8

Με την παραχώρηση του Χάττι Χουμαγιούν υψώθηκαν στους χριστιανικούς ναούς της Κρήτης κωδωνοστάσια και χτύπησαν καμπάνες για πρώτη φορά από το 1669. ΄Οπως είναι γνωστό, οι Τούρκοι απαγόρευσαν τις κωδωνοκρουσίες των χριστιανικών ναών, με μοναδική εξαίρεση το μοναστήρι του Αρκαδίου, που ονομαζόταν γι' αυτό Τσανλί μοναστίρ (μοναστήρι με την καμπάνα)

 Εξ αιτίας αυτής της απαγόρευσης, οι χριστιανοί της Κρήτης, έκρυψαν τις περισσότερες καμπάνες στη γη ενώ τις υπόλοιπες αναγκάστηκαν να τις  μεταφέρουν στα Κάστρα και να τις παραδώσουν στους Τούρκους.

Πολλές φορές μάλιστα, με το πρόσχημα ότι κάποιος χριστιανός είχε αυτό το εκκλησιαστικό σκεύος στην κατοχή του, δέχονταν τις απειλές των Τούρκων.  Ο περιηγητής Pococke, γράφει: «Όταν ο πασάς θέλει να εισπράξει ένα ποσό από κάποια πλούσια οικογένεια, κατηγορεί τον αρχηγό της ότι έχει κρύψει καμπάνα στα κτήματά του. Τον οδηγεί στη φυλακή και του επιτρέπει να βγει μόνο όταν πληρώσει το ποσό, που του ζήτησε».

Μόνο ξύλινα σήμαντρα μπορούσαν σε ορισμένες εορτές του χρόνου να παίζουν κι αυτά σιγά-σιγά, έξω από κάθε πόρτα, για τις νυκτερινές τελετουργίες. Γι’ αυτό, μετά την επανάσταση του 1858 που πήραν το προνόμιο να κτυπούν τις καμπάνες των ναών τους  οι χριστιανοί, μέσα σε λίγες μέρες τα χριστιανικά χωριά βρέθηκαν εφοδιασμένα με τις παλιές βενετσιάνικες καμπάνες τους, των οποίων το μυστικό της ταφής παραδινόταν από πατέρα σε παιδί.