ἐπεμελεῖτο δὲ ὅπως μήτε ἄσιτοι μήτε ἄποτοί ποτε
(μέλ., ευκτ., γ’ πληθ.) ἐλευθερίων ἕνεκα μελετημάτων.
ἀλλʼ εἰ μὲν
ἰδιώτης
(παρτ., β’ εν.) μουσικῆς, ἠγνόεις ἂν τὰ τῶν γυναικῶν δράματα.
καὶ φατὲ
μὲν εὐτυχεῖς εἶναι, ὡς καὶ
(ενεστ., οριστ., β’ πληθ.) καλῶς ποιοῦντες.
εἰ ἀνθρωπίνως περὶ ἐμοῦ
γιγνώσκοιτε,
(ενεστ., ευκτ., β’ πληθ.) ἂν ἄνδρες εὐγνωμονέστεροι.
ὥρμων ἐπʼ ἀλλήλους
ὡς ἐν σφίσι τῆς κρίσεως ταχυτέρας .
(ενεστ., μτχ. θηλ., γεν.)
καλὸς
(ενεστ., προστ., γ’ εν.) Μελίτῃ καὶ πλούσιος τῇ πόλει, χρηστός τε καὶ
μεγαλόψυχος.
πείσας γὰρ ἕνα μόνον ἱκανῶς πάντα ἐξειργασμένος
(μέλ., ευκτ., α’ εν.) ἀγαθά.
ὡς δὲ
(παρτ. α’ πληθ.) ἀπὸ τοῦ δείπνου, παῖς εἰσέρχεται κιθάραν ἁρμοσάμενος.
ἀλλʼ ἕως ἐν γαλήνῃ τῆς τύχης ,
(ενεστ., οριστ., α’ πληθ.) ἀποχρησώμεθα τῷ καιρῷ.
εἴ τι πάθοι καὶ
τούτου σὺ συναίτιος
(ενεστ., ευκτ., β’ εν.)
πῶς οὖν ἡ φήμη ἡ τότε
(ενεστ., μτχ. θηλ. ονομαστ.) δοκεῖ ὑμῖν ἀποβῆναι;
μόνος ἐγὼ
περιπτυξάμενος αὐτῇ δεσμὸς ·
(μέλ., οριστ., α’ πληθ.)
Καὶ δύο μὲν εἰκόνες ἐκ πλεόνων αἵδε
(ενεστ., προστ., γ’ πληθ.) τῆς τότε δυσαρχίας·
ἐφʼ ἑκάστου τούτων
ἡλίκην ἂν ὠφληκότες
(παρτ. β’ πληθ.) παράνοιαν.
ἄσμενοι δὲ ὅπου ποτʼ ἂν
(ενεστ., υποτ., γ’ πληθ.) ὄντες μάθωσι τὴν ἐγγύην καὶ ἀφίξονται
εἰ δὲ
μή, χαλεπώτεροί σοι ἡμεῖς ἐχθροὶ
(μέλ., οριστ., α’ πληθ.) ἢ ἄλλοι τινὲς διʼ ἡμᾶς φίλοι.
καὶ τοσούτοις
περιδρύπτεται τραύμασιν, ὅσαι τῶν κλάδων
(παρτ., γ’ πληθ.) αἱ αἰχμαί.
ἵνα μὴ διὰ τὴν περὶ τὸ γένος ἀτυχίαν
δυσμενὴς
(ενεστ., υποτ., γ’ εν.) τοῖς νόμοις…
ἐγὼ δέ σοι καὶ τὸ ἔργον
(μελ., απρμφ.) ταχὺ μαντεύομαι·
γυνὴ γὰρ τῶν
(ενεστ., μτχ., αρσ. γεν. πληθ.) ἐστὶ κάλλιστον· |