Οι προσευχές δεν πιάσανε και πνίγηκαν οι πόθοι,
Καταμεσής της διαδρομής, τη νύχτα του Δεκέμβρη.
Δεν έχει η πλάση έβρη,
Θυσία πιο βαριά!
Κι έτσι η κοπέλα σου θρηνεί, στην άκρη του πελάγους,
Τα νιάτα και τον έρωτα που χάθηκαν στο κύμα.
Αυτό κι αν είναι κρίμα,
Να μην βρεθεί στεριά!
Θα ’χεν ο κόσμος να μιλά, για μιαν αγάπη, τόση,
Που όλα τα δεινά νικά κι αξίζει κάθε πόνο,
Μόνο αν ερχόσουν, μόνο!
Εκείνη τη φορά.
Ο έρωτάς σου, Λέανδρε, τη θάλασσα της Έλλης,
Έκανε την υπέρλαμπρη, σε δόξα και σε χάρη,
Να γλίτωνες, μακάρι,
Από τη συμφορά!
© Μαρία Κοντογιώργη