Οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν το επίθετο "λατινικός" σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους.

Οι ομοιότητες μεταξύ ελληνικής και λατινικής γλώσσας οφείλονται στην κοινή ινδοευρωπαϊκή καταγωγή τους και στα γλωσσικά δάνεια του ελληνικού αποικισμού στην Κάτω Ιταλία.

Ως έτος έναρξης της λατινικής λογοτεχνίας θεωρείται το 240 π.Χ.

Ο Λίβιος Ανδρόνικος μετέφρασε στα λατινικά την Ιλιάδα του Ομήρου.

Η αυγούστεια περίοδος έπεται χρονικά της αυτοκρατορικής.

Οι Ρωμαίοι λογοτέχνες μιμούνται πιστά και "δουλικά" τα ελληνικά πρότυπα.

Το αποκλειστικά νέο ρωμαϊκό λογοτεχνικό είδος είναι η σάτιρα.

Το τέλος της κλασικής εποχής σημειώνεται με τον θάνατο του Ιουλίου Καίσαρα.

Το κίνημα των νεωτέρων χαρακτηρίζεται για το μοντερνιστικό του πνεύμα.

Η γλώσσα των έργων του Ιουλίου Καίσαρα θυμίζει αυτήν του Θουκυδίδη.

Ο Κάτουλλος ασχολήθηκε με τη συγγραφή ιστορικών έργων.

Ο Σαλλούστιος Κρίσπος μεταφέρει στη λατινική λογοτεχνία στοιχεία του έργου του Ξενοφώντα.

Ο Κορνήλιος Νέπως έγραψε βιογραφίες μόνο για απλούς Ρωμαίους πολίτες.

Ο Κικέρωνας ήταν ένας από τους κορυφαίους Ρωμαίους φιλοσόφους.

Ο Αύγουστος και ο Μαικήνας υποστήριζαν οικονομικά τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα.

Η Αινειάδα του Βιργιλίου αντλεί στοιχεία τόσο από την Ιλιάδα όσο και από την Οδύσσεια του Ομήρου.

Ο Οράτιος είναι ο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της ρωμαϊκής ελεγειακής ποίησης, ενώ ο Οβίδιος της λυρικής.

Μέσα από το έργο του Τίτου Λίβιου μαθαίνουμε χρήσιμες πληροφορίες για την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.

Οι Ωδές και οι Επωδοί είναι έργα του Προπέρτιου. (Λ)

Συγγραφέας του έργου με τίτλο Για την αρχιτεκτονική είναι ο Βιτρούβιος.

Ο Πετρώνιος μεταφράζει στα λατινικά για πρώτη φορά την Αγία Γραφή.

Ο Σενέκας είναι ο συγγραφέας του έργου Περί του βίου των δώδεκα Καισάρων.

Ο Μαρτιάλης διακρίθηκε κυρίως στη συγγραφή επιγραμμάτων.

Το έργο του Λουκανού έχει τον τίτλο Θηβαΐδα.

Ο Τάκιτος δημοσιεύει κυρίως σατιρικά έργα.

Ο Απουλήιος είναι γνωστός για το έργο του Μεταμορφώσεις ή Χρυσός Γάιδαρος.

Κατά την περίοδο βασιλείας του Ιουστινιανού διαπιστώνεται αξιόλογη άνθηση της λατινικής λογοτεχνίας.

Κατά την περίοδο της ύστερης αρχαιότητας παρατηρείται άνθηση της ποίησης.

Ο Νεμεσιανός γράφει ποιήματα κυνηγητικού περιεχομένου.

Ο Ιερώνυμος μετέφρασε στα λατινικά έργα του Αριστοτέλη.