Καὶ τοῦτο οὔτε πρὸς Μακεδόνων τῆς δόξης

οὔτε πρὸς τῆς ἐμῆς ἐς τοὺς κινδύνους ὀξύτητος ποιοῦμαι·

ἀναθαρρήσειν τε δοκῶ τοὺς Πέρσας

<ὡς> ἀξιομάχους Μακεδόσιν ὄντας,

ὅτι οὐδὲν ἄξιον τοῦ σφῶν δέους ἐν τῷ παραυτίκα ἔπαθον.»

Κι αυτό δεν ταιριάζει ούτε στη δόξα των Μακεδόνων

ούτε και στη δική μου ορμητικότητα προς τους κινδύνους·

και νομίζω ότι οι Πέρσες θα πάρουν θάρρος

γιατί θα νομίσουν ότι είναι ικανοί να μάχονται με τους Μακεδόνες

γιατί δεν έπαθαν τίποτα τη στιγμή αυτή αντάξιο του φόβου τους.