Αρχική

 

Βιβλία

 

Δημοσιεύσεις

 

Απάνθισμα

 

Εκδηλώσεις

 

Βιογραφικό

 

Επικοινωνία

 

Ποιήματα

Ἐπίταξις*

 

«Από 12η μεσημβρινή ώρα της Τετάρτης 15 Μαΐου 2013 μέχρι νεωτέρας…»

Μέχρι νεωτέρας…
εἰδοποιεῖ τό φῦλλο ἐπίταξης
πού μέ ἄκρα τυπικότητα
ἐπέδωσε ὁ ἀστυνόμος
μέ τήν πολιτική ἐνδυμασία.

Μέχρι νεωτέρας…

Ἔτσι, γιά νά ’μαστε βέβαιοι
πώς ἡ Δημοκρατία,
πού στ’ ὄνομά της
πολλοί ἐπί χρόνια ἀσέλγησαν,
ἐκπορνευμένη πιά,
εἶναι μόνο κατ’ ὄνομα
Δημοκρατία.

                    Πάτρα 14 Μαΐου 2013

 Δημοσιεύτηκε: Στην ποιητική συλλογή μου "Ἐν ὀδύναις", έκδ. Άπειρος χώρα, 2014, σ. 30.

 

Ἀπραξία*

 

Στήν Πολιτεία,
βαριά πέφτει ἡ σκιά
ὅλων ἐκείνων
πού στήν παρακμή
μεθοδικά τήν ὁδήγησαν.

Ἀναρριχημένες μετριότητες
στίς δημόσιες θέσεις
συνεχίζουν ἀπτόητες
τό γνώριμο ἔργο τους
ἐπιβραβεύοντας τήν ἀσυνέπεια
καί τόν ἥσσονα μόχθο.

Ὁ αἰσιόδοξος λόγος
περί προόδου
τῶν δημοσίων πραγμάτων
παράταιρα ἠχεῖ
στή συναυλία τῶν μετρίων.

Κι ὁ λαός,
δύσπιστος στήν πραγμάτωση
τοῦ ὑπεσχημένου θαύματος,
θεᾶται, ἄπραγος σχεδόν,
τῆς Πολιτείας τήν παρακμή
καί τή δική του.

                    Πάτρα 24 Μαΐου 2013

Δημοσιεύτηκε: Στην ποιητική συλλογή μου "Ἐν ὀδύναις", έκδ. Άπειρος χώρα, 2014, σ. 33.

 

Ἀπώλεια*

 

Στην φθαρμένη ἄσφαλτο
τῶν ὁδῶν τῆς πόλεως
μέρα μέ τήν ἡμέρα
ἐπίμονα, λές, πληθαίνουν
καί χάσκουν λακκοῦβες.

Μικρές, μεγαλύτερες,
δίπλα-δίπλα,
ἤ μακριά ἡ μιά ἀπ’ τήν ἄλλη
βιώνουν
τήν ἰδιότυπη μοναξιά τους.

Οἱ ἄρχοντες τῆς πόλεως
τίς δρασκελοῦν ἀδιάφοροι
δίνοντας ἀπρόσμενη παράταση
ζωῆς
στήν ἀσημαντότητά τους.

Οἱ λακκοῦβες θεῶνται μέ δέος
τά ἀκριβά ὑποδήματα
πού βιαστικά τίς προσπερνοῦν
καί χαίρονται πού ἀπωλέσθη
ἡ ἀρχοντιά τῶν ἀρχόντων.

                    Πάτρα 26 Μαΐου 2013

*Δημοσιεύτηκε: 1. «εν αιθρία» περιοδική έκδοση της Οικολογικής Κίνησης Πάτρας (ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ.),

Οκτώβριος 2013, τ. 242, σ. 3, http://www.oikipa.gr/images/stories/2013/10os/october2013.pdf    

2. Στην ποιητική συλλογή μου "Ἐν ὀδύναις", έκδ. Άπειρος χώρα, 2014, σ. 30.

 

Μνημόσυνο*

 

                    Στόν ξάδερφό μου Δημήτριο Κ. Γραμματικό

Σάν φώλιασε
ὁ ἐχθρός μές τό κορμί
μέ ἐπιμονή
μηνύματα ἔστελνε
πώς γιά τόπους ἄγνωρους
κι ἀνήλιαγους
σέ ἀνέμενε ταξίδι,
πού μόνος θά ’κανες,
μές στήν καλοκαιριάτικη
ῥαστώνη.

Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό
γιά τό ἀνεπίστρεπτο
τῶν ἐγκοσμίων τή ματαιότητα
χλεύαζες
σκορπῶντας παρηγοριές
καί χαμογέλια
σ’ ὅλους τούς προσφιλεῖς
πού τόν ἄωρο χαμό σου
πώς δέν θ’ ἄντεχαν
θαρροῦσαν.

Χρόνια τρία μετά
ἡ ζωή πορεύεται χωρίς ἐσένα
κι ἡ μνήμη
ὅσων σ’ ἀγάπησαν
δέν δίνει χάρισμα
στή λησμονιά
καμιά ἀπ’ τίς χάρες
τοῦ κορμιοῦ καί τῆς ψυχῆς,
κανένα ἀπ’ τά στίγματα
πού ἄφησε τό πέρασμά σου.

                    Πάτρα 28 Μαΐου 2013

*Δημοσιεύτηκε: 1. Εφημερίδα «Η Ροδαυγή», αρ. φύλλου 131, σ. 2,

http://www.rodavgi.com/Newspaper/Rodavgi131.pdf

2. Στην ποιητική συλλογή μου "Ἐν ὀδύναις", έκδ. Άπειρος χώρα, 2014, σ. 38.

 

Ὅταν γεννήθηκες*

 

                    Στον μικρανιψιό μου Ευάγγελο

Ὅταν γεννήθηκες,
ἡ γῆ τῶν γεννητόρων 
ἀναγάλλιασε
στή χαύνη τοῦ καλοκαιριοῦ
κι ἀστράφτοντας σέ καλωσόρισαν
οἱ κορφές
τῆς Πίνδου καί τοῦ Ταΰγετου.

Ὅταν γεννήθηκες,
τά χελιδόνια τραγούδησαν
πασίχαρα τόν ἐρχομό σου,
τά τριαντάφυλλα
ἄνοιξαν τά πέταλά τους τ’ ἄλικα
κι ἕνα νιογέννητο ἄστρο
κάρφωσε τό φῶς στό μέτωπό σου.

Ὅταν γεννήθηκες,
τό θαυμαστό χαμόγελο
καί τό καθάριο βλέμμα σου,
ἐλπίδες σκόρπισαν
κι ὅλοι εἶπαν:
ἀφοῦ παιδιά γεννιοῦνται ἀκόμα
ἐλπίδα αὐτός ὁ κόσμος ἔχει!

                    Πάτρα 4 Σεπτεμβρίου 2013

Δημοσιεύτηκε: Στην ποιητική συλλογή μου«Ἐν ὀδύναις», εκδ. Άπειρος χώρα, 2014, σ. 55.

 

Μέρα γιορτῆς* 

 

Οἱ πολῖτες, μέ πρόσωπα φαιδρά,
μέ ἐλπίδα πώς κάτι καλό
γιά ’κείνους καί τόν τόπο τους θά γίνει,
καλωσορίζουν στήν δημόσια ζωή
πολῖτες πού στά λόγια τους πεισθήκαν. 

Τῆς νίκης μέτοχοι,
τήν χαρά τοῦ θριάμβου χαίρονται,
μή λησμονῶντας πώς καί ἄλλοτε
μέ ἀνάλογο ἐνθουσιασμό
ἤλπισαν, γιόρτασαν καί γελαστήκαν. 

Τῆς Πανδώρας κληρονόμοι
κάθε φορά μέ ἐλπίδα ὡς τήν κάλπη φθάνουν
καί πεπεισμένοι πώς αὐτή, τήν τελευταία,
τά μεγάλα λόγια
θ’ ἀποδειχθοῦν ἀληθινά μεγάλα.

Σήμερα εἶναι μέρα γιορτῆς!
Ὁ δικός τους, νίκη λαμπρή κατήγαγε
καί χρέος νά τήν ἀπολαύσουν!
Αὔριο, ἄν Κλέων ἀποδειχθεῖ,
οὕτως ἤ ἄλλως, ἀργά θά ’ναι νά κλάψουν.

                    Πάτρα 26 Μαΐου 2014

Δημοσιεύτηκε: Στην ποιητική συλλογή μου "Χαρμολῦπες", 2018, σ. 12.

 

Ἐφήμερες χαρές*

 

Γιά ἕναν «σωτήριο» τερματισμό,
μέ πρόσωπα ἱλαρά,
μέ ἰαχές θριαμβικές,
τούς δρόμους πῆραν.

Καιρό τέτοια χαρά νά λάβουν
κι εἶπαν κατά πῶς πρέπει
νά τήν ἐπιδείξουν
καί μ’ ἄλλους νά συνεορτάσουν. 

Ὅμως, φεῦ, δέν κατανόησαν
πώς τέτοιες ἐφήμερες χαρές
εἴθισται νά ἑτοιμάζουν ἐν κρυπτῷ
ἐκεῖνοι πού καί τά δεσμά τους ἑτοιμάζουν.

                    Πάτρα, 26 Ιουνίου 2014

Δημοσιεύτηκε: Στην ποιητική συλλογή μου "Χαρμολῦπες", 2018, σ. 32.

 

Μαβί τοῦ δειλινοῦ*

 

Ἄν εἶχε χρῶμα ἡ μεταμέλεια
θά ’ταν μαβί·
μαβί τοῦ δειλινοῦ
πού τίς διαβαθμίσεις τῆς ἴριδας ἀκολουθῶντας
θέλει λιλά, ρόζ καί λευκό νά γίνει.

                    Πάτρα 29 Ιουνίου 2014

Δημοσιεύτηκε: Στην ποιητική συλλογή μου "Χαρμολῦπες", 2018, σ. 33.

 

Παρελάσεις*

 

Κάποτε, οἱ παρελάσεις ἤτανε γιορτή!
Ἤτανε μνήμη καί περηφάνια Ἐθνική! 

Τώρα, εἶναι γιά λίγους, ἐκλεκτούς
πού προστατευμένοι ἀπό τοῦ κόσμου τήν ὀργή
«τιμοῦνε» μέ εὐαρέσκεια ὑβριστική ἀγῶνες
πού δέν ἔχουν σχέση μέ τήν δική τους τήν ζωή.

Ἐπιλήσμονες, ἀνιστόρητοι, ἐπικίνδυνοι, ἀδαεῖς
τόν λαό πού τούς ἐξέλεξε ἀποπέμπουν
κι ἡδονίζονται ὡς ἄλλοι μονοκράτορες
μέ τό θέαμα τῶν παρελαυνόντων πού τούς χαιρετοῦν.

Κάποτε, οἱ παρελάσεις ἤτανε γιορτή!
Ἤτανε μνήμη καί περηφάνια Ἐθνική! 

Τώρα, κραυγάζουν γιά τήν ἀδικαιολόγητη ὑποταγή!

                    Πάτρα 28 Οκτωβρίου 2014

Δημοσιεύτηκε: Στην ποιητική συλλογή μου "Χαρμολῦπες", 2018, σ. 63.

 

Εορταστικό* 

 

                                       Βίος ἀνεόρταστος μακρή ὁδός ἀπανδόκευτος

                                                            Δημόκριτος, απ. 230.1-2

Απ’ τον Νοέμβρη
κάποιοι βάλανε τα γιορτινά τους.

Η πόλη,
ακολουθώντας τους ρυθμούς της εποχής,
λαμπιόνια κι αστεράκια ανάβει
σε δημόσια κτίρια και οδούς.

Με τη γιορταστική ατμόσφαιρα
αναμένουν, λέει,
η διάθεσή τους να βελτιωθεί,
η καρδιά τους από χαρά να φωτιστεί,
το πρόσωπό τους από ευτυχία να πληρωθεί
και όλων των ανωτέρω βοηθούντων
η αγορά να αναθερμανθεί.

Αναμένουν…

Όμως, με τόσο στολισμό εξωτερικό
μόνο οι οφθαλμοί μαγεύονται,
όχι η ψυχή!

Αυτή, με τα ουσιαστικά γητεύεται,
μ’ αυτά ευωχείται,
μ’ αυτά ευδαιμονεί!

Εν αναμονή των εορτών,
ας γεμίσουν οι καρδιές μ’ ελπίδα
πως πολλά απ’ τα ποθούμενα
αληθινά θα βγουν!

Όταν διαβούν οι εορτές,
υπάρχει χρόνος αρκετός
για τη βασιμότητα των ελπίδων
να αναρωτηθούν.

                    Πάτρα 9 Δεκεμβρίου 2014

*Δημοσιεύτηκε: 1. Περιοδική έκδοση «εν αιθρία» της Οικολογικής Κίνησης Πάτρας (ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ.), Ιανουάριος 2015, τ. 255, σ. 12 & στην εφημερίδα «Η ΡΟΔΑΥΓΗ», αρ. φύλλου 137, Οκτ.-Δεκ. 2014, σ. 3.    

2. Στην ποιητική συλλογή μου "Χαρμολῦπες", 2018, σ. 70.

 

Της Πλάκας το γεφύρι*

 

Ως κεραυνός εν αιθρία η είδηση!
Κατέρρευσε της Πλάκας το γεφύρι!

Του Αράχθου ο υποταγμένος δαίμονας
δια μιας τα κραταιά συντρίμμια καταπίνει
κι ελεύθερος στης κοίτης τη ροή
χαίρεται για την ακηδία των θνητών
και που, για δικό του θρίαμβο,
ένα γεφύρι κόσμημα σωρός ερειπίων εγίνη.

Αύριο, ίσως, μετά τον θρήνο και τις οιμωγές,
τη μάταιη αναζήτηση ευθυνών και τα τοιαύτα,
άλλο γεφύρι στη θέση του παλιού θα υψωθεί
και θα θυμίζει σε ντόπιους και περαστικούς
πως με την ατέρμονη σιωπή τους τα μνημεία μας
βοούν για της σωτηρίας τους την ανάγκη.

                    Πάτρα 2 Φεβρουαρίου 2015

*Δημοσιεύτηκε: 1. Περιοδικό «Άπειρος χώρα», Φεβρουάριος 2015, τ. 168, σ. 35.

2. Στην ποιητική συλλογή μου "Χαρμολῦπες", 2018, σ. 79.

 

Η μαντιλοδεμένη*

 

Στη ρίζα του πεσμένου γεφυριού
μια μαντιλοδεμένη εστάθη.
Κοιτάει τον θολωμένο Θεοπόταμο δακρύζοντας
και του παραπονιέται:
«Ποτάμι μου, περήφανο, χιλιοτραγουδισμένο
για δε λαλείς, για δε μιλείς, για δε θρηνείς μαζί μου;
Τον άντρα μ’ νιο τον έπνιξες στα άγρια νερά σου·
τον πόνεσα, τον θρήνησα κι ακόμα μαύρα βάνω!
Το δόλιο το γεφύρι μας, που ’ταν παρηγοριά μας
τι σου ’φταιξε, ποτάμι μου, και μέσα σου το πήρες;» 
Ο ποταμός την άκουσε και τις απολογιέται:
«Γυναίκα, χήρα έμεινες, τον πόνο σου τον νιώθω,
όμως, καλή γυναίκα μου, καθόλου δεν σου φταίω,
τι ο άντρας σου αψήφησε τα ορμητικά νερά μου
μ’ αλογισιά τα πέρναγε κι εκείνα τον επνίξαν!
Και το γιοφύρι τ’ όμορφο με την ψηλή καμάρα,
δεν ήθελα να γκρεμιστεί μες τα θολά νερά μου!
Αφρόντιστο κι ανέγνοιαστο στα γηρατειά τ’ αφήσαν
και σε γερή κατεβασιά τα θέμελά του τρίξαν».

Άκουσε την απηλογιά η μαντιλοδεμένη,
κι έσυρε θρήνο αλλιώτικο και τα βουνά ριγήσαν. 
Ξόμπλιασε μοιρολόι πονεμένο, Ηπειρώτικο,
που τη μοίρα του γεφυριού και τη δική της ιστορούσε!
Πήρε ο αχός το τραγικό, μάταιο, τραγούδισμά της
και το ’στειλε μακριά, στην ερημιά του κόσμου,
για να τους πει παράπονα που τελειωμό δεν έχουν
τι αυτή τον άντρα τ’ς έχασε κι η Πλάκα το γεφύρι!

                   Πάτρα 3 Φεβρουαρίου 2015

*Αναρτήθηκε: http://aetostz.blogspot.gr/2015/02/blog-post_32.html

                             https://www.facebook.com/arhiogefirion

                                https://www.facebook.com/marousio.hotel

                           https://www.youtube.com/watch?v=4PH9OszXli0                                 

http://cityzentv.gr/i-mantilodemeni-to-miroloi-tou-gefiriou-tis-plakas/

*Δημοσιεύτηκε: Εφημερίδα «Η ΡΟΔΑΥΓΗ», Οκτ. - Δεκ. 2016, αρ. φύλλου 145, σ. 6.

Εφημερίδα "το βουργαρέλι", Ιούλ. - Σεπτ. 2017, αρ. φύλλου 255, σ. 5.

Στην ποιητική συλλογή μου "Χαρμολῦπες", 2018, σ. 80.

 

Ο αυτόχειρας*

 

Κόσμος πολύς στο ξόδι του!
Κανένας στην απελπισία
που αυτόχειρα τον έχρισε.

                    Πάτρα 18 Μαρτίου 2015

*Δημοσιεύτηκε: Περιοδικό «Άπειρος χώρα», Μάρτιος 2015, τ. 169, σ. 5

Στην ποιητική συλλογή μου "Χαρμολῦπες", 2018, σ. 84.

 

Ερώτημα

 

Η αδυσώπητη ωδίνη της ψυχής
κι ο πόνος του κορμιού ο αφόρητος,
ως τιμωροί ή ως παιδαγωγοί
ή και με τις δυο μορφές
ή γι’ άλλο λόγο
στη ζωή μας φθάνουν;

                    Πάτρα 20 Φεβρουαρίου 2015

Δημοσιεύτηκε: Στην ποιητική συλλογή μου "Χαρμολῦπες", 2018, σ. 83.

 

Κατάκτηση*

 

Οι δρόμοι της πόλεως
ως και οι κεντρικές αρτηρίες
έχουν κατακτηθεί από τα αυτοκίνητα!

Τα πεζοδρόμια της πόλεως
ως και τα πιο στενά
έχουν κατακτηθεί από τα αυτοκίνητα!

Οι πεζόδρομοι της πόλεως
ως και οι πιο πολυσύχναστοι
έχουν κατακτηθεί από τα αυτοκίνητα!

Οι διαβάσεις των πεζών
ως και των αναπήρων
έχουν κατακτηθεί από τα αυτοκίνητα!

Ναι, όλα καθημερινώς, χωρίς αιδώ,
κατέχονται 
από τον επικυρίαρχο θεό της εποχής,
το αυτοκίνητο!

Κι όμως, σε βρίθουσες πλατείες, πολιτικοί
με περισσή μεγαλαυχία ευκαιριακά
δημηγορούσαν για κείνον τον πολιτισμό
που της καθημερινότητας τον λένε!

Ναι, για τον πολιτισμό της καθημερινότητας
ασύστολα και υποσχετικά δημηγορούσαν!

Αυτόν, αν σε δρόμο, σε διάβαση,
σε πεζοδρόμιο ή πεζόδρομο της πόλεως
κάποιος τον συναπαντήσει,
ας φωνάξει κι άλλους να τον δουν!

Ίσως, αν τον γνωρίσουν,
ν’ αρχίσουν να τον αποζητούν!

                    Πάτρα 29 Μαΐου 2015

*Δημοσιεύτηκε: Περιοδικό «εν αιθρία» της Οικολογικής Κίνησης Πάτρας (ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ.), Οκτώβριος 2015, τ. 262, σ. 3

Στην ποιητική συλλογή μου "ΣΤΑΘΜΟΙ... στόν χρόνο", 2019, σ. 8.



Διψούν οι νεκροί*

 

Διψούνε, λένε, οι νεκροί
κι εγώ, αγαπημένο στερνοπούλι σου,
πάνω απ’ το νιo σου μνήμα στέκομαι
κι από τη γη που ζωή και θάνατο σου έδωσε
ρίχνω νερό τη δίψα σου τη μεταθανάτια να σβήσω.

Νερό ρίχνω και δάκρυα λύπης κι ευγνωμοσύνης
κι η σκέψη, απαρηγόρητη, τρέχει
σε όλα εκείνα που η ζωή μας δώρισε
κι ο θάνατος ποτέ δεν θα μπορέσει να θερίσει.
Τι, όσο ζω, κι εσύ μ’ όλες τις χάρες σου θα ζεις.
Τι, όταν κι εγώ τη ζήση μου τελειώσω,
εσύ, η σύντροφός σου η αξεπέραστη και μάνα μου,
εγώ, αλλά κι όλοι όσους αγαπήσαμε
μαζί, όλοι μαζί στο άπειρο,
εκεί στο ζωοποιό, αρχέγονο, φιλόξενο άπειρο
θα κατοικούμε.

Τι άπειρη η αγάπη που γευτήκαμε
και δεν μπορεί παρά αιώνια να ’ναι.

                    Ροδαυγή, 26 Ιουλίου 2015

Δημοσιεύτηκε: Παναγιώτη Β. Λάμπρη "Μαρτυρίες", 2018, σ. 26.

Στην ποιητική συλλογή μου "ΣΤΑΘΜΟΙ... στόν χρόνο", 2019, σ. 25.

 

Λευκά κρινάκια*

 

Βήματα αγαπημένα στου γιαλού την άμμο
από κυματάκι εωθινό εσβήστηκαν.

Έμειναν τα λευκά κρινάκια του γιαλού
για να θρηνούν τον μισεμό τους.

                     Κύθνος 6 Ιουλίου 2015

Δημοσιεύτηκε: Στην ποιητική συλλογή μου "ΣΤΑΘΜΟΙ... στόν χρόνο", 2019, σ. 20.

 

Λίγες μέρες*

 

Άρκεσαν μόνο λίγες μέρες
για να μετατραπεί σε «ΝΑΙ»
εκείνο το περίτρανο,
το απονενοημένο,
μα όλο περηφάνια «ΟΧΙ»!

Άρκεσαν μόνο λίγες μέρες!

Πάτρα 13 Ιουλίου 2015

Δημοσιεύτηκε: Στην ποιητική συλλογή μου "ΣΤΑΘΜΟΙ... στόν χρόνο", 2019, σ. 24.

 

Τῶν παιδιῶν τό αἷμα*

 

Τό αἷμα τῶν ἀθώων παιδιῶν
κόκκινη τήν ὀθόνη χρωματίζει.

Μιά μάνα τό σπλάχνο της νεκρό
κρατάει στήν ἀπορφανισμένη ἀγκαλιά της,
μιά ἄλλη τήν κόρη της, ἡμιθανῆ,
πού στό σχολεῖο εἶχε πάει,
μιά ἄλλη τόν μονάκριβό της γιό, τραυματισμένο,
σπεύδοντας νά σώσει τρέχει,
μιά ἄλλη…

Πολλές ἄλλες μανάδες,
χρόοοονια τώρα,
θωροῦν νά φεύγουν ἄωρα τά παιδιά τους
θύματα ἑνός «ἄγνωστου» θεοῦ
πού ὡς δόγμα τό παράλογο ἔχει.

Οἱ εἰκόνες μέ τά φρικώδη ἐγκλήματα
στά πέρατα τῆς οἰκουμένης φθάνουν,
ὅμως, οἱ συνειδήσεις τῶν τηλεθεατῶν,
ἀμβλύωπες, ἐθισμένες κι ἀπαθεῖς,
γιά ἀλλότριους πόνους δέν πονᾶνε. 

Τά ἀθῶα παιδιά - τοῦ κόσμου ἡ Ἄνοιξη! -
θά συνεχίσουν, ἄγνωστο μέχρι πότε,
ἐλπίδα, ὅταν γεννιοῦνται, νά σκορποῦνε,
καί μέ τήν πρόωρη, τήν ἄδικη θανή τους
γιά τοῦ πολιτισμοῦ τήν παρακμή,
ἄν καί νεκρά, νά ὁμιλοῦνε. 

                    Πάτρα 3 Αυγούστου 2014

*Δημοσιεύτηκε: Περιοδικό «Έκφραση», Άρτα, Μάρτιος 2016, τ. 3, σ. 17.

Στην ποιητική συλλογή μου "Χαρμολῦπες", 2018, σ. 44.

 

Λιανοτράγουδα*

 

Μέσα στά ὄμορφα χωριά ἡ Ροδαυγή εἶν’ ἕνα,
στολίδι τῆς βουνοπλαγιᾶς ὅπ’ εἶναι ἁπλωμένη.

Τά λούλουδα τῆς Ροδαυγῆς ἀλλιῶς μοσχοβολᾶνε,
ὅποτε νά τά θυμηθῶ, ἀποθυμιές γεννᾶνε.

Τῆς Ροδαυγῆς οἱ ὀμορφιές σάν δίχτυα μέ κρατᾶνε,
ὅπου κι ἄν πάω, ὅ,τι κι ἄν δῶ, ἀσύγκριτες θε νά ’ναι.

                    Πάτρα 25 Νοεμβρίου 2015

*Δημοσιεύτηκε: 2η έκδοση του βιβλίου «ΡΟΔΑΥΓΗ - Το Ρόδο της Αυγής», Ιούνιος 2016, σ. 5.

Στην ποιητική συλλογή μου "Λιανοτράγουδα", Μάρτιος 2019, σ. 32.

 

Αὐγή καί Ροδαυγή*

 

Ἄν ἀφαιρέσεις ἀπ’ τή Ροδαυγή τό Ροδ-
θά μείνει ἡ Αὐγή
πού ἀλλιῶς Ἠώ καί Ἔω καί Αὔω τήν εἶπαν.

Θά μείνει ἡ πανέμορφη ἐρωτική θεά,
μέ τά μεγάλα μάτια καί τά ὄμορφα μαλλιά,
μέ τόν κροκάτο πέπλο καί τά λευκά φτερά,
ροδόσφυρη, ροδόπηχη καί ροδοδάκτυλη,
χρυσήνια, χρυσόθρονη καί χρυσοπεδιλάτη, 
ροδοστεφής καί φάεννα,
δροσιά ἀπ’ τούς οὐρανούς νά ραίνει.

Ἄν στήν αὐγή τό Ροδ- προτάξεις
θά ’χεις τή Ροδαυγή
πού ἀλλιῶς Νησίστα καί Ἀθήναιον τήν εἶπαν.

Θά ’χεις τό καλλιώνυμο ὀρεινό χωριό,
μέ τά εὐειδῆ τοπία καί τά πολλά νερά,
μέ τά κλιμακωτά πεζούλια καί τά ὡραῖα σπιτικά,
ἰοστεφές, ἡλιοστεφές καί ἀνθοστολισμένο, 
δασοσκεπές, καλλίβοτο καί εὔξενο, 
εὔανδρο καί καλλιγύναικο,
τῶν βουνῶν τήν Ἄρτα νά καλλύνει. 

Πάτρα 6 Ιουλίου 2014

Σημειώσεις: ροδόσφυρη «που έχει ρόδινα σφυρά, ρόδινους αστραγάλους», ροδόπηχη «που έχει ρόδινους βραχίονες, ρόδινα χέρια», χρυσήνια «που έχει χρυσά ηνία», χρυσόθρονη «που κάθεται σε χρυσό θρόνο», χρυσοπεδιλάτη «που φοράει χρυσά πέδιλα», ροδοστεφής «ροδοστεφανωμένη», φάεννα «φαεινή, φωτεινή, λαμπερή», καλλιώνυμο «που έχει ωραίο όνομα», ἰοστεφές «που έχει μενεξεδένιες αποχρώσεις στον ορίζοντα», ἡλιοστεφές «που είναι στεφανωμένο απ’ τον ήλιο», καλλίβοτο «που παρέχει καλή βοσκή», εὔξενο «φιλόξενο», εὔανδρο «που έχει πολλούς ενάρετους και γενναίους άνδρες», καλλιγύναικο «που έχει ωραίες γυναίκες», καλλύνει «ομορφαίνει».

*Δημοσιεύτηκε:

Στο οπισθόφυλλο της Β' έκδοσης του βιβλίου «ΡΟΔΑΥΓΗ - Το Ρόδο της Αυγής», Ιούνιος 2016.

Εφημερίδα «Η ΡΟΔΑΥΓΗ», αρ. φύλλου 143, Απρίλιος-Μάιος-Ιούνιος 2016, σ. 3

Στην ποιητική συλλογή μου "Χαρμολῦπες", 2018, σ. 38.

Αναρτήθηκε: http://rodavgiartas.blogspot.gr/2016/07/blog-post_39.html#more

 

Έφυγε*

 

Στη μνήμη του ξαδέλφου μου Βασίλη Α. Λάμπρη

Σήμερα έφυγε κι ο Βασίλης!

Πήγε, λέει, ν’ ανταμώσει
τους άλλους νεκρούς.
Τους παππούδες, τους γονείς,
τους θείους, τους ανιψιούς,
τους εξαδέλφους,…
που άωρα ή πλήρεις ημερών
διέπλευσαν τη λίμνη Αχερουσία.

Και μένουμε οι ζωντανοί,
άγνωστο ως πότε,
για να φυλάσσουμε στη μνήμη
και στα βάθη της καρδιάς
μορφές πεφιλημένες
και ό,τι για τη δική μας τη ζωή
ως φυλαχτάρι ακριβό
κρατάμε από την ύπαρξή τους.

Πάτρα 28 Οκτωβρίου 2016

*Δημοσιεύτηκε: Εφημερίδα «Η ΡΟΔΑΥΓΗ», Οκτ. - Νοέμβρ. - Δεκ. 2016, αρ. φ. 145, σ. 2.

Στην ποιητική συλλογή μου "ΣΤΑΘΜΟΙ... στόν χρόνο", 2019, σ. 52.

 

Συμβουλή*

 

Της πεθεράς μου

«Τον λόγο που προσμένεις
πες τον πρώτα εσύ!»

Αυτή τη συμβουλή,
με κάθε αφορμή,
θυμόσοφα η γερόντισσα δίνει.

Τον λόγο τον καλό
η ίδια αφειδώλευτα σκορπίζει·
καθόλου δεν τη μέλλει
αν οι άλλοι πάντα τον εννοούν·
ούτως ή άλλως, λόγους καλούς
πολλούς για μοίρασμα έχει
και τους χαρίζει σ’ άρρωστες ψυχές
φάρμακο να τους έχουν.

Πάτρα 15 Ιουνίου 2014

*Δημοσιεύτηκε: Παναγιώτα Α. Φάσσαρη - Στούμπου «Θυμάμαι...», Πάτρα 2016, σ. 7.

Στην ποιητική συλλογή μου "Χαρμολῦπες", 2018, σ. 24.

 

Ἡ γενοκτονία*

 

Στους ομογενείς, που βίωσαν τη γενοκτονία.

Σε κάθε λαό, που γενοκτονία υπέστη.

Λίγο μετά τό μεσονύκτιο,
ἐν μέσω συζητήσεως στήν TV,
ὁ ἐπί τῆς Παιδείας ὑπουργός,
πρός χαρά ἀπροσμέτρητη ἐκείνων,
πού οἱ πρόγονοί τους πράξαν τό κακό,
μέ ἀλαζονεία καί βεβαιότητα ἀπεφάνθη:
«Ἀναγνωρίζουμε τόν πόνο τῶν Ποντίων,
ἀλλά γενοκτονία δέν ἦταν.»

Δέν ἦταν! Δέν ἦταν!

Μπορεῖ ποτέ ἕνας ὑπουργός
γνώση τῆς Ἱστορίας νά μήν ἔχει;
Ἄ! ὄχι, ὄχι! ἀδύνατον!
Γενοκτονία δέν ἦταν! 

Χωρίς μεγάλη καθυστέρηση
ἀπό πολλά τηλεοπτικά παράθυρα
κάποιοι πατριῶτες μίλησαν
- τί νά διαφωνήσουν μ’ ἕναν ὑπουργό; -
κι εἶπαν πώς πράγματι γενοκτονία δέν ἦταν!

Τῆς πατρογονικῆς λαλιᾶς
καί τοῦ θρησκευτικοῦ φρονήματος
οἱ ἐπιλεκτικοί περιορισμοί,
τῶν ποικιλώνυμων ἐκφράσεων τοῦ πολιτισμοῦ
οἱ βεβηλώσεις κι οἱ λεηλασίες,
τῶν περιουσιῶν ἡ διαρπαγή,
οἱ ἀνελέητες ἀπελάσεις καί οἱ διωγμοί,
οἱ ἐξοντώσεις στῶν ταγμάτων ἐργασίας
τίς ἀπάνθρωπες συνθῆκες,
οἱ ἀνδραποδισμοί κι οἱ βιασμοί,
οἱ προγραφές κι οἱ θανατώσεις,…
ἐθνοκάθαρση κι ὄχι γενοκτονία, λέει, ἦταν! 

Τί ματαιοπονία, τί κόπος περισσός
νά ζεῖς μέσα στήν πλάνη τόσα χρόνια!
Καί τί ἀγραμματοσύνη,
νά μήν γνωρίζεις τή διαφορά
μεταξύ ἐθνοκαθάρσεως καί γενοκτονίας!
Καί τί θράσος, ἐνάντιος στά ρηθέντα τοῦ ὑπουργοῦ
καί ὅσων ἴδια γνώμη διατυπώνουν,
- ἄν εἶχε πρόσωπο ἡ παρακμή,
μέ τίς μορφές τους θά ζωγραφιζόταν! -
νά ὑπερασπίζεσαι δημόσια
τή μνήμη τῶν ἀπογόνων τήν ἱστορική
καί τό δίκιο τῶν ἀδικαίωτων νεκρῶν,
πού καί γενοκτονία καί ἐθνοκάθαρση,
χωρίς κανένα ἔλεος,
παντοίοις τρόποις ὑποστῆκαν! 

Καμιά δικαίωση γιά τούς νεκρούς,
καμιά γιά κείνους πού τό ἴδιο αἷμα ἔχουν;
Πού τέτοιες ἔγνοιες
σ’ ἐκπτωτικῶν διαπιστώσεων ἐποχές!

Ἐλπίδα μόνη, ἡ Νέμεσις,
ὑπομονετική κι ἀκριβοδίκαιη,
ἴσως, τή Δίκη τή θεόσταλτη
γιά ὅλους ἀναμένει ν’ ἀπονείμει.

Πάτρα 4 Νοεμβρίου 2015

*Δημοσιεύτηκε: Εφημερίδα "Ηχώ της Άρτας", 16-5-2019.

Στην ποιητική συλλογή μου "ΣΤΑΘΜΟΙ... στόν χρόνο", 2019, σ. 36.

 

Μοναξιά*

 

   «Τίποτα χειρότερο από τη μοναξιά! Πρέπει να γράψεις ένα ποίημα που ν’ αρχίζει μ’ αυτή τη λέξη! Τα παιδιά έρχονται, αλλά η μοναξιά είναι μοναξιά!»

Αυτά τα λόγια είπε ο γέρων.
Κι εγώ αναθυμώντας τα,
μάταια αναζητώ λόγια ικανά
για να την περιγράψουν.

Υπάρχουν, όμως, τέτοια λόγια;
Υπάρχουν λέξεις ικανές
τα βιώματα του γέροντα
ν’ αποτυπώσουν;

Υπάρχουν! Αλλά είν’ αδύναμες,
πολύ αδύναμες,
την τρανεμένη μοναξιά,
το σαρκοβόρο αυτό θεριό,
να ιστορήσουν.

Ροδαυγή, καλοκαίρι 2016

*Δημοσιεύτηκε: Στην ποιητική συλλογή μου "ΣΤΑΘΜΟΙ... στόν χρόνο", 2019, σ. 46.

 

Της μοναξιάς*

 

Της μοναξιάς τη συντροφιά
αξιώθηκα.
Του προσώπου της την παγωμένη όψη
ακουσίως αντίκρισα.
Της σκληρής επαφής της
ψυχρά, ανατριχιαστικά αγγίγματα
στην ψυχή και το σώμα μου
χωρίς έλεος ένιωσα.

Τώρα, η συνήθεια κι ο χρόνος,
πανδαμάτωρ θεραπευτής,
αναγκαία, αναπόδραστη,
ποθητή της καρδιάς μου,
την ιταμή μοναξιά μου
κατέστησε. 

Αυτή, τα βιβλία κι όσα η ζωή
ως δωρεά ή ως πληγή
στον μακρό βίο μου κόμισαν
θαλεροί συνοδοιπόροι
της εσχατιάς του βίου μου έφτασαν.

Τώρα, εγώ κι η μοναξιά
φίλοι γινήκαμε·
τώρα, η μοναξιά μου κι εγώ
μονάχοι
την εσχάτη επί γης οδό πορευόμαστε·
τώρα, ως μια οντότητα
το αείζωο άπειρο θεώμεθα.

Της μοναξιάς τη συντροφιά
αξιώθηκα!

Ροδαυγή, καλοκαίρι 2016

* Δημοσιεύτηκε: Στην ποιητική συλλογή μου "ΣΤΑΘΜΟΙ... στόν χρόνο", 2019, σ. 47.

 

Ήρθες…*

 

Στον μικρανεψιό μου Απόστολο

Ήρθες μια μέρα φθινοπωρινή,
αλλά τα γελαστά σου μάτια
άνοιξη στις καρδιές
των θαλερών τοκέων σου μηνύσανε.

Κι ο αδελφός σου ο πρωτότοκος
στο μικροσκοπικό κορμάκι σου
ατένιζε γεμάτος έκπληξη
της ζωής ένα καινούργιο θάμα.

Καλώς μας όρισες, αϊτόπουλο!

Θέριεψε τα φτερά σου
κι άπλωσέ τα σ’ άγρια ύψη,
για να ’χεις λεύτερα
σώμα, ψυχή και πνεύμα
και να γενείς αϊτός περήφανος,
της ζωής παράδειγμα
και των αγαπημένων σου
χαρά, τιμή και δόξα.

Ροδαυγή 1 Αυγούστου 2017

*Δημοσιεύτηκε: Περιοδικό «Έκφραση», Άρτα, Φεβρουάριος 2019, σ. 24.

Στην ποιητική συλλογή μου "ΣΤΑΘΜΟΙ... στόν χρόνο", 2019, σ. 47.

 

Οι φίλοι*

 

Οι φίλοι στα δύσκολα
φαίνονται, λένε!

Μπορεί!

Εγώ τους φίλους
στις χαρές μου τους θέλω!
Να ’ναι με την ψυχή,
ίσως, και με το σώμα εκεί
και την άφατη ευδαιμονία
να μοιράζονται με τη δική μου ψυχή. 

Στων θλίψεων τις ώρες,
όταν το μέσα μου κλαίει και θρηνεί,
μακριά μου ας βρίσκονται·
τι η ψυχή,
που από τα δώρα της φιλίας μυρώθηκε,
δυναμάρια πολλά έχει στο είναι της
κι αντέχει,
όσα μια άλλη δεν το μπορεί.

Πάτρα 22 Σεπτεμβρίου 2018

*Δημοσιεύτηκε και στην προσωπική σελίδα μου στο fb, 29 Οκτωβρίου 2019

Της ομορφιάς τα πάθη*

 

Στεφανωμένες
με των Δυμαίων τα τείχη τα πανάρχαια
η κουκουνοφορούσσα Στροφυλιά
κι η λιμνοθάλασσα του Κοτυχίου
αποτελούν, λέει, πάρκο εθνικό
με ό,τι αυτό οφείλει να σημαίνει.

Έτσι, για χρόοοοοονια,
πολλοί, από της εξουσίας τον θώκο,
ανερυθρίαστα υπόσχονταν
πως σπουδαία μέτρα
για την προστασία του θα λάβουν!

Μέτρα! Μόνο σπουδαία μέτρα!

Όμως, ο χρόνος γρήγορα παρέρχεται,
άλλοι τους θώκους τους αναλαμβάνουν
κι οι υποσχέσεις τους
αδύναμες,
ως είθισται, κενές νοήματος,
μ’ άλλες πολλές,
σε κάλαθους αχρήστων παραμένουν!

Έτσι, γι’ άλλη μια φορά,
από αδηφάγο πλεονεξία ανθρώπινη
και από ανεπίτρεπτη αδιαφορία,
ανεπανόρθωτα, ίσως,
και ως μη όφειλε,
το κάλλος του το αναμφισβήτητο
επλήγη.

Μετά από τέτοια φονική φωτιά,
λίγη αιδήμονα σιωπή επιβεβλημένη είναι,
όμως, η Νέμεσις,
αν και η ετυμηγορία της
τα τεθνεώτα δέντρα δεν θα αναστήσει,
για την απώλεια τόσης
ζωηφόρου ομορφιάς
πότε, άραγε, τους υπαίτιους
παραδειγματικά θα τιμωρήσει;

Πάτρα 5 Απριλίου 2019

*Δημοσιεύτηκε: Περιοδική έκδοση «εν αιθρία» της Οικολογικής Κίνησης Πάτρας (ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ.), Μάιος 2019, τ. 299, σ. 10.  

 

Αρχές Μαγιού*

Αρχές Μαγιού
κι η αναχώρηση επιβεβλημένη.

Και μένουν πίσω
οι μπουμπουκοφορούσες τριανταφυλλιές.

Όταν τα πέταλά τους τα βελούδινα
στου ήλιου τα χαϊδέματα θ’ αναρριγούνε,
μακριά θα βρίσκομαι,
αλλά ο μέσα κόσμος μου
καθημερνά, πουρνό και δείλι,
περιπαθώς
στης πατρικής αυλής μου τον περίβολο
θα γυροφέρνει.

Και θα θωρεί
την πανδαισία των χρωμάτων τους,
και θ’ αναπνέει
την ελαφριά πνοή των αρωμάτων τους,
και θ’ αγαλλιάζει
από την άφατη ομορφιά,
που αφειδώλευτα γύρω τους
θα σκορπίζουν.

Τι ό,τι αληθινό το μέσα μας
ψυχανεμίζεται,
ακόμα κι αν μακριά του αναπνέει
κι ευδοκιμεί,
ωσάν παρόν το αισθάνεται
και ζωτικό για κείνο είναι.

Ροδαυγή 5 Μαΐου 2019

*Δημοσιεύτηκε και στην προσωπική σελίδα μου στο facebook, 13 Μαΐου 2019.

 

Τ’ αηδονάκια*

 

Άγρυπνο σε κρατούν
στη Ροδαυγή
τις νύχτες τ’ αηδονάκια.

Το τραγούδι τους,
ερωτικό κι ατέρμονο,
τρίλιες ξεχωριστές,
συχνά, μοναχικές
μέσα στη σιγαλιά της νύχτας
αναπέμπει.

Και κάθε ξάγρυπνος
ταξιδευτής,
του χρόνου περατάρης,
μένει, ακούει, ευφραίνεται,
μα, η καρδιά του κλαίει.

Πάτρα 14 Μαΐου 2019

*Δημοσιεύτηκε κσι στην προσωπική σελίδα μου στο facebook, 15 Μαΐου 2019.

 

Το μένος*

 

Της φύσης η οργισμένη αντίδραση,
για άλλη μια φορά,
ανυπολόγιστες καταστροφές
εντός λίγων λεπτών
σ’ όμορφους τόπους έχει προκαλέσει.

Το μένος της γνωστό, μεγάλο
κι ευεξήγητο!

Μόνο, που ο άνθρωπος,
αγνώμων και κυρίως άπληστος,
όταν ωραία νηνεμία υφίσταται,
τα αίτιά του λησμονεί
και καμία πρόνοια ουσιαστική
δεν σκέπτεται να λάβει.

Για τούτο κι άλλες τέτοιες
θα συμβούν!
Πότε και πού κανείς δεν ξέρει.
Μέχρι, που στο χείλος του γκρεμού,
κάτι τον άνθρωπο, ίσως, συνεφέρει.

Πάτρα 11 Ιουλίου 2019

*Δημοσιεύτηκε και στην προσωπική σελίδα μου στο facebook, 12 Ιουλίου 2019.

 

Οι μέρες*

 

Μέσα Αυγούστου
κι οι μέρες,
ακολουθώντας
την αρχέγονη συνήθεια τους,
έχουνε αρκετά μικρύνει.

Μικραίνουνε
αργά, σταδιακά,
μέχρι τα κρύα του χειμώνα
να τις αγκαλιάσουν,
θυμίζοντας
φυλλορροούντα αισθήματα,
που από αγάπης ζεστασιά
δεν αγγιχτήκαν.

Ροδαυγή 10 Αυγούστου 2019

*Δημοσιεύτηκε και στην προσωπική σελίδα μου στο facebook, 12 Αυγούστου 2019.

 

Το μοιρολόι του πεύκου*

 

   Στον πεύκο, ο οποίος, μέχρι την αρχή της περασμένης Άνοιξης, υψωνόταν περήφανος στην αυλή του Δημοτικού Σχολείου της Ροδαυγής, συμπορευόταν με την Ιστορία του και κάποιοι αποφάσισαν πως συνιστούσε εμπόδιο!

Όταν αδόκητα δοκήθηκε τη μοίρα του
ο στιβαρός, βελονοχίτων πεύκος,
κόμποι δακρύων κύλησαν στους κλώνους του
κι από τα βογκητά του τα λυπητερά και τα παράφορα,
βουίξανε οι γειτονιές και τα περίχωρα,
μα, αυτιά ανθρώπων φαίνεται πως δεν τ’ ακούσαν!

Το μοιρολόι του, μοναχικό, βαθύ, ατέρμονο,
άρχισε όντας ζωντανός κι αιώνια θα το τραγουδάει!
Και θα τ’ ακούν όσοι από καρδιάς τον αγαπούσανε
κι όσοι στη μνήμη τους διαπαντός θα τον φυλάνε!

Τι αυτοί με τον αντρειωμένο πεύκο τους
έχουν δεσμούς ζωής πολύ βαθιούς,
που ουδείς από τους νήπιους δημίους του
ούτε είχε, ούτε άξιος ήταν να δημιουργήσει!
Τι οι ακατάλυτοι αυτοί δεσμοί,
καθάριοι, ρωμαλέοι κι αγαπητικοί,
στα παιδικά τους χρόνια γεννηθήκαν!
Τι ο πεύκος, ως πατέρας τρυφερός,
όλα στους χώρους του σκολειού,
για χάρη τους, νυχτόημερα επιστατούσε!

Χαιρότανε με τα παιχνίδια τους,
το όποιο κλάμα τους παρηγορούσε,
κι απλόχερα τους χάριζε τα δώρα του:
ίσκιο παχύ, βελόνες αιχμηρές,
ρητίνη αρωματική, υπόλευκη
και ξύλο απ’ το ρυτιδωμένο του κορμί
για όμορφες, πελεκητές βαρκούλες!
Δώρα αθύρματα στα χέρια των παιδιών,
που ξέγνοιαστα χαιρόντουσαν στη ρίζα του
της ΖΩΗΣ το ΜΕΓΑ ΘΑΜΑ!

Τι από τη μνήμη του αγέρωχου του πεύκου μας
η εικόνα κάποιων παιδικών χεριών,
που την παρθενική ριζούλα του
σ’ ένα μικρό λακκάκι κάποτε βυθίσαν,
ποτέ στο διάβα του καιρού δεν έσβησε
κι ούτε επρόκειτο να σβήσει!

Μα, ήρθε χρόνος δίσεκτος και μήνας οργισμένος
και κάποιοι βάλανε βουλή ο αγαπημένος πεύκος μας,
ΜΝΗΜΕΙΟ της φύσης αξετίμητο,
μια μέρα της Ανοίξεως χωρίς καθυστερήσεις
να ΠΕΘΑΝΕΙ!

Ναι, ναι! Χωρίς καμία αναβολή αποφασίστηκε
- τι νόημα, άλλωστε, μια αναβολή 
για έναν μελλοθάνατο θα είχε -
πως πρέπει να μη βλέπει ηλίου πρόσωπο,
γιατί, όπως υποστήριξαν,
μεγάλο πρόβλημα η παρουσία του είναι!

Στο ψυχομάχημά του ο πεύκος μας,
ως γενναίος Ακρίτας Διγενής
σ’ άλλης μορφής και εποχής μαρμάρινα αλώνια,
στα υπεροπτικά, άβουλα αλυσοπρίονα,
που το ρωμαλέο του κορμί μεθοδικά τεμάχιζαν,
κατά το δυνατόν αντιστεκόταν.

Αδύναμος, όμως, στης καταστροφής τη μηχανή,
βουβός παράπονα έκανε, βουβός προμαντευόταν:
‒ Άνθρωποι ακαταλόγιστοι, άνθρωποι υπερόπτες
Ως πότε δώρα των προγόνων και της φύσης ακριβά
χωρίς κανένα σεβασμό, χωρίς αιδώ θα τ’ αντιμετωπίζετε,
λες, και σεις τα δημιουργήσατε, λες, και δικά σας είναι;
Να το θυμάστε, άνθρωποι! Εγώ, ο γέρων πεύκος, το μηνάω:
Θα ’ρθουνε χρόνοι δίσεκτοι και μήνες οργισμένοι,
που η ΦΥΣΗ εσάς και τα ανίδεα παιδάκια σας,
σκληρά και ανελέητα θα τιμωρήσει!
Θα θυμηθείτε, ίσως, τότε αυτό που κάνατε σ’ εμέ
καθώς και σ’ άλλα αδέλφια και ξαδέλφια μου,
μα, θα ’ναι αργά για να μετανοήσετε
και για να λυτρωθείτε!
Κι η Ιστορία του μέλλοντος, αν τέτοιο υπάρξει,
όσους στης φύσης την καταστροφή συντέλεσαν
ως Νέρωνες και Ηρόστρατους θα καταγράψει!

Ροδαυγή 21 Αυγούστου 2019

     Σημείωση: Η τομή του κορμού του πεύκου, που απέμεινε χύνοντας ως δάκρυα το πολύτιμο ρετσίνι του και δηλώνοντας πως ήταν υγιέστατος, όταν κόπηκε, έχει περίμετρο 4,50 μέτρα περίπου.

 Δημοσιεύτηκε: 1. Στην προσωπική σελίδα μου στο facebook, 24 Αυγούστου 2019.

2. Στην εφημερίδα "Η ΡΟΔΑΥΓΗ", Ιούλιος - Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2019, αρ. φ. 156, σ. 6.

 

Καρυάτιδες*

 

Στις γυναίκες της Πίνδου.

Σαν να ’ναι τώρα τις θωρώ εκείνες τις γυναίκες!

Στις παραστάδες στέκονται, ως Καρυάτιδες άλλες,
η μάνα μου, η μάνα της, τ’ς Ηπείρου μας οι μάνες
και προβοδίζουν, καρτερούν και πάλι προβοδίζουν
πότε το ταίρι τ’ ακριβό, πότε τον γιο τον πρώτο
κι αν η ζωή τούς το ζητά και όλα τα παιδιά τους. 

Χαμογελώντας χαιρετούν, χαμογελώντας γνέφουν,
λιγόλογες κι αδάκρυτες, με την καρδιά τους μαύρη,
τι μαθημένες είν’ αυτές από τα γεννοφάσκια
να είναι στύλοι του σπιτιού, στήριγμα των δικών τους.

– Γυναίκες Ηπειρώτισσες, γυναίκες της καρδιάς μου,
σαν τι βοτάνια πίνατε, σαν τι γητειές σας κάναν
και γίνατε όλες δυνατές, όλες αντρογυναίκες;
– Κόρη, βοτάνια ήπιαμε, κόρη, γητειές μας κάναν,
μα, ήταν όλα ακριβά και δύσκολα τα βρίσκεις!
– Γυναίκες Ηπειρώτισσες, γυναίκες της καρδιάς μου,
πείτε μου να τα βρω κι εγώ, πείτε μου να τα ξέρω!
– Μην ψάχνεις άλλο, κόρη μου, και σου τα μολογούμε·
ένα είν’ το βοτάνι, μια η γητειά κι ΑΓΑΠΗ τηνε λένε!

Πάτρα 18 Μαΐου 2019

*Δημοσιεύτηκε: Περιοδικό Ηπειρωτικοί Αντίλαλοι, τ. 131, Σεπτέμβριος 2019, σ. 6.

Στην προσωπική σελίδα μου στο fb, 26 Οκτωβρίου 2019

 

Της προσφυγιάς*

 

Προσφυγιά
χθες, σήμερα, αύριο
γι’ άλλους λόγους
και γι’ άλλους σκοπούς,
αλλά πάντα προσφυγιά!

Κι εκεί που ήλπιζες
πως από τις συμφορές της
κάποιοι θα διδαχθούν
και κάποιοι άλλοι θα γλιτώσουν,
καινούργιες αφορμές,
καινούργιες προσφυγικές ροές,
έτσι τις λένε τώρα,
σ’ ορίζοντες καινούργιους
αχνοφαίνονται.

Και γι’ άλλη μια φορά,
τι κρίμα για το γένος των ανθρώπων,
η υποκρισία των αμβλυώπων εραστών
της ήσυχης ζωής
παρούσα παγκοσμίως είναι. 

Πάτρα 10 Οκτωβρίου 2019

*Δημοσιεύτηκε και στην προσωπική σελίδα μου στο fb, 10 Οκτωβρίου 2019

 

Κατ’ ευφημισμόν*

 

Στο παρελθόν «Κλάδο ελαίας»
ονομάτισαν την εισβολή,
στις μέρες μας «Πηγή ειρήνης»,
αύριο… ποιος ξέρει!

Υπάρχουν τόσες λέξεις
και τόσα λόγου σχήματα,
για να καλύπτουν πράξεις
ανεπίτρεπτες κι απάνθρωπες,
που πάντα χωρίς δυσκολία
θα βρίσκουν.

Και κείνο το σχήμα λόγου,
που κατ’ ευφημισμόν
το βάφτισαν οι άνθρωποι,
τι ευκολίες περίσσιες τους προσφέρει!

Μόνο, που χωρίς λέξεις περιττές,
αυτό το ίδιο σχήμα
κι εκείνους περιγράφει κάλλιστα,
αφού μπορούν χωρίς περιστροφές
στους κατ’ ευφημισμόν ανθρώπους
να λογαριαστούνε!

Πάτρα 13 Οκτωβρίου 2019

*Δημοσιεύτηκε και στην προσωπική σελίδα μου στο fb, 18 Οκτωβρίου 2019

 

Πατρέως πόλη*

 

«Πατρεῖ τῷ Πρευγένους κτίζοντι ἐν Ἀχαΐᾳ πόλιν,
ἥντινα Πάτρας καὶ ἐς ἡμᾶς καλοῦσιν ἀπὸ τοῦ Πατρέως τούτου,
συνεπελάβοντο Λακεδαιμόνιοι τοῦ οἰκισμοῦ.»

Παυσανίας 3.2

Ασφυκτιά η πόλη και στενάζει!

Κυκλοφοριακό, λακκούβες, απορριμμάτων πλήθος,
πλατείες ανέγνοιαστες, πάρκα αμελημένα,…

Υπάρχουν, όμως, και γωνιές μοναδικές!
Νεοκλασικά πανέμορφα,
μουσεία, αγάλματα και ζωγραφιές,
μαγευτικά ηλιοβασιλέματα,
ακτές υπέροχες, του φλοίσβου αγαπημένες,
και γειτονιές ολάνθιστες
και μύριες άλλες κεκρυμμένες ομορφιές,
που αδυνατούν τόση δημόσια ασχήμια
να την κυβερνήσουν!

Πατρέα, της πόλεως οικιστή,
ξύπνα, ξύπνα να δεις και να μιλήσεις!
Να αγορεύσεις και να πεις:
«Η ΠΟΛΗ μου,
που μέσα σε τόση της φύσεως ομορφιά
τα θέμελά της στιβαρά θεμελιωθήκαν,
φροντίδα και καλλωπισμό
χρειάζεται, αξίζει κι αξιώνει!»
.

Εσένα, μεγάλε της πόλεως οικιστή,
ίσως, οι ιθύνοντές της να σ' ακούσουν!

25 Οκτωβρίου 2019

*Δημοσιεύτηκε: 1. Στην προσωπική σελίδα μου στο fb, 25 Οκτωβρίου 2019

2. Στην "εν αιθρία", περιοδική έκδοση της ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ. (Οικολογικής Κίνησης Πάτρας), τ. 302, Οκτώβριος 2019, σ. 2

 

Τα χέρια*

 

Εκείνα τα χέρια
έρχονταν από καιρούς πολύ μακρινούς·
κρατούσαν στην εράσμια αγκαλιά τους
τον Έρωτα και τους εξαίσιους καρπούς του·
αυλάκωναν με την αξίνα τον κόρφο της γης
κι αυτός με γαλαντομία ευδοκιμούσε·
άγγιζαν τους αυλούς, τις ασκαύλους, τις λύρες,…
και αιολικοί ρυθμοί αχολογούσαν·
οικοδομούσαν κραταιά αρχιτεκτονήματα
και με ιωνικά κιονόκρανα τα διακοσμούσαν·
γύριζαν μία μετά την άλλη τις σελίδες των βιβλίων
κι αυτές για έναν μακραίωνο ελληνικό πολιτισμό
πάντα με πλήθος τεκμηρίων ομιλούσαν!

Εκείνα τα χέρια,
των ανδρών, των γυναικών και των παιδιών,
κουβαλούσαν την ψυχή και τη μνήμη αιώνων!

Εκείνα τα χέρια,
ικετευτικά κλαδιά στης ανίερης καταιγίδας τη μανία,
κομμένα, αλίμονο, έπεσαν από «φίλια» χέρια
στου λιμανιού της πολύπαθης Σμύρνης την αλμύρα!

Εκείνα τα χέρια,
μάρτυρες της άρρητης συμφοράς στους αιώνες θενά ’ναι,
εκτός και η Λήθη, αδελφή του Θανάτου ακριβή,
με πέπλα λησμονιάς τα σκεπάσει!

Πάτρα 8 Δεκεμβρίου 2019

*Το ποίημα "Τα χέρια" πήρε A' βραβείο στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό (2019) του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων (Ε.Π.Ο.Κ.).

Δημοσιεύτηκε: 1. Εφημερίδα "Η ΡΟΔΑΥΓΉ", Ιανουάριος - Ιούνιος 2020, αρ. φ. 158, σ. 4.

2. Στην προσωπική σελίδα μου στο fb, 12 Σεπτεμβρίου 2020

3. Περιοδικό "Ηπειρωτικοί Αντίλαλοι", τ. 122, Σεπτέμβριος 2020, σ. 22.

Σχόλια

Δημήτριος Πολίτης: Ας ελπίσουμε ότι τα φίλια χέρια δε θα μας προδώσουν για μια ακόμη φορά. Αν και πολύ φοβάμαι, ότι οι πολιτικοί ταγοί της χώρας μας, εξακολουθούν,υπέρμετρα,να στηρίζονται σε αυτούς.

Ειρήνη Μπόμπολη: Θαυμάζω τις λέξεις σου...

Διαμάντω Κίτσου: Υπέροχο με μεστά νοήματα και πολλή συγκίνηση!!! Συγχαρητήρια, Γιώτα!!!

Αθανάσιος Πόραβος: Υπέροχο και θλιβερό. Πάρα πολύ δυνατά νοήματα και μηνύματα. Εξαιρετικό!!!

Νίκος Παπακωνσταντόπουλος: Θερμά συγχαρητήρια, Γιώτα! ΠΑΝΤΑ με διακρίσεις!!!

Αναστασία Ζήκου: Τι ωραία γραφή, τι εξαιρετική προσέγγιση, Γιώτα μου!!! Συγχαρητήρια!!!!!

Ιωάννης Δαλάπας: Συγχαρητήρια, Παναγιώτα.

Γιώργος Μπάτζιος: Αριστούργημα!

Βασίλης Μαλισιόβας: Εξαίρετο το ποίημά σου!

 

Δεν μπορώ…*

 

«Δεν μπορώ ν’ αναπνεύσω!»

Μια φράση,
που θα μιλά, νυν και αεί, για έναν τραγικό θάνατο!
Μια φράση,
που θα ελέγχει τον μέσα κόσμο κάθε Ανθρώπου!
Μια φράση,
που θα θρυμματίζει βολικές ψευδαισθήσεις!
Μια φράση,
που θα επαναλαμβάνεται αιτώντας Δικαιοσύνη!
Μια φράση,
που θα κρίνει τον ανθρωπισμό της εποχής μας!
Μια φράση,
που θα στοιχειώνει τον «κραταιό» πολιτισμό μας!
Μια φράση,
που…

Μια φράση,
που δεν πρέπει, μ’ αυτό το αποτρόπαιο νόημα,
ποτέ και πουθενά να ξαναειπωθεί!

Πάτρα 4 Ιουνίου 2020

*Δημοσιεύτηκε: Στην προσωπική σελίδα μου στο fb, 4 Ιουνίου 2020

Σχόλια

Φωτεινή Βεντίστα: Συγχαρητήρια, Γιώτα, που με τα ποιήματά σου εκφράζεις προβλήματα που συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας.
Και αυτό που συνέβη πρόσφατα, είναι κάτι πολύ οδυνηρό και θα μείνει για πάντα μέσα στην ψυχή μας.
Όταν με το καλό εκδόσεις την επόμενη ποιητική συλλογή και το διαβάσουμε, σίγουρα θα θυμηθούμε αμέσως αυτή την αποτρόπαια πράξη.
Καλή σου μέρα!!!!!

Παναγιώτα Σμυρλή: Η τέχνη συνεπικουρεί τη ζωή στα τραγικά και τα όμορφα. Κυρίως όμως εστιάζει σ' αυτά που θεωρούνται απλά αυτονόητα. Και καυτηριάζει και κρούει... Τι; Αυτό που φέρει κάθε ένας μέσα του. Αφυπνίζει. Αυτό κάνεις κι εσύ, Παναγιώτα μου.
Γι' αυτό σ' αγαπώ!

Χριστίνα Τσαρούχα: Πολύ ωραίο ... ενώνεις την επικαιρότητα με το ταλέντο σου, Γιώτα.

Αθανάσιος Πόραβος: Εδώ κ. Παναγιώτα τα σχόλια δεν έχουν νόημα, τα είπατε όλα, υποκλίνομαι!!!

Ηλίας Δημητρόπουλος: Στίχοι που κάνουν τη ζωή ποίηση, καθώς είναι μια δημιουργία που μιλά για τον άνθρωπο, το συναίσθημα, τη φύση, την κοινωνία. Εικόνες παρμένες από τη ζωή, φτιαγμένες με ευαισθησία και εκφράζουν τον κόσμο όλον που μας περιβάλλει και κυρίως γίνονται μέσο επικοινωνίας με αυτόν.

Διαμάντω Κίτσου: Καταπληκτικό και πολύ επίκαιρο!!! Συγχαρητήρια, Γιώτα!!!

Χρύσα Λυκούδη: Μπράβο, Παναγιώτα, υπέροχο! Οι ευαίσθητοι άνθρωποι με αυτή την επαναλαμβανόμενη φράση σου θρηνούν, εκλιπαρούν, ουρλιάζουν να τους ακούσει κάποιος... Κάποιος, που θα αλλάξει τη βαρβαρότητα, την κτηνωδία, τον θάνατο.

Νίκος Παπακωνσταντόπουλος: Δύο λέξεις μόνο, Γιώτα μου: πόσο εύστοχο!!! Θερμά συγχαρητήρια!!!

Δήμητρα Ζαχαρή: Υπέροχο!

 

Η απονομή*

 

Κατά δική του απαίτηση
και πλειονοψηφία οριακή,
ως άλλος πραιτοριανός,
πρόεδρος επίτιμος ανεκηρύχθη!

Ναί! Κατά δική του απαίτηση!

Τη μέρα της απονομής,
ντυμένος με αγαπημένο του ένδυμα,
προσήλθε τον ανίδεο παριστάνοντας
κι ευχαριστοῦσε με εμφανή συγκίνηση,
που η μεγάλη προσφορά του
επιτέλους αναγνωριζόταν.

Όσοι το παρασκήνιο γνώριζαν,
περιφρονητικά τον κοίταζαν
και, ως ήταν φυσικό,
χλευαστικά χαμογελούσαν!
όσοι ανίδεοι, τον καλοτύχιζαν,
που τέτοια μέγιστη τιμή
και τόσες επιδαψιλεύσεις
εν ζωή εδέχθη!

Ας πάει κατ’ ανέμου
κάθε έννοια αυτοσεβασμού!
η μέρα ήταν για απονομή τιμών
κι εκείνος πλεοναστικά
είχε φροντίσει να τις απολαύσει!

Ας πάνε κατ’ ανέμου
κι όσοι, κρυφά ή φανερά, τον χλεύασαν
ή θα τολμούν να τον χλευάζουν!
Εκείνος καταγράφηκε ως επίτιμος
και τέτοια τιμή όλοι αυτοί
ποτέ τους δεν θα έχουν!

Ποτέ! Εκτός,
και στη γοητευτική σαγήνη
της ματαιοδοξίας της σεπτής
κι αυτοί κάποτε θα ενδώσουν!                    

*"Η απονομή", που έχει περιληφθεί στην ποιητική συλλογή της «Ροές» (2020), έλαβε τιμητική διάκριση στον 2ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης «ΚΈΦΑΛΟΣ» (2019).  

 

Σκοτώσανε τον ΔΑΣΚΑΛΟ*

 

Μιλούσε για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
στου Διαφωτισμού τη χώρα
και εσφαγιάσθη!

Μεγάλη η προσβολή!
Μέγιστη, ανεξήγητη η ΣΙΩΠΗ
για ένα τέτοιο έγκλημα!

Σκοτώσανε τον ΔΑΣΚΑΛΟ,
που για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μιλούσε!
Λαοί! Αφυπνιστείτε!

Πάτρα 19 Οκτωβρίου 2020

* Δημοσιεύτηκε στην προσωπική σελίδα μου στο fb, 19-10-2020

Σχόλια

Αφροδίτη Σκαλτσά - Δημητρακοπούλου: Υπέροχο, Παναγιώτα μου! Καλημέρα, όμορφη εβδομάδα!

Ηλίας Δημητρόπουλος: Δυστυχώς η Δύση δεν μπορεί ν' αφυπνιστεί μπροστά στον Μουσουλμανικό κίνδυνο, θέμα που

εμάς μας αφορά άμεσα. Το θέμα δεν εξαντλείται εκεί. Εσωτερικά δεν βλέπουμε τον "Αννίβα" προ των πυλών; Εμείς

απαντάμε με απεργίες για ψύλλου πήδημα. Ο θεός ας μας λυπηθεί...

Εγώ: Γεια σας, κ. Δημητρόπουλε! Η Δύση, δυστυχώς, κι άλλες φορές κατά το παρελθόν εθελοτύφλησε με τις γνωστές

συνέπειες. Η ναυμαχία της Ναυπάκτου, για την οποία γράψατε πρόσφατα, λέει πολλά. Όσο για τον Θεό, τι να λυπηθεί;

Οι άνθρωποι διαθέτουν κρίση. Αυτή πρέπει να χρησιμοποιούν!

Άννα Φωτιάδου - Μίθυμη: Το μυαλό είναι ο στόχος, Γιώτα μου! Πολύ ωραίο!

Εγώ: Το μυαλό είναι ο στόχος, αλλά εκεί εδράζεται η δύναμή μας! Σ' ευχαριστώ πολύ!

Διαμάντω Κίτσου: Υπέροχο, Γιώτα!!! Καλή και δημιουργική εβδομάδα να έχεις!!!

Ιωάννης Δαλάπας: Συγχαρητήρια, Παναγιώτα. Δυστυχώς η Ελευθερία δεν τιμάται όπως της πρέπει στις μέρες μας.

Με αγάπη. Χαιρετισμούς.