Οι Αλλες Τεχνες & Η Αναγέννηση
Ανθρωπισμος και καλλιτεχνικη παραγωγή
Σε αντίθεση με την περίοδο του Μεσαίωνα, κατά την οποία η καλλιτεχνική
δημιουργία ήταν πρωτίστως στραμμένη σε θρησκευτικά θέματα, η Αναγέννηση
χρησιμοποίησε ανθρωπιστικά και μυθολογικά θέματα. Η ανανέωση της φιλοσοφικής
σκέψης παρέχει στους καλλιτέχνες νέες ιδέες και ειδικότερα ο νεοπλατωνισμός
θέτει τον άνθρωπο στο κέντρο του κόσμου. Η μελέτη των αρχαίων κειμένων και η
αναγέννηση της φιλολογίας επέτρεψε ακόμα στους αρχιτέκτονες να εγκαταλείψουν
τις γοτθικού τύπου φόρμες.
Νεες τεχνικες
Η αναγεννησιακή τέχνη ωφελήθηκε σημαντικά από την ανάπτυξη των επιστημών. Η εμφάνιση νέων τεχνικών, όπως για παράδειγμα η χρήση του λαδιού στην ζωγραφική, διευρύνει τις δυνατότητες των καλλιτεχνών. Η περίφημη Μόνα Λίζα του Λεονάρντο ντα Βίντσι είναι αποτέλεσμα της τεχνικής του sfumato. Επιπλέον η τυπογραφία στα μέσα του 15ου αιώνα καθώς επίσης και οι νέες τεχνικές χάραξης (ξυλογραφία) επιτρέπουν την αναπαραγωγή και εξάπλωση των καλλιτεχνικών έργων σε όλη την Ευρώπη.
Χαρακτηριστική ξυλογραφία της περιόδου
Επιστημες και τεχνες
Οι επιστήμονες και οι γιατροί διεύρυναν σημαντικά τη γνώση γύρω από την ανθρώπινη ανατομία. Η γνώση αυτή μεταφέρθηκε και στο σχέδιο, τη ζωγραφική και τη γλυπτική, όπως πιστοποιούν με τον καλύτερο τρόπο ο ’νθρωπος του Βιτρούβιου του Λεονάρντο ντα Βίντσι ή τα περίφημα χαρακτικά του ’λμπρεχτ Ντύρερ. Καθορίζεται ένα σύστημα ιδανικών αναλογιών και έχουμε πιστές αναπαραστάσεις του ανθρώπινου σώματος.
Ο άνθρωπος του Βιτρούβιου
Αρχιτεκτονικη
Η αρχιτεκτονική της αναγέννησης χαρακτηρίζεται από μια αναβίωση των Ρωμαϊκών προτύπων με κύρια στοιχεία τις μαθηματικές αναλογίες και την "καθαρότητα" στις γεωμετρικές μορφές. Οι σημαντικές αλλαγές στο αρχιτεκτονικό σχέδιο σημειώθηκαν αρχικά στη Φλωρεντία και γενικότερα στην κεντρική Ιταλία, στα μέσα του 15ου αιώνα. Σημαντικές μορφές στην αρχιτεκτονική της εποχής αποτελούν οι Leon Battista Alberti, Donato Angelo Bramante, Filippo Brunelleschi, Leonardo da Vinci και Andrea Palladio. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως οι αρχιτέκτονες της αναγέννησης συνδέονται με τις δημιουργίες τους σε αντίθεση με την μεσαιωνική περίοδο, όπου οι αρχιτέκτονες είναι τις περισσότερες φορές άγνωστοι.
Ο τρούλος της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου
Η αρχιτεκτονική γοτθικού ρυθμού του μεσαίωνα ευνοούσε περισσότερο κάθετες
γραμμές και αυστηρές κατασκευές. Στην Αναγέννηση, η αρχιτεκτονική δίνει
έμφαση στις οριζόντιες γραμμές και επιδιώκει την αρμονία στην τελική
σύνθεση. Επιπλέον υπάρχει έντονο το στοιχείο της διακόσμησης, με θέματα
δανεισμένα από την αρχαιότητα, τα οποία διανθίζουν τις προσόψεις και το
εσωτερικό. Ίσως η πιο αξιοπρόσεκτη αρχιτεκτονική πρακτική είναι οι θόλοι των
κτιρίων, εμπνευσμένοι πιθανά από το ρωμαϊκό Πάνθεον. Σημαντικά δείγματα
αρχιτεκτονικής - κυρίως θρησκευτικών ναών - εντοπίζονται ως επί το πλείστον
στην Ιταλία (για παράδειγμα ο ’γιος Πέτρος στη Ρώμη) και λιγότερο στο
υπόλοιπο της Ευρώπης.
Γλυπτικη
Ενώ κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα η γλυπτική περιορίστηκε στα θρησκευτικά θέματα, η περίοδος της Αναγέννησης παρουσίασε μια ανανέωση των θεμάτων και στη γλυπτική. Κύριως στόχος είναι πλέον ο ρεαλισμός και η πιστή αναπαράσταση της πραγματικότητας. Τα ανάγλυφα υιοθετούν τα θέματα της ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας. Τα αγάλματα αποδίδονται τις περισσότερες φορές με πραγματικές ανθρώπινες αναλογίες ή και με μεγαλύτερα μεγέθη, όπως το περίφημο έργο Δαβίδ του Μιχαήλ ’γγελου. Οι καλλιτέχνες προσπαθούν να μιμηθούν τα αρχαία πρότυπα, κυρίως σε ότι αφορά την αναπαράσταση της κίνησης. Επιπλέον τα χάλκινα γλυπτά γνωρίζουν άνθηση. Τα γλυπτά έργα της εποχής δεν εξυπηρετούν αποκλειστικά διακοσμητικούς σκοπούς αλλά αποκτούν τα ίδια καλλιτεχνική οντότητα. Τέλος, οι αναπαραστάσεις του γυμνού ανθρώπινου σώματος δεν αποτελούν πλέον ταμπού όπως γινόταν στο Μεσαίωνα.
Ο Δαβίδ του Μιχαήλ ’γγελου
Σημασία και χαρακτηριστικά της Αναγεννήσεως.
Γενικά ή Αναγέννηση υπήρξε μία από τις περισσότερο αξιομνημόνευτες περιόδους της ιστορίας της Ευρώπης και συνέβαλε αποφασιστικά στην δημιουργία του νεώτερου ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η σημαντικότερη προσφορά της εγκείται στο γεγονός ότι αποδέσμευσε την ανθρώπινη σκέψη από τις αυστηρά θεοκρατικές αντιλήψεις του Μεσαίωνα. και την οδήγησε στην μελέτη και στην αξιοποίηση της ανθρώπινης προσωπικότητας. Η γυναίκα έπαψε να είναι η χωρίς δικαιώματα μεσαιωνική ύπαρξη, προβλήθηκε ως άξια κάθε τιμής ανθρώπινη προσωπικότητα και υμνήθηκε από 'εξοχους ποιητές.Ταυτόχρονα η αναγέννησ ενέπνευσε στον άνθρωπο και την αγάπη προς την φύση ενώ παράλληλα αφύπνισε και την εθνική συνείδηση του Ευρωπαίου πολίτη της εποχής.