Άρθρο (επικήδειος) της Παναγιώτας Π. Λάμπρη Αποχαιρετισμός στον Δημήτριο Μαρκόπουλο, (3-6-2026)       Αγαπητέ Δημήτρη Μαρκόπουλε!     Με λύπη πληροφορήθηκα την ξαφνική εκδημία σου! Βέβαια, όπως φιλοσοφώντας θα έλεγες κι εσύ, οι άνθρωποι είμαστε πεπερασμένα όντα και κάποια στιγμή αυτή η ώρα έρχεται για όλους!     Όμως, όσο κι αν όλοι το γνωρίζουμε, όταν συμβαίνει, δεν είμαστε έτοιμοι να διαχειριστούμε τα  συναισθήματα, τα οποία γεννιούνται από την απώλεια ενός αγαπημένου, σημαντικού για μας προσώπου.       Ένα τέτοιο πρόσωπο ήσουν για μένα, αφότου σε γνώρισα, όταν συγκεντρωνόμασταν, πριν μερικά χρόνια, μαζί με άλλους ομότεχνους ή εραστές της ποίησης, για ν’ απαγγείλουμε ποιήματα, δικά μας ή άλλων, στη Στέγη Γραμμάτων «Κωστής Παλαμάς». Μέσα απ’ αυτές τις συναντήσεις γεννήθηκε η αλληλοεκτίμηση, ο αλληλοσεβασμός και η φιλία μας, αν και ως πνευματικό άνθρωπο σε γνώριζα, καθώς είχα παρακολουθήσει ήδη μεστές ομιλίες σου, τις οποίες υπέροχα παρουσίαζες.     Πέραν τούτων είχα πληροφορηθεί πως υπήρξες Δάσκαλος και Σχολικός Σύμβουλος, ενώ η ζωή σου ήταν μια διαρκής προσπάθεια για την απόκτηση γνώσεων, τόσο στις πανεπιστημιακές αίθουσες, γεννώμενος  φοιτητής και απόφοιτος του Παντείου Πανεπιστημίου, αλλά και φοιτώντας για δύο χρόνια στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, όσο και εκτός. Αυτές τις γνώσεις, βέβαια, δεν τις κρατούσες ως φιλάργυρος για τον εαυτό σου, αλλά προσπαθούσες να τις κοινωνήσεις μέσα από τις ομιλίες σου, τα ποιήματά σου, όποιο άλλο κείμενο έγραφες και δημοσίευες, αλλά και με οποιονδήποτε τρόπο θεωρούσες δόκιμο.      Η φιλία, λοιπόν, που τότε θεμελιώθηκε, συνεχίστηκε, αν κι εσύ δεν μπορούσες μετά από ορισμένο χρονικό διάστημα να έρχεσαι στις ποιητικές συναντήσεις μας, αλλά και στις ομιλίες των Φιλολογικών Βραδινών της Εταιρείας Λογοτεχνών ΝΔ Ελλάδος, στις οποίες μετείχες ως ομιλητής, αλλά και ανελλιπώς παρακολουθούσες, και το κυριότερο, επιβεβαιωνόταν κάθε φορά που μιλούσαμε στο τηλέφωνο ή ανταλλάσσαμε βιβλία μας.     Σήμερα, είμαι εδώ για ν’ αποχαιρετήσω έναν φίλο κι έναν σημαντικό πνευματικό άνθρωπο που το συγγραφικό του έργο θα προβληματίζει και θα φωτίζει όσους θα προστρέχουν σ’ αυτό! Και δεν τα λέω ετούτα, επειδή είσαι φίλος ή επειδή συνηθίζεται  να εγκωμιάζουμε τους νεκρούς! Το λέω διότι είναι η αλήθεια.     Αγαπητέ  μου φίλε, για να μην μακρηγορώ, σημειώνω πως δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια συνάφεια μεταξύ των ζωντανών και των νεκρών. Το σίγουρο είναι πως ζήσαμε, έστω και για λίγα χρόνια, τη βεβαιότητα της αμοιβαίας εκτίμησης και φιλίας, κι αυτά είναι πραγματικότητες που ο θάνατος δεν μπορεί να καταλύσει.     Αγαπητέ Δημήτρη Μαρκόπουλε, μαζί  μου σε αποχαιρετούν ο Πρόεδρος και τα υπόλοιπα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Λογοτεχνών ΝΔ Ελλάδος, στης οποίας τις δράσεις ήσουν για χρόνια παρών!     Αιωνία η μνήμη σου!