Ας πάρουμε λοιπόν τώρα για βάση αυτά που για την ώρα παραδεχόμαστε κι ας εξετάσουμε ένα άλλο ζήτημα:

Ποιο από τα δύο, είναι δίκαιο να προσπαθήσω εγώ να φύγω από τη φυλακή δίχως να το θέλουν οι Αθηναίοι ή δεν είναι δίκαιο;

Κι αν βρούμε πως είναι δίκαιο,

ας το επιχειρήσουμε,

αν όχι,

ας το αφήσουμε.

Όσο για τα επιχειρήματα που φέρνεις, να ξοδέψουμε χρήματα ή τί εντύπωση θα σχηματίσει ο κόσμος ή πώς θ᾽ ανατραφούν τα παιδιά μου,

πρόσεξε, Κρίτων, μήπως όλ᾽ αυτά είναι στ᾽ αλήθεια λαθεμένες σκέψεις αυτών, που εύκολα καταδικάζουν σε θάνατο ανθρώπους, μα κι εύκολα, χωρίς καμιά περίσκεψη, θα τους έφερναν πάλι στη ζωή, αν βέβαια μπορούσαν.

Εμείς όμως, αφού η λογική αυτό επιβάλλει, θαρρώ πως δεν πρέπει να σκεφτούμε τίποτ᾽ άλλο,

παρά αυτό που λέγαμε πριν από λίγο:

Ποιο από τα δύο, θα κάνουμε δίκαιη πράξη αν εξαγοράσουμε με χρήματα αυτούς που θα με βγάλουν από δω κι αν θα τους χρωστάμε κι ευγνωμοσύνη και σεις που θα βοηθήσετε στη δραπέτευση και εγώ που θα δραπετεύσω,

ή αντίθετα, κάνοντας όλ᾽ αυτά, θα κάνουμε πραγματικά μια πράξη άδικη;

Κι αν αποδειχτεί πως όλ᾽ αυτά που πάμε να κάνουμε είναι άδικα,

σκέψου μήπως δεν πρέπει να λογαριάσουμε

ούτε αν είναι ανάγκη να θανατωθούμε, παραμένοντας εδώ και αδρανώντας,

ούτε (αν είναι ανάγκη) να πάθουμε οτιδήποτε άλλο, προκειμένου να αδικήσουμε.