1. Η πρόταση που γράφουμε δίπλα σε μια παράγραφο και με την οποία αποδίδουμε σύντομα το νόημα της παραγράφου.
2. Η λέξη που δίνει στο υποκείμενο ή στο αντικείμενο μια ιδιότητα με τη βοήθεια μιας ειδικής κατηγορίας ρημάτων.
3. Αυτός ο προσδιορισμός δεν βρίσκεται στην ίδια πτώση με τη λέξη που προσδιορίζει.
4. Αυτός ο προσδιορισμός βρίσκεται στην ίδια πτώση με τη λέξη που προσδιορίζει.
5. Και σε αυτήν την πτώση μπαίνει το αντικείμενο του ρήματος.
6. Αυτό το ρήμα συνδέει το υποκείμενο ή το αντικείμενο με μια λέξη που δείχνει ιδιότητα.
7. Σ' αυτήν την πτώση μπαίνει πάντα το υποκείμενο του ρήματος.
8. Έτσι λέγεται το μέρος εκείνο στο οποίο αναπτύσσουμε την κεντρική ιδέα της παραγράφου.
9. Επειδή η έννοια ενός ουσιαστικού είναι γενική και αόριστη χρησιμοποιούμε τον προσδιορισμό αυτό.
10. Η πρόταση (ή η περίοδος) αυτή έχει την κύρια ιδέα της παραγράφου.
11. Η πρόταση της παραγράφου στην οποία συνοψίζονται όσα αναλύθηκαν σχετικά με την κύρια ιδέα της παραγράφου.
12. Ο προσδιορισμός αυτός δίνει στο ουσιαστικό ένα ιδιαίτερο γνώρισμα πιο γενικό.