«Είχα την αίσθηση πως η Μαίρη Λίντα, βαθιά μέσα της, θα προτιμούσε να βρίσκεται στο σπίτι της»

Η Ελένη Φιλίνη έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό Λοιπόν και όπως πάντα τολμηρή στις δηλώσεις, μίλησε για τη Μαίρη Λίντα και στο γεγονός πως η ερμηνεύτρια ζούσε στο γηροκομείο μέχρι το τέλος της.

Η Ελένη Φιλίνη σχολίασε για την απόφαση της αείμνηστης Μαίρη Λίντα να μένει στο Γηροκομείο Αθηνών ότι «τη γνώριζα πάρα πολλά χρόνια και είχαμε μια πολύ όμορφη σχέση. Από όσα γνώριζα εγώ από τις συζητήσεις που είχαμε κάνει κατά καιρούς, δεν ήταν μια κατάσταση που την ευχαριστούσε. Μπορεί προς τα έξω να έβγαινε η εικόνα ότι η ίδια είχε επιλέξει να βρίσκεται εκεί και ότι ήταν απόλυτα ευχαριστημένη, όμως εγώ είχα διαφορετική αίσθηση.

Πιστεύω πως βαθιά μέσα της θα προτιμούσε να βρίσκεται στο δικό της σπίτι, στο οικείο της περιβάλλον. Αυτό τουλάχιστον είχα καταλάβει εγώ από τη δική μας επικοινωνία και αυτή είναι η προσωπική μου άποψη.

Σε κάθε περίπτωση, εύχομαι να αναπαυθεί η ψυχή της. Υπήρξε μια σπουδαία κυρία του ελληνικού τραγουδιού που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμα της. Πως και στο γεγονός πως η ερμηνεύτρια ζούσε στο γηροκομείο μέχρι το τέλος της αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, η Ελένη Φιλίνη στη νέα εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό Λοιπόν και τον δημοσιογράφο Παναγιώτη Βαζαίο».

Στην ερώτηση για το ποια είναι η δική της άποψη για τους ηλικιωμένους που καταλήγουν σε οίκους ευγηρίας, η ηθοποιός απάντησε πως «είναι ένα θέμα που με στενοχωρεί πάρα πολύ. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου οι γονείς και οι παππούδες μου ήταν πάντα μέσα στο σπίτι. Έτσι με έμαθαν οι δικοί μου άνθρωποι και αυτή είναι η φιλοσοφία με την οποία πορεύομαι και εγώ.

Προσωπικά, δυσκολεύομαι να καταλάβω πως κάποιοι μπορούν να αφήσουν τη μητέρα ή τον πατέρα τους σε έναν οίκο ευγηρίας. Δεν το κρίνω απόλυτα, γιατί κάθε οικογένεια έχει τις δικές της συνθήκες και μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις που δεν υπάρχει άλλη λύση.

Όμως, όταν υπάρχει η δυνατότητα, πιστεύω ότι οι γονείς αξίζουν να είναι στο σπίτι τους, δίπλα στους ανθρώπους τους, να νιώθουν αγάπη, φροντίδα, θαλπωρή. Είναι άνθρωποι που μας μεγάλωσαν, μας στήριξαν και τους οφείλουμε σεβασμό και παρουσία. Αυτή είναι η δική μου στάση ζωής και δεν θα μπορούσα να σκεφτώ διαφορετικά».