Στο πλατωνικό Συμπόσιον οι συνδαιτυμόνες έχουν ως θέμα συζήτησής τους τον έρωτα. Μέσα από το λόγο του Σωκράτη στην πραγματικότητα αναπτύσσει ο ίδιος ο Πλάτωνας τη θεωρία του για τον έρωτα και τη λειτουργία του. Ο έρωτας λοιπόν είναι ένας «δαίμων», ένα ον δηλαδή που βρίσκεται ανάμεσα στο θεό και τον άνθρωπο και εκφράζει τον πόθο του ανθρώπου για την αιώνια απόκτηση του ωραίου. Η ψυχή του ανθρώπου είχε αντικρίσει κάποτε, όταν βρισκόταν ακόμα στον κόσμο των νοητών, την Ιδέα του Ωραίου που ταυτίζεται με την Ιδέα του Αγαθού, την υπέρτατη δηλαδή Ιδέα. Τώρα φυλακισμένη στο σώμα αναγνωρίζει το Ωραίο και στρέφεται προς αυτό, στην επιθυμία της να αντικρίσει και πάλι την αθάνατη Ιδέα.
Η πορεία του ανθρώπου στον έρωτα μοιάζει με την άνοδο μιας κλίμακας:

• αρχικά ο άνθρωπος ερωτεύεται ένα ωραίο σώμα (ο σωματικός έρωτας)· οι περισσότεροι άνθρωποι μένουν σε αυτό το στάδιο και δεν προχωρούν πιο πάνω·

• σε ένα δεύτερο στάδιο ο έρωτάς του στρέφεται προς όλα τα ωραία σώματα, γιατί όλα μετέχουν στην Ιδέα του ωραίου·

• σε ένα τρίτο στάδιο ερωτεύεται τα έργα πολιτισμού·

• στο επόμενο στάδιο αντικείμενο του έρωτα είναι οι επιστήμες, τα μαθήματα, που απομακρύνονται από τον κόσμο των αισθητών και πλησιάζουν τον κόσμο των Ιδεών·

• στο τελευταίο στάδιο έχουμε μια απότομη ανύψωση της ψυχής, όταν αντικρίζει την ίδια την Ιδέα του Ωραίου.

Έτσι ο πλατωνικός έρωτας ταυτίζεται με την προσπάθεια του φιλοσόφου να φτάσει στην αλήθεια, τις Ιδέες ξεκινώντας από τα αισθητά αντικείμενα.