Κριτική για "ΣΤΑΘΜΟΙ... στόν χρόνο" Από τη Σοφία Ευθυμίου, φιλόλογο, (16-10-2019)   Αγαπημένη μου Γιώτα,    για μια ακόμα φορά θα σε συγχαρώ για τις ποιητικές σου δημιουργίες και θα σου ευχηθώ να συνεχίσεις απτόητη να μας φωτίζεις με το ταλέντο σου.    Λίγα λόγια για την ποιητική σου συλλογή: «ΣΤΑΘΜΟΙ… στον χρόνο».    Πόσο πρωτότυπο και δημιουργικό να απαθανατίζεις με τη δύναμη της ποίησης στιγμές στον άπειρο χρόνο!!!    Άξια θαυμασμού η προσπάθειά σου!!!    Από το πρώτο ήδη ποίημα της συλλογής διακρίνει ο ευαίσθητος αναγνώστης το ποιητικό σου μεγαλείο. Στο «Συνομιλία» είναι χαρακτηριστικό το ζωντανό και παραστατικό ύφος του αφηγηματικού διαλόγου, με τον οποίο δομείς το ποίημα. Ιδιαίτερο δε γνώρισμα είναι ο λιτός τρόπος, με τον οποίο ωστόσο αποδίδεις βαθύτατα νοήματα.    Στο «Κατάκτηση» η καυστική παρουσίαση ενός σημαντικού προβλήματος της αστικής καθημερινότητας επιτείνεται όχι μόνο με τη χρήση της επανάληψης, αλλά και με τη διάχυτη ειρωνεία που κορυφώνεται στην τελευταία στροφή.    Στο «Ένας νέος» είναι καταπληκτική η προσέγγιση ενός καίριου κοινωνικού θέματος, καθώς παρουσιάζεται με βαθιά ευαισθησία και εύστοχο σαρκασμό.      Στο «Φόβος» είναι ευρηματικός ο εμφαντικός τονισμός της κεντρικής έννοιας. Η επανάληψή της λειτουργεί σαν το σκελετό που εξελικτικά μορφοποιείται στο τελικό σύνολο.    Στα ποιήματα που ακολουθούν και αφορούν τους σύγχρονους πολιτικούς και τα διάφορα πολιτικά γεγονότα ένα έχω να πω. Είναι οξύμωρο το πώς από τέτοιες σάπιες αφορμές βγαίνουν τόσο ζουμεροί και γλυκύτατοι καρποί.    Οι ποιητικές σου αναφορές στην Κύθνο αποτελούν την ιδανικότερη διαφήμιση του νησιού.    Το «Διψούν οι νεκροί» είναι το καλύτερο μνημόσυνο που θα μπορούσες να κάνεις για τον πατέρα σου.    Όσο για τα ποιήματα που γράφεις στη Ροδαυγή, φανερώνουν πως σ’ αυτό το σταθμό έχεις στοιβάξει στις αποσκευές σου γλυκά συναισθήματα νοσταλγίας, αγάπης, θαυμασμού για τη φύση, το παρελθόν, τους αγαπημένους, αλλά και περίσσια πικρία.    Το ποίημα «Η γενοκτονία» είναι η πιο εύγλωττη και εμπεριστατωμένη διαμαρτυρία για τους υβριστές του Έθνους.    Στο «Απρίλης» έχω να προσθέσω πως ο Απρίλης πάντα θα μοσχοβολά και θα γητεύει ανθρώπους σαν αυτούς που γεννήθηκαν στις ανοιξιάτικες μέρες του, με την προϋπόθεση ότι θα έχουν ευαίσθητες αντένες, όπως εσύ.    Για το «Παρακμή» θα σου πρότεινα να το αφιερώσεις ως αποχαιρετιστήριο στα σύγχρονα σχολεία που διώχνουν τους ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ και ρομποτοποιούν τα παιδιά.    Για το «Εις μνήμην» θα έλεγα πως κανείς δε θα μπορούσε να αποχαιρετήσει τη φίλη μας με πιο βαθυστόχαστα λόγια.      Τέλος, το «Ζωή» ξεχωρίζει όχι μόνο ως ο τέλειος ορισμός της ζωής, αλλά και για την έξυπνη στιχουργική του.    ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!!    Συνέχισε να αντιστέκεσαι, να προβληματίζεις, να μαγεύεις και να ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ ψήγματα αθανασίας.    Σε φιλώ    η φίλη σου            Σοφία.