|
ΠΡΟΟΙΜΙΟ
(§§ 14-15)
|
| [14]Ἐγὼ
δ' οἶδα μὲν ὅτι πρόσαντές
ἐστιν ἐναντιοῦσθαι ταῖς
ὑμετέραις διανοίαις, καὶ ὅτι
δημοκρατίας οὔσης οὐκ ἔστι
παρρησία, πλὴν ἐνθάδε μὲν
τοῖς ἀφρονεστάτοις καὶ μηδὲν
ὑμῶν φροντίζουσιν, ἐν δὲ τῷ
θεάτρῳ τοῖς κωμωδοδιδασκάλοις·
ὁ καὶ πάντων ἐοτὶ δεινότατον,
ὅτι τοῖς μὲν ἐκφέρουσιν
εἰς τοὺς ἄλλους Ἕλληνας τὰ
τῆς πόλεως ἁμαρτήματα τοσαύτην
ἔχετε χάριν ὅσην οὐδὲ τοῖς
εὖ ποιοῦσι, πρὸς δὲ τοὺς
ἐπιπλήττοντας καὶ νουθετοῦντας
ὑμᾶς οὕτω διατίθεσθε δυσκόλως
ὥσπερ πρὸς τοὺς κακόν τι την
πόλιν ἐργαζομένους. |
Γνωρίζω
ότι είναι δύσκολο να εναντιώνομαι στις
δικές σας προθέσεις, και ότι, αν και
υπάρχει δημοκρατία, δεν υπάρχει
ελευθερία λόγου παρά μόνο στους
ανόητους που δε νοιάζονται καθόλου για
σας και στους κωμικούς ποιητές στο
θέατρο. Το πιο φοβερό από όλα είναι το
εξής: σ' αυτούς που εμφανίζουν τις
αποτυχίες της πόλης στους άλλους
Έλληνες χρωστάτε τόση ευγνωμοσύνη όση
ούτε στους ευεργέτες, με αυτούς όμως που
επιπλήττουν και νουθετούν εσάς τόσο
πολύ οργίζεστε όσο μ' εκείνους που
κάνουν κάποιο κακό στην πόλη.
|
| [15]
Ὅμως δὲ καὶ τούτων ὑπαρχόντων
οὐκ ἂν ἀποσταίην ὧν διενοήθην.
παρελήλυθα γὰρ οὐ χαριούμενος
ὑμῖν οὐδέ χειροτονίαν
μνηστεύσων, ἀλλ' ἀποφανούμενος ἃ
τυγχάνω γιγνώσκων πρῶτον μὲν περί
ὧν οἱ πρυτάνεις προτιθέασιν,
ἔπειτα περί τῶν άλλων τῶν τῆς
πόλεως πραγμάτων οὐδέν γὰρ
ὄφελος ἔσται τῶν νῦν περὶ
τῆς εἰρήνης γνωσθέντων, ἢν μὴ
καὶ περὶ τῶν λοιπῶν
ὀρθῶς βουλευσώμεθα. |
Όμως,
αν και έχουν έτσι τα πράγματα, δε θα
απομακρυνθώ από αυτά που είχα στη σκέψη
μου. Γιατί ανέβηκα στο βήμα όχι για να
σας ευχαριστήσω ούτε να σας ζητήσω την
εκλογή μου ως άρχοντα, αλλά να πω δημόσια
τη γνώμη μου για όσα τυχαίνει να γνωρίζω,
πρώτα για εκείνα που οι πρυτάνεις
προτείνουν, έπειτα και για τις άλλες
υποθέσεις της πόλης· γιατί δε θα υπάρξει
καμιά ωφέλεια για όσα αποφασίσουμε
σήμερα για την ειρήνη, αν και για τα
υπόλοιπα οι αποφάσεις μας δε θα είναι
ορθές. |
|
Πρόθεσις
§
16
|
| [16]
Φημὶ δ' οὖν χρῆναι
ποιεῖσθαι τὴν εἰρήνην μὴ
μόνον πρὸς Χίους καὶ Ῥοδίους
καὶ Βυζαντίους καὶ Κῴους
ἀλλὰ πρὸς ἅπαντας
ἀνθρώπους, καὶ χρῆσθαι ταῖς
συνθήκαις μὴ ταύταις αἷς νῦν
τινες γεγράφασιν, ἀλλὰ ταῖς
γενομέναις μὲν πρὸς βασιλέα καὶ
Λακεδαιμονίους, προσταττούσαις δὲ
τοὺς Ἕλληνας αὐτονόμους
εἶναι καὶ τὰς φρουρὰς ἐκ
τῶν ἀλλοτρίων πόλεων ἐξιέναι
καὶ τὴν αὐτῶν ἔχειν
ἑκάστους. τούτων γὰρ οὔτε
δικαιοτέρας εὑρήσομεν οὔτε
μᾶλλον τῇ πόλει συμφερούσας. |
Ισχυρίζομαι,
λοιπόν, ότι πρέπει να κάνουμε ειρήνη όχι
μόνο με τους κατοίκους της Χίου και της
Ρόδου και του Βυζαντίου και της Κω αλλά
και με όλους τους ανθρώπους, και να
εφαρμόσουμε τις συνθήκες όχι αυτές τις
οποίες τώρα έχουν προτείνει κάποιοι,
αλλά αυτές που έγιναν με το βασιλιά και
τους Λακεδαιμονίους, οι οποίες
επιβάλλουν να είναι αυτόνομοι οι
Έλληνες και οι φρουρές να αποχωρήσουν
από τις ξένες πόλεις και ο καθένας να
έχει τη δική του· γιατί δε θα βρούμε
δικαιότερες ούτε περισσότερο
συμφέρουσες συνθήκες για την πόλη από
αυτές. |
|
