Βιβλιοπαρουσίαση της Παναγιώτας Π. Λάμπρη: Λευτέρη Ν. Πολυκρέτη, "Σπουδή στη ζωή...", (30-6-2026)   Δημοσιεύτηκε: Προσωπική μου σελίδα στο fb, (30-6-2026) Προσωπική σελίδα Λευτέρη Γ. Πολυκρέτη στο fb, (30-6-2026)        ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ...     Κρατώ στα χέρια μου την ποιητική συλλογή του Λευτέρη Γ. Πολυκρέτη, «Σπουδή στη ζωή…» (αυτοέκδοση, Πάτρα 2025), αφιερωμένη «…στη μάνα των παιδιών του…», της οποίας το εξώφυλλο κοσμείται με φωτογραφία του ίδιου και απεικονίζει έναν «κλέφτη», δηλαδή την μπαλίτσα των χνουδωτών σπόρων της πικραλίδας που ως παιδιά φυσούσαμε και αυτοί γινόντουσαν φτερά στον άνεμο!     Η αφιέρωση της συλλογής συνεχίζεται μ’ έναν τρόπο στο πρώτο ποίημα, με τον τίτλο «Πενηντάχρονη αγάπη» (σ. 4), το οποίο ξεχειλίζει από συναισθήματα και επαίνους για τη σύζυγό του, και γράφει: Δεν θέλω μάτι βάσκανο να δει, ούτε φθονερό αυτί ν’ ακούσει. Μόνο του ήλιου το καθάριο φως θέλω την πενηντάχρονη αγάπη μας να λούσει. […] Θέλω να μείνεις δίπλα μου γιατί είσαι τ’ άλλο μου μισό. Είσαι ένας άνθρωπος φτιαγμένος, σμιλεμένος με χρυσό! Φεγγάρι εσύ, ήλιος εγώ και θα στολίζω κάθε μέρα, κάθε νύχτα μ’ ένα σ’ αγαπώ της αγάπης μας τον διαμαντένιο ουρανό!     Την τιμητική τους στη συλλογή έχει η λουσμένη με το φως του φεγγαριού, Αμοργός, γενέτειρα του δημιουργού, καθώς και η αντίστοιχη της συζύγου του, το ορεινό χωριό Καταρράκτης στις στιβαρές υπώρειες των Αθαμανικών ορέων. Και γράφει στο άτιτλο ποίημα στο οπισθόφυλλο: Έλα πες μου λόγια τρυφερά η χαρά διπλή να γίνει. Να μεγαλώσει μάτια μου σ’ αγάπης πανηγύρι. Έτσι καθώς τρυγά η μέλισσα τον Αύγουστο στην Αμοργό του θυμαριού τη γύρη.      αλλά και σε κείνο με τον τίτλο «Ηλιοβασίλεμα στον Καταρράκτη Άρτας» (σ. 10): […] Κι είπα πως λόγια ερωτικά λέει αυτό σε κείνη: «Εγώ βλέπω τα μάτια σου, κοίταζ’ εσύ τον ήλιο. Που φεύγει μα δεν χάνεται κι αύριο μαζί μας θα ’ναι. Και θα ’ρθει πάλι, όπως και χθες, το φως του να μας δώσει». […]     Ο ποιητικός κόσμος του Πολυκρέτη δεν είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, υψιπετής, καθώς τα θέματά του άπτονται οικείων πραγμάτων, συναισθημάτων και ανησυχιών του ιδίου, αλλά και πολλών εξ ημών. Ο θαυμασμός του για τη φύση εκφράζεται με κάθε ευκαιρία, συναισθήματα, όπως η αγάπη, ο έρωτας, η φιλία, ο φόβος, το πάθος, η μεταφυσική αγωνία, η έγνοια για τα παιδιά, όπου γης, καθώς και γενικότερα για ζητήματα των ανθρώπων της εποχής μας, αλλά και αυτής καθαυτής της εποχής, πλημμυρίζουν τη συλλογή.     Όσο για τη γραφή του, αυτή θυμίζει λαϊκούς δημιουργούς, οι οποίοι δεν νοιάζονται ιδιαίτερα για τους ποιητικούς κανόνες κι εκείνο που τους ενδιαφέρει περισσότερο είναι η έκφραση των νοημάτων, τα οποία ξεχειλίζουν μαζί με την έμπνευσή τους σαν καθαρό νερό. Εν προκειμένω, παρότι τα περισσότερα εξ αυτών κινούνται στη στιχουργική της παραδοσιακής ποίησης, δεν διακρίνονται για αυστηρή τήρησή της, καθώς υπάρχει μεγάλη ποικιλία στον αριθμό των στίχων, των στροφών, των στίχων και των συλλαβών τους και κάπου κάπου παρατηρείται ομοιοκαταληξία, ενώ αρκετά από τα ποιήματα θα μπορούσαν κάλλιστα να γραφούν ως πεζοποιήματα και άλλα να θεωρηθούν πως αποπνέουν την ελευθερία της μοντέρνας ποιητικής γραφής.     Άλλες φορές, στα πιο σύντομα ποιήματα, διατυπώνει αποφάνσεις – βεβαιότητες, οι οποίες μοιάζουν με αποστάγματα της ζωής του, υπηρετώντας αυτό που λέμε ηθική και διδακτική διάσταση της γραφής. Να τι γράφει, για παράδειγμα, στο «Ο… θάνατος της φιλίας»: Πονάω πιο πολύ όταν χάνω ένα φίλο! το θεωρώ: Ατέλεια!! Πονάω λιγότερο όταν ένας φίλος φεύγει από τη ζωή. Γιατί, αυτό είναι: Νομοτέλεια!!     Κλείνοντας αυτή τη σύντομη αναφορά στην ποιητική συλλογή του Λευτέρη Γ. Πολυκρέτη, «Σπουδή στη ζωή...», τον ευχαριστώ για το ταξίδι που μου πρόσφερε μέσα από τους στίχους του. Ευχή μου, να συνεχίσει να είναι δημιουργικός και ν’ αποτυπώνει ό,τι αγγίζει την ψυχή του, γιατί πάντα υπάρχουν κάποιοι που συναντούν στη γραφή των άλλων στοιχεία του εαυτού τους.     Υγίαινε, λοιπόν, αγαπητέ Λευτέρη, και πορεύσου δημιουργικά, απολαμβάνοντας ό,τι αγαπάς και, πάντα, με την Αμοργό να σε ταξιδεύει ποικιλότροπα με το αρχέγονο, λιθόσπαρτο και λιθανάγλυφο σκαρί της! Εδώ στην Αμοργό τη μοναξιά της θάλασσας και του Βοριά πιάνω κουβέντα με τις πέτρες, τα λιθάρια που ’ ναι της μνήμης παλικάρια. […] Εδώ στης Αμοργού την ομορφιά στον ήλιο και στην ξεγνοιασιά, όσους μύθους να σου πουν και παραμύθια πρέπει Ξένε μόνος σου να ψάξεις και να μάθεις την αλήθεια! (Οι πέτρες της Αμοργού, σ. 45)