μέσ᾽ απ᾽ την πεδιάδα τα ξεκινά σαν αστραπή προς μιαν μεγάλην πόλιν μέσα εις τον δρόμον του κοινού και τον θαυμάζουν πλήθος γυναίκες, άνδρες, οπού ορθός ασκόνταφτ᾽ από ένα σ᾽ άλλο πουλάρι διασκελά και αυτά πετούν — αέρας· ομοίως μακροδιασκελά σ᾽ ένα καράβι απ᾽ τ᾽ άλλο ο Αίας σέρνοντας κραυγήν που φθάνει ως τον αιθέρα. | ιππέας ακροβατικά |
| Ο 688-694 οὐδὲ μὲν Ἕκτωρ μίμνεν ἐνὶ Τρώων ὁμάδῳ πύκα θωρηκτάων· ἀλλ᾽ ὥς τ᾽ ὀρνίθων πετεηνῶν αἰετὸς αἴθων ἔθνος ἐφορμᾶται ποταμὸν πάρα βοσκομενάων, χηνῶν ἢ γεράνων ἢ κύκνων δουλιχοδείρων, ὣς Ἕκτωρ ἴθυσε νεὸς κυανοπρῴροιο ἀντίος ἀΐξας | αλλ᾽ ούτε ο Έκτωρ πλέον έμενε στες φάλαγγες των Τρώων· αλλ᾽ ως αετός ακράτητος που χύνετ᾽, όπου βόσκουν πτηνά μεγάλα και πολλά στου ποταμού την άκρην, γερανών πλήθος, ή χηνών, ή κύκνων μακρολαίμων, ίσια σ᾽ ένα μαυρόπλωρο καράβι εχύθη ομοίως ο Έκτωρ τότε | αετός |
| Ο 80-83 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἂν ἀΐξῃ νόος ἀνέρος, ὅς τ᾽ ἐπὶ πολλὴν γαῖαν ἐληλουθὼς φρεσὶ πευκαλίμῃσι νοήσῃ, «ἔνθ᾽ εἴην, ἢ ἔνθα», μενοινήῃσί τε πολλά, ὣς κραιπνῶς μεμαυῖα διέπτατο πότνια Ἥρη· | Και όπως ανθρώπου πόχει βγει του κόσμου πολλά μέρη πετά το πνεύμα και βαθιά τού λέγει ο λογισμός του: «Αυτού να ήμουν, είτε αυτού,» και άπειρα πλέκει ο νους του· όμοια πετούσε η θεά | σκέψη |
| Π 108-113 αὐτὰρ ὅ γ᾽ ἐξοπίσω ἀνεχάζετο, λεῖπε δὲ νεκρόν, ἐντροπαλιζόμενος ὥς τε λὶς ἠϋγένειος, ὅν ῥα κύνες τε καὶ ἄνδρες ἀπὸ σταθμοῖο δίωνται ἔγχεσι καὶ φωνῇ· τοῦ δ᾽ ἐν φρεσὶν ἄλκιμον ἦτορ παχνοῦται, ἀέκων δέ τ᾽ ἔβη ἀπὸ μεσσαύλοιο· ὣς ἀπὸ Πατρόκλοιο κίε ξανθὸς Μενέλαος. | άφησε τότε τον νεκρόν κι εμπόδιζεν οπίσω συχνά την όψιν στρέφοντας, σαν δυνατό λεοντάρι που από την στάνην με φωνές το διώχνουν και με βέλη άνδρες και σκύλοι· μέσα του τα σπλάχνα τ᾽ ανδρειωμένα παγώνουν· ώστε αθέλητα το περιαύλι αφήνει. Ομοίως απ᾽ τον Πάτροκλον εμπόδιζ᾽ ο Ατρείδης | λιοντάρι |
| Π 132-137 Αἴας δ᾽ ἀμφὶ Μενοιτιάδῃ σάκος εὐρὺ καλύψας ἑστήκει ὥς τίς τε λέων περὶ οἷσι τέκεσσιν, ᾧ ῥά τε νήπι᾽ ἄγοντι συναντήσωνται ἐν ὕλῃ ἄνδρες ἐπακτῆρες· ὁ δέ τε σθένεϊ βλεμεαίνει, πᾶν δέ τ᾽ ἐπισκύνιον κάτω ἕλκεται ὄσσε καλύπτων· ὣς Αἴας περὶ Πατρόκλῳ ἥρωϊ βεβήκει. | Κι εσκέπαζε τον Πάτροκλον με την πλατιάν ασπίδα ο Αίας, όπως λεόντισσα εμπρός απ᾽ τα μικρά της, που κυνηγοί την απαντούν να τα οδηγά στον λόγγον· στην ρώμην της περήφανη το μέτωπο σουφρώνει και με τα φρύδια χαμηλά τα μάτια της σκεπάζει· αυτήν εμπρός στον Πάτροκλον την στάσιν πήρε ο Αίας. | λιοντάρι |
| Π 155-165 Μυρμιδόνας δ᾽ ἄρ᾽ ἐποιχόμενος θώρηξεν Ἀχιλλεὺς πάντας ἀνὰ κλισίας σὺν τεύχεσιν· οἱ δὲ λύκοι ὣς ὠμοφάγοι, τοῖσίν τε περὶ φρεσὶν ἄσπετος ἀλκή, οἵ τ᾽ ἔλαφον κεραὸν μέγαν οὔρεσι δῃώσαντες δάπτουσιν· πᾶσιν δὲ παρήϊον αἵματι φοινόν· καί τ᾽ ἀγεληδὸν ἴασιν ἀπὸ κρήνης μελανύδρου λάψοντες γλώσσῃσιν ἀραιῇσιν μέλαν ὕδωρ ἄκρον, ἐρευγόμενοι φόνον αἵματος· ἐν δέ τε θυμὸς στήθεσιν ἄτρομός ἐστι, περιστένεται δέ τε γαστήρ· τοῖοι Μυρμιδόνων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες ἀμφ᾽ ἀγαθὸν θεράποντα ποδώκεος Αἰακίδαο | Τους Μυρμιδόνας σύνταζε και αρμάτωνε ο Πηλείδης όλους απ᾽ όλες τες σκηνές· και ως ωμοφάγοι λύκοι, με δύναμιν αδάμαστην, αφού στα όρη ελάφι κερατοφόρο εσπάραξαν μεγάλο και το φάγαν και είναι τα σιαγόνια τους κατάμαυρ᾽ από αίμα· κοπαδιαστά στη βρύση ορμούν την δίψαν τους να σβήσουν, κι ενώ με γλώσσες αχαμνές το μαύρο ρεύμα γλείφουν του φόνου ρεύγοντ᾽ αίματα, καθώς μέσα η κοιλιά τους ογκώνεται, αλλ᾽ η ψυχή στα στήθη τους δεν τρέμει· όμοια κινούντ᾽ οι αρχηγοί των Μυρμιδόνων γύρω εις τον λαμπρόν ακόλουθον του θείου Αχιλλέως. | λύκοι |
| Π 212-217 ὡς δ᾽ ὅτε τοῖχον ἀνὴρ ἀράρῃ πυκινοῖσι λίθοισι δώματος ὑψηλοῖο, βίας ἀνέμων ἀλεείνων, ὣς ἄραρον κόρυθές τε καὶ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι. ἀσπὶς ἄρ᾽ ἀσπίδ᾽ ἔρειδε, κόρυς κόρυν, ἀνέρα δ᾽ ἀνήρ ψαῦον δ᾽ ἱππόκομοι κόρυθες λαμπροῖσι φάλοισι νευόντων, ὡς πυκνοὶ ἐφέστασαν ἀλλήλοισι. | Και ως όταν τοίχον υψηλής οικοδομής με λίθους δένουν πυκνούς, ακλόνητον εις κάθε ορμήν ανέμου ομοίως κράνη εδένονταν και ασπίδες, και άνδρας άνδρα, κράνος το κράνος στήριζε και ασπίδα την ασπίδα και οι λαμπροί λόφοι ως έσκυφταν τες χαίτες τους εσμίγαν, τόσο δεμένα ήσαν στενά | τοίχος |
| Π 259-267 αὐτίκα δὲ σφήκεσσιν ἐοικότες ἐξεχέοντο εἰνοδίοις, οὓς παῖδες ἐριδμαίνωσιν ἔθοντες, αἰεὶ κερτομέοντες, ὁδῷ ἔπι οἰκί᾽ ἔχοντας, νηπίαχοι· ξυνὸν δὲ κακὸν πολέεσσι τιθεῖσι. τοὺς δ᾽ εἴ περ παρά τίς τε κιὼν ἄνθρωπος ὁδίτης κινήσῃ ἀέκων, οἱ δ᾽ ἄλκιμον ἦτορ ἔχοντες πρόσσω πᾶς πέτεται καὶ ἀμύνει οἷσι τέκεσσι. τῶν τότε Μυρμιδόνες κραδίην καὶ θυμὸν ἔχοντες ἐκ νηῶν ἐχέοντο· | Κι εχύνονταν ορμητικά, καθώς πετιούνται οι σφήκες που την φωλιά τους έστησαν παράμερα του δρόμου, που, ως συνηθούν, ανόητα παιδιά τες ερεθίζουν και απ᾽ αγνωσιά τους προξενούν κακό πολλών ανθρώπων· που αν τες ταράξει αθέλητα διαβάτης ξεπετιούνται όλες με ανδράγαθην ψυχήν να σώσουν τα μικρά τους. Ομοίως τότε με καρδιάν αδάμαστην και ανδρείαν οι Μυρμιδόνες χύνονται εμπρός εις τα καράβια | σφήκες |
| Π 296-302 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἀφ᾽ ὑψηλῆς κορυφῆς ὄρεος μεγάλοιο κινήσῃ πυκινὴν νεφέλην στεροπηγερέτα Ζεύς, ἔκ τ᾽ ἔφανεν πᾶσαι σκοπιαὶ καὶ πρώονες ἄκροι καὶ νάπαι, οὐρανόθεν δ᾽ ἄρ᾽ ὑπερράγη ἄσπετος αἰθήρ, ὣς Δαναοὶ νηῶν μὲν ἀπωσάμενοι δήϊον πῦρ τυτθὸν ἀνέπνευσαν, πολέμου δ᾽ οὐ γίγνετ᾽ ἐρωή· | Και ως όταν σύγνεφο χοντρό σκεπάζει μέγα όρος, αν το σηκώσ᾽ η δύναμις του αστραποβόλου Δία, φαίνεται κάθε κορυφή, κάθ᾽ άκρη, κάθε πλάγι, κι εσχίσθη από τον ουρανόν απέραντος ο αιθέρας, έτσι αφού διώξαν οι Αχαιοί το πυρ απ᾽ τα καράβια, ανάπνευσαν, αν και ποσώς δεν έπαυσεν η μάχη | σύννεφο |
| Π 332-336 ὡς δὲ λύκοι ἄρνεσσιν ἐπέχραον ἢ ἐρίφοισι σίνται, ὑπὲκ μήλων αἱρεύμενοι, αἵ τ᾽ ἐν ὄρεσσι ποιμένος ἀφραδίῃσι διέτμαγεν· οἱ δὲ ἰδόντες αἶψα διαρπάζουσιν ἀνάλκιδα θυμὸν ἐχούσας· ὣς Δαναοὶ Τρώεσσιν ἐπέχραον· | και όπως χυμάν λύκοι, κακά θερία, ρίφι᾽ αν ιδούν ή πρόβατα στα πλάγια ξεκομμένα από αγνωσιά του πιστικού, και απ᾽ τ᾽ άνανδρά τους πλήθη αρπακτά παίρνουν· όμοια κι οι Δαναοί στους Τρώας χυμάν. | λύκοι |
| Π 364-367 Ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἀπ᾽ Οὐλύμπου νέφος ἔρχεται οὐρανὸν εἴσω αἰθέρος ἐκ δίης, ὅτε τε Ζεὺς λαίλαπα τείνῃ, ὣς τῶν ἐκ νηῶν γένετο ἰαχή τε φόβος τε, οὐδὲ κατὰ μοῖραν πέραον πάλιν. | Και ως κάποτε εις τον ουρανόν του Ολύμπου απ᾽ τον αιθέρα νέφος προβαίνει, όταν ο Ζευς θα φέρει ανεμοζάλην· όμοια κι εκείνοι με βοήν ατάκτως ροβολούσαν· | σύννεφο |
| Π 384-393 ὡς δ᾽ ὑπὸ λαίλαπι πᾶσα κελαινὴ βέβριθε χθὼν ἤματ᾽ ὀπωρινῷ, ὅτε λαβρότατον χέει ὕδωρ Ζεύς, ὅτε δή ῥ᾽ ἄνδρεσσι κοτεσσάμενος χαλεπήνῃ, οἳ βίῃ εἰν ἀγορῇ σκολιὰς κρίνωσι θέμιστας, ἐκ δὲ δίκην ἐλάσωσι, θεῶν ὄπιν οὐκ ἀλέγοντες· τῶν δέ τε πάντες μὲν ποταμοὶ πλήθουσι ῥέοντες, πολλὰς δὲ κλιτῦς τότ᾽ ἀποτμήγουσι χαράδραι, ἐς δ᾽ ἅλα πορφυρέην μεγάλα στενάχουσι ῥέουσαι ἐξ ὀρέων ἐπικάρ, μινύθει δέ τε ἔργ᾽ ἀνθρώπων· ὣς ἵπποι Τρῳαὶ μεγάλα στενάχοντο θέουσαι. | Και όπως μαυρίζει όλην την γην ορμητικό καθούρι σ᾽ ημέραν φθινοπωρινήν, που νεροπόντι χύνει ο Ζευς, οπόταν στους θνητούς επλήθυνε ο θυμός του, που με την βίαν στον λαόν στρεβλά τες δίκες κρίνουν, και με αθεόφοβην ψυχήν το δίκαιον αποδιώχνουν τότε στον τόπον πλημμυρούν οι ποταμοί τους όλοι από πολλές κόφτουν πλαγιές οι χείμαρροι το χώμα, με βόγγον από τα βουνά κατρακυλούν και ρέουν στην θάλασσα και των θνητών τους κόπους αφανίζουν· έτσι ως ετρέχαν έβογγαν των Τρώων οι φοράδες. | καταιγίδα |
| Π 404-410 ὁ δ᾽ ἔγχεϊ νύξε παραστὰς γναθμὸν δεξιτερόν, διὰ δ᾽ αὐτοῦ πεῖρεν ὀδόντων, ἕλκε δὲ δουρὸς ἑλὼν ὑπὲρ ἄντυγος, ὡς ὅτε τις φὼς πέτρῃ ἔπι προβλῆτι καθήμενος ἱερὸν ἰχθὺν ἐκ πόντοιο θύραζε λίνῳ καὶ ἤνοπι χαλκῷ· ὣς ἕλκ᾽ ἐκ δίφροιο κεχηνότα δουρὶ φαεινῷ, κὰδ δ᾽ ἄρ᾽ ἐπὶ στόμ᾽ ἔωσε· πεσόντα δέ μιν λίπε θυμός. | Με το κοντάρι από σιμά τού πέρασε ως τα δόντια το δεξιό σιαγόνι του και αυτόν με το κοντάρι εσήκωσε απ᾽ την άμαξαν, καθώς ψαράς, στον βράχον καθήμενος, ψάρι τρανό με στιλβωτόν αγκίστρι σηκώνει από την θάλασσαν· ομοίως απ᾽ το στόμα τ᾽ ολάνοικτο τον σήκωσε με το λαμπρό κοντάρι και πίστομα τον άμπωσε στην γην να ξεψυχήσει· | ψαράς |
| Π 482-486 Ο Σαρπηδόνας ἤριπε δ᾽ ὡς ὅτε τις δρῦς ἤριπεν ἢ ἀχερωΐς, ἠὲ πίτυς βλωθρή, τήν τ᾽ οὔρεσι τέκτονες ἄνδρες ἐξέταμον πελέκεσσι νεήκεσι νήϊον εἶναι· ὣς ὁ πρόσθ᾽ ἵππων καὶ δίφρου κεῖτο τανυσθείς, βεβρυχώς, κόνιος δεδραγμένος αἱματοέσσης. | κι έπεσεν όπως πέφτει δρυς ή λεύκα ή φουντωμένος υψηλός πεύκος, πόκοψαν τεχνίτες εις τα όρη με αξίνες νεοτρόχιστες, μ᾽ αυτό να στήσουν πλοίον. Όμοια ξαπλώθη αυτός εμπρός εις το ζεμένο αμάξι με βογγητό κι εφούκτωσε το αιματωμένο χώμα. | δέντρο |
| Π 487-491 Ο Σαρπηδόνας ἠΰτε ταῦρον ἔπεφνε λέων ἀγέληφι μετελθών, αἴθωνα μεγάθυμον, ἐν εἰλιπόδεσσι βόεσσι, ὤλετό τε στενάχων ὑπὸ γαμφηλῇσι λέοντος, ὣς ὑπὸ Πατρόκλῳ Λυκίων ἀγὸς ἀσπιστάων κτεινόμενος μενέαινε, φίλον δ᾽ ὀνόμηνεν ἑταῖρον | Και ως ταύρος μεγαλόψυχος, λεοντάρι αν τον ξεσχίζει με τα φρικτά σιαγόνια του, μέσα εις βοδιών αγέλην μούγγρισμα βγάζει ως ξεψυχά· παρόμοια των Λυκίων ο αρχηγός, που φόνευεν η λόγχη του Πατρόκλου, φυσομανούσε κι έκραζε κατ᾽ όνομα τον φίλον | λιοντάρι |
| Π 581-585 Πατρόκλῳ δ᾽ ἄρ᾽ ἄχος γένετο φθιμένου ἑτάροιο, ἴθυσεν δὲ διὰ προμάχων ἴρηκι ἐοικὼς ὠκέϊ, ὅς τ᾽ ἐφόβησε κολοιούς τε ψῆράς τε· ὣς ἰθὺς Λυκίων, Πατρόκλεες ἱπποκέλευθε, ἔσσυο καὶ Τρώων, κεχόλωσο δὲ κῆρ ἑτάροιο | Τότ᾽ επληγώθη ο Πάτροκλος να ιδεί νεκρόν τον φίλον, και τους προμάχους έσχισεν ωσάν γοργό γεράκι όταν ψαρόνια διασκορπά και μαύρες καλιακούδες. Με ορμήν ομοίαν, Πάτροκλε, στες φάλαγγες των Τρώων και των Λυκίων έπεσες, θλιμμένος για τον φίλον. | γεράκι |
| Π 588-592 χώρησαν δ᾽ ὑπό τε πρόμαχοι καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ. ὅσση δ᾽ αἰγανέης ῥιπὴ ταναοῖο τέτυκται, ἥν ῥά τ᾽ ἀνὴρ ἀφέῃ πειρώμενος ἢ ἐν ἀέθλῳ ἠὲ καὶ ἐν πολέμῳ, δηΐων ὕπο θυμοραϊστέων, τόσσον ἐχώρησαν Τρῶες, ὤσαντο δ᾽ Ἀχαιοί. | Κι εσύρθηκαν οι πρόμαχοι και ακόμη ο μέγας Έκτωρ. Και όσο περνάει διάστημα στο πέταμά του ακόντι, όταν καλός ακοντιστής το ρίχν᾽ είτε σ᾽ αγώνα ή και στην μάχην όπου εχθροί τον σφίγγουν ανδροφόνοι, τόσον εμπρός των Αχαιών εσύρθηκαν οι Τρώες. | ακόντιο |
| Π 633-637 τῶν δ᾽ ὥς τε δρυτόμων ἀνδρῶν ὀρυμαγδὸς ὄρωρεν οὔρεος ἐν βήσσῃς, ἕκαθεν δέ τε γίγνετ᾽ ἀκουή, ὣς τῶν ὄρνυτο δοῦπος ἀπὸ χθονὸς εὐρυοδείης χαλκοῦ τε ῥινοῦ τε βοῶν τ᾽ εὐποιητάων, νυσσομένων ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν. | και ως εις το δάσος του βουνού των ξυλοκόπων κρότος, σηκώνεται ακατάπαυστος και ακούεται από πέρα, παρόμοια και των μαχητών, από της γης το πλάτος, βρόντον εσήκωνε ο χαλκός και οι ταύρινες ασπίδες με ξίφη και με δίστομα κοντάρια ως εκτυπιόνταν | ξυλοκόπος |
| Π 7-11 νηπίη, ἥ θ᾽ ἅμα μητρὶ θέουσ᾽ ἀνελέσθαι ἀνώγει, εἱανοῦ ἁπτομένη, καί τ᾽ ἐσσυμένην κατερύκει, δακρυόεσσα δέ μιν ποτιδέρκεται, ὄφρ᾽ ἀνέληται· τῇ ἴκελος, Πάτροκλε, τέρεν κατὰ δάκρυον εἴβεις. | Κοράσι ομοιάζεις τρυφερό που οπίσω απ᾽ την μητέρα τρέχει και την παρακαλεί στον κόρφο να το πάρει, και απ᾽ την ποδιά της την κρατεί, που βιαστικά πηγαίνει, και ως να το πάρει την κοιτά με μάτια δακρυσμένα· ομοίως, Πάτροκλε, θερμά και συ τα δάκρυα χύνεις. | κορίτσι |
| Π 765-771 Ὡς δ᾽ Εὖρός τε Νότος τ᾽ ἐριδαίνετον ἀλλήλοιιν οὔρεος ἐν βήσσῃς βαθέην πελεμιζέμεν ὕλην, φηγόν τε μελίην τε τανύφλοιόν τε κράνειαν, αἵ τε πρὸς ἀλλήλας ἔβαλον τανυήκεας ὄζους ἠχῇ θεσπεσίῃ, πάταγος δέ τε ἀγνυμενάων, ὣς Τρῶες καὶ Ἀχαιοὶ ἐπ᾽ ἀλλήλοισι θορόντες δῄουν, οὐδ᾽ ἕτεροι μνώοντ᾽ ὀλοοῖο φόβοιο. | Και όπως μ᾽ αγών᾽ αντίζηλον ο Εύρος με τον Νότον στο όρος δάσος πολεμούν βαθύ και φουντωμένο από πολύφλουδες κρανιές και φράξα και μελέγους που σμίγουν όλ᾽, αντικτυπούν τα μακριά κλαδιά τους, και όπως συντρίβονται πολύς ο βρόντος αντηχάει, όμοια με αντίθετην ορμήν οι Αχαιοί και οι Τρώες σφάζονταν και την άνανδρην φυγήν στον νουν δεν είχαν | αέρας |
| Ρ 20-23 οὔτ᾽ οὖν παρδάλιος τόσσον μένος οὔτε λέοντος οὔτε συὸς κάπρου ὀλοόφρονος, οὗ τε μέγιστος θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι περὶ σθένεϊ βλεμεαίνει, ὅσσον Πάνθου υἷες ἐϋμμελίαι φρονέουσιν | όμοιαν ψυχήν περήφανην δεν έχει το λιοντάρι δεν έχει ο λεοπάρδαλις, ο άγριος μήτε ο χοίρος οπού κακόγνωμος θαρρεί πολύ στην δύναμίν του, όσον του Πάνθου τα παιδιά επαίρονται τ᾽ ανδρεία | λιοντάρι |
| Ρ 262-266 Τρῶες δὲ προὔτυψαν ἀολλέες· ἦρχε δ᾽ ἄρ᾽ Ἕκτωρ. ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἐπὶ προχοῇσι διιπετέος ποταμοῖο βέβρυχεν μέγα κῦμα ποτὶ ῥόον, ἀμφὶ δέ τ᾽ ἄκραι ἠϊόνες βοόωσιν ἐρευγομένης ἁλὸς ἔξω, τόσσῃ ἄρα Τρῶες ἰαχῇ ἴσαν | Σύσσωμ᾽ οι Τρώες κτύπησαν εμπρός και ο Έκτωρ πρώτος· και όπως εκεί που ροβολά διογέννητο ποτάμι στο ρεύμα ενάντια η θάλασσα κύμα ξερνά μεγάλο κι οι ακρογιαλιές αντιβοούν στον βρόντον της θαλάσσης, με τόσην όρμησαν βοήν οι Τρώες | ποτάμι |
| Ρ 281-286 ἴθυσεν δὲ διὰ προμάχων συῒ εἴκελος ἀλκὴν καπρίῳ, ὅς τ᾽ ἐν ὄρεσσι κύνας θαλερούς τ᾽ αἰζηοὺς ῥηϊδίως ἐκέδασσεν, ἑλιξάμενος διὰ βήσσας· ὣς υἱὸς Τελαμῶνος ἀγαυοῦ, φαίδιμος Αἴας, ῥεῖα μετεισάμενος Τρώων ἐκέδασσε φάλαγγας, οἳ περὶ Πατρόκλῳ βέβασαν | Και απ᾽ τους προμάχους όρμησαν με την ανδρειάν αγρίου χοίρου, που μες στα σύλλογγα βουνά κατασκορπίζει, καθώς τινάζεται με ορμήν, άνδρες ομού και σκύλους. Όμοια και ο Αίας, ο λαμπρός υιός του Τελαμώνος, εύκολα κατασκόρπισε τες φάλαγγες των Τρώων που εκύκλωναν τον Πάτροκλον | αγριόχοιρος |
| Ρ 389-395 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἀνὴρ ταύροιο βοὸς μεγάλοιο βοείην λαοῖσιν δώῃ τανύειν, μεθύουσαν ἀλοιφῇ· δεξάμενοι δ᾽ ἄρα τοί γε διαστάντες τανύουσι κυκλόσ᾽, ἄφαρ δέ τε ἰκμὰς ἔβη, δύνει δέ τ᾽ ἀλοιφὴ πολλῶν ἑλκόντων, τάνυται δέ τε πᾶσα διαπρό· ὣς οἵ γ᾽ ἔνθα καὶ ἔνθα νέκυν ὀλίγῃ ἐνὶ χώρῃ εἵλκεον ἀμφότεροι | Και ως άνθρωπος των νέων του να του τανύσουν δίνει μεγάλου ταύρου τόμαρο με πάχος ποτισμένο και χωρισμένοι γύρωθεν εκείνοι το τεντώνουν και ως φεύγ᾽ η νότια μέσα του ρουφά το πάχος όλο, και ωσάν τραβιέται από πολλούς τεντώνεται ως την άκρα· όμοια σ᾽ αυτήν την σπιθαμήν εκείνοι αντιτραβούσαν εδώθ᾽ εκείθε τον νεκρόν | μοσχάρι |
| Ρ 4-6 ὥς τις περὶ πόρτακι μήτηρ πρωτοτόκος κινυρή, οὐ πρὶν εἰδυῖα τόκοιο· ὣς περὶ Πατρόκλῳ βαῖνε ξανθὸς Μενέλαος. | καθώς εις το μοσχάρι γόζοντας περιστρέφεται πρωτόγεννη μητέρα. Παρόμοια ο Μενέλαος στο σώμα του Πατρόκλου· | μοσχάρι |
| Ρ 520-524 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἂν ὀξὺν ἔχων πέλεκυν αἰζήϊος ἀνήρ, κόψας ἐξόπιθεν κεράων βοὸς ἀγραύλοιο, ἶνα τάμῃ διὰ πᾶσαν, ὁ δὲ προθορὼν ἐρίπῃσιν, ὣς ἄρ᾽ ὅ γε προθορὼν πέσεν ὕπτιος· ἐν δέ οἱ ἔγχος νηδυίοισι μάλ᾽ ὀξὺ κραδαινόμενον λύε γυῖα. | και όπως μ᾽ αξίναν κοφτερήν ανδρειωμένο αγόρι οπίσω από τα κέρατα ταύρον κτυπά στο νεύρο να κοπεί όλο και βροντά σκιρτώντας χάμου ο ταύρος· όμοια σκιρτώντας έπεσε και αυτός, και η πικρή λόγχη μες στ᾽ άντερά του τινακτή τού ενέκρωσε τα μέλη. | ταύρος |
| Ρ 53-60 οἷον δὲ τρέφει ἔρνος ἀνὴρ ἐριθηλὲς ἐλαίης χώρῳ ἐν οἰοπόλῳ, ὅθ᾽ ἅλις ἀναβέβροχεν ὕδωρ, καλὸν τηλεθάον· τὸ δέ τε πνοιαὶ δονέουσι παντοίων ἀνέμων, καί τε βρύει ἄνθεϊ λευκῷ· ἐλθὼν δ᾽ ἐξαπίνης ἄνεμος σὺν λαίλαπι πολλῇ βόθρου τ᾽ ἐξέστρεψε καὶ ἐξετάνυσσ᾽ ἐπὶ γαίῃ· τοῖον Πάνθου υἱὸν ἐϋμμελίην Εὔφορβον Ἀτρεΐδης Μενέλαος ἐπεὶ κτάνε, τεύχε᾽ ἐσύλα. | Και όπως γεωργός ολόχλωρο τρέφει βλαστάρι ελαίας, σ᾽ έρημον τόπον μ᾽ άφθονον νερόν σιμά στην ρίζαν, ωραίον, ολοπράσινο και ασπροανθοβολισμένο εις των ανέμων τες πνοές λυγίζει τα κλαδιά του· έρχεται ξάφνου ρούφουλας σφοδρής ανεμοζάλης και σύρριζ᾽ απ΄ τον λάκκον του στο χώμα το ξαπλώνει· παρόμοια τον Εύφορβον, κονταριστήν ανδρείον εφόνευσε ο Μενέλαος και να τον γδύσει ορμούσε. | γεωργός |
| Ρ 547-552 ἠΰτε πορφυρέην ἶριν θνητοῖσι τανύσσῃ Ζεὺς ἐξ οὐρανόθεν, τέρας ἔμμεναι ἢ πολέμοιο, ἢ καὶ χειμῶνος δυσθαλπέος, ὅς ῥά τε ἔργων ἀνθρώπους ἀνέπαυσεν ἐπὶ χθονί, μῆλα δὲ κήδει, ὣς ἡ πορφυρέῃ νεφέλῃ πυκάσασα ἓ αὐτὴν δύσετ᾽ Ἀχαιῶν ἔθνος, ἔγειρε δὲ φῶτα ἕκαστον. | Ως όταν απ᾽ τον ουρανόν τανύζει ο μέγας Δίας την λαμπροφόραν ίριδα εις τους θνητούς σημάδι πολέμου ή κακοχειμωνιάς, που τους ανθρώπους παύει από τα έργα των αγρών και βλάπτει τα κοπάδια· όμοιαν νεφέλην πορφυρήν ενδύθη και στα πλήθη εισέβη αυτή των Αχαιών κι εγκάρδιωνε καθέναν. | ουράνιο τόξο |
| Ρ 569-573 ἐν δὲ βίην ὤμοισι καὶ ἐν γούνεσσιν ἔθηκε, καί οἱ μυίης θάρσος ἐνὶ στήθεσσιν ἐνῆκεν, ἥ τε καὶ ἐργομένη μάλα περ χροὸς ἀνδρομέοιο ἰσχανάᾳ δακέειν, λαρόν τέ οἱ αἷμ᾽ ἀνθρώπου· τοίου μιν θάρσευς πλῆσε φρένας ἀμφὶ μελαίνας, | Και ορμήν πολλήν του έβαλε στα γόνατα, στους ώμους, και μέσα τον εγέμισε με πείσμα ως έχ᾽ η μύγα, που όσο την διώχνουν στο κορμί το ανθρώπινο κολλάει να το δαγκάνει και πολύ το αίμ᾽ αγαπά του ανθρώπου. Με τόσο πείσμα εγέμισε τα βάθη της καρδιάς του | μύγα |
| Ρ 61-69 Ὡς δ᾽ ὅτε τίς τε λέων ὀρεσίτροφος, ἀλκὶ πεποιθώς, βοσκομένης ἀγέλης βοῦν ἁρπάσῃ ἥ τις ἀρίστη· τῆς δ᾽ ἐξ αὐχέν᾽ ἔαξε λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσι πρῶτον, ἔπειτα δέ θ᾽ αἷμα καὶ ἔγκατα πάντα λαφύσσει δῃῶν· ἀμφὶ δὲ τόν γε κύνες τ᾽ ἄνδρές τε νομῆες πολλὰ μάλ᾽ ἰύζουσιν ἀπόπροθεν οὐδ᾽ ἐθέλουσιν ἀντίον ἐλθέμεναι· μάλα γὰρ χλωρὸν δέος αἱρεῖ· ὣς τῶν οὔ τινι θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἐτόλμα ἀντίον ἐλθέμεναι Μενελάου κυδαλίμοιο. | Και ως στην ανδρειάν του θαρρετό, θρέμμα βουνού, λεοντάρι αρπάζει την καλύτερην δαμάλαν της αγέλης· με τ᾽ ανδρειωμένα δόντια του τον σβέρκον τής συντρίβει, και της ρουφά τα σωθικά κατόπι και το αίμα σπαρακτικά, και άνδρες βοσκοί και σκύλοι τον κοιτάζουν, και από μακριά βάζουν φωνές και δεν τολμά κανένας να πλησιάσει ότι χλωμός τους κυριεύει ο τρόμος· όμοια στα στήθη του κανείς τότε καρδιά δεν είχε εις την ανδρειά ν᾽ αντιταχθεί του ενδόξου Μενελάου. | λιοντάρι |
| Ρ 656-665 Ὣς ἔφατ᾽, οὐδ᾽ ἀπίθησε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος, βῆ δ᾽ ἰέναι ὥς τίς τε λέων ἀπὸ μεσσαύλοιο, ὅς τ᾽ ἐπεὶ ἄρ κε κάμῃσι κύνας τ᾽ ἄνδρας τ᾽ ἐρεθίζων, οἵ τέ μιν οὐκ εἰῶσι βοῶν ἐκ πῖαρ ἑλέσθαι πάννυχοι ἐγρήσσοντες· ὁ δὲ κρειῶν ἐρατίζων ἰθύει, ἀλλ᾽ οὔ τι πρήσσει· θαμέες γὰρ ἄκοντες ἀντίον ἀΐσσουσι θρασειάων ἀπὸ χειρῶν, καιόμεναί τε δεταί, τάς τε τρεῖ ἐσσύμενός περ· ἠῶθεν δ᾽ ἀπονόσφιν ἔβη τετιηότι θυμῷ· ὣς ἀπὸ Πατρόκλοιο βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος | Είπε, και τον υπάκουσεν ο ανδράγαθος Ατρείδης, κι εβγήκεν ωσάν λέοντας μέσ᾽ απ᾽ το περιαύλι που απόκαμ᾽ ερεθίζοντας άνδρες ομού και σκύλους, που ολονυχτούν, τα ολόπαχα μοσχάρια τους να σώσουν· κι εκείνο, από την όρεξιν σπρωγμένο των κρεάτων ορμά, πλην ανωφέλητα· με τόσην τόλμην ρίχνουν ακόντι᾽ επάνω του οι βοσκοί και δέματ᾽ αναμμένα, που τα φοβείται, αν και λυσσά και άμα χαράξ᾽ η ημέρα κατηφιασμένο αποχωρεί· ο Ατρείδης παρομοίως άθελ᾽ από τον Πάτροκλον μακράν αποχωρούσε | λιοντάρι |
| Ρ 673-681 Ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη ξανθὸς Μενέλαος, πάντοσε παπταίνων ὥς τ᾽ αἰετός, ὅν ῥά τέ φασιν ὀξύτατον δέρκεσθαι ὑπουρανίων πετεηνῶν, ὅν τε καὶ ὑψόθ᾽ ἐόντα πόδας ταχὺς οὐκ ἔλαθε πτὼξ θάμνῳ ὑπ᾽ ἀμφικόμῳ κατακείμενος, ἀλλά τ᾽ ἐπ᾽ αὐτῷ ἔσσυτο, καί τέ μιν ὦκα λαβὼν ἐξείλετο θυμόν. ὣς τότε σοί, Μενέλαε διοτρεφές, ὄσσε φαεινὼ πάντοσε δινείσθην πολέων κατὰ ἔθνος ἑταίρων, εἴ που Νέστορος υἱὸν ἔτι ζώοντα ἴδοιτο. | Είπε και αναχώρησεν ο Ατρείδης και τριγύρω ετήρα, ως ο αετός, οπού κανέν᾽ απ᾽ όσα πετούμενα είναι τ᾽ ουρανού το μάτι αυτό δεν έχει· οπού γοργό λαγόπουλο και μέσα μουλωμένο στο φουντωτό χαμόδενδρο και από ψηλά το βλέπει, του πέφτει επάνω και το αρπά και την ζωήν τού παίρνει· παρόμοια συ, Μενέλαε, τα φωτερά σου μάτια παντού γοργά τα εγύριζες στο πλήθος των συντρόφων, τον Νεστορίδην ζωντανόν ίσως ιδείς ακόμη | αετός |
| Ρ 722-734 Ὣς ἔφαθ᾽, οἱ δ᾽ ἄρα νεκρὸν ἀπὸ χθονὸς ἀγκάζοντο ὕψι μάλα μεγάλως· ἐπὶ δ᾽ ἴαχε λαὸς ὄπισθε Τρωϊκός, ὡς εἴδοντο νέκυν αἴροντας Ἀχαιούς. ἴθυσαν δὲ κύνεσσιν ἐοικότες, οἵ τ᾽ ἐπὶ κάπρῳ βλημένῳ ἀΐξωσι πρὸ κούρων θηρητήρων· ἕως μὲν γάρ τε θέουσι διαρραῖσαι μεμαῶτες, ἀλλ᾽ ὅτε δή ῥ᾽ ἐν τοῖσιν ἑλίξεται ἀλκὶ πεποιθώς, ἄψ τ᾽ ἀνεχώρησαν διά τ᾽ ἔτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος. ὣς Τρῶες ἧος μὲν ὁμιλαδὸν αἰὲν ἕποντο, νύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν· ἀλλ᾽ ὅτε δή ῥ᾽ Αἴαντε μεταστρεφθέντε κατ᾽ αὐτοὺς σταίησαν, τῶν δὲ τράπετο χρώς, οὐδέ τις ἔτλη πρόσσω ἀΐξας περὶ νεκροῦ δηριάασθαι. | Είπε κι εκείνοι τον νεκρόν σηκώσαν εις τα χέρια πολύ υψηλά, και αλάλαζαν οπίσω τους οι Τρώες άμ᾽ είδαν ότ᾽ οι Δαναοί τον Πάτροκλον σηκώναν· και ομοιάζαν σκύλοι όταν ορμούν να πιάσουν λαβωμένον χοίρον, και άνδρες κυνηγοί τους έχουν βάλει εμπρός τους και τρέχουν τρέχουν πρόθυμοι πολύ να τον σπαράξουν, αλλ᾽ όταν στρέφεται σ᾽ αυτούς θαρρώντας στην ανδρειά του όλοι σκορπούν, ένας εδώ και άλλος εκεί στο δάσος· όμοια των Τρώων πάντοτε στες πλάτες των το πλήθος με ξίφη και με δίστομα κοντάρια τους κτυπούσαν· αλλ᾽ όταν στρέφονταν σ᾽ αυτούς οι Αίαντες κι εμέναν, τότε η θωριά τους άλλαζεν, ουδέ να προχωρήσει να μάχεται για τον νεκρόν κανείς δεν ετολμούσε. | σκύλος |
| Ρ 735-741 Ὣς οἵ γ᾽ ἐμμεμαῶτε νέκυν φέρον ἐκ πολέμοιο νῆας ἔπι γλαφυράς· ἐπὶ δὲ πτόλεμος τέτατό σφιν ἄγριος ἠΰτε πῦρ, τό τ᾽ ἐπεσσύμενον πόλιν ἀνδρῶν ὄρμενον ἐξαίφνης φλεγέθει, μινύθουσι δὲ οἶκοι ἐν σέλαϊ μεγάλῳ· τὸ δ᾽ ἐπιβρέμει ἲς ἀνέμοιο. ὣς μὲν τοῖς ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν αἰχμητάων ἀζηχὴς ὀρυμαγδὸς ἐπήϊεν ἐρχομένοισιν· | Με ανδρείαν τόσην τον νεκρόν εφέρναν προς τα πλοία· και οπίσω τους εμάνιζε άγρια πολέμου λύσσα, σαν την φωτιάν οπού ξεσπά μέσα εις μεγάλην χώραν και όπως τα σπίτια καίονται φαίνεται η λάμψις πέρα, ως έρχεται με θόρυβον η δύναμις του ανέμου, όμοια, καθώς με τον νεκρόν εκείνοι επροχωρούσαν κατόπι αχούσε ακράτητος κτύπος ανδρών και ίππων. | φωτιά |
| Ρ 742-746 οἱ δ᾽ ὥς θ᾽ ἡμίονοι κρατερὸν μένος ἀμφιβαλόντες ἕλκωσ᾽ ἐξ ὄρεος κατὰ παιπαλόεσσαν ἀταρπὸν ἢ δοκὸν ἠὲ δόρυ μέγα νήϊον· ἐν δέ τε θυμὸς τείρεθ᾽ ὁμοῦ καμάτῳ τε καὶ ἱδρῷ σπευδόντεσσιν· ὣς οἵ γ᾽ ἐμμεμαῶτε νέκυν φέρον. | Και όπως με δύναμιν πολλήν μουλάρια νεφρωμένα στο μονοπάτι πετρωτό τραβούν από το όρος δοκάρ᾽ ή καραβίσιο ξύλο τρανό και ο κόπος και ο ίδρος τα καταπονεί καθώς εμπρός σπουδάζουν, και αυτοί με πόνον τον νεκρόν εφέρναν | μουλάρια |
| Ρ 746-754 αὐτὰρ ὄπισθεν Αἴαντ᾽ ἰσχανέτην, ὥς τε πρὼν ἰσχάνει ὕδωρ ὑλήεις, πεδίοιο διαπρύσιον τετυχηκώς, ὅς τε καὶ ἰφθίμων ποταμῶν ἀλεγεινὰ ῥέεθρα ἴσχει, ἄφαρ δέ τε πᾶσι ῥόον πεδίονδε τίθησι πλάζων· οὐδέ τί μιν σθένεϊ ῥηγνῦσι ῥέοντες· ὣς αἰεὶ Αἴαντε μάχην ἀνέεργον ὀπίσσω Τρώων· οἱ δ᾽ ἅμ᾽ ἕποντο, δύω δ᾽ ἐν τοῖσι μάλιστα, Αἰνείας τ᾽ Ἀγχισιάδης καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ | και από πίσω φραγμόν είχαν τους Αίαντας, καθώς κρατεί το ρεύμα στην πεδιάδ᾽ ανάμεσα μια λογγισμένη ράχη, που και γενναίων ποταμών τα μανιωμένα ρείθρα κόφτει και γέρνει εδώ κι εκεί στο σιάδι τα νερά τους, ουδέ ημπορούν με την σφοδρήν ορμήν τους να την σπάσουν· ομοίως και οι Αίαντες τες λόγχες εμποδίζαν των Τρώων που κατάποδα τους κυνηγούσαν όλοι, ο μέγας Έκτωρ έξοχα και ο υιός του Αγχίση Αινείας. | χείμαρρος |
| Ρ 755-761 τῶν δ᾽ ὥς τε ψαρῶν νέφος ἔρχεται ἠὲ κολοιῶν, οὖλον κεκλήγοντες, ὅτε προΐδωσιν ἰόντα κίρκον, ὅ τε σμικρῇσι φόνον φέρει ὀρνίθεσσιν, ὣς ἄρ᾽ ὑπ᾽ Αἰνείᾳ τε καὶ Ἕκτορι κοῦροι Ἀχαιῶν οὖλον κεκλήγοντες ἴσαν, λήθοντο δὲ χάρμης. πολλὰ δὲ τεύχεα καλὰ πέσον περί τ᾽ ἀμφί τε τάφρον φευγόντων Δαναῶν· πολέμου δ᾽ οὐ γίγνετ᾽ ἐρωή. | Κι είδες ψαρόνια να περνάν σαν νέφος και κουρούνες και να φωνάζουν, αν ιδούν μακρόθεν το γεράκι που στα μικρά πετούμενα μεγάλον κάνει θρήνον· ομοίως απ᾽ του Έκτορος την λόγχην και του Αινεία εφεύγαν με στριγγές φωνές, ξεχνώντας την ανδρειά τους, και άρματα έπεσαν πολλά ολόγυρα στον λάκκον ως έφευγαν οι Δαναοί χωρίς να παύ᾽ η μάχη. | πουλιά |
| Σ 161-165 ὡς δ᾽ ἀπὸ σώματος οὔ τι λέοντ᾽ αἴθωνα δύνανται ποιμένες ἄγραυλοι μέγα πεινάοντα δίεσθαι, ὥς ῥα τὸν οὐκ ἐδύναντο δύω Αἴαντε κορυστὰ Ἕκτορα Πριαμίδην ἀπὸ νεκροῦ δειδίξασθαι. καί νύ κεν εἴρυσσέν τε καὶ ἄσπετον ἤρατο κῦδος, | Και όπως λιοντάρι πύρινο, της πείνας λυσσασμένο, βοσκοί να διώξουν δεν μπορούν από πεσμένο σώμα, παρόμοια δεν κατόρθωνεν η ανδρεία των Αιάντων τον Έκτορ᾽ από τον νεκρόν ποσώς ν᾽ απομακρύνουν κι είχε τον σύρει δοξαστός να γίνει στον αιώνα. | λιοντάρι |
| Σ 207-214 ὡς δ᾽ ὅτε καπνὸς ἰὼν ἐξ ἄστεος αἰθέρ᾽ ἵκηται, τηλόθεν ἐκ νήσου, τὴν δήϊοι ἀμφιμάχωνται, οἵ τε πανημέριοι στυγερῷ κρίνονται Ἄρηϊ ἄστεος ἐκ σφετέρου· ἅμα δ᾽ ἠελίῳ καταδύντι πυρσοί τε φλεγέθουσιν ἐπήτριμοι, ὑψόσε δ᾽ αὐγὴ γίγνεται ἀΐσσουσα περικτιόνεσσιν ἰδέσθαι, αἴ κέν πως σὺν νηυσὶν ἄρεω ἀλκτῆρες ἵκωνται· ὣς ἀπ᾽ Ἀχιλλῆος κεφαλῆς σέλας αἰθέρ᾽ ἵκανε· | Και όπως μακρόθεν φαίνεται και φθάνει ως τον αιθέρα καπνός από περίβρεκτην πολιορκημένην χώραν· με αγών᾽ από τα τείχη τους ολημερίς παλαίουν 210και ο ήλιος άμα βυθισθεί πυκνές φωτιές αστράφτουν να φθάσ᾽ η λάμψη από ψηλά στους γείτονες και δράμουν ίσως με τα καράβια τους στον όλεθρον σωτήρες, όμοι᾽ από την κεφαλήν πετιόνταν του Αχιλλέως ως τον αιθέρ᾽ αναλαμπή | καπνός - χώρα |
| Σ 219-221 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἀριζήλη φωνή, ὅτε τ᾽ ἴαχε σάλπιγξ ἄστυ περιπλομένων δηΐων ὕπο θυμοραϊστέων, ὣς τότ᾽ ἀριζήλη φωνὴ γένετ᾽ Αἰακίδαο. | Σάλπιγγα τόσο δεν αχά στην χώραν οπού γύρω έχουν ζωσμένην οι εχθροί να την εξολοθρεύσουν, όσο η βοή που έβγαλεν ο ανίκητος Πηλείδης | σάλπιγγα |
| Σ 316-322 τοῖσι δὲ Πηλεΐδης ἁδινοῦ ἐξῆρχε γόοιο, χεῖρας ἐπ᾽ ἀνδροφόνους θέμενος στήθεσσιν ἑταίρου, πυκνὰ μάλα στενάχων ὥς τε λὶς ἠϋγένειος, ᾧ ῥά θ᾽ ὑπὸ σκύμνους ἐλαφηβόλος ἁρπάσῃ ἀνὴρ ὕλης ἐκ πυκινῆς· ὁ δέ τ᾽ ἄχνυται ὕστερος ἐλθών, πολλὰ δέ τ᾽ ἄγκε᾽ ἐπῆλθε μετ᾽ ἀνέρος ἴχνι᾽ ἐρευνῶν, εἴ ποθεν ἐξεύροι· μάλα γὰρ δριμὺς χόλος αἱρεῖ | Και ο Πηλείδης άρχιζε το κλάμα και είχ᾽ επάνω στα στήθη του συντρόφου του τ᾽ ανθρωποφόνα χέρια, κι εσυχνοστέναζε βαριά, σαν λεόντισσα μητέρα, αν απ᾽ τον λόγγον κυνηγός τής πήρε τα μικρά της· απελπισμένη που ήλθε αργά γυρίζει όλα τα δάση εις όλες τρέχει τες ερμιές τα χνάρια του ερευνώντας, ίσως τον έβρει, ότι θυμός δριμύς την κατακαίει. | λιοντάρι |
| Τ 357-361 ὡς δ᾽ ὅτε ταρφειαὶ νιφάδες Διὸς ἐκποτέονται, ψυχραί, ὑπὸ ῥιπῆς αἰθρηγενέος Βορέαο, ὣς τότε ταρφειαὶ κόρυθες λαμπρὸν γανόωσαι νηῶν ἐκφορέοντο καὶ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι θώρηκές τε κραταιγύαλοι καὶ μείλινα δοῦρα | Και ως του Διός χιονοβολές πυκνές πυκνές πετιούνται οπού ο αιθερογέννητος επάγωσε Βορέας, όμοια πυκνές αστράφτοντας οι περικεφαλαίες από τες πρύμνες χύνονταν κι οι ομφαλωτές ασπίδες, οι θώρακες οι ασύντριφτοι, τα φράξινα κοντάρια | χιόνι |
| Τ 375-380 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἂν ἐκ πόντοιο σέλας ναύτῃσι φανήῃ καιομένοιο πυρός, τό τε καίεται ὑψόθ᾽ ὄρεσφι σταθμῷ ἐν οἰοπόλῳ· τοὺς δ᾽ οὐκ ἐθέλοντας ἄελλαι πόντον ἐπ᾽ ἰχθυόεντα φίλων ἀπάνευθε φέρουσιν· ὣς ἀπ᾽ Ἀχιλλῆος σάκεος σέλας αἰθέρ᾽ ἵκανε καλοῦ δαιδαλέου | Και ως όταν στους θαλασσινούς μακρόθεν από όρος φέγγει φωτιά που άναψαν στην στάνην οι ποιμένες, αλλά στο μέγα πέλαγος τους σέρν᾽ η ανεμοζάλη μακράν από τους ποθητούς· παρόμοια στον αιθέρα έφθαν᾽ η λάμψη της καλής ασπίδος του Αχιλλέως | φωτιά |
| Υ 164-175 Πηλεΐδης δ᾽ ἑτέρωθεν ἐναντίον ὦρτο λέων ὥς, σίντης, ὅν τε καὶ ἄνδρες ἀποκτάμεναι μεμάασιν ἀγρόμενοι πᾶς δῆμος· ὁ δὲ πρῶτον μὲν ἀτίζων ἔρχεται, ἀλλ᾽ ὅτε κέν τις ἀρηϊθόων αἰζηῶν δουρὶ βάλῃ, ἐάλη τε χανών, περί τ᾽ ἀφρὸς ὀδόντας γίγνεται, ἐν δέ τέ οἱ κραδίῃ στένει ἄλκιμον ἦτορ, οὐρῇ δὲ πλευράς τε καὶ ἰσχία ἀμφοτέρωθεν μαστίεται, ἑὲ δ᾽ αὐτὸν ἐποτρύνει μαχέσασθαι, γλαυκιόων δ᾽ ἰθὺς φέρεται μένει, ἤν τινα πέφνῃ ἀνδρῶν, ἢ αὐτὸς φθίεται πρώτῳ ἐν ὁμίλῳ· ὣς Ἀχιλῆ᾽ ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸς ἀγήνωρ ἀντίον ἐλθέμεναι μεγαλήτορος Αἰνείαο. | Και απ᾽ τ᾽ άλλο μέρος ο Αχιλλεύς τού εχύθη ωσάν λεοντάρι κακοποιό, που άνδρες πολλοί ζητούν να το φονεύσουν, του τόπου όλος ο λαός· και πρώτα εμπρός προβαίνει αψήφιστα, αλλ᾽ αν κανείς επάνω του ακοντίσει μαζώνεται να πεταχθεί και ως χάσκει αφρόν γεμίζουν τα δόντια του και μέσα του βόγγ᾽ η ψυχή γενναία. Τα δυο πλευρά και τα μεριά με την ουρά του πλήττει και τον εαυτόν του μόνο του στην μάχην εμψυχώνει, και με το βλέμμ᾽ αστραφτερό, εμπρός ορμά να κόψει κανέναν ή να πέσει αυτό ανάμεσα στους πρώτους. Όμοια κινούσε ανδράγαθη καρδιά τον Αχιλλέα εκεί τον μεγαλόψυχον Αινείαν ν᾽ απαντήσει. | λιοντάρι |
| Υ 251-258 ἀλλὰ τίη ἔριδας καὶ νείκεα νῶϊν ἀνάγκη νεικεῖν ἀλλήλοισιν ἐναντίον, ὥς τε γυναῖκας, αἵ τε χολωσάμεναι ἔριδος πέρι θυμοβόροιο νεικεῦσ᾽ ἀλλήλῃσι μέσην ἐς ἄγυιαν ἰοῦσαι, 255πόλλ᾽ ἐτεά τε καὶ οὐκί· χόλος δέ τε καὶ τὰ κελεύει. ἀλκῆς δ᾽ οὔ μ᾽ ἐπέεσσιν ἀποτρέψεις μεμαῶτα πρὶν χαλκῷ μαχέσασθαι ἐναντίον· ἀλλ᾽ ἄγε θᾶσσον γευσόμεθ᾽ ἀλλήλων χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν. | αλλά τι ανάγκην έχομε ν᾽ αντιφιλονικούμεν εμείς και να μολύνομεν, ως κάμνουν οι γυναίκες όταν το πείσμα και η χολή μες στην καρδιά τους βράζει και αντιγλωσσοδέρνονται του δρόμου μες στην μέσην, μ᾽ αλήθειες και με ψέματα, ως η χολή τα πλάθει· και συ την γενναιότητα με λόγια δεν θα κάμεις να χάσω, ώσπου με τ᾽ άρματα μ᾽ εμέ θα πολεμήσεις. Κι ευθύς με τα κοντάρια μας τώρ᾽ ας δοκιμασθούμε | γυναίκες - καβγάς |
| Υ 403-406 Ο Ιπποδάμας αὐτὰρ ὁ θυμὸν ἄϊσθε καὶ ἤρυγεν, ὡς ὅτε ταῦρος ἤρυγεν ἑλκόμενος Ἑλικώνιον ἀμφὶ ἄνακτα κούρων ἑλκόντων· γάνυται δέ τε τοῖς ἐνοσίχθων· ὣς ἄρα τόν γ᾽ ἐρυγόντα λίπ᾽ ὀστέα θυμὸς ἀγήνωρ· | και ως ξεψυχούσ᾽ εμούγκριζεν, ως κάνει ταύρος όταν στου Ελικωνίου τον βωμόν τον σέρνουν παλικάρια, και όπως τους βλέπει ο Ποσειδών ευφραίνεται η καρδιά του. Τόσο εβογγούσε ως έβγαινε η αδάμαστη ψυχή του. | ταύρος |
| Υ 490-494 Ο Αχιλλέας Ὡς δ᾽ ἀναμαιμάει βαθέ᾽ ἄγκεα θεσπιδαὲς πῦρ οὔρεος ἀζαλέοιο, βαθεῖα δὲ καίεται ὕλη, πάντῃ τε κλονέων ἄνεμος φλόγα εἰλυφάζει, ὣς ὅ γε πάντῃ θῦνε σὺν ἔγχεϊ δαίμονι ἶσος, κτεινομένους ἐφέπων· ῥέε δ᾽ αἵματι γαῖα μέλαινα. | Και όπως σ᾽ ηλιόκαυτο βουνό τρανή φωτιά μανίζει και μέσα στες βαθιές λακκιές τα δένδρα καίοντ᾽ όλα και ο άνεμος εδώ κι εκεί την φλόγα περιστρέφει, τόσο και αυτός ωσάν θεός ελύσσα με την λόγχην εδώ κι εκεί φονεύοντας, και η γη πλημμύριζ᾽ αίμα. | φωτιά |
| Υ 495-502 ὡς δ᾽ ὅτε τις ζεύξῃ βόας ἄρσενας εὐρυμετώπους τριβέμεναι κρῖ λευκὸν ἐϋκτιμένῃ ἐν ἀλωῇ, ῥίμφα τε λέπτ᾽ ἐγένοντο βοῶν ὑπὸ πόσσ᾽ ἐριμύκων, ὣς ὑπ᾽ Ἀχιλλῆος μεγαθύμου μώνυχες ἵπποι στεῖβον ὁμοῦ νέκυάς τε καὶ ἀσπίδας· αἵματι δ᾽ ἄξων νέρθεν ἅπας πεπάλακτο καὶ ἄντυγες αἳ περὶ δίφρον, ἃς ἄρ᾽ ἀφ᾽ ἱππείων ὁπλέων ῥαθάμιγγες ἔβαλλον αἵ τ᾽ ἀπ᾽ ἐπισσώτρων· | Και ως όταν πλατυμέτωπα δυο βόδι᾽ ανδρειωμένα ζεύουν στ᾽ αλώνι τ᾽ όμορφο, κριθάρι να πατήσουν και κάτω από τα πόδια τους εκείνο ξεπορτίζει· όμοια τα στερεόποδα πουλάρια του γενναίου Πηλείδου ασπίδες και νεκρούς πατούσαν, και τ᾽ αξόνι και τα πλευρά της άμαξας μαυρίζαν απ᾽ το αίμα, ως το ραντίζαν οι τροχοί και οι οπλές των ίππων. | βόδι |
| Φ 12-16 ὡς δ᾽ ὅθ᾽ ὑπὸ ῥιπῆς πυρὸς ἀκρίδες ἠερέθονται φευγέμεναι ποταμόνδε· τὸ δὲ φλέγει ἀκάματον πῦρ ὄρμενον ἐξαίφνης, ταὶ δὲ πτώσσουσι καθ᾽ ὕδωρ· ὣς ὑπ᾽ Ἀχιλλῆος Ξάνθου βαθυδινήεντος πλῆτο ῥόος κελάδων ἐπιμὶξ ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν. | Και όπως φλόγ᾽ ανάερα σηκώνει τες ακρίδες αν έξαφνα ξεσπά φωτιά, και στο ποτάμι εκείνες ροβολάν κάτω να κρυφθούν, ομοίως απ᾽ την λόγχην του Αχιλλέως να σωθούν άνδρες σωρός και ίπποι όλον του Ξάνθου εγέμιζαν το ρεύμα οπού βροντούσε. | ακρίδες - φωτιά |
| Φ 22-26 ὡς δ᾽ ὑπὸ δελφῖνος μεγακήτεος ἰχθύες ἄλλοι φεύγοντες πιμπλᾶσι μυχοὺς λιμένος εὐόρμου, δειδιότες· μάλα γάρ τε κατεσθίει ὅν κε λάβῃσιν· ὣς Τρῶες ποταμοῖο κατὰ δεινοῖο ῥέεθρα πτῶσσον ὑπὸ κρημνούς | Και ως φεύγουν από δέλφινα μεγάλον τ᾽ άλλα ψάρια και φοβισμένα χύνονται σ᾽ ακύμαντο λιμάνι στους κόλπους, ότι αρπακτικά τρώγει όποιον φθάσει εκείνος, όμοια στα βράχη εκρύβονταν, στο φοβερό ποτάμι οι Τρώες | ψάρια - δελφίνι |
| Φ 251-256 Πηλεΐδης δ᾽ ἀπόρουσεν ὅσον τ᾽ ἐπὶ δουρὸς ἐρωή, αἰετοῦ οἴματ᾽ ἔχων μέλανος, τοῦ θηρητῆρος, ὅς θ᾽ ἅμα κάρτιστός τε καὶ ὤκιστος πετεηνῶν· τῷ ἐϊκὼς ἤϊξεν, ἐπὶ στήθεσσι δὲ χαλκὸς σμερδαλέον κονάβιζεν· ὕπαιθα δὲ τοῖο λιασθεὶς φεῦγ᾽, ὁ δ᾽ ὄπισθε ῥέων ἕπετο μεγάλῳ ὀρυμαγδῷ. | Εκείθ᾽ εσκίρτησ᾽ ο Αχιλλεύς όσο τ᾽ ακόντι φθάνει, καθώς ο μαύρος αετός ο αρπακτικός, που στ᾽ άλλα πετούμενα για δύναμιν και για φτερά πρωτεύει. Όμοια πετούσε και ο χαλκός στα στήθη του βροντούσε τρομακτικά, και ως ξέφευγεν ανάμεσ᾽ απ᾽ το κύμα κατάποδά του ο ποταμός με κρότον ροβολούσε. | αετός |
| Φ 257-264 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἀνὴρ ὀχετηγὸς ἀπὸ κρήνης μελανύδρου ἂμ φυτὰ καὶ κήπους ὕδατι ῥόον ἡγεμονεύῃ χερσὶ μάκελλαν ἔχων, ἀμάρης ἐξ ἔχματα βάλλων· τοῦ μέν τε προρέοντος ὑπὸ ψηφῖδες ἅπασαι ὀχλεῦνται· τὸ δέ τ᾽ ὦκα κατειβόμενον κελαρύζει χώρῳ ἔνι προαλεῖ, φθάνει δέ τε καὶ τὸν ἄγοντα· ὣς αἰεὶ Ἀχιλῆα κιχήσατο κῦμα ῥόοιο καὶ λαιψηρὸν ἐόντα· θεοὶ δέ τε φέρτεροι ἀνδρῶν. | Και ως από κεφαλόβρυσο κόβει νερό και παίρνει ο ποτιστής και τ᾽ οδηγεί μες στα φυτά του κήπου και με την δίκοπη αφαιρεί τα μπόδι᾽ από τ᾽ αυλάκι και ροβολά με το νερό κάθε μικρό χαλίκι κι εκείνο με κελάδισμα το πλάγι κατεβαίνει τόσο γοργό που τ᾽ οδηγού το χέρι δεν το φθάνει, ομοίως τον πτερόποδον επρόφθανε Αχιλλέα το κύμα, ότι των θνητών ανώτερ᾽ οι θεοί ᾽ναι. | νερό |
| Φ 346-349 Ο Ήφαιστος τον Σκάμανδρο ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ὀπωρινὸς Βορέης νεοαρδέ᾽ ἀλωὴν αἶψ᾽ ἀγξηράνῃ· χαίρει δέ μιν ὅς τις ἐθείρῃ· ὣς ἐξηράνθη πεδίον πᾶν, κὰδ δ᾽ ἄρα νεκροὺς κῆεν· ὁ δ᾽ ἐς ποταμὸν τρέψε φλόγα παμφανόωσαν. | Και όπως στεγνώνει μονομιάς νεοποτισμένον κήπον Βορέας φθινοπωρινός, χαρά του γεωργού του όμοια το σιάδι εστέγνωσε και οι νεκροί καήκαν, κι έστρεψε αυτός στον ποταμόν την φλόγα την μεγάλην | βοριάς |
| Φ 362-366 Ο Σκάμανδρος ὡς δὲ λέβης ζεῖ ἔνδον ἐπειγόμενος πυρὶ πολλῷ, κνίσην μελδόμενος ἁπαλοτρεφέος σιάλοιο, πάντοθεν ἀμβολάδην, ὑπὸ δὲ ξύλα κάγκανα κεῖται, ὣς τοῦ καλὰ ῥέεθρα πυρὶ φλέγετο, ζέε δ᾽ ὕδωρ· οὐδ᾽ ἔθελε προρέειν, ἀλλ᾽ ἴσχετο | Και όπως στην φλόγα π᾽ άναψαν ξύλα πολλά φρυμένα βράζει λεβέτι λιώνοντας τρυφερού χοίρου πάχος και όλο κοχλάζει μέσα του από την φλόγα, ομοίως ανάβραζαν καιόμενα τα όμορφά του ρείθρα και να κυλά δεν ήθελεν | χοιρινό λίπος |
| Φ 493-496 Η Άρτεμη δακρυόεσσα δ᾽ ὕπαιθα θεὰ φύγεν ὥς τε πέλεια, ἥ ῥά θ᾽ ὑπ᾽ ἴρηκος κοίλην εἰσέπτατο πέτρην, χηραμόν· οὐδ᾽ ἄρα τῇ γε ἁλώμεναι αἴσιμον ἦεν· ὣς ἡ δακρυόεσσα φύγεν, λίπε δ᾽ αὐτόθι τόξα. | Κλαίοντας έφυγε η θεά, καθώς πετά τρυγόνα από γεράκι φεύγοντας εις χαραμάδα βράχου, ότι γι᾽ αυτήν δεν έφθασεν η ώρα του θανάτου· ομοίως έφυγε η θεά και αφήκε αυτού τα βέλη. | τρυγόνι - γεράκι |
| Φ 522-525 Ο Αχιλλέας ὡς δ᾽ ὅτε καπνὸς ἰὼν εἰς οὐρανὸν εὐρὺν ἵκηται ἄστεος αἰθομένοιο, θεῶν δέ ἑ μῆνις ἀνῆκε, πᾶσι δ᾽ ἔθηκε πόνον, πολλοῖσι δὲ κήδε᾽ ἐφῆκεν, ὣς Ἀχιλεὺς Τρώεσσι πόνον καὶ κήδε᾽ ἔθηκεν. | και ως όταν χώρα χάνεται, και ως τ᾽ ουρανού τον θόλον καπνίζ᾽ η φλόγα, π᾽ άναψεν η οργή των αθανάτων, και όλους παθιάζει και πολλούς εις την καρδιά πληγώνει, όμοια τους Τρώας πάθιαζε κι επλήγωνε ο Πηλείδης. | φωτιά |
| Φ 573-580 Ο Αγήνωρ ἠΰτε πάρδαλις εἶσι βαθείης ἐκ ξυλόχοιο ἀνδρὸς θηρητῆρος ἐναντίον, οὐδέ τι θυμῷ ταρβεῖ οὐδὲ φοβεῖται, ἐπεί κεν ὑλαγμὸν ἀκούσῃ· εἴ περ γὰρ φθάμενός μιν ἢ οὐτάσῃ ἠὲ βάλῃσιν, ἀλλά τε καὶ περὶ δουρὶ πεπαρμένη οὐκ ἀπολήγει ἀλκῆς, πρίν γ᾽ ἠὲ ξυμβλήμεναι ἠὲ δαμῆναι· ὣς Ἀντήνορος υἱὸς ἀγαυοῦ, δῖος Ἀγήνωρ, οὐκ ἔθελεν φεύγειν, πρὶν πειρήσαιτ᾽ Ἀχιλῆος. | Και όπως η πάρδαλις ορμά του λόγγου από το βάθος ενάντια στον κυνηγόν, και μέσα στην ψυχή της δεν τρέμει τ᾽ αλυκτίσματα των σκύλων αν ακούσει· και αν την λογχίσει ο κυνηγός ή και την ακοντίσει και με το βέλος στο κορμί, δεν παύει από την μάχην ως να πιασθεί πρώτα μ᾽ αυτόν ή πέσει σκοτωμένη· ομοίως ο λαμπρός υιός του Αντήνορος να φύγει δεν ήθελεν πριν δοκιμήν να κάμει του Αχιλλέως. | λεοπάρδαλη |
| Χ 136-144 Ο Αχιλλέας Ἕκτορα δ᾽, ὡς ἐνόησεν, ἕλε τρόμος· οὐδ᾽ ἄρ᾽ ἔτ᾽ ἔτλη αὖθι μένειν, ὀπίσω δὲ πύλας λίπε, βῆ δὲ φοβηθείς· Πηλεΐδης δ᾽ ἐπόρουσε ποσὶ κραιπνοῖσι πεποιθώς. ἠΰτε κίρκος ὄρεσφιν, ἐλαφρότατος πετεηνῶν, ῥηϊδίως οἴμησε μετὰ τρήρωνα πέλειαν, ἡ δέ θ᾽ ὕπαιθα φοβεῖται, ὁ δ᾽ ἐγγύθεν ὀξὺ λεληκὼς ταρφέ᾽ ἐπαΐσσει, ἑλέειν τέ ἑ θυμὸς ἀνώγει· ὣς ἄρ᾽ ὅ γ᾽ ἐμμεμαὼς ἰθὺς πέτετο, τρέσε δ᾽ Ἕκτωρ τεῖχος ὕπο Τρώων, λαιψηρὰ δὲ γούνατ᾽ ἐνώμα. | Άμα τον είδε ετρόμαξεν ο Έκτωρ και να μείνει στην πύλην δεν του βάσταξεν, αλλ᾽ έφυγεν εμπρός του και θαρρετός στα πόδια του του εχύθηκε ο Πηλείδης καθώς στα όρη με ορμήν που άλλο πουλί δεν έχει χύνεται στην δειλόψυχην τρυγόνα το ξεφτέρι. Και όπως του φεύγει αυτή ξυστά κρώζει κατόπι εκείνο και την στενεύει από κοντά, με λύσσαν να την πιάσει, με τόσην κυνηγούσε ορμήν τον Έκτορα ο Πηλείδης κι έτρεχ᾽ εκείνος αστραπή στο τείχος άκρη άκρη. | τρυγόνι - γεράκι |
| Χ 162-166 ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἀεθλοφόροι περὶ τέρματα μώνυχες ἵπποι ῥίμφα μάλα τρωχῶσι· τὸ δὲ μέγα κεῖται ἄεθλον, ἢ τρίπος ἠὲ γυνή, ἀνδρὸς κατατεθνηῶτος· ὣς τὼ τρὶς Πριάμοιο πόλιν πέρι δινηθήτην καρπαλίμοισι πόδεσσι | Και ως ίπποι στερεόποδες τα τέρματα γυρίζουν σφοδρά τετραποδίζοντας κι έχουν βραβείον μέγα σ᾽ αγώνα πεθαμένου ανδρός ή τρίποδα ή γυναίκα, όμοια με πόδι ακράτητο την πόλιν του Πριάμου κείνοι εγυρίσαν τρεις φορές | άλογο |
| Χ 188-193 Ἕκτορα δ᾽ ἀσπερχὲς κλονέων ἔφεπ᾽ ὠκὺς Ἀχιλλεύς. ὡς δ᾽ ὅτε νεβρὸν ὄρεσφι κύων ἐλάφοιο δίηται, ὄρσας ἐξ εὐνῆς, διά τ᾽ ἄγκεα καὶ διὰ βήσσας· τὸν δ᾽ εἴ πέρ τε λάθῃσι καταπτήξας ὑπὸ θάμνῳ, ἀλλά τ᾽ ἀνιχνεύων θέει ἔμπεδον ὄφρα κεν εὕρῃ· ὣς Ἕκτωρ οὐ λῆθε ποδώκεα Πηλεΐωνα. | Και αδιάκοπα τον Έκτορα κατάτρεχε ο Πηλείδης σαν σκύλος οπού σήκωσεν αλάφι απ᾽ την μονιά του και στου βουνού τα σύλλακκα, στους λόγγους το ξετρέχει και αν κάτω από χαμόδενδρο κρυμμένο του ξεφύγει ο σκύλος τρέχει ως να το εβρεί στα χνάρια του πατώντας. Ομοίως δεν εκρύβονταν ο Έκτωρ του Αχιλλέως. | σκύλος |
| Χ 199-201 ὡς δ᾽ ἐν ὀνείρῳ οὐ δύναται φεύγοντα διώκειν· οὔτ᾽ ἄρ᾽ ὁ τὸν δύναται ὑποφεύγειν οὔθ᾽ ὁ διώκειν· ὣς ὁ τὸν οὐ δύνατο μάρψαι ποσίν, οὐδ᾽ ὃς ἀλύξαι. | Και όπως στον ύπνον δεν μπορείς να καταφθάσεις άλλον και τούτος να ξεφύγει σε, παρόμοια να τον πιάσει δεν ημπορούσ᾽ ο Αχιλλεύς, ούτε να φύγει εκείνος. | ύπνος |
| Χ 21-24 Ο Αχιλλέας Ὣς εἰπὼν προτὶ ἄστυ μέγα φρονέων ἐβεβήκει, σευάμενος ὥς θ᾽ ἵππος ἀεθλοφόρος σὺν ὄχεσφιν, ὅς ῥά τε ῥεῖα θέῃσι τιταινόμενος πεδίοιο· ὣς Ἀχιλεὺς λαιψηρὰ πόδας καὶ γούνατ᾽ ἐνώμα. | Είπε, με φρόνημα υψηλόν κινήθη προς την πόλιν, ως ίππος τρέχει αγωνιστής που μ᾽ όλο τ᾽ όχημά του τετραποδίζει τανυστά στην ανοικτήν πεδιάδα· τόσο τα πόδια γρήγορα κινούσε και ο Πηλείδης. | άλογο |
| Χ 25-32 Τὸν δ᾽ ὁ γέρων Πρίαμος πρῶτος ἴδεν ὀφθαλμοῖσι, παμφαίνονθ᾽ ὥς τ᾽ ἀστέρ᾽ ἐπεσσύμενον πεδίοιο, ὅς ῥά τ᾽ ὀπώρης εἶσιν, ἀρίζηλοι δέ οἱ αὐγαὶ φαίνονται πολλοῖσι μετ᾽ ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷ, ὅν τε κύν᾽ Ὠρίωνος ἐπίκλησιν καλέουσι. λαμπρότατος μὲν ὅ γ᾽ ἐστί, κακὸν δέ τε σῆμα τέτυκται, καί τε φέρει πολλὸν πυρετὸν δειλοῖσι βροτοῖσιν· ὣς τοῦ χαλκὸς ἔλαμπε περὶ στήθεσσι θέοντος. | Πρώτος ο γέρος Πρίαμος τον είδε στην πεδιάδα, ολόλαμπρος να χύνεται σαν τ᾽ άστρο που προβάλλει το φως του καλοκαιρινά και στα πολλά τ᾽ αστέρια ανάμεσα φεγγοβολεί στο νυκτικό σκοτάδι, που σκύλον του Ωρίωνος τον ονομάζουν κι είναι λαμπρότατ᾽ άστρο αλλά κακό στον ουρανόν σημείον και τους βαριόμοιρους θνητούς με θέρμες κατακαίει. Τόσο κι εκείνου, ως έτρεχεν, αστράφταν τ᾽ άρματά του. | άστρο |
| Χ 306-311 Ο Έκτορας Ὣς ἄρα φωνήσας εἰρύσσατο φάσγανον ὀξύ, τό οἱ ὑπὸ λαπάρην τέτατο μέγα τε στιβαρόν τε, οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τ᾽ αἰετὸς ὑψιπετήεις, ὅς τ᾽ εἶσιν πεδίονδε διὰ νεφέων ἐρεβεννῶν ἁρπάξων ἢ ἄρν᾽ ἀμαλὴν ἤ πτῶκα λαγωόν· ὣς Ἕκτωρ οἴμησε τινάσσων φάσγανον ὀξύ. | Είπεν αυτά κι έσυρ᾽ ευθύς ακονημένο ξίφος που στο μηρί του εκρέμουνταν και δυνατό και μέγα, μαζώχθη και ωσάν αετός εχύθ᾽ υψηλοπέτης που στην πεδιάδα χύνεται μέσ᾽ από μαύρα νέφη λαγόν ν᾽ αρπάξει άνανδρον ή τρυφεράν αρνάδα· τόσο και ο Έκτωρ όρμησε τινάζοντας το ξίφος. | αετός |
| Χ 317-321 οἷος δ᾽ ἀστὴρ εἶσι μετ᾽ ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷ ἕσπερος, ὃς κάλλιστος ἐν οὐρανῷ ἵσταται ἀστήρ, ὣς αἰχμῆς ἀπέλαμπ᾽ εὐήκεος, ἣν ἄρ᾽ Ἀχιλλεὺς πάλλεν δεξιτερῇ φρονέων κακὸν Ἕκτορι δίῳ, εἰσορόων χρόα καλόν, ὅπῃ εἴξειε μάλιστα. | και όπως μες στ᾽ άστρα προχωρεί λαμπρός ο αποσπερίτης, που είναι τ᾽ ωραιότερο μες στ᾽ ουρανού τ᾽ αστέρια τόσον η λόγχη έλαμπε, που στο δεξί του εκείνος ετίναξε κακόγνωμα στον Έκτορα τον θείον κοιτώντας ξέσκεπον να εβρεί το τρυφερό του σώμα. | άστρο |
| Χ 93-97 ὡς δὲ δράκων ἐπὶ χειῇ ὀρέστερος ἄνδρα μένῃσι, βεβρωκὼς κακὰ φάρμακ᾽, ἔδυ δέ τέ μιν χόλος αἰνός, σμερδαλέον δὲ δέδορκεν ἑλισσόμενος περὶ χειῇ· ὣς Ἕκτωρ ἄσβεστον ἔχων μένος οὐχ ὑπεχώρει, πύργῳ ἔπι προὔχοντι φαεινὴν ἀσπίδ᾽ ἐρείσας· | Και ως δράκος στην μονιά του εμπρός τον άνθρωπον προσμένει γεμάτος βότανα κακά και, ως η χολή τον καίει, στρέφεται γύρω στη μονιά με μάτια οπού τρομάζουν, ομοίως μ᾽ άσβεστην ανδρειά δεν το κινούσ᾽ ο Έκτωρ με την ασπίδα την λαμπρήν στον πύργον στηριγμένην. | δράκος |
| Ψ 222-225 ὡς δὲ πατὴρ οὗ παιδὸς ὀδύρεται ὀστέα καίων, νυμφίου, ὅς τε θανὼν δειλοὺς ἀκάχησε τοκῆας, ὣς Ἀχιλεὺς ἑτάροιο ὀδύρετο ὀστέα καίων, ἑρπύζων παρὰ πυρκαϊήν, ἁδινὰ στεναχίζων. | Και ως κλαίει πατέρας καίοντας τα κόκαλα παιδιού του που νιόγαμπρος απέθανε των άμοιρων γονέων, όμοια ο Πηλείδης καίοντας τα κόκαλα του φίλου εστέναζε κι εσέρνονταν τριγύρω εις την πυράν του. | θρήνος πατέρα |
| Ψ 517-522 ὅσσον δὲ τροχοῦ ἵππος ἀφίσταται, ὅς ῥα ἄνακτα ἕλκῃσιν πεδίοιο τιταινόμενος σὺν ὄχεσφι· τοῦ μέν τε ψαύουσιν ἐπισσώτρου τρίχες ἄκραι οὐραῖαι· ὁ δέ τ᾽ ἄγχι μάλα τρέχει, οὐδέ τι πολλὴ χώρη μεσσηγύς, πολέος πεδίοιο θέοντος· τόσσον δὴ Μενέλαος ἀμύμονος Ἀντιλόχοιο λείπετ᾽· | και όσον απέχει απ᾽ τον τροχόν πουλάρι οπού στο σιάδι μ᾽ όλο τ᾽ αμάξι τανυστά τραβά τον κύριόν του, που εγγίζουν μόλις τον τροχόν οι τρίχες της ουράς του· κι εκείνο τρέχει κολλητά στ΄ αμάξι και δεν μένει τόπος πολύς ανάμεσα όσον κι αν πάρουν δρόμον· τόσον απ᾽ τον Αντίλοχον έμενε οπίσω ο Ατρείδης. | τροχός |
| Ψ 760-764 ἄγχι μάλ᾽, ὡς ὅτε τίς τε γυναικὸς ἐϋζώνοιο στήθεός ἐστι κανών, ὅν τ᾽ εὖ μάλα χερσὶ τανύσσῃ πηνίον ἐξέλκουσα παρὲκ μίτον, ἀγχόθι δ᾽ ἴσχει στήθεος· ὣς Ὀδυσεὺς θέεν ἐγγύθεν, αὐτὰρ ὄπισθεν ἴχνια τύπτε πόδεσσι πάρος κόνιν ἀμφιχυθῆναι· | όσον η πήχ᾽ είναι σιμά στης γυναικός το στήθος που την τεντώνει τεχνικά τα γνέματα τραβώντας απ᾽ το κουβάρι και κρατεί την πήχη προς το στήθος· σιμά του τόσον ο Οδυσσεύς στου Αίαντος πατούσε τα χνάρια, πριν επάνω του του πρώτου φθάσει η σκόνη. | ρούχο - γυναικείο στήθος |
| Ψ 844-847 ἀλλ᾽ ὅτε δὴ σόλον εἷλε μενεπτόλεμος Πολυποίτης, ὅσσον τίς τ᾽ ἔρριψε καλαύροπα βουκόλος ἀνήρ, ἡ δέ θ᾽ ἑλισσομένη πέτεται διὰ βοῦς ἀγελαίας, τόσσον παντὸς ἀγῶνος ὑπέρβαλε | Αλλ᾽ όταν τον εφούκτωσεν ο ανδρείος Πολυποίτης, εις όσο μάκρος απολνά βουκόλος την αγκύλα κι εκείνη στριφογυριστά πετά μες στ᾽ αγελάδια, τόσο τους άλλους πέρασε | βοσκός |
| Ω 39-45 ἀλλ᾽ ὀλοῷ Ἀχιλῆϊ, θεοί, βούλεσθ᾽ ἐπαρήγειν, ᾧ οὔτ᾽ ἂρ φρένες εἰσὶν ἐναίσιμοι οὔτε νόημα γναμπτὸν ἐνὶ στήθεσσι, λέων δ᾽ ὣς ἄγρια οἶδεν, ὅς τ᾽ ἐπεὶ ἂρ μεγάλῃ τε βίῃ καὶ ἀγήνορι θυμῷ εἴξας εἶσ᾽ ἐπὶ μῆλα βροτῶν, ἵνα δαῖτα λάβῃσιν· ὣς Ἀχιλεὺς ἔλεον μὲν ἀπώλεσεν, οὐδέ οἱ αἰδὼς γίγνεται, ἥ τ᾽ ἄνδρας μέγα σίνεται ἠδ᾽ ὀνίνησι. | αλλά χαρίζεσθε, ω θεοί, στον πάγκακον Πηλείδην, που μήτε σπλάχνα δίκαια και μήτε πνεύμα πράον έχει στα στήθη, αλλ᾽ άγρια φρονεί σαν το λεοντάρι που δυνατό ακράτητο την πείναν να χορτάσει ορμά στα ποίμνια των θνητών· ομοίως του Αχιλλέως απ᾽ την ψυχήν το έλεος εχάθη και το σέβας, που τους θνητούς πότε ωφελεί και πότε ζημιώνει. | λιοντάρι |
| Ω 80-83 ἡ δὲ μολυβδαίνῃ ἰκέλη ἐς βυσσὸν ὄρουσεν, ἥ τε κατ᾽ ἀγραύλοιο βοὸς κέρας ἐμβεβαυῖα ἔρχεται ὠμηστῇσιν ἐπ᾽ ἰχθύσι κῆρα φέρουσα. | και μες στα βάθη εβύθισεν ωσάν την μολυβήθραν, οπού με ταύρου κέρατα δεμένη κατεβαίνει στα ωμοφάγα ψάρια τον θάνατον να φέρει. | βαρίδι ψαρέματος |