Σὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν εἰς πέδον κάρα,

φῄς, ἢ καταρνῇ μὴ δεδρακέναι τάδε;

Σε σένα λοιπόν, σε σένα μιλώ που σκύβεις κάτω το κεφάλι,

Καὶ φημὶ δρᾶσαι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή. 

 Σὺ μὲν κομίζοις ἂν σεαυτὸν ᾗ θέλεις

ἔξω βαρείας αἰτίας ἐλεύθερον·                        445

σὺ δ' εἰπέ μοι μὴ μῆκος, ἀλλὰ συντόμως,

ᾔδησθα κηρυχθέντα μὴ πράσσειν τάδε;

…στο φύλακα

Εσύ μπορείς να πας όπου θέλεις

απαλλαγμένος από τη βαριά κατηγορία.

            …βγαίνει ο φύλακας

…στην Αντιγόνη

Το ’ξερα· πώς ήταν δυνατό να μη το ξέρω; αφού ήταν ξεκάθαρο.

Οὐ γάρ τί μοι Ζεὺς ἦν ὁ κηρύξας τάδε,             450

οὐδ' ἡ ξύνοικος τῶν κάτω θεῶν Δίκη

τοιούσδ' ἐν ἀνθρώποισιν ὥρισεν νόμους, 

οὐδὲ σθένειν τοσοῦτον ᾠόμην τὰ σὰ

κηρύγμαθ' ὥστ' ἄγραπτα κἀσφαλῆ θεῶν

νόμιμα δύνασθαι θνητὸν ὄνθ' ὑπερδραμεῖν.    455

Οὐ γάρ τι νῦν γε κἀχθές, ἀλλ' ἀεί ποτε

ζῇ ταῦτα, κοὐδεὶς οἶδεν ἐξ ὅτου 'φάνη.

Τούτων ἐγὼ οὐκ ἔμελλον, ἀνδρὸς οὐδενὸς

φρόνημα δείσασ', ἐν θεοῖσι τὴν δίκην

δώσειν· θανουμένη γὰρ ἐξῄδη, τί δ' οὔ;           460

κεἰ μὴ σὺ προὐκήρυξας. Εἰ δὲ τοῦ χρόνου

πρόσθεν θανοῦμαι, κέρδος αὔτ' ἐγὼ λέγω· ·

ὅστις γὰρ ἐν πολλοῖσιν ὡς ἐγὼ κακοῖς

ζῇ, πῶς ὅδ' οὐχὶ κατθανὼν κέρδος φέρει;

Οὕτως ἔμοιγε τοῦδε τοῦ μόρου τυχεῖν             465

παρ' οὐδὲν ἄλγος· ἀλλ' ἄν, εἰ τὸν ἐξ ἐμῆς

μητρὸς θανόντ' ἄθαπτον ἠνσχόμην νέκυν,

κείνοις ἂν ἤλγουν· τοῖσδε δ' οὐκ ἀλγύνομαι.

Σοὶ δ' εἰ δοκῶ νῦν μῶρα δρῶσα τυγχάνειν,

σχεδόν τι μώρῳ μωρίαν ὀφλισκάνω.               470

Ναι, γιατί δεν ήταν ο Δίας αυτός που πρόσταξε σε μένα αυτά ούτε η Δίκη, που συγκατοικεί με τους θεούς του κάτω κόσμου, όρισε τέτοιους νόμους στους ανθρώπους, κι ούτε φανταζόμουν ότι οι δικές σου διαταγές έχουν τόση δύναμη, ώστε να μπορείς εσύ, αν και είσαι θνητός να υπερνικήσεις τους άγραφους και σταθερούς νόμους των θεών.

Γιατί δεν ισχύουν αυτά σήμερα μόνο και χθες αλλά αιώνια και κανείς δεν γνωρίζει από πότε φάνηκαν. Κι εγώ δε σκόπευα από φόβο μπροστά στην αλαζονεία ενός ανθρώπου να παραβώ αυτούς τους νόμους και να τιμωρηθώ απ’ τους θεούς.

Γιατί πως θα πεθάνω το ’ξερα καλά· ή όχι; Κι αν ακόμα εσύ δεν είχες βγάλει τη διαταγή σου· αν όμως πεθάνω πριν από την ώρα μου, αυτό κέρδος το θεωρώ εγώ. Γιατί όποιος ζει σε μεγάλη δυστυχία όπως εγώ, πως δεν είναι κερδισμένος όταν πεθαίνει;

Έτσι κι εγώ τουλάχιστον αν με βρει αυτός ο θάνατος καθόλου δεν πονάω.

Αν όμως ανεχόμουν να μείνει άταφο το πτώμα του αδερφού μου, για κείνο θα ’νιωθα πόνο.  Για αυτά εδώ όμως δεν πονάω.

Δηλοῖ τὸ γέννημ' ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς

τῆς παιδός· εἴκειν δ' οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.

Ἀλλ' ἴσθι τοι τὰ σκλήρ' ἄγαν φρονήματα

πίπτειν μάλιστα, καὶ τὸν ἐγκρατέστατον

σίδηρον ὀπτὸν ἐκ πυρὸς περισκελῆ                    475

θραυσθέντα καὶ ῥαγέντα πλεῖστ' ἂν εἰσίδοις.

Σμικρῷ χαλινῷ δ' οἶδα τοὺς θυμουμένους

ἵππους καταρτυθέντας· οὐ γὰρ ἐκπέλει

φρονεῖν μέγ' ὅστις δοῦλός ἐστι τῶν πέλας.

Αὕτη δ' ὑβρίζειν μὲν τότ' ἐξηπίστατο,                480

νόμους ὑπερβαίνουσα τοὺς προκειμένους·

ὕβρις δ', ἐπεὶ δέδρακεν, ἥδε δευτέρα,

τούτοις ἐπαυχεῖν καὶ δεδρακυῖαν γελᾶν.

Ἦ νῦν ἐγὼ μὲν οὐκ ἀνήρ, αὕτη δ' ἀνήρ,

εἰ ταῦτ' ἀνατὶ τῇδε κείσεται κράτη.                   485

Ἀλλ' εἴτ' ἀδελφῆς εἴθ' ὁμαιμονεστέρα

τοῦ παντὸς ἡμῖν Ζηνὸς ἑρκείου κυρεῖ,

αὐτή τε χἠ ξύναιμος οὐκ ἀλύξετον

μόρου κακίστου· καὶ γὰρ οὖν κείνην ἴσον

ἐπαιτιῶμαι τοῦδε βουλεῦσαι τάφου.                 490

Καί νιν καλεῖτ'· ἔσω γὰρ εἶδον ἀρτίως

λυσσῶσαν αὐτὴν οὐδ' ἐπήβολον φρενῶν.

Φιλεῖ δ' ὁ θυμὸς πρόσθεν ᾑρῆσθαι κλοπεὺς

τῶν μηδὲν ὀρθῶς ἐν σκότῳ τεχνωμένων.

Μισῶ γε μέντοι χὤταν ἐν κακοῖσί τις                 495

ἁλοὺς ἔπειτα τοῦτο καλλύνειν θέλῃ. 

Θέλεις τι μεῖζον ἢ κατακτεῖναί μ' ἑλών;

Μ’ έχεις στα χέρια σου· σκότωσέ με! Θέλεις κάτι παραπάνω;

Ἐγὼ μὲν οὐδέν· τοῦτ' ἔχων ἅπαντ' ἔχω. 

Τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων

ἀρεστὸν οὐδέν, μηδ' ἀρεσθείη ποτέ,                   500

οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμ' ἀφανδάνοντ' ἔφυ.

Καίτοι πόθεν κλέος γ' ἂν εὐκλεέστερον

κατέσχον ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳ

τιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν

λέγοιτ' ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλῄοι φόβος.       505

Ἀλλ' ἡ τυραννὶς πολλά τ' ἄλλ' εὐδαιμονεῖ

κἄξεστιν αὐτῇ δρᾶν λέγειν θ' ἃ βούλεται. 

Γιατί λοιπόν αργείς; αφού τίποτα δε μ’ αρέσει απ’ τα λόγια σου και μακάρι ποτέ να μη μ’ αρέσει, έτσι και τα δικά μου σε δυσαρεστούν. Κι από πού θα ’βρισκα δόξα μεγαλύτερη παρ΄ατον αδερφό μου βάζοντας στον τάφο; Και τούτοι όλοι θα ομολογούσαν πως τους αρέσει η πράξη μου, αν δεν τους έδενε τη γλώσσα ο φόβος. Αλλά οι τύραννοι κοντά στα άλλα καλά τους, μπορούν να κάνουν και να λένε ό,τι θέλουν.

Σὺ τοῦτο μούνη τῶνδε Καδμείων ὁρᾷς.  

Ὁρῶσι χοὖτοι· σοὶ δ' ὑπίλλουσι στόμα.

Τα βλέπουν κι αυτοί· μα μπροστά σου κλείνουν το στόμα.

Σὺ δ' οὐκ ἐπαιδῇ, τῶνδε χωρὶς εἰ φρονεῖς;         510

Οὐδὲν γὰρ αἰσχρὸν τοὺς ὁμοσπλάγχνους σέβειν.

Ντροπή δεν είναι να τιμάς όσους βγήκαν απ’ τα ίδια σπλάχνα.

 Οὔκουν ὅμαιμος χὠ καταντίον θανών;

Ὅμαιμος ἐκ μιᾶς τε καὶ ταὐτοῦ πατρός.

Αίμα μου από μια μάνα και τον ίδιο πατέρα.

Πῶς δῆτ' ἐκείνῳ δυσσεβῆ τιμᾷς χάριν;

Οὐ μαρτυρήσει ταῦθ' ὁ κατθανὼν νέκυς.          515

Ο σκοτωμένος δε θα μαρτυρήσει τέτοιο πράγμα.

 Εἴ τοί σφε τιμᾷς ἐξ ἴσου τῷ δυσσεβεῖ.

Οὐ γάρ τι δοῦλος, ἀλλ' ἀδελφὸς ὤλετο.

Δε χάθηκε κανένας δούλος αλλά ο αδελφός (του).

Πορθῶν δὲ τήνδε γῆν· ὁ δ' ἀντιστὰς ὕπερ.

Ὅμως ὅ γ' Ἅιδης τοὺς νόμους ἴσους ποθεῖ.

Ο Άδης όμως θέλει για όλους τους ίδιους νόμους.

 Ἀλλ' οὐχ ὁ χρηστὸς τῷ κακῷ λαχεῖν ἴσος.       520

Τίς οἶδεν εἰ κάτωθεν εὐαγῆ τάδε;

Ποιος ξέρει αν τα θεωρούν αυτά ευσεβή στον κάτω κόσμο;

Οὔτοι ποθ' οὑχθρός, οὐδ' ὅταν θάνῃ, φίλος.  

Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν.

Γεννήθηκα για ν’ αγαπώ και ν’αγαπιέμαι κι όχι να μισούμαι και να μισώ.

Κάτω νυν ἐλθοῦσ', εἰ φιλητέον, φίλει

κείνους· ἐμοῦ δὲ ζῶντος οὐκ ἄρξει γυνή.           525

Καὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδ' Ἰσμήνη,

φιλάδελφα κάτω δάκρυ' εἰβομένη·

νεφέλη δ' ὀφρύων ὕπερ αἱματόεν

ῥέθος αἰσχύνει,

τέγγουσ' εὐῶπα παρειάν.                                    530

Μα να μπρος στις πύλες η Ισμήνη, δάκρυα αδελφικής αγάπης τρέχουν απ’ τα μάτια της· κι ένα σύννεφο πάνω απ’τα φρύδια της ασχημίζει το ξαναμμένο πρόσωπό της υγραίνοντας τα ωραία της μάγουλα.

Σὺ δ', ἣ κατ' οἴκους ὡς ἔχιδν' ὑφειμένη

λήθουσά μ' ἐξέπινες, οὐδ' ἐμάνθανον

τρέφων δύ' ἄτα κἀπαναστάσεις θρόνων,

φέρ', εἰπὲ δή μοι, καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφου

φήσεις μετασχεῖν, ἢ 'ξομῇ τὸ μὴ εἰδέναι;           535

Δέδρακα τοὔργον, εἴπερ ἥδ' ὁμορροθεῖ,

καὶ ξυμμετίσχω καὶ φέρω τῆς αἰτίας.

Το ’κανα, αν κι αυτή ομολογεί, και συμμετείχα κι αναλαμβάνω την ευθύνη.

Ἀλλ' οὐκ ἐάσει τοῦτό γ' ἡ δίκη σ', ἐπεὶ

οὔτ' ἠθέλησας οὔτ' ἐγὼ 'κοινωσάμην.

Μα δε θα στο επιτρέψει αυτό η δικαιοσύνη, αφού ούτε το θέλησες ούτε κι εγώ για βοηθό σε πήρα.

 Ἀλλ' ἐν κακοῖς τοῖς σοῖσιν οὐκ αἰσχύνομαι     540

ξύμπλουν ἐμαυτὴν τοῦ πάθους ποιουμένη.

Αλλά δε ντρέπομαι τώρα που περνάς τις φουρτούνες σου μαζί σου να ταξιδέψω και να πάθω ό, τι κι εσύ.

 Ὦν τοὔργον Ἅιδης χοἰ κάτω ξυνίστορες·

λόγοις δ' ἐγὼ φιλοῦσαν οὐ στέργω φίλην.

Ποιοι το ’καναν, μάρτυρες ο Άδης και οι νεκροί· κι εγώ δεν αγαπώ εκείνη που αγαπά με λόγια.

 Μήτοι, κασιγνήτη, μ' ἀτιμάσῃς τὸ μὴ οὐ

θανεῖν τε σὺν σοὶ τὸν θανόντα θ' ἁγνίσαι.       545

Μη μου στερήσεις, αδερφή μου, την τιμή μαζί σου να πεθάνω και στο νεκρό το χρέος μου να ξεπληρώσω.

Μή μοι θάνῃς σὺ κοινά, μηδ' ἃ μὴ 'θιγες

ποιοῦ σεαυτῆς· ἀρκέσω θνῄσκουσ' ἐγώ.

Μην πεθάνεις μαζί μου, μήτε να κάνεις δικά σου όσα δεν άγγιξες· αρκεί ο δικός μου θάνατος.

 Καὶ τίς βίος μοι σοῦ λελειμμένῃ φίλος;

 Τί ταῦτ' ἀνιᾷς μ' οὐδὲν ὠφελουμένη;                550

 Τί δῆτ' ἂν ἀλλὰ νῦν σ' ἔτ' ὠφελοῖμ' ἐγώ;

Οἴμοι τάλαινα, κἀμπλάκω τοῦ σοῦ μόρου;

Σὺ μὲν γὰρ εἵλου ζῆν, ἐγὼ δὲ κατθανεῖν.         555

Ἀλλ' οὐκ ἐπ' ἀρρήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.

Καὶ μὴν ἴση νῷν ἐστιν ἡ 'ξαμαρτία.

Θάρσει· σὺ μὲν ζῇς, ἡ δ' ἐμὴ ψυχὴ πάλαι

τέθνηκεν, ὥστε τοῖς θανοῦσιν ὠφελεῖν.            560

 Τὼ παῖδε φημὶ τώδε τὴν μὲν ἀρτίως

ἄνουν πεφάνθαι, τὴν δ' ἀφ' οὗ τὰ πρῶτ' ἔφυ.

Οὐ γάρ ποτ', ὦναξ, οὐδ' ὃς ἂν βλάστῃ μένει

νοῦς τοῖς κακῶς πράσσουσιν, ἀλλ' ἐξίσταται.

Τί γὰρ μόνῃ μοι τῆσδ' ἄτερ βιώσιμον;

Ἀλλὰ κτενεῖς νυμφεῖα τοῦ σαυτοῦ τέκνου;

Οὐχ ὥς γ' ἐκείνῳ τῇδέ τ' ἦν ἡρμοσμένα.            570

Ὦ φίλταθ' Αἷμον, ὥς σ' ἀτιμάζει πατήρ.

Ἦ γὰρ στερήσεις τῆσδε τὸν σαυτοῦ γόνον;

Δεδογμέν', ὡς ἔοικε, τήνδε κατθανεῖν.

Καὶ σοί γε κἀμοί. Μὴ τριβὰς ἔτ', ἀλλά νιν

κομίζετ' εἴσω, δμῶες· ἐκδέτους δὲ χρὴ

γυναῖκας εἶναι τάσδε μηδ' ἀνειμένας.

Φεύγουσι γάρ τοι χοἰ θρασεῖς, ὅταν πέλας       580

ἤδη τὸν Ἁιδην εἰσορῶσι τοῦ βίου.