Τις προάλλες με πήγε η φίλη μου η Ελένη στον κινηματογράφο και είδαμε μια ταινία. Ήταν τόσο ακαταλαβίστικη Η ταινία δεν είχε καθόλου δράση. Ούτε κυνηγητό, ούτε πιστολίδι. Τίποτα απ’ όλα αυτά. Ήταν τόσο βαρετή, Ευτυχώς σε κάποια στιγμή έγινε κάποιος θόρυβος, Η Ελένη ήταν τόσο αφοσιωμένη, Πάντως, απ’ όσο έβλεπα γύρω μου, όλοι οι θεατές παρακολουθούσαν με προσοχή. Μόνο εγώ βαριόμουν τόσο πολύ, Άρχισα να σκέφτομαι ποιος είναι χαζός. Εγώ ή όλοι αυτοί; Ευτυχώς κάποια στιγμή τέλειωσε. Όταν βγήκαμε από τον κινηματογράφο, η Ελένη ήθελε να συζητήσουμε για την ταινία. Τι να της πω! Την άφησα κι έλεγε ό,τι ήθελε κι εγώ απλώς συμφωνούσα, Δεν νομίζω όμως ότι τα κατάφερα να την ξεγελάσω. Είναι πολύ έξυπνη, Ντρεπόμουν όμως να πω πως δεν κατάλαβα την ταινία. Πάντως, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, είχε κάτι σκηνές πολύ ωραίες. Η Ελένη, καταλαβαίνοντας τη βλακεία μου, άρχισε να μου εξηγεί κάποια πράγματα, Για δες, είπα μέσα μου, τα ακαταλαβίστικα δεν είναι και τόσο ακαταλαβίστικα. Τελικά, όλα είναι θέμα εξάσκησης. Σκέφτηκα να πάω την άλλη μέρα στο σχολείο και να τους πως ποια ταινία είδα και μου άρεσε πολύ, Βέβαια, και οι φίλοι μου είναι κι αυτοί έξυπνοι Σοβαρέψου, σκέφτηκα. Άσε τις εξυπνάδες για άλλη φορά.