Στην τάξη μας μπήκε (= ορίζεται ο μαθητής/τρια με την υψηλότερη βαθμολογία) ένα παράξενο παιδί που μας είχε έλθει πέρσι από αλλού. Έλεγε ότι καταγόταν από μεγάλο σόι, ότι ήταν κάποιου μεγάλου βυζαντινού άρχοντα και ότι είχε πολλούς μακρινούς στην Πόλη. Είχε, μάλιστα, ένα κόλλημα με τον Ακρίτα, ήταν ο ήρωάς του.
Η οικογένειά του είχε μεγάλη , αλλά δεν επιδείκνυε καθόλου τον πλούτο του, ούτε ήταν ψηλομύτης και κακομαθημένος. Ήταν , ανοιχτός και φιλικός με όλους μας. Δεν έκανε τον ξύπνιο στο μάθημα, σήκωνε χέρι μόνο αν είχε να πει κάτι και αρκετές φορές μας υπερασπιζόταν για να μη μας βάλουν οι καθηγητές. Σιγά-σιγά απέκτησε πολλές παρέες, όμως δεν έβαζε υποψήφιος για τα μαθητικά συμβούλια, γιατί ήταν, λέει, . Ήταν ενήμερος για όλα τα σημαντικά και δικτυωμένος, αλλά δεν έβλεπε ποτέ τηλεόραση γιατί θεωρούσε τις περισσότερες εκπομπές και τους περισσότερους ανιαρούς. Νοιαζόταν (αληθινά, πραγματικά) πολύ για το περιβάλλον και ήταν μέλος σε εθελοντικές οργανώσεις, έλεγε ότι όλα τα έχουν ψυχή.
Στην αρχή ήμασταν επιφυλακτικοί απέναντί του, αλλά γνωρίζοντάς τον με τον καιρό καταλάβαμε ότι ήταν πολύ καλό παιδί και τον συμπαθήσαμε όλοι.