ΟΙ ΜΩΛΕΔΕΣ
ΜΩΛΕΔΕΣ (Είναι δύο ράτσες)
Ο Κώστας ο Μωλές στήνει το κονάκι του στην ανατολική πλευρά του χωριού (Καρασαλία) και κατέχει από το νεκροταφείο μέχρι τα Μεγάλα Αμπέλια. Ήταν Κύπριος, διωκόμενος για έγκλημα και εγκαταστάθηκε στα Θαρρούνια. Λεγόταν Μάνταλος και το άλλαξε σε Μωλέ. Ο άλλος ο Μωλές, παππούς τους Κουρκουρήδες ήρτε και αυτός από τη Γαλλία (αυτό έλεγε ο Κουρκουροκωσταντής). Σε μια κουβέντα με το γέρο-Μπέλο: "γιατί έκανε γαμπρό τον Κουρκουρή αφού λέγεται Μωλές;" μας είπε ότι δεν υπάρχει συγγένεια. Οι Ζαΐμηδες και οι Παναγιωτάτσηδες είναι μία σηρειά (μας είπε η Πασιού απ' το Αλιβέρι). Ο Κ. Μωλές (Μάνταλος) είχε συγγένεια με το φαρμακοποιό το γέρο Χρυσοστάλη και η γυναίκα του έπαθε στο μυαλό και τη διάβαζαν οι παπάδες. Είχε κάψει το σπίτι τους εκεί που κάθεται ο Καραντώνης. Ο Κώστας είχε δύο γιούς, το Μήτσο πατέρα του Μπέλου και το Γιάννη προπαππούς του σιδερά Βασίλη Μωλέ, μία κόρη παντρεμένη στο Παρθένι και μία άλλη κόρη που τ' έφτιαξε με ένα Τούρκο και έφυγε μαζί του.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΣΤΑ ΜΩΛΕΣ (ΚΑΦΑΣ)
Ο Δημήτρης ήταν καλός άνθρωπος και ούτε κλέφτης (που οργίαζε η κλεψιά την εποχή εκείνη). Οι γιοί όμως ήταν κλέφτες βμε εξαίρεση το Θεοφάνη στη Βρύση. Ο Δημήτρης ήταν και προοδευτικός, φύτευε κλήματα, αχλάδες, ελιές, συκιές, μυγδαλιές και είχε ωραίο αμπέλι στο Γιούρο με πολλές ποικιλίες σταφυλιών. Ο πιο μεγάλος κλέφτης ήταν ο γιος του ο Μπέλος! Πίσω του βέβαια πήγαιναν ο Κώστας και ο Γιάννης. Αν και είχαν 500 γιδοπρόβατα, τα ξένα ήταν πιο γλυκά. Ο Γιάννης, ανήμερα τ' Αγιαννιού πήγε στον Άγιο Κωνσταντίνο στο Παρθένι να κλέψει ένα αρνί. Ο Παρθενιάτης φύλαγε με όπλο και του φώναξε να φύγει. Ο Γιάννης όμως του επιτέθηκε με τη μαχαίρα, τότε αυτός τον πυροβόλησε και τον σκότωσε!
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑ ΜΩΛΕΣ
Είχε παντρευτεί τη Φωτεινή. Έκαναν παιδιά: το Βασίλη (Λυριτζή). Ο Γιάννης κάηκε ζωντανός, όταν η μάνα του έβαλε φωτιά στο σπίτι τους, αυτός προσπαθώντας να βγάλει τα πράγματα από ΄μέσα, κάηκε ζωντανός. Η Φωτεινή ξαναπαντρεύτηκε και πήρε τον παππού του Ζαϊμόμητσου.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΩΛΕΣ (ΛΥΡΙΤΖΗΣ)
Παντρεμένος δύο φορές. Η πρώτη γυναίκα του είναι από τους Καπενήδες, κόρη του παπά-Θανάση αδερφή του παπα-Γιώργη. Παιδιά τους η Αθηνά του Νικολού Κάλφα, η δεύτερη ήταν η Λένη του Νικολάου από τη Βρύση αδερφή του παπά-Γιώργη, φτωχή οικογένεια, αδερφή της Καραφύλενας. Με αυτή γέννησαν παιδιά: τον Αντώνη, το Σταύρο, τη Γιωργούλα, τη Ρίνα και το Μήτσο που πέθανε (έπασχε από μεσογειακή αναιμία). Ο Λυριτζής ήταν καλός άνθρωπος, ήρεμος και πάντα με το γέλιο του.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΩΛΕΣ (ΚΑΡΑΝΤΩΝΗΣ)
Καλός, νοικοκύρης, εργατικός, παντρεμένος την Αφροδίτη του Χρ. Κιούση. Έκαναν παιδιά: τη Λένη γυναίκα του Βαγγέλη Γιαννούλη, το Γιάννη, τη Βαγγελιώ και τον Κώστα (Κοτόκολο). Πέθανε 92 χρονών.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΩΛΕΣ
Αργοκίνητος ο Σταύρος, γεωργός, καλός και προοδευτικός. Καλός νοικοκύρης είχε παντρευτεί τη Γιωργούλα από την Παναγιά κόρη του Θανάση Μακρή (Μπούκαρη). Τα παιδιά τους ήταν: η Λένη γυναίκα του Δ. Μωλέ (Τσουκαλά), το Βασίλη το σιδηρουργό και τη Βαγγελιώ στο Βασιλικό του Χαράλαμπο Μαντά. Στα 75 του ο Σταύρος έχασε τη μνήμη του, ταλαιπωρήθηκε αρκετά έως ότου ήρτε το τέλος του.
ΚΩΣΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΩΛΕΣ (ΚΩΤΣΑΡΑΣ)
Ήταν ένας άντρας θεριό ολόκληρο. Το επάγγελμά του τσοπάνης με γίδια, αδιάφορος για άλλες εργασίες και λίγο ... ζωοκλέφττης. Ήταν το αντίθετο του πατέρα του που αγαπούσε τα δέντρα και τη γεωργία. Είχε όμως μια ψυχή αθώα, άκακος και επομένως πολύ εύκολο να τον γελάσει οποιοσδήποτε. Θα γράψω μόνο ένα περιστατικό που θυμάμαι. Ένα χειμώνα το 1930-31 είχαν έρθει πολλοί γύφτοι στο χωριό μας. Έπιασε ένα χιόνι με πολύ κρύο. Οι γύφτοι που στθμεύανε στη γούρνα του μύλου, που να πάνε; Βρήκαν τον Άη-Γιώργη κλειδωμένο, έψαξαν και βρήκαν την Παναγίτσα με τον Άη-Γιώργη (τον παλιό) και μπήκαν μέσα για να ξενυχτήσουν. Ο Μήτραρος όμως (ο Μήτραρος το παπαδοπαίδι) που είδε τα οικόπεδά τους (η εκκλησία) να στεγάζονται οι γύφτοι, μάζεψε τους Διαμαντήδες (παλληκαράδες) και πήγαν τη νύχτα και πέταξαν έξω τους γύφτους, μικρούς και μεγάλους! Οι έρημοι γύφτοι λάγασαν στο μεγάλο κυπαρίσσι και άκλεγαν τη μοίρα τους! Ο Κωτσαράς ερχόταν από τα γίδια νύχτα, τους άκουσε που κλαίγανε, πήγε τους μάζεψε και τους έφερε στο σπίτι! Που να χωρέσουμε όμως! Άλλοι τόσοι εμείς. Τους ζέστανε, τους τάγισε και τους έβαλε σε μια γωνιά να κοιμηθούν. Την άλλη μέρα τους έδιωξε η Τασιόνα από το σπίτι και τους κατέβασε στον αχιουργιόνα για άλλα τρία βράδια! Αυτός ήτανε ο Κωτσαράς, ο ζωοκλέφτης αλλά με πολύ πονόψυχη καρδιά.
Είχε παντρευτεί την Τασιά κόρη ου Γιάννη Γιαννούλη, που την είχε κλέψει, αλλά του έφυγε, την έφτασε, την τουφέκισε και στη συνέχεια τη στεφάνωσε. Έκαναν πολλά παιδιά. Ζήσανε: η Μαρία η Γιώτενα στην Παναγιά, η Κανέλλα γυναίκα του Γαλανόμητσου, η Γιαννούλα του Τάσου Χαρίτου, η Παναγιώτα στην Αθήνα του Θανάση Κοφτόρη, ο Γιώργος (Σκουμπρής) τσοπάνης, η Λένη πρώην γυναίκα του Χ. Γ. Γιαννούλη, ο Μήτσος (Τσουκαλάς) πολίτης Βασιλικού. Πέθανε στις 26 Ιουνίου 1948, 68 χρονών.
ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΩΛΕΣ ( ΣΚΟΥΜΠΡΗΣ)
Τσοπάνης από μικρό παιδί. Μαζί με τα τραγιά αγκαλιά. Γ’ αυτόν τα πάντα ήταν τα γίδια. Δεν τον συγκινούσε τίποτε άλλο εκτός από τα ζωντανά του. Είχε παντρευτεί τη Βαγγελιώ του Παναγιωταρά. Έκανε τρία παιδιά. Σήμερα είναι στο Βασιλικό καλά αποκαταστημένα. Ο Κώστας οικοδόμος, ο Θεμιστοκλής με τα αυτοκίνητα, η Μαρία γυναίκα του Λουκά Κουσερή. Πέθανε 72 χρονών.
ΓΙΩΡΓΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΩΛΕΣ
Ήταν μυαλό καθαρό, μνήμη φοβερή. Σαν στρατιώτης στον πόλεμο - τότε που τα σύνορα ήταν στο Δομοκό - θυμόταν όλες τις μάχες, όλους τους στρατιώτες, αξιωματικούς και οπλίτες. Έλεγε πολλά αστεία και εξηγούσε τα πάντα. Ποιος όμως τον άκουγε; Δυστυχώς κανένας! Η αρρώστια του ήταν η κλεψιά, η ζωοκλοπή, ως τα γεράματά του. Ο νους του στο κακό, στο άτιμο! Είχε παντρευτεί τη Σταυρούλα κόρη του Βασίλη Χαμπάρα όπου έφυγε και άζησε στο Κοτρώνι Ερέτριας. Παιδιά έκανε: τη Μαρία γυναίκα του Γ.Β. Μωλέ (Κουρκουρή), την Παναγιού (κωφάλαλη), το Δημήτρη, το Νικολό, το Σταύρο. Έζησε 95 χρόνια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΩΛΕΣ (ΜΥΤΗΛΙΝΙΟΥ)
Τσοπάνης με πρόβατα. Πήγε στη Μ. Ασία, πολέμησε, πιάστηκε αιχμάλωτος. Επί ένα χρόνο μας έλεγε τα βάσανά του που πέρασε. Επέζησε όμως και ήρθε. Παντρεύτηκε την Αννιώ του Προκ. Λυμπέρη μία πολύ καλή γυναίκα. Γέννησε το Γιώργη, τη Σταυρούλα, τη Μαρία του Νταβέλη στο Ρολόγι.
ΝΙΚΟΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΩΛΕΣ
Τσοπάνης και αυτός και λίγο ζωοκλέφτης σαν τον πατέρα του. Στα 30 χρόνια του έγινε γεωργός. Παντρεύτηκε την Παγώνα του Γιώργη Μωλέ (Μάνταλου) αδερφό του Κοψοχείλη. Πήγε σόγαμπρος. Έκανε το χασάπη μέχρι τα γεράματά του. Έκανε μία κόρη τη Βαγγελιώ γυναίκα του Βαγγέλη Καπενή.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΩΛΕΣ (ΜΠΕΛΟΣΤΑΥΡΟΣ)
Ήταν μορφονιός, γερό παλικάρι και πολύ εργατικός. Είχε όμως άλλα ελαττώματα. Τα' φτιαξε με τη Σοφία του Γρηγόρη του Μωλέ και τη γκάστρωσε! Ο Σταύρος όμως είχε πολλές προξενιές και δεν αποφάσιζε να στεφανωθεί τη Σοφία. Εν τω μεταξύ η Σοφία γεννάει και ο Σταύρος το κορόιδο κάνει. Ώσπου ο αδερφός της ο Φτυμής του στήνει καρτέρι στο Χελιδόνι, του ρίχνει τρεις τουφεκιές και του' φαγε την ωμοπλάτη! Ο Σταύρος έζησε αφού τρεις μήνες έκανε μέσα στην κλινική του Κόλια. Όταν βγήκε, τη στεφάνωσε και έκαναν παιδιά: το Δημήτρη, το Γιώργη και τη Σταυρούλα. Πέθανε το 1954.
ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΩΛΕΣ (ΤΟΥ ΚΑΦΑ)
Ήταν ξεχωριστός από τα αδέρφια του. Είχε καλή ψυχή και αγαθή. Τα αδέρφια του τον είχαν αδικήσει. Είχε παντρευτεί στην Επισκοπή την κυρά Βαγγελιώ. Εγέννησαν παιδιά: την Κατίνα, το Γιάννη, το Λευτέρη χασάπη στη Χαλκίδα, το Νικολό στη Βρύση και τη Λένη στη Χαλκίδα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΩΛΕΣ
Ζει στην Επισκοπή, παντρεύτηκε εκεί, έκανε παιδιά, αλλά έζησε μόνο ένα, ο Μήτσος που είναι στην Αθήνα.
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΩΛΕΣ
Ήταν νευρικός, πεισματάρης, αλλά φιλότιμος. Ξεκίνησε σιγά-σιγά τη δουλειά του χασάπη και τελικά εξελίχθη σε μεγάλο κρεοπώλη στη Χαλκίδα. Παντρεύτηκε 18 χρονών με τη Ζανέτα κόρη Εληνογάλλου. Έκαναν παιδιά: το Νίκο στη ΔΕΗ, τον Οδυσσέα χασάπη και τη Φανή. Πέθανε 74 χρονών.
ΝΟΛΗΔΕΣ-ΝΑΣΗΔΕΣ-ΜΟΥΓΓΟΙ-ΜΟΥΡΟΥΚΟΙ-ΚΟΨΟΧΕΙΛΗΔΕΣ
Ο πρώτος Μωλές είναι ο πατέρας του Κοψοχείλη του Νάσιου και του Μάνταλου. Ο γέρο-Μπέλος μας έλεγε πως γνωρίζονταν με τον παππού του και όταν ήρτανε είχαν άλλο επώνυμο, ρώτησε το φίλο του τι να γραφτεί και του είπε: γράψου Μωλές! Και γράφτηκε. Γέννησε τον Θανάση, το Βασίλη, το Γιώργη και έναν άλλον στον Κρεμαστό.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΨΟΧΕΙΛΗΣ
Ήταν εργατικός αλλά πολύ φτωχός. Φαίνεται αυτός ο Μωλές δεν θα βρήκε τόπο, γιατί τον είχαν καταλάβει άλλοι. Το μόνο χτήμα είναι το Αλώνι που το έχει σήμερα ο Γρηγόρης Μωλές. Έφτανε ως τα Βόλαθρα στη σχισμάδα μέχρι Ρομάνα, σχεδόν όλα άγονα. Ο Κοψοχείλης΄είχε κομμένο το χείλος του και δεν μιλούσε σωστά. Έλεγε π.χ. κρούσματ-κρούσκατα! Έκανε παιδιά: το Γιώργη Μωλέ ή Κουρκουρή, τον Κώστα που ήταν και μάστορης.
ΓΙΩΡΓΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΩΛΕΣ (ΤΟΥ ΚΟΨΟΧΕΙΛΗ)
Είχε παντρευτεί τη Μαρία κόρη του Μπέλου. Έκαναν παιδιά: τον Αποστόλη, το Νικολό (στο Ρολόγι), την Παναγιού στο Βασιλκό, την Κούλα γυναίκα του Γρηγόρη Μωλέ. Ο Γιώργης έκανε 8 χρόνια στρατιώτης στους Βαλκανικούς, Μικρασιατικούς πολέμους. Πέρασε την Ευρώπη ποδαρόδρομο, έφτασε στη Γερμανία, Γαλλία. Ταλαίπωρος άνθρωπος!
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΩΛΕΣ (ΚΟΥΡΚΟΥΡΗΣ)
Ήταν πολύ μερακλής στη δουλειά του, χτίστης καλός μάστορης. Παντρεύτηκε τρεις φορές. Τη Βασίλω κόρη του Σταμάτη Κάλφα και έκαναν μία κόρη τη Μαρία (Βαβά). Η δεύτερη ήταν από το Μακρυχώρι, έκαναν μία άλλη κόρη την Τασία. Η τρίτη η Σταυρούλα του Γρηγόρη Μωλέ. Μ' αυτήν έκανε το Γιώργη, το Γιάννη (πέθανε μικρός), τη Γιούλα και την Ασημίνα στην Αθήνα.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΩΛΕΣ (ΝΑΣΙΟΣ)
Αυτός γέννησε με την Αννιώ κόρη του Διαμαντή εφτά (7 ) παλικάρια: πέντε (5) κωφάλαλους, δύο (2) καλούς και μία (1) κόρη. Οι 5 μουγγοί ήταν : Ο Γιάννης, ο Βασίλης, ο Γιώργης, ο Μανώλης και ο Κώστας (Κονής) πατέρας της Σταυρούλας. Η κόρη του ήταν η δεύτερη γυναίκα του Αλαή. Οι καλοί γιοί ήταν : ο Βαγγέλης, πατέρας του Γιάννη της Φέντρας, και ο Παναγιώτης (Παναγιωταράς). Ήταν όλοι τους γεροδεμένοι άντρες εκτός από το Μανώλη. Ο πρώτος ο Γιάννης ήταν όμορφος και αγαπούσε την Αθηνά του Νικολάρα, αλλά όταν του λέγανε ότι είσαι κουφός, έκλαιγε: Πέθανε νέος από πλευρίτιδα. Ο Βασίλης ήταν πολύ εργατικός, πέθανε γύρω στα 40. Ο Γιώργης (Ντούμαρης) ήταν τσοπάνης με λίγα πρόβατα μέχρι τα γεράματά του. Ο Μανώλης έκανε τις γεωργικές δουλειές. Ο Κώστας (Κονής), λεβέντης, παντρεύτηκε στην Παναγιά τη Βασίλω και έκαναν τη Σταυρούλα (Κονίνα). Το περίεργο ήταν ότι και οι πέντε είχαν διαφορετικές ...... φωνές.
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΩΛΕΣ (ΜΟΥΡΟΥΚΟΣ)
Είχε γυναίκα τη Λένη κόρη του Βασίλη Μπαχάρα. Ο κόσμος όμως την έλεγε Φέντρα. Όταν τη βάφτιζε ο νονός της την είπε Φέντρα, αλλά οι γονείς δεν θέλανε το όνομα αυτό και το γυρίσανε σε Λένη. Κάνανε παιδιά: το Σταύρο παντρεμένο στα Γάγια, τη Μαρία επίσης, καθώς και την Παναγιώτα στο ίδιο χωριό, το Θανάση και την Αννιώ στο Βασιλικό και το Γιάννη στα Θαρρούνια. Ο Βαγγέλης ήταν τσοπάνης, τα πούλησε, πήγε στη Αμερική, γύρισε και ξανά πάλι στα πρόβατα, αλλά έγινε πόλεμος και όταν ήρτε, έσκασε από τον καημό του.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΜΩΛΕΣ
Ψηλός, 2 μέτρα και πολύ δυνατός όπως όλα τ' αδέρφια του. Παντρεύτηκε στα Γάγια, έκανε 2 παιδιά το Βαγγέλη και τη Λένη. Ο Βαγγέλης πήγε χωροφύλακας και μένει στο Κοίλι. Ο Σταύρος πέθανε στα Γάγια.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΜΩΛΕΣ
Ήταν ψυχογιός στο Βασιλικό και Ερέτρια. Τελευταία έγινε λιμενεργάτης στο Λευκαντί. Παντρεύτηκε στο Βασιλικό και απέκτησε δύο παιδιά το Βαγγέλη και τη Λένη.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΩΛΕΣ (ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΑΣ)
Ψηλός και αυτός, με πολύ καλή ψυχή, γιομάτος καλοσύνη. Παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του γυναίκα ήταν από τα Μανίκια κόρη του Αργύρη Στρουμπούλη και έκαναν δύο κόρες: τη Γαρυφαλλιά γυναίκα του αντάρτη Κ. Κιούση (Παντή) και τη Βαγγελιώ του Σκουμπρή. Η δεύτερη ήταν από το Μακρυχώρι η Σαλματάνα και έκαναν ένα κορίτσι αλλά τους πέθανε μικρό. Ο Παναγιωταράς έχασε το ένα του μάτι, στην προσωπική εργασία που φιάχνανε δρόμο στην κοινότητα.
ΜΩΛΕΔΕΣ Ή ΖΑΪΜΗΔΕΣ
Ο πρώτος ίσως να ήταν συγγενής με τους άλλους Μωλέδες αλλά ,με τα χρόνια ξεσυγγένεψαν. Αυτός ο Μωλές έχει γεννήσει το Ζαΐμη της Πασσούς τον παππού τον Παναγιωτάτση και τον Μπρίθη (όπως λέει η Πασσού).. Ο Μωλές που παντρεύτηκε τη Φωτεινή χήρα του Λυριτζή τη μάνα γέννησε το Γιώργη της Πασσούς τον πατέρα και τη Μαρία του Γιώργη Γιαννούλη (Μάρκου) γυναίκα τη Μάρκενα.
ΓΙΩΡΓΗΣ ΜΩΛΕΣ (ΤΟΥ ΖΑΪΜΗ)
Αυτός όταν κυνηγούσε στα κανάλια με μπροστογεμές τουφέκι, εκπυρσοκρότησε το όπλο και σκοτώθηκε! Ήταν παντρεμένος τη Λένη κόρη του δάσκαλου του Κρητικού-τη δασκαλίτσα. Γέννησαν παιδιά: τη Κωνιά του Χρ. Παπαθανασίου, τη Βαγγελιώ του Χαρ. Κάλφα, τον Κώστα, το Μήτσο και την Πασσού που μένει στο Αλιβέρι.
ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΩΛΕΣ (ΖΑΪΜΗΣ)
Και αυτός σαν τον πατέρα του ήταν ψευτοκυνηγός. Αστείος και λίγο μπεκρής. Παντρεύτηκε τη Χρυσούλα του παπά-Γιώργη Καπενή κόρη. Έκαναν πολλά παιδιά: το Γιώργη, την Αγγελικώ, το Βαγγέλη, το Χρήστο (μηχανικός), τον Αντώνη, την Κωνσταντίνα, τη Λένη και ποιος ξέρει πόσα άλλα ! ! !
ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ (ΜΩΛΕΣ)
Ήταν καλό παλικάρι, αλλά έπεσε σε ηθικό λάθος με την πρώτη του ξαδέρφη τη Λένη Β. Καπενή. Όμως σταμάτησαν το λάθος τους και τράβηξε ο καθένας το δρόμο του. Αυτός παντρεύτηκε στη Θήβα και αυτή στον Ωρωπό. Αυτός πέθανε στη Θήβα.
ΜΩΛΕΔΕΣ Ή ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΣΗΔΕΣ
Είναι πολλοί απ' αυτούς στο Βασιλικό. Από τον αδερφό του Γρηγόρη Μωλέ του Παναγιωτάτση κατάγονται όλοι εκεί.
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΜΩΛΕΣ
Έχει παντρευτεί τη Χρυσή του Καρανάσιου κόρη και με αυτή γεννήσανε το Βαγγέλη, το Φτυμή, τη Σταμάτω, τη Σευγή, τη Σταυρούλα, τη Σοφία, τη Σεβαστή υπηρέτρια στο Αλιβέρι.
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΜΩΛΕΣ
Καλός άνθρωπος και τίμιος. Ήταν τσοπάνης, φύλαγε γίδια. Είχε παντρευτεί τη Σταυρούλα κόρη του Παναγή Κάλφα (Αλαή) και έκαναν ένα παιδί την Κούλα μοναχοκόρη, γυναίκα του Κοτόκολου.
ΦΤΥΜΗΣ-ΘΥΜΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΜΩΛΕΣ (ΒΡΙΜΟΣ)
Αυτός ήταν το τελείως αντίθετο ως προς τον χαρακτήρα του. Άγριος, του άρεσε το τσιγάρο, το κρασί και πάνω στο μεθύσι του τα πλήρωνε η γυναίκα του η Παναγιού η καλή κόρη του Δ. Χαρίτου (ή Σιολέ). Μ' αυτήν έκανε παιδιά: τη Σοφία του Β. Κούτουλα, τη Δέσποινα στον Άη-Σώματο και το Γρηγόρη ή Κουδουνά. Ήταν όμως τίμιος και ηθικός. Όταν τον πείραζες σ' αυτό το σημείο γινότανε θηρίο και δεν λογάριαζε τίποτε.
ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ (από τη Κρήτη)
Όπως μας είπε η εγγονή του Πασσού το 1870 που επαναστάτησε η Κρήτη και οι κάτοικοι για να γλυτώσουν από τους Τούρκους έφευγαν δεξιά και αριστερά. Έτσι ο Κατσούλης, παιδί ξεριζωμένων έφτασε στη Κύμη. Μπήκε σ' ένα ορφανοτροφείο, μεγάλωσε και σπούδασε δάσκαλος. Διορίστηκε στα Θαρρούνια. Εκεί ερωτεύτηκε την κόρη του Χαράλαμπου Λυμπέρη την Αγγέλα, την παντρεύτηκε, έκτισε σπίτι το οποίο έχει σήμερα ο Αντώνης Μωλές του Ζαΐμη. Έκανε παιδιά: το Νίκο Κατσούλη συνταγματάρχη χωροφυλακής, τον Κώστα, το Δημήτρη που πέθανε στην Αμερική, την Ελένη μάνα της Πασσούς, τη Μαρία παντρεμένη με το Ζέρβα στο Παρθένι. Ο Κατσούλης είχε φυτέψει το γέρο πλάτανο στη πλατεία του χωριού. Η πρώτη του κατοικία ήτανε το πεσμένο σπίτι του Γιάννη Φέντρας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΜΩΛΕΣ (ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ)
Γιος του Κωτσαρά και της Τασιόνας. Μεγάλωσε κοντά στα βάσανα της εποχής. Μυαλό θηλυκό, ήταν αρχηγός της οικογένειας. Η εξυπνάδα του αναγνωρίζονταν από την οικογένεια αλλά και από τους συγγενείς του. Στις δύσκολες στιγμές παντού του Τσουκαλά η γνώμη κυριαρχούσε. Αγαπήθηκε, αλλά και μισήθηκε γιατί κοινωνικά ζητούσε αυτό που λείπει από τις κοινωνίες των ανθρώπων. Δεν χρειάζεται επαίνους ο καλός μου φίλος. Στρατιώτης ταλαιπωρήθηκε για τις ιδέες του και είναι ο μόνος του χωριού μας που πήγε (τον πήγανε) στο όμορφο!!! νησί τη Μακρόνησο. Όταν έγινε πολίτης, έκλεψε τη Λένη του Λυριγκόσταυρου. Τέλος την παντρεύτηκε και από ταπεινή σερειά έγινε νοικοκύρης. Όμως άφησε το χωριό και πήγε στο Βασιλικό όπου με τη σκληρή δουλειά του πρόκοψε και σπούδασε τα παιδιά του. Η Τασούλα έβγαλε το Λύκειο και παντρεύτηκε ένα ναυτικό, καλά αποκατεστημένη. Ο Κώστας και αυτός τελείωσε το Λύκειο αλλά ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του. Είναι άριστος πλακάς. Η Γεωργία, νηπιαγωγός, παντρεμένη με δύο παιδιά. Η Μαρία, δικηγόρος,( οπρώτος στο χωριό), είναι παντρεμένη με ένα γιατρό και μένουν στο Αγρίνιο. Τώρα ο Μήτσος και η Λένη καμαρώνουν τους κόπους τους. Εύχομαι να χαίρονται τα παιδιά τους ! !
Σ' αυτή την εργασία που είναι πολύ σημαντική και απ' αρχής μέχρι τέλους δική του, γράφει στο τέλος: "Έγραψα ότι θυμάμαι, αν και το μυαλό άρχισε να φυραίνει! Αντέγραψε ότι θέλεις, πρόστεσε, αφαίρεσε - σου μιλάω σοβαρά - δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Έχω κρυώσει τελείως. Νοιώθω μέσα μου πάγο για τον κόσμο τούτο που ζήσαμε και ζούμε. Σιχάθηκα να είμαι άνθρωπος, σιχάθηκα τη ζωή μου μέσα σ' αυτό τον κούφιο κόσμο. Μπορεί να φταίω εγώ, μπορεί και όχι. Γράψανε σοφοί, όχι σαν και μας, μυαλά με πνεύμα, με κουλτούρα, προφήτες, άγιοι, τίμιοι, φωνάξανε, δώσανε γραμμές για τη ζωή, ο ίδιος ο Χριστός, αλλά ο κόσμος τραβάει τον αραμπά του. Σιγά λοιπόν να μην τους αλλάξει ο Τσουκαλάς! Χαχαχα 29-12-1996".
(Από τα βιβλία του Δημητρίου Κων. Μολέ-Τσουκαλά.
1. Δεκέμβριος 1987
2. Θαρρούνια. Ύμνος στο χωριό μου, Εύβοια 2010)