Άρθρο της Παναγιώτας Π. Λάμπρη Στους δασκάλους το "εὖ ζῆν"!, (6-1-2026)   Δημοσιεύτηκε: https://rodavgiartas.blogspot.com/2026/01/blog-post.html (7-1-2026) Προσωπική σελίδα μου στο fb, 7-11-2026. Εφημερίδα "Ηχώ της Άρτας", 8-1-2026, σ. 1, 8.        Όταν ξεκινάς να γράψεις για τους δασκάλους σου ως φυσικά πρόσωπα, ξεχωρίζοντάς τους από τους μύστες του πνεύματος που Δάσκαλοί σου δια βίου είναι, οι αναμνήσεις κατακλύζουν την ψυχή και, όταν αναλογίζεσαι τι υπήρξαν για σένα, μια γλυκιά αύρα σ’ αγκαλιάζει, ενώ η μνήμη ανακαλεί όλα εκείνα που μ’ έναν τρόπο ζωντανά στη ζωή σου είναι.      Αφορμή για τέτοιες μνήμες έγινε και η πρόσφατη εκδημία της δασκάλας μου, της δευτέρας και της τρίτης τάξης του δημοτικού· της Βασιλικής Καραγεώργου δηλαδή, της κυρα-Κούλας της μαθητικής μου ζωής, την οποία είχα τη χαρά, ως συγχωριανή, να συναντώ στο χωριό, να μιλώ μαζί της και φυσικά να της χαρίζω τα βιβλία μου. Όμορφες στιγμές που γέμιζαν την ψυχή μας με περισσή ευχαρίστηση, ενώ κάθε αποχαιρετισμός μας κουβαλούσε την ελπίδα για μια επόμενη δια ζώσης επικοινωνία.      Όταν σε μια τέτοια συνάντηση τη ρώτησα, πίνοντας καφεδάκι από τα γερασμένα πια χέρια της, τι θυμάται από μένα ως μαθήτρια, μεταξύ άλλων ανέφερε πως, την πρώτη φορά που μπήκε στη τάξη μας, διέκρινε ένα χαμογελαστό κοριτσάκι με έξυπνο βλέμμα που την κοιτούσε κατάματα όλο προσμονή! Συγκινήθηκα, όταν μου το είπε αυτό, όχι μόνο επειδή θυμόταν αυτή, ας πούμε, τη λεπτομέρεια, αλλά διότι κι εγώ φέρνω στη μνήμη μου βλέμματα μαθητριών και μαθητών από τη θητεία μου στην εκπαίδευση, καθώς το πρώτο αντίκρισμά τους μου έλεγε πλείστα όσα κάθε φορά, και ομολογώ πως διατηρώ πλήθος τέτοιων αναμνήσεων, ενώ θυμάμαι πολλά, τόσο από τη δασκάλα μου όσο κι απ’ όλους όσους με μύησαν στη γνώση.      Με αφορμή, λοιπόν, το άγγελμα του θανάτου της, σημειώνω, όχι βάσει του λανθασμένου νοήματος της φράσης «ὁ νεκρός δεδικαίωται» -ο νεκρός δεν δικαιώνεται για τις πράξεις του, αλλά απελευθερώνεται από την αμαρτία, λέει η Εκκλησία-, πως ήταν μια καλή δασκάλα, στην οποία οφείλω πολλά. Και τούτο, διότι δεν μας έμαθε μόνο γράμματα, αλλά συνεχίζοντας το έργο του δασκάλου της πρώτης τάξης, του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καινούργιου, μας μύησε σε πράγματα που εξασκούσαν τη σκέψη και τη φαντασία μας. Έτσι, οι κατασκευές από πλαστελίνη, η χαρτοκοπτική, η ζωγραφική, η κατασκευή μικρών καλαθιών από χόρτο, η «ύφανση» σχεδίων στο τετράδιο της χειροτεχνίας που οι σελίδες του ήταν κομμένες σε λεπτές λωρίδες μέχρι λίγο πριν την άκρη τους και η άσκησή μας στην καλλιγραφία ήταν μερικά απ’ αυτά. Στην ώρα της γυμναστικής, επίσης, μάς δίδασκε παραδοσιακούς χορούς, τους οποίους χορεύαμε στις εθνικές γιορτές που λάβαιναν χώρα στην πλατεία του χωριού, και φυσικά στα πανηγύρια, ενώ με κάποιες ενέργειές της, που ακόμα θυμάμαι, μας δίδασκε ήθος.      Οι εθνικές γιορτές, άλλωστε, όπως και οι γυμναστικές επιδείξεις και η συνακόλουθη γιορτή στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς, ήταν ξεχωριστές για όλους τους μαθητές, αλλά και για τους κατοίκους του χωριού, και απαιτούσαν μεγάλη προετοιμασία, διότι η συμμετοχή σήμαινε ώρες μελέτης για την εκμάθηση θεατρικών ρόλων, ποιημάτων, τραγουδιών και ύμνων και φυσικά προβών, προκειμένου να έχουμε όσο το δυνατόν πιο άρτιο αποτέλεσμα. Και τι δεν διδασκόμασταν μέσα από τέτοιες κι άλλες δραστηριότητες της σχολικής ζωής στην καθυστερημένη, όπως πολλοί θέλουν να λένε, επαρχία της δεκαετίας του ’60 και του’70!      Για να μην μακρηγορώ, ετούτο το κείμενο ας είναι μια δημόσια μνεία, ένα λιτό μνημόσυνο, ένας ευγνώμων αποχαιρετισμός στη δασκάλα μου, για όλα εκείνα που έζησα μαζί της και τα κρατώ δια βίου ως φυλαχτό!      Αγαπημένη μου κυρα-Κούλα, έχοντας πάντα στη σκέψη τη σημασία των λόγων του Μ. Αλεξάνδρου πως όφειλε το «εὖ ζῆν» στον δάσκαλό του, τον Αριστοτέλη, η αφιέρωση της μελέτης μου, «Κωνσταντίνος Α. Διαμάντης, ο Ιστορητής», απευθύνεται «Στους φωτισμένους Δασκάλους που φύτεψαν στην ψυχή μου τον πόθο της Γνώσης, της Αλήθειας και της Ομορφιάς», δηλαδή και σε σένα!      Σεβαστή μου Δασκάλα, αιωνία η μνήμη σου!   Σχόλια: Έλλη Λάγιου: Υπέροχη ανάρτηση! Πέννυ Κριτίκογλου: Πολύ συγκινητική ανάρτηση. Έτσι θυμάμαι και εγώ τις δασκάλες μου του δημοτικού, αλλά ξεχωρίζω μια. Την πιο αυστηρή, αλλά την πιο αγαπημένη! Ηλέκτρα Νάση: Γιώτα μου, με συγκίνησες ξέχωρα με το κείμενο για την αγαπητή μου φίλη και συμμαθήτρια, Κούλα Καραγεώργου, που από εσένα έμαθα για το φευγιό της... Θύμισες παιδικές...εφηβικές...και αργότερα ώριμες νοσταλγικες... Να είσαι καλά που μας θυμίζεις ό,τι ζήσαμε... Βάσω Αναστασίου: Υπέροχο! Γιάννα Δημολιού: Όμορφη και συγκινητική η δημοσίευση σου, Παναγιώτα μου!!! Μπέττυ Γαρίδη - Αράπη: Αναμνήσεις μαθητικών χρόνων, όπου η πρώτη δασκάλα μας έμπαινε και φώλιαζε μέσα μας και έμενε εκεί και στα μεγάλα χρόνια και μας έφερνε την τρυφερή συγκίνηση, όταν μας ερχόταν στο μυαλό. Όπως τώρα, με την παραστατική γραφή της φίλης Γιώτας! Σε ευχαριστώ! Νίκος Αθανασίου: Πολύ ωραίο και συγκινητικό το κείμενό σου, Γιώτα, συγχαρητήρια. Άναψες κερί στη δασκάλα σου που δύσκολα θα σβήσει. Θυμίζω ότι ο Δάσκαλος - Δασκάλα, μαθαίνει τους μαθητές του, δηλαδή τους αλλάζει συμπεριφορά. Η Δασκάλα σου, Γιώτα - σύμφωνα με το κείμενό σου - σ' έμαθε πολλά και σπουδαία που μέχρι σήμερα τα θυμάσαι με νοσταλγία και συγκίνηση. Αιωνία της η μνήμη! Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος: Καλησπέρα, Γιώτα - καλή χρονιά! Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η σχέση δασκάλου - μαθητή, είναι ισόβια πολλές φορές και ίσως ισάξια με αυτή γονέα - παιδιού! Αλλά και η Εκκλησία μας, "υπέρ των γονέων και διδασκάλων ημών" εύχεται! Διαμάντω Κίτσου: Υπέροχος ο αποχαιρετισμός στην αγαπημένη σου δασκάλα, Γιώτα, γεμάτος ευγνωμοσύνη και σεβασμό! Μαρία Δεμίρη: Πολύ συγκινητική ανάρτηση, Παναγιώτα, να είσαι καλά και να μνημονεύεις την δασκάλα σου με τα θερμά σου λόγια. Αιωνία η μνήμη της! Δημήτριος Πολίτης: Η κα Κούλα υπήρξε μια ξεχωριστή δασκάλα, από αυτές που αφήνουν πραγματικό αποτύπωμα στις ζωές των μαθητών τους. Με την καλοσύνη, την υπομονή και την αγάπη της για τη γνώση, κατάφερε να εμπνεύσει γενιές παιδιών και να μετατρέψει τη σχολική αίθουσα σε έναν χώρο ζεστασιάς και δημιουργίας. Όσοι τη γνώρισαν θυμούνται το χαμόγελό της, τον τρόπο που εμψύχωνε κάθε παιδί, και την αφοσίωση με την οποία υπηρετούσε το λειτούργημά της. Η μνήμη της θα παραμένει ζωντανή μέσα από τα λόγια, τις αξίες και τις όμορφες στιγμές που χάρισε σε όλους. Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μου δασκάλα! Γιάννης Μάρης: Αιωνία η μνήμη της και στην δική μου δασκάλα της καρδιάς μου. Καλή χρονιά, Γιώτα,να ζήσουμε να τη θυμόμαστε! Ζωή Μπαρτζώκα: Η καλή μας η δασκάλα.... τα πρώτα μας γράμματα... αιωνία της η μνήμη. Υπέροχο "αντίο" παναγιώτα! Με σεβασμό! Βίκυ Κρούσκα: Τιμή σου,Γιώτα, που την τιμάς! Δεν θυμάμαι τίποτα καλό από το Δημοτικό. Ρουτίνα μόνο. Εγώ: Σ' ευχαριστώ πολύ, Βίκυ! Εγώ μόνο όμορφα πράγματα θυμάμαι... Είχαμε καλούς δασκάλους, τον σύζυγο της δασκάλας, για την οποία γράφω, και τον άλλον που αναφέρω στο κείμενο, και τους σκέφτομαι πάντα με ευγνωμοσύνη! Μαντώ Κάτσιου: Υπέροχο μνημόσυνο,, Παναγιώτα για την δασκάλα σου. Όντως αυτή η τρυφερή ηλικία των μαθητικών χρόνων είναι καθοριστική για τα παιδιά να τα προσελκύσουν να αγαπήσουν την μάθηση για το διάβασμα και τα βιβλία. Τυχερά όσα συναντούν προικισμένους δασκάλους και εσύ νομίζω ήσουν. Φαντάζομαι εσύ πόσα παιδιά θα ενέπνευσες στα χρόνια της διδασκαλίας σου! Εγώ: Σ' ευχαριστώ πολύ, Μαντώ! Ισχύουν αυτά που γράφεις! Ο λαός άλλωστε λέει "μ' όποιον δάσκαλο θα κάτσεις...". Όσο με αφορά, προσπάθησα πολύ... Κωνσταντίνος Αγγέλης:  Γιώτα, οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς για τα υπέροχα λόγια που έγραψες για τη μητέρα μου. Εγώ: Τα συλλυπητήριά μου, Κώστα! Να είστε καλά, να τη θυμάστε... Το χρέος μου έκανα! Οφείλουμε πολλά, τόσο σε κείνη όσο και στον πατέρα σου και δεν τα ξεχνώ... Την καλημέρα μου και τους χαιρετισμούς μου στους οικείους σου... Φώτης Δημητρόπουλος: Ωραιότατο κείμενο ελεγειακο, που εμάς τους δασκάλους μας οδηγεί σε πολλές σκέψεις και σε νοσταλγικές αναμνήσεις.... γραμμένο από μια τρυφερή πέννα... Αγάθη Βαρμάζη: Συγκινητικός αποχαιρετισμός, Παναγιώτα! Άξιζε! Μαριέττα Φούσα: Υπέροχο! Βιβή Ρίζου: Υπέροχη, συγκινητική αναρτηση, Παναγιωτα!!!! Μου θύμισες τα δικά μου μαθητικά χρόνια!!!! Πόσο μας διαμορφώνει ο "καλός ο Δάσκαλος !!!!! Στους γονείς οφείλουμε το ζην στον Δάσκαλο το ευ ζην"! Γιάννης Καραμπούλας: Υπέροχη η ανάρτησή σου, Παναγιώτα! Πάντα οι εμπνευσμένοι δάσκαλοι αφήνουν βαθύ χνάρι στις ψυχές και στη σκέψη των μαθητών τους! Αιωνία της η μνήμη!!! Ξανθή Παπακανέλλου: Πολύ συγκινητικό και τιμητικό κείμενο για την τόσο χαρισματική δασκάλα σας, η οποία ως φαίνεται άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμα της στο νου και την ψυχή σας!!! Αυτή τη θετική αύρα και το ζήλο να μεταδώσετε τη γνώση με αγάπη και σεβασμό έχω και εγώ να ξεχωρίσω και να θυμάμαι από εσάς αγαπημένη μας κ. Λάμπρη. Να είσαστε πάντα καλά να την θυμάστε! Μαρία Παππά: Αιωνία της η μνήμη! Κάποτε οι δάσκαλοι είχαν κύρος γιατί ήταν φάροι για την κοινωνία.Ξεχώριζαν για τις γνώσεις και για την προσφορά τους, παρά το γεγονός ότι πάντα έπασχαν από αναπαραδιά. Σήμερα έγιναν σάκος του μποξ .Άλλωτε η κοινωνία στήριζε το σχολείο που αγωνίζονταν να κάνει ανθρώπους. Ας αναγνωρίσουμε τη στάση των γονέων μας και των δασκάλων μας και ας προβληματιζόμαστε για το σήμερα. Ο Θεός να την αναπαύσει εν χώρα ζώντων! Εγώ: Μαρία μου, καλημέρα! Πράγματι... Στα χωριά, όπου γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε, και όχι μόνο, οι άνθρωποι σεβόντουσαν τους δασκάλους και εμπιστεύονταν σ' αυτούς τα παιδιά τους! Στην εποχή του άκρατου ναρκισσισμού που ζούμε, οι δάσκαλοι δεν αμφισβητούνται απλά, αποδομούνται μπροστά στα μάτια των παιδιών από τους γονείς τους χωρίς έλεος! Κι ύστερα χύνουν κάποιοι κροκοδείλια δάκρυα για την κατάντια της κοινωνίας! Κώστας Σάτος: Μπουκέτο με λουλούδια.