Nektarchem » αρθρα

Η δύναμη ενός χαμόγελου…

Nektaria — Sat, 26 Sep 2020 12:50:18 +0000

Η δύναμη ενός χαμόγελου…
Η τάξη η άλλη μου οικογένεια…
Ξεκινήσαμε λοιπόν το σχολείο μας…υποδεχτήκαμε τους μαθητές/τριες… υποδεχτήκαμε τα νέα μας παιδιά ,τα πρωτάκια μας.
Και εκεί που νόμιζα οτι όλα πάνε καλά …μέσα στα δύσκολα,ενα απο τα πρωτάκια μου σηκώνει δειλά δειλά το χεράκι του και μου λέει:
-Κυρία θα βγάλετε λίγο τη μάσκα σας;
-Να τη βγάλω;
-Ναι Κυρία δε έχω δει το χαμόγελο σας,δε ξέρω πως είναι το πρόσωπο σας.
Σταματά για λίγο η σκέψη μου.Πόσο δίκιο.
-Εχεις δίκιο παιδί μου.
Κατεβάζω για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου τη μάσκα μου και του χαμογελώ.
– Πολυ καλύτερα Κυρία έτσι.
Ξαναβάζω τη μάσκα μου και για να ελαφρύνω λίγο το κλίμα λέω:
-Φέτος παιδιά θα μάθουμε να χαμογελάμε με τα μάτια
και το μάθημα θα συνεχίζεται ελεύθερο μέσα απο τα μάτια της ψυχής μας ,που έχει τόσο ανάγκη να μάθει,να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
Η ελευθερία της ψυχής είναι ένα μεγάλο πράμα…
Αισιοδοξία και στα δύσκολα ,αισιοδοξία αυτόνομη λοιπόν…κάτι σαν την αυτόνομη θέρμανση.
«Οι ελεύθεροι κι ωραίοι ζουν σε κάποιες φυλακές
μες τα τείχη που ‘χει χτίσει ο καθένας για να ζήσει
τις μεγάλες του στιγμές» Μάνος Ελευθερίου.
Νεκταρία Αρχοντάκη Χημικός -Εκπαιδευτικός.

Συνεπιμέλεια… ένα συν στη ζωή ενός παιδιού

Nektaria — Sat, 26 Sep 2020 12:47:08 +0000

Η τάξη μου, η άλλη μου οικογένεια.
Να με πάλι εδώ να γράφω για αυτήν. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή μια καινούργια χρονιά αρχίζει. Μια καινούργια αρχή, νέες ελπίδες, νέα όνειρα, νέα οράματα.Φέτος όμως διπλή η αγωνία μου.Ήρθε και αυτός ο ιός που μας έχει φοβίσει όλους, που μας στερεί το χαμόγελο και μας αναγκάζει να κρατάμε αποστάσεις και από τη ψυχή και από το σώμα.
Όμως η μεγάλη αγωνία μου εμένα είναι άλλη. Η μεγάλη μου αγωνία είναι σε τι ψυχολογική κατάσταση θα βρω τα παιδιά μου. Τα νέα και τα παλιά. Θα είναι ήρεμα; ή νευρικά;
Για να είναι ήρεμα τα παιδιά απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αγάπη και η αποδοχή από την οικογένεια , από τους γονείς και το σχολείο.Η οικογένεια έχει αλλάξει μορφή στις μέρες μας.Οι δυσκολίες πολλές.Η επιβίωση δύσκολη αλλά και τα εγώ πιο πολλά από τα εμείς.
Σύμφωνα με τη Βιολογία για να γεννηθεί ένα παιδί έχουμε γονιμοποίηση του ωαρίου από τη γυναίκα και του σπερματοζωαρίου από τον άνδρα. Έτσι το πρώτο κύτταρο του ανθρώπου το ζυγωτό δημιουργείται. Για να γίνει αυτό χρειάζονται δυο δηλαδή είμαστε στο εμείς.Όλα τα μεγάλα θαύματα της ζωής στηρίζονται στο εμεις.
Ο προβληματισμός μου μεγάλος γιατί όλο και περισσότερα νέα ζευγάρια , ενώ ερωτεύονται, ενώ επιλέγουν μόνοι τους το σύντροφο τους καταλήγουν σε χωρισμό.Δύσκολος ένας χωρισμός. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν παιδιά.
Δε θα ξεχάσω ποτέ τη πρώτη μου χρονιά σε δημόσιο σχολείο , όταν ένα από τα αγαπημένα μου πρωτάκια μου ζήτησε το λόγο στη μέση του μαθήματος. Ηταν νευρικό. Κουνούσε το ποδαράκι του για ώρα.Κάποια στιγμή ζήτησε το λόγο.
-Πες μου Γιωργάκη του λέω.
-Κυρία θέλω να σας μιλήσω. Αλλά… αλλά δε έχει σχέση με το μάθημα…
– Γιωργάκη μήπως να μας το πεις το διάλειμμα;
– Κυρία δε μπορώ να περιμένω. Θέλω να μιλήσω τώρα..
Η τάξη ήθελε να ακούσει το Γιωργάκη. Ένιωσε τη αγωνία του . O Γιωργάκης μίλησε.
– Δε μ αγαπάει ο μπαμπάς μου μας λέει.
Νιώθω τον ιδρώτα στο μέτωπο μου.
– Τι λες τώρα καλέ μου Γιωργάκη
– Δε μ αγαπάει σας λέω. Να και μια φωτογραφία που έχει στο γραφείο του , την έχει από πίσω από την πλάτη του και δε με βλέπει.
Αισθάνθηκα τη πίεση μου να ανεβαίνει. Χριστέ μου σκέφτηκα. Τότε ευτυχώς στρόφαρα που λέμε και στη αργκό γλώσσα.
– Μα Γιωργάκη μου ο μπαμπάς σου δε χρειάζεται φωτογραφία για να σε θυμάται, σε έχει στη σκέψη του, στην καρδιά του , κάθε μέρα , κάθε ώρα , κάθε στιγμή.
-Αλήθεια κυρία μου λέει;
-Φυσικά του λέω Γιωργάκη .Τη φωτογραφία σου την έχει για τους ξένους. Για αυτό η φωτογραφία βρίσκεται στο τοίχο πίσω από την πλάτη του για να τη βλέπει ο καθένας που μπαίνει στο γραφείο του.
Ο Γιωργάκης χαμογελά. Ανασαίνει βαριά. Ηρεμεί και κάθεται ξανά στο θρανίο του χωρίς να κουνά το ποδαράκι του. Ξαφνικά θυμάται ότι έχουμε μάθημα και μου λέει.
– Να κάνω κυρία την άσκηση;
Συνεχίζουμε το μάθημα, και όταν χτυπάει το κουδούνι , έρχεται και με πλησιάζει.
– Έλα εδω του λέω
-Γιατί ανησυχείς για μια φωτογραφία;
– Γιατί μου είπε η μαμά μου (θα μπορούσε να είναι και ο μπαμπάς) οτι ο μπαμπάς δε μας αγαπάει. Να και τη φωτογραφία μου δε την έχει μπροστά του να τη βλέπει.
Ένιωσα τόσο θλίψη και θύμο. Η ζωή είναι δύσκολη… η ανεργία μεγάλη… οι αδικίες πολλές, αλλά να φτάνουμε σε τέτοιες ακρότητες , βάζοντας τα παιδιά στη μέση;
Είναι μεγάλη ευλογία να γίνεις μάνα , να γίνεις πατέρας. Είναι μεγάλη τύχη να φέρεις στο κόσμο ενα γερό παιδί. Δεν είναι τίποτα δεδομένο. Για αυτή τη τύχη πρέπει να νιώθεις ευγνωμοσύνη και να προσπαθείς για αυτά τα παιδιά για το καλύτερο, ακόμα και όταν τα δικά σου δεδομένα ως συντρόφου αλλάζουν.
Τα παιδιά έχουν ανάγκη και τους δυο γονείς.Η αγάπη και η παρουσία και των δυο γονιών είναι αυτή που θα μας χαρίσει ισορροπημένους εφήβους και στη συνέχεια ισορροπημένους ενήλικες.Χαρίστε στα παιδιά την ασφάλεια που πρέπει.Αν τα παιδιά νιώσουν αγάπη δε με φοβίζει τίποτα για τη μάθηση τους.Κανένας ιος δε θα τεθεί τότε εμπόδιο. Ας παλέψουμε λοιπόν όλοι για την ηρεμία της ψυχής μας.Τότε θα είμαστε ήρεμοι να ακούσουμε και για τη μάσκα αλλά και κάθε άλλη δυσκολία.
Συνεπιμέλεια λοιπόν και στα δύσκολα.Το μαζί είναι πάντα πιο δυνατό. Όλα για τα παιδιά …το μέλλον του κόσμου.

Νεκταρία Αρχοντάκη Εκπαιδευτικός -Χημικός

Φόβος ή Ελπίδα;

Nektaria — Wed, 10 Jun 2020 16:31:36 +0000

Φόβος ή Ελπίδα ;

Τι κοινό άραγε εχει ο φόβος με την ελπίδα;
Με μια γρήγορη σκέψη μπορει να πει κάποιος τίποτα.
Κι όμως υπάρχει μια βαθειά σχέση.
Θα μπορούσαμε να πούμε οτι εχουν το ιδιο όραμα.
Ενα όραμα σε σχέδιο.Με λιτές γραμμές .Απλά οριοθετημένο. Ο φόβος απλά παίρνει τα πινέλα και βάζει οτι πιο μουντό χρωμα βρεί.Κάτι σαν και αυτές τις μουντές αποχρώσεις του γκρι. Εξαφανίζει το φως. Δημιουργεί σκηνές άρνησης και ηττοπάθειας.
Βάζει εμπόδια στα όνειρα.Ξεχνά τον παράγοντα τύχη.Ξεχνά τη μεγάλη εσωτερική δύναμη της ανθρώπινης φύσης.
Ενω η ελπίδα που δε εχει και αυτή τίποτα σίγουρο , παίρνει το πινέλο και βάζει οτι πιο χαρούμενο χρώμα μπορεί. Δε την ενδιαφέρουν και πολυ οι συνδιασμοί. Μπορεί τα χρώματα να μη ταιριάζουν.Την ελπίδα δε την ενοχλεί καθόλου.Της αρκεί το φως. Ολα τα βλέμματα προς το φως. Κανείς δε χάνει . Ακόμα και αν η ελπίδα δε εχει το αποτέλεσμα που θέλει,που θέλουμε, η διαδρομή προς το φως έχει μεγάλη αξία.
«Πώς είσαι;
Καθώς οι πιο μεγάλοι φόβοι μας, και οι μεγαλύτερες ελπίδες μας, δεν υπερβαίνουν τις δυνάμεις μας, μπορούμε ως εκτουτου να τιθασευσουμε τους πρώτους και να πραγματοποιήσουμε τις δεύτερες».
(Μαρσέλ Προυστ )
Αρχοντάκη Νεκταρία
Ιούνης 2020

Μια ιδέα είναι όλα σε αυτή τη ζωή…

Nektaria — Fri, 05 Jun 2020 14:50:27 +0000

Μια ιδέα είναι όλα σε αυτή τη ζωή…

Μια ιδέα βοηθά την αρχή σε κάθε μεγάλο βήμα της ζωής.
Βγαίνεις έξω μια βόλτα. Συναντάς ένα φίλο από τα παλιά και σου χαμογελά. Μια ιδέα γεννιέται στο μυαλό. Θα ήταν καλό να πίναμε ένα καφέ μαζί. Έχουμε τόσα να πούμε.
Και μια νέα διαδρομή ξεκινά.
Μια νύχτα με Πανσέληνο όταν τα βλέμματα δυο ανθρώπων συναντώνται αμέσως μια ιδέα έρωτα ξεκινά…
Οταν έχεις μαλώσει ,ψυχραθεί με κάποιον που έχεις αγαπήσει και ξαφνικά ακούς ένα τραγούδι που σου έχει αφιερώσει μια ιδέα και μια ευχή γεννιέται για να τον ξαναδείς… και ψάχνει το μυαλό τρόπο, κάτι σαν σιωπηλή προσευχή.
Όταν αγαπάς τη καθηγήτρια σου και τη βλέπεις ξαφνικά με μια άσπρη ποδιά μια ιδέα έρχεται .Θα γίνω Xημικός και εγώ .Το παίρνεις απόφαση και το ανακοινώνεις.
– Πατέρα βρήκα τι θα γίνω όταν μεγαλώσω.
-Τι παιδί μου;
– Χημικός.
-Ωραία αλλά γιατί παιδί μου;
– Γιατί μ¨ αρέσει η άσπρη ποδιά.
– Μα και ο χασάπης στη γειτονιά μας άσπρη ποδιά φοράει
Κι όμως η ιδέα πήρε το δρόμο της.
Πόσες φορές κάτω απο το άρωμα του γιασεμιού και την ηρεμία μιας καλοκαιρινής νύχτας όνειρα έχουν γίνει ιδέες ή οι ιδέες όνειρα.
«Σ’αυτόν τον κόσμο πού’ μαστε, άλλοι τον είχαν πρώτα, σ’εμάς τον παραδόσανε κι’άλλοι τον καρτερούνε». Η ιδέα να μεταδώσεις την αγάπη σου για το πλανήτη Γη και το περιβάλλον μπορεί να γίνει η διαδρομή μιας προσπάθειας για ένα όραμα εκπαίδευσης…
Ευχή μου όλες οι ιδέες να έχουν μια θετική αύρα .
Μια ιδέα είναι όλα λοιπόν.
“Όταν μια ιδέα., οποιαδήποτε ιδέα, έχει σχηματιστεί στα βάθη της ψυχής μας από τη ζωή, το υλικό της σχήμα, το ίχνος της εντύπωσης την οποία μας έχει προξενήσει, αποτελεί συνάμα και την εγγύηση της αναγκαίας της αλήθειας.” (Μαρσέλ Προυστ)
Νεκταρία Αρχοντάκη
Ιούνης 2020

Η αγάπη εκτός απο όνειρα θέλει αλήθεια , τόλμη και ελευθερία…

Nektaria — Thu, 04 Jun 2020 20:02:14 +0000

Η αγάπη εκτός απο όνειρα θέλει αλήθεια, τόλμη και ελευθερία…

«Στους ανθρώπους που αγαπάμε, φωλιάζει ένα συγκεκριμένο όνειρο που δεν είμαστε πάντοτε σε θέση να το διακρίνουμε, αλλά το οποίο μας στοιχειώνει.»
(Μαρσέλ Προυστ Ο ανακτημένος χρόνος)
Είναι αλήθεια οτι και η αγάπη θέλει την τόλμη της.
Αγαπάς γιατι ως άνθρωπος το χεις ανάγκη.
Για να ελευθερωθείς ο ίδιος οχι για να δημιουργήσεις αλλα δεσμά.
Εχεις ανάγκη να ερωτευτείς.Το θες για να ολοκληρωθείς ως ύπαρξη. Μεγάλη αξία η συντροφικότητα. Πάντα οι δυο είναι δύναμη. Ομως μη ξεχνάς να μιλάς με την αλήθεια σου. Να ζητάς και να αποζητάς τα όνειρα σου να γίνουν πράξη. Μη δειλιάζεις να πεις την αλήθεια σου.Πάντα μια αλήθεια εχει φως.Δε μας αφήνει να στοιχειώσουμε.Κάποτε ενας μεγάλος μου φίλος μου είχε πει: δε είναι ανάγκη παιδί μου να λες ψέματα αλλα οχι και ολη την αλήθεια. Την αλήθεια των ονείρων μας ακόμα και εμείς οι ίδιοι δε μπορουμε να διακρινουμε.Θέλει τόλμη και αρετή και σίγουρα οχι ψέμα.Το ψέμα αφανίζει το φως. Στοιχιώνει το μυαλό και τη ζωή μας.
Αγαπάς τα παιδιά .Λαχταράς να γίνεις γονιός .Τα μεγαλώνεις με αγάπη. Κάνεις όνειρα για αυτά.Να ναι γερά …να μορφωθούν , να καλοπέσουν αλλα μέχρι εκεί.Τα μεγαλώνεις και τα αναθρέφεις για να πατήσουν γερά στα πόδια τους και να ανοίξουν τα δικά τους φτερά. Να γίνουν αετοί των δικών τους ονείρων, των δικών τους λαθών , των δικών τους επιλογών.
Αγαπάς τους φίλους σου.Τους αγαπάς για αυτό που είναι. Ειδικά τους παιδικούς φίλους . Αυτούς που μοιραστήκατε τα όνειρα της νιότης σας με πάθος. Πόσες αναμνήσεις για όνειρα που δε εγιναν . Πόσες χαρές για όνειρα που έγιναν είτε απο τύχη είτε απο κόπο και τόλμη και γοητεία.
Το να ζεις μόνο δεν είναι αρκετό, είπε η πεταλούδα. Πρέπει να έχεις λιακάδα, ελευθερία και ένα μικρό λουλούδι.
(Χανς Κρίστιαν Άντερσεν)
Αρχοντάκη Νεκταρία
Ιούνιος 2020

Μη βάζετε ετικέτες παντού…

Nektaria — Tue, 02 Jun 2020 19:07:11 +0000

Μη βάζετε ετικέτες παντού…

Η ζωή είναι μια για τον καθένα μας και ο χρόνος δικός μας και μόνο δικός μας.
Δε είναι λίγες οι φορές που καταθέτουμε τα όπλα και μελαγχολούμε παρατηρώντας τις ζωές των άλλων τις πραγματικές ή τις εικονικές.
-Κοίτα αυτός πως τα κατάφερε.
-Γιατι αυτή και οχι εγω.
-Θέλω και εγω αυτό.
-Τι ανάγκη εχει αυτός.
– Αυτη τα χει ολα.
-Αυτη ειναι πιο όμορφη απο σένα.
-Αυτός είναι πιο πλούσιος απο μας.
Μερικές κρυφές ή φανερές σκέψεις… και ξεχνάμε οτι η δικιά μας ζωή εχει μεγαλύτερη αξία.
Χάνεις την ενέργεια σου σε λάθος σκέψεις.
Όλα εξαρτώνται από τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά σου.
Οι σκέψεις σου επηρεάζουν τα συναισθήματά σου, τα συναισθήματά σου επηρεάζουν τη συμπεριφορά σου, η συμπεριφορά σου επηρεάζει τα συναισθήματά σου, τα συναισθήματά σου επηρεάζουν τις σκέψεις σου.
«Μέσα από μια διαδικασία εξισορρόπησης, κάποιοι που στην νεότητα τους ήταν ενάρετοι, σε μεγαλύτερη ηλικία παρασύρονται από πάθη, για τα οποία έχουν απόλυτη επίγνωση, και αντιστρόφως, κάποιοι που όσο είναι νέοι επιδεικνύουν μια ελευθεριάζουσα συμπεριφορά, όταν ωριμάζουν αποκτούν ηθικές αξίες. «(Μαρσέλ Προυστ Ο ανακτημένος χρόνος).
Ηθική και για αλλους βιοηθική. Η ηθική στη ζωή μας ας έχει μέσα της μια ελευθερία που να χαρακτηρίζεται απο ενα πάθος και μια νιότη που δε πεθαίνει ποτέ. Ας έχει μια αλληλεγγύη και μια ενσυναίσθηση .Δε ειναι κακό να εχει όρια άλλα όχι εμπόδια. Ας έχει ελευθερία σκέψης και επιλογής.
Κάθε ζωή και διαφορετική λοιπόν.
Ποια είναι καλύτερη; κανείς δε μπορεί να πει.
Ενα είναι σίγουρο :
Το οτι οι άλλοι δε μπορούν να αγαπήσουν όπως πρέπει τον εαυτό τους δε φταις εσύ …μη αφήνεις να στο χρεώνουν….
απλά προχώρα ….και αγάπα όσο μπορείς…

Νεκταρία Αρχοντάκη
Iούνης 2020

Κάθε ευλυγισία είναι μαγεία…

Nektaria — Tue, 02 Jun 2020 14:26:33 +0000

“Κάθε ευλυγισία είναι μαγεία. Όταν κλονίζονται τα όνειρα, οι ευαίσθητοι άνθρωποι δεν λυγίζουν αλλά σπάνε. Πάντοτε τα μεγάλα πράγματα τα καταφέρνουν οι ονειροπόλοι.”
(Αμος Οζ)
Όνειρα ..πουλιά μου ταξιδιάρικα
“Τα όνειρα μου κόκκινα
Τα όνειρα σου άσπρα
ρούχα μαζί που πλύθηκαν και έχουν γίνει ροζ…”
Η ευλυγισία είναι μαγεία.
Όλοι μιλάνε για ευλυγισία στο σώμα, στην κίνηση, στη γυμναστική. Όμως η ευλυγισία στη σκέψη είναι το μεγάλο ζήτημα της εποχής.
Πάντα το απόλυτο στη σκέψη δε είναι καλό. Μη ξεχνάμε οτι ακόμα και στα μαθηματικά το απόλυτο κρύβει και θετική και αρνητική τιμή. Και καλά να μας βγει το θετικό. Αν μας βγει όμως το αρνητικό αρχίζει η ζωή μας και γειώνεται
Είναι ωραίο να κάνεις όνειρα γιατι δε γερνάς ποτέ.
Συνάντησα ανθρώπους που τέλειωσαν το λύκειο στα 60, που μπήκαν στο πανεπιστήμιο στα 80, που έκαναν διδακτορικό στα 32, που έφτιαξαν τη δική τους επιτυχημένη δουλειά στα 45, που έγιναν γονείς μετά τη δεκαετία των 40, που βρήκαν τον άνθρωπο τους στα 50 τους.
“Ποτέ μη λες ποτέ” είπε και Σαμαράκης
Όταν κλονίζονται τα όνειρα οι ευαίσθητοι άνθρωποι δε λυγίζουν αλλα σπάνε.
Ευλυγισία λοιπόν
Γιατί πάντοτε τα μεγάλα πράγματα τα καταφέρνουν οι ονειροπόλοι.
Όμορφο χρώμα και το πορτοκαλί.. τι και αν τα όνειρα μου είναι κόκκινα και τα δικά σου κίτρινα
Όμορφο χρώμα και το πράσινο… τι και αν τα όνειρα σου είναι κίτρινα και τα δικά μου μπλε
Αγαπώ και το μοβ που κρύβει όνειρα μπλε και κόκκινο…
Ευλυγισία λοιπόν… γιατί η ευλυγισία είναι μεγάλη μαγεία.
Αρχοντάκη Νεκταρία
Μάης 2020

Ένα χαμόγελο αρκεί…

Nektaria — Tue, 02 Jun 2020 14:17:46 +0000

Ένα παιδί περίμενε τη δασκάλα της μουσικής σπίτι. Μαζί με αυτό κι ο παππούς του. Η δασκάλα θα ερχόταν για πρώτη φορά στο σπίτι. Αγωνία δικαιολογημένη λοιπόν. Φτάνει, τους χαμογελά και τους καλησπερίζει. Ακούς την ανάσα του παιδιού, και τη φωνή του παππού να λέει:
– Είδες ένας ήλιος που μπήκε στο σπίτι μας;
Κάθε χαμόγελο και μια ελπίδα λοιπόν.
«Ερωτευόμαστε ένα χαμόγελο, μια ματιά, ένα ώμο. Αυτό φτάνει και τότε, στις ατέλειωτες ώρες ελπίδας ή θλίψης , κατασκευάζουμε έναν άνθρωπο, συνθέτουμε ένα χαρακτήρα »
Και η ελπίδα ξαναμπαίνει στη ζωή μας. Όνειρα γράφονται ξανά, νέα ξεκινήματα στη σκέψη, το σώμα αλλάζει στάση. Γίνεται πιο καμαρωτό και τα μάτια αποκτούν μια ξεχωριστή λάμψη. Ξαφνικά οι δυσκολίες αποκτούν άλλη ελαφρότητα κι η πυκνότητα τους αλλάζει, αποκτούν τη ροή του νερού που φεύγει και χάνεται όταν μπει στο ρυάκι.
Ένα χαμόγελο καμιά φορά παραμιλά στα δύσκολα. Τέσσερις λέξεις στο παραλήρημα : Συγνώμη, αγάπη, ησύχασε, χαίρε.
Το πρωινό μήνυμα ενός ερωτευμένου στη καλή του : » η όμορφη μέρα, ξεκινά με σένα να χαμογελάς»
Η μέρα προχωρά… και εκεί που πας να νιώσεις το βάρος της, μια ματιά σε απογειώνει.
“Η πιο ωραία καμπύλη του σώματος σου είναι το χαμόγελό σου.”
Περπατάς στο δρόμο. Η σκέψη σου έχει μπλοκάρει. Και άξαφνα το βλέμμα σου πέφτει σε ένα έρημο σπίτι και το βλέμμα σου σταματά στο γραμμένο μήνυμα του τοίχου: «Όχι πολλά. Μόνο να χει ήλιο , καφέ και το χαμόγελό σου»
Ένα χαμόγελο και μια ελπίδα λοιπόν…
«Κι όταν αργότερα γνωρίζουμε καλύτερα το αγαπημένο πρόσωπο, δε μπορούμε πια, όσο σκληρή κι αν είναι η πραγματικότητα, την οποία αντιμετωπίζουμε, να του αφαιρέσουμε τον καλό αυτό χαρακτήρα, την ερωτευμένη φύση, από το άτομο που έχει εκείνο το βλέμμα, εκείνο τον ώμο, όπως δε μπορούμε να τον αφαιρέσουμε από έναν άνθρωπο που γερνάει και τον γνωρίζουμε από τότε που ήταν νέος.»
Λίγες σκέψεις από μένα μετά από την αφιέρωση από τον αδερφό Αριστείδη ενός αποσπάσματος από το βιβλίο του Μαρσέλ Προυστ «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο»
Νεκταρία Αρχοντάκη
Χημικός
Μάης 2020

Η τάξη μου …η άλλη μου οικογένεια…

Nektaria — Tue, 02 Jun 2020 14:15:10 +0000

Οικογένεια …
Η άλλη μου οικογένεια είναι η τάξη μου και πρέπει να προστατευτεί.
Καμιά οικογένεια δε χρειάζεται κάμερες για να χαρεί, να αγκαλιαστεί, να μαγειρέψει, να διαβάσει, να δει τηλεόραση, να τραγουδήσει. Καμιά οικογένεια δε χρειάζεται μια κάμερα για να αγαπηθεί.
Κάποτε ρώτησε κάποιος μια συνάδερφο
-Έχεις παιδιά ;
και του απάντησε
– 100.
Έτσι είναι η δικιά μας οικογένεια, η τάξη μας έχει πολλά παιδιά. Κάθε ένα και μια αγωνία. Κάθε ένα και μια χαρά.
Κάποτε διάβασα ότι τα παιδιά που είναι δεκτικά στη μάθηση είναι αυτά που έχουν δεχτεί αγάπη από το σπίτι τους. Όλα τα αλλά παιδάκια που δε είναι δεκτικά ψάχνουν την αγάπη στο σχολείο. Το παρατηρώ κάθε μέρα και αρχίζω να το πιστεύω.
Η άλλη μας οικογένεια, η τάξη μας, χρειάζεται αγάπη και αυτό κερδίζεται με τις σχέσεις που χτίζονται καθημερινά.
Πόσες φορές δε έχω ακούσει :
-Κυρία θα διαβάσω γιατί αγαπώ εσάς.
-Κυρία έγραψα ένα 12 για το χατίρι σας
-Κυρία δε έχω όρεξη να κάνω πράμα. Θα σας πω στο διάλειμμα.
-Κυρία αυτοί δε με θέλουν για παρέα.
και ακόμα και το πιο σοβαρό,
-Κυρία πάλι καλά που έχω εσάς και με νοιάζεστε.
Κάθε ώρα μέσα στη τάξη μας και διαφορετική, αγωνία, αγώνας, ανατροπές, αναζητήσεις, αμφισβητήσεις, ανταγωνισμός, άμιλλα, αδιαφορία μα και αγάπη.
Αλήθεια έχετε ποτέ προσπαθήσει να αποκτήσετε ένα φίλο από το διαδίκτυο; Αν δε τον κοιτάξεις στα μάτια δε θα γίνει ποτέ αληθινός σου φίλος. Συνήθως σε θεωρεί δεύτερης ποιότητας άνθρωπο. Πικρή αλήθεια, μα είναι αλήθεια.
Έτσι είναι και το μάθημα με κάμερα. Δεύτερης ποιότητας, χωρίς το συναίσθημα της πραγματικής επαφής….
Αλήθεια, πόσες φορές δε έχουμε κάτσει δίπλα σε μαθητές μας που μας χρειάζονται; Αλήθεια πόσες φορές δε έχουμε αφιερώσει χρόνο για απορίες εκτός ωραρίου; πόσες φορές έχουν κλάψει στη αγκαλιά μας; αλήθεια… πόσες;;; και άλλα πολλά ….και αυτά χωρίς κάμερα. Γιατί όλα τα ευαίσθητα δε χρειάζονται δημοσιότητα.
Τα παιδιά λοιπόν που δε μπορούν να έρθουν σχολείο σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης και έχουν όρεξη και έχουν ανάγκη από τη μάθηση μας βρίσκουν πάντα. Είμαστε εκεί για αυτά… Να το θυμάστε αυτό.
Η τάξη μας ,η οικογένεια μας λοιπόν και πρέπει να προστατευτεί.

Νεκταρία Αρχοντάκη
Χημικός-Εκπαιδευτικός
Μάης 2020