Με τον όρο Αναγεννησιακή τέχνη αναφερόμαστε στην καλλιτεχνική παραγωγή κατά την ιστορική περίοδο της Αναγέννησης. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της ήταν η ανανέωση των θεμάτων και της αισθητικής στην Ευρώπη. Η καλλιτεχνική παραγωγή την περίοδο αυτή είναι δύσκολο να οριοθετηθεί χρονικά, ωστόσο θεωρούμε πως ξεκίνησε στην Ιταλία τον 15ο αιώνα και διαδόθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη, με διαφορετικούς όμως ρυθμούς και σε διαφορετικό βαθμό ανάλογα με την γεωγραφική περιοχή. Τον 16ο αιώνα έφθασε σε πολλές χώρες στο απόγειό της.
Η Αναγεννησιακή τέχνη δεν χαρακτηρίστηκε από μια επιστροφή στο παρελθόν,
αντίθετα, οι νέες τεχνικές σε συνδυασμό με το νέο πολιτικό, κοινωνικό και
επιστημονικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε εκείνη την εποχή, επέτρεψαν στους
καλλιτέχνες να καινοτομήσουν. Επιπλέον, για πρώτη φορά, η τέχνη έγινε
ιδιωτική, με την έννοια πως δεν διαμορφωνόταν από τη θρησκευτική ή πολιτική
εξουσία, αλλά αποτελούσε προϊόν αποκλειστικά των ίδιων των καλλιτεχνών. Ζωγραφικη Η ζωγραφική γνώρισε έναν μεγάλο αριθμό τεχνικών καινοτομιών κατά τη διάρκεια της αναγέννησης, όπως η τεχνική του Σφουμάτο (sfumato) που στηρίζεται στην υπέρθεση διαδοχικών στρωμάτων χρώματος, η προοπτική στην οπτική γωνία, η διακόσμηση και ζωγραφική των θόλων των κτιρίων. Παράλληλα έγινε για πρώτη φορά εφικτή η ζωγραφική με λάδι, μέσω της ανάμειξης του λαδιού με κάποια χρωστική ουσία, η οποία επέτρεψε μια λαμπρότητα και ένα μεγαλύτερο βάθος στην απεικόνιση, ειδικότερα στην δημιουργία σκιών. Επιπλέον, κυρίως χάρη στις έρευνες του ντα Βίντσι, η ζωγραφική στο ύφασμα αντικατέστησε τη ζωγραφική στο ξύλο. .
Κέντρα της Αναγεννήσεως. Η Φλωρεντία και η Βενετία υπήρξαν τα μεγαλύτερα κέντρα ζωγραφικής . Η ζωγραφική της Αναγεννήσεως αρχίζει με τον Μαζάτσιο που άφησε ένα μόνο έργο, τις νωπογραφίες (φρέσκο) του παρεκκλησίου του Μπανκράτσι στην Σάντα Μαρία ντελ Καρμίνε της Φλωρεντίας. Ο Μαζάτσιο θεωρείται ο πρώτος που προσανατόλισε την ιταλική ζωγραφική προς το πνεύμα της Αναγεννήσεως. Πολλοί ζωγράφοι, όλοι αξιόλογοι, εμφανίστηκαν τότε με σπουδαιότερους τον Φίλιππο Λίππι,, τον Σάντρο Μποτιτσέλι, τον Ντομενίκο Γκιρλαντάιο, τον Πιέτρο Βαννούτσι ή Περουτζίνο, τον Πιέρρο ντέλλα Φραντσέσκα, τον Μιχαήλ Άγγελο, τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι κ.α. Η ιταλική όμως ζωγραφική δεν περιορίστηκε μόνο στην Φλωρεντία και γενικά στην Τοσκάνη. Πολλοί ζωγράφοι έζησαν σε άλλες πόλεις και τις επλούτισαν με έργα, τα οποία κινούν ακόμη και σήμερα τον θαυμασμό. Από αυτούς, αναφέρουμε τον Αντρέα Μαντένια, λάτρη της ρωμαϊκής αρχαιότητος , και τον Τζιοβάννι Μπελλίνι, που έζησε στη Βενετία.
Η Ρώμη ως κέντρο της Αναγεννήσεως. Ή ιταλική Αναγέννηση, στα τέλη του 15ου και στις αρχές του 16ου αιώνος, είχε για κέντρο της την Ρώμη. Οί πάπες της εποχής εκείνης είχαν φιλοδοξήσει να την καταστήσουν κέντρο παγκόσμιας ακτινοβολίας και γι’ αυτό ανέθεσαν σε μεγάλους καλλιτέχνες την διακόσμησή της. Η αρχιτεκτονική έφθασε στον πλέον υψηλό βαθμό της τελειότητος με τον Μπραμάντε, στον οποίο οφείλονται τα σχέδια του ναού του Αγίου Πέτρου. Τον θόλο όμως τον σχεδίασε ένας άλλος μεγάλος καλλιτέχνης, από τους μεγαλύτερους του κόσμου ο Μιχαήλ Άγγελος. Ο Μιχαήλ Άγγελος.διακόσμησε ζωγραφικά και τον θόλο της Καπέλλα Σιξτίνα στη Ρώμη και είναι μαζί με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι , από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες που ανέδειξε η Αναγέννηση . Συγχρονός τους ήταν και ο Ραφαήλ, που έργα του κοσμούν τις σπουδαιότερες ιταλικές πινακοθήκες . Ο Φρά Μπαρτολομέο , ο Αντρέα ντελ Σάρτο , ο Σεμπαστιάνο ντέλ Πιόμπο και ο Καραβάτζιο, συμπληρώνουν την πλειάδα των μεγάλων ζωγράφων που ανέδειξε η Ρώμη σε μεγάλα ονόματα , με τον Τζορτζόνε, τον Τιτσιάνο (Τισιάνο), τον Τιντορέτο, τον Βερονέζε και τον Κορρέτζιο.
Προηγούμενη
Σελίδα
Επόμενη
Σελίδα
|