Θέματα που αφορούν τους μαθητές
για καλύτερη πλοήγηση στις ιστοσελίδες πατήστε ΚΕΝΤΡΙΚΗ |
Η ιστοσελίδα
αυτή είναι τμήμα του οικοχώρου
"Η
ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ "
|
Θέματα που αφορούν τους μαθητές
|
Ο Γολγοθάς των μαθητών δρ Κοινωνιολογίας Αγχος, πλήξη, κούραση. Το τρίπτυχο της σύγχρονης αμάθειας Η «ποιότητα» στην εκπαίδευση αποτελεί απαίτηση όλων. Ιδιαίτερα σήμερα που η εκπαίδευση είναι μαζική, ταχύτατα αναπτυσσόμενη και προϋποθέτει το συντονισμό, την ενεργοποίηση αλλά και τη συνέργια πολλών παραγόντων. Αναλυτικά προγράμματα, σχολικά εγχειρίδια, κτίρια και τεχνολογικός εξοπλισμός, διδακτικές μέθοδοι, διοικητικοί και υποστηρικτικοί μηχανισμοί, βασική κατάρτιση και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, κρατική χρηματοδότηση, μοντέλα διοίκησης και οργάνωσης της σχολικής μονάδας αποτελούν μερικές μόνο από τις παραμέτρους που συνθέτουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο καλείται να πραγματωθεί η εκπαιδευτική πράξη, επηρεάζοντας ταυτόχρονα την ουσία και την αποτελεσματικότητά της. Η ποιότητα στην εκπαίδευση και ο σχετικισμός του περιεχομένου της Είναι σαφές ότι η οποιαδήποτε προσέγγιση της ποιότητας στην εκπαίδευση σχετίζεται με το «πεδίο ορισμού» της, το τι δηλαδή θεωρούμε ως κοινωνία ποιότητα και ποια είναι τα συστατικά της στοιχεία. Είναι ευνόητο ότι ο ορισμός της ποιότητας είναι προβληματικός, γιατί η ίδια η έννοια από μόνη της δεν είναι ούτε πολιτικά αθώα ούτε κοινωνικά ουδέτερη. Αντίθετα, συναρτάται από τους στόχους και τις στρατηγικές προτεραιότητες που ένα εκπαιδευτικό σύστημα θέτει καθώς και τις πρακτικές που αυτό χρησιμοποιεί για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί. Με άλλα λόγια, το ζήτημα της ποιότητας δεν αποτελεί μια διαχρονική σταθερά, την οποία θα πρέπει a priori να αποδεχθούμε, αντίθετα συνιστά μια κοινωνική μεταβλητή την οποία θα πρέπει διαρκώς να σμιλεύουμε παλεύοντας ταυτόχρονα να συν-διαμορφώνουμε το περιεχόμενο και τη δυναμική της. Χαρακτηριστική, στην περίπτωση αυτή, είναι η πρόσφατη έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου που φέρνει στο προσκήνιο τον προβληματισμό αυτό, επιχειρώντας ουσιαστικά μια σύγχρονη προσέγγιση της έννοιας της ποιότητας στην εκπαίδευση μέσα από τις απόψεις γονέων, μαθητών και εκπαιδευτικών. Απαισιοδοξία, απογοήτευση, δυσθυμία: συνώνυμα του εκπαιδευτικού μας συστήματος Το αίτημα της ποιότητας γίνεται επιτακτικό από τη στιγμή που η εκπαιδευτική πραγματικότητα καθίσταται αμείλικτα απογοητευτική. Παρόλο που σήμερα έχουμε κατορθώσει το καθολικό δικαίωμα στην υποχρεωτική εκπαίδευση, την τυπική ισότητα των ευκαιριών στην πρόσβαση, το αδιάβλητο των πανελλαδικών εξετάσεων, τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών στα όργανα διοίκησης της εκπαίδευσης, βιώνουμε καθημερινά τη μετριότητα, τη ματαίωση, την, κατά κοινή ομολογία, χαμηλού επιπέδου εκπαίδευση: καταθλιπτικά σχολικά συγκροτήματα, απωθητικά σχολικά εγχειρίδια, μηχανιστική επιμόρφωση, συγκεντρωτισμός και γραφειοκρατία, έλλειψη αισιοδοξίας και σιγουριάς για το μέλλον. Τα συμπτώματα αυτά τείνουν να παγιωθούν ως μόνιμα και διαχρονικά χαρακτηριστικά της ελληνικής πραγματικότητας, αφού τίποτα δεν μπορεί να ταράξει τα βαλτώδη νερά του εκπαιδευτικού συστήματος και να νοηματοδοτήσει την απαρχή μιας εκπαιδευτικής αναγέννησης. Οι πολιτικές ηγεσίες του ΥΠΕΠΘ ανακυκλώνονται, οι πάντες διαπιστώνουν σταθερά την κρίση, το εκπαιδευτικό κίνημα ουσιαστικά αμύνεται χωρίς να μπορεί να διαμορφώσει μακρόπνοη στρατηγική και ο γραφειοκρατικός μηχανισμός της εκπαίδευσης διεκπεραιώνει ράθυμα τη συμβατική υποχρέωση του κράτους να παρέχει «δωρεάν» δημόσια εκπαίδευση θεσμοποιώντας την ακινησία. Ας μιλήσουμε ανοιχτά ... Την ίδια στιγμή που οι πολιτικές ηγεσίες υπεραμύνονται του δημόσιου σχολείου και της «δωρεάν παιδείας» κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να μιλήσει ανοιχτά για την εκπαιδευτική μας πραγματικότητα εξηγώντας με αίσθημα ευθύνης το πώς φτάσαμε σήμερα μέχρι εδώ. Με άλλα λόγια, ας μιλήσουμε ανοιχτά για την επί δεκαετίες συντήρηση του εκπαιδευτικού αδιεξόδου, για τους χαμηλούς μισθούς των δημόσιων εκπαιδευτικών και τη συνειδητά μακροχρόνια υποχρηματοδότηση της δημόσιας παιδείας. Ας μιλήσουμε για το έλλειμμα της ποιότητας στο δημόσιο σχολείο και την παγιωμένη ψυχολογικά αναζήτηση της «προστιθέμενης αξίας» στην ιδιωτική αγορά. Ας μιλήσουμε για το φαινόμενο που λέγεται ελληνικό φροντιστήριο και για τους χιλιάδες εργαζόμενους - εκπαιδευτικούς που κανείς δεν τους αναγνωρίζει - σαν να μην υπάρχουν. Ας μιλήσουμε για τα μεγάλα ιδιωτικά σχολεία και το ρόλο τους στην αναπαραγωγή της ντόπιας elite, αλλά και για τα δεκάδες άλλα μικρά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που λειτουργούν ανεξέλεγκτα στα όρια πολλές φορές της νομιμότητας. Ας μιλήσουμε πέρα και έξω από τα επιμέρους συντεχνιακά ζητήματα των επιστημονικών ενώσεων για την αναμόρφωση των γνωστικών αντικειμένων και των αντίστοιχων αναλυτικών προγραμμάτων και ας δούμε πώς το σχολείο μας μπορεί να γίνει ελκυστικό, επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση του με θεμελιώδη ζητήματα της σύγχρονης εποχής όπως η ανθρωποκεντρική κουλτούρα, η βιοτεχνολογία, η οικολογική παιδεία, το ψηφιακό μέλλον, η γνήσια δημοκρατική κοινωνική και πολιτική αγωγή, η αισθητική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης. Δίπλα σ' αυτά ας μιλήσουμε ανοιχτά για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου αλλά και των μηχανισμών διοίκησης της εκπαίδευσης, για την επιστημονική και παιδαγωγική ενίσχυση των εκπαιδευτικών, για την οργάνωση και αυτο-διοίκηση της σχολικής ζωής, για τα σχολικά εγχειρίδια, τη βασική εκπαίδευση των εκπαιδευτικών και τη διά βίου και ουσιαστική ανάπτυξή τους. Η «ποιότητα» κοστίζει και πληρώνεται ακριβά Και κακά τα ψέματα. Η κοινωνική και εκπαιδευτική μας πραγματικότητα είναι πολυ - επίπεδη, πολυπρισματική, αντιφατική και πολλές φορές παράλογη. Για το λόγο αυτό δεν είναι εύκολο να «διαβαστεί» με απλουστεύσεις και σχήματα αφοριστικά. Το σίγουρο πάντως, σε όλες τις περιπτώσεις, είναι ότι η απόκτηση επιπλέον παροχών και υψηλών απαιτήσεων υπηρεσιών σε εκπαιδευτικό προσωπικό, υλικοτεχνικές υποδομές, εξωσχολικές δραστηριότητες, πολιτισμικό περιβάλλον κ.λπ. εξαρτάται σημαντικά από το βαλάντιο, το ταξικό και πολιτισμικό υπόβαθρο της κάθε οικογένειας, αφού στην ελληνική νοοτροπία η ποιότητα είναι συνώνυμη της επιπλέον ιδιωτικής δαπάνης και όχι μέριμνα ή εν τέλει υποχρέωση της δημόσιας σφαίρας. Ουσιαστικά η αναζήτηση της ποιότητας επιβεβαιώνει περίτρανα τον ταξικό χαρακτήρα του εκπαιδευτικού συστήματος, γεγονός που, τηρουμένων των αναλογιών, αντανακλάται και σε άλλα πεδία του δημόσιου βίου, όπως η υγεία, η περίθαλψη, ακόμα και ο τουρισμός ή η ψυχαγωγία. Η κρίση του εκπαιδευτικού συστήματος και η πολιτισμική παρακμή της νεοελληνικής κοινωνίας Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η περιγραφή αυτή αποτελεί την αποκρυστάλλωση μιας κρίσης που δεν ξεπερνιέται παρά μόνο αν κουνηθούν τα θεμέλια του εκπαιδευτικού συστήματος και συνάμα μεταλλαχθεί η κυτταρική ουσία της νεοελληνικής νοοτροπίας. Η κυριαρχία της ήσσονος προσπάθειας στην άσκηση των δημόσιων και κοινωνικών λειτουργημάτων, η γενίκευση της απρόσωπης υπαλληλίας στους θεσμούς και τους μηχανισμούς διοίκησης, η ναρκωμένη συνείδηση μιας κοινωνίας που διαπαιδαγωγείται μπροστά στην τηλεόραση, η υποτίμηση της συμμετοχής στις συλλογικές μορφές κοινωνικής δράσης αποτελούν μερικά μόνο από τα συμπτώματα της νεοελληνικής παρακμής που υπερβαίνει το σχολείο και λαμβάνει διαστάσεις πολιτισμικού φαινομένου. Την ίδια στιγμή που οι πολιτικές ηγεσίες ευαγγελίζονται την κριτική σκέψη, την παιδαγωγική ελευθερία, τη διαμόρφωση του Ευρωπαίου πολίτη μέσα στο σχολείο, την ανθρωπιστική παιδεία κ.λπ., οι μαθητές μας πλήττουν θανάσιμα μέσα στις σχολικές αίθουσες αναζητώντας μια άλλη «γλώσσα» συνεννόησης μέσα από τα blogs, τα sms, τα multimedia, τα κόμικς, τα graffiti, τις ψηφιακές συνθήκες επικοινωνίας. Ταυτόχρονα, το εκπαιδευτικό μας σύστημα όχι μόνο αδυνατεί να συνταιριάξει, να αξιοποιήσει και να φιλτράρει τις νέες δυνατότητες μέσα στο σχολείο, αλλά αντίθετα επιμένει στις προπολεμικές εκπαιδευτικές πρακτικές του μαυροπίνακα, των ομοιόμορφων αναλυτικών προγραμμάτων, των ισοπεδωτικών μαζικών σχολικών εγχειριδίων, στα κάθε λογής παράγωγα μιας απρόσωπης και συγκεντρωτικής εκπαιδευτικής πολιτικής που αδυνατεί να εμπνεύσει, να γοητεύσει, να παρακινήσει. Αγχος, πλήξη, κούραση μέσα στο σχολείο ή με απλά λόγια: «η ζωή είναι αλλού...»
Στο φόντο
όλων αυτών βρίσκεται ο Γολγοθάς των Ελλήνων μαθητών που
δεν βρίσκουν ούτε ένα ίχνος χαράς και
Η ατομική προσπάθεια από μόνη της δεν αρκεί Δυστυχώς η φιλοτιμία και ο γνήσιος ιδεαλισμός που επιδεικνύουν αμέτρητοι εκπαιδευτικοί δεν αρκούν από μόνα τους για να ανατρέψουν το αρνητικό κλίμα. Οι κοινωνιολογικές μελέτες αποδεικνύουν περίτρανα ότι τα συστήματα και οι κοινωνικές δομές «καταπίνουν» τις πρωτοβουλίες των μεμονωμένων υποκειμένων, ιδιαίτερα όταν αυτές δεν είναι συλλογικά οργανωμένες και κοινωνικά συντονισμένες. Με άλλα λόγια, το προσωπικό όνειρο και η ατομική προσπάθεια των εκπαιδευτικών δεν μπορεί να μεταφραστεί σε όρους μιας ρεαλιστικής εκπαιδευτικής πολιτικής αν δεν αναληφθεί η συλλογική ευθύνη και η δράση μιας νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που να τη θέλουν οι περισσότεροι παλεύοντας καθημερινά και από κοινού γι' αυτήν.
|
Πώς γίνονται οι καλοί μαθητές;Λουίζα Βογιατζή
Κάθε
φθινόπωρο, οι ανησυχίες και οι προσδοκίες των γονιών με παιδιά σχολικής
ηλικίας είναι στα ύψη. Ποιοι παράγοντες διαμορφώνουν έναν «καλό μαθητή»;
Tο σχολείο είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σταθμούς στη ζωή κάθε
ανθρώπου, αλλά ακόμα σημαντικότερος φαίνεται και είναι όταν διανύει
κάποιος τη σχολική ηλικία. Ακόμη και για τον πιο «αδιάφορο» μαθητή είναι
επώδυνο να μην τα καταφέρνει, να έχει αποτυχίες, να μην μπορεί να
προσαρμοστεί στο σχολικό περιβάλλον. Υπάρχει, όμως, η «συνταγή της
επιτυχίας» που κάνει τον καλό μαθητή, είναι εύχρηστη και χωρίς
παρενέργειες;
Μιλώντας λοιπόν γι’ αυτό τον πιο «διευρυμένο» καλό μαθητή, μπορούμε να
δούμε τι χρειάζεται και τι μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί να τα πηγαίνει
καλά στο σχολείο.
Αυτό
φυσικά δεν είναι εύκολο, γιατί η ανησυχία των γονιών βάζει σε δοκιμασία
την υπομονή τους. Επειδή, όμως, οι φωνές και ο θυμός τελικά δεν έχουν
κανένα θετικό αποτέλεσμα, έχει πιο ουσιαστική σημασία το να βοηθήσουν το
παιδί τους να βρει τρόπους να είναι πιο συστηματικό. Να βρει πού του
αρέσει να διαβάζει, ποια ώρα, να μην το αφήνουν περισσότερο από ένα
ορισμένο χρονικό διάστημα, ανάλογο της ηλικίας του (π.χ. όχι παραπάνω
από μισή με μία ώρα στην πρώτη τάξη, μία με μιάμιση στη δευτέρα και στην
τρίτη κ.ο.κ.), να κοιτάει πρώτα τι έχει και μετά να αρχίζει, να κάνει
μικρά ενδιάμεσα διαλείμματα, να εναλλάσσει γραπτές με προφορικές
ασκήσεις, για να μένει συγκεντρωμένο. Όλα αυτά έχουν μεγάλη σημασία και
πολλά παιδιά πελαγώνουν γιατί δεν μπορούν να οργανώσουν τη μελέτη τους
και όχι τόσο γιατί δυσκολεύονται με το περιεχόμενο.
Ήσαστε καλός μαθητής στο σχολείο; Δείτε γιατί θα είναι και τα παιδιά σας! Το περιβάλλον και οι κοινωνικές συνθήκες -οικογένεια, σχολείο και άλλοι παράγοντες- ασφαλώς παίζουν ρόλο στο πόσο καλούς βαθμούς παίρνει ένα παιδί στο σχολείο. Όμως μια νέα βρετανική γενετική επιστημονική έρευνα, που αναδημοσιεύει το Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, έρχεται να ταράξει τα νερά, καταλήγοντας στο "πολιτικά μη ορθό" συμπέρασμα ότι ακόμη μεγαλύτερη είναι η επίδραση των γενετικών παραγόντων και της κληρονομικότητας, όσον αφορά τις σχολικές επιδόσεις ενός παιδιού. Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Έβα Κράπολ του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής, Ψυχολογίας και Νευροεπιστήμης του King's College του Λονδίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με το "Science", εξέτασαν σε ποιο βαθμό η απόδοση στο σχολείο μπορεί να αποδοθεί στην κληρονομικότητα κάθε παιδιού. Γι' αυτό το λόγο, μελέτησαν στοιχεία για 6.653 ζευγάρια διδύμων, μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Οι δίδυμοι ήσαν τόσο μονοζυγωτικοί, δηλαδή όμοιοι (καθώς προέρχονταν από τη γονιμοποίηση του ίδιου ωαρίου, το οποίο μετά διαχωρίστηκε σε δύο ξεχωριστά έμβρυα), όσο και διζυγωτικοί, δηλαδή διαφορετικοί (καθώς είχαν αναπτυχθεί από δύο διαφορετικά ωάρια, που είχαν γονιμοποιηθεί από δύο διαφορετικά σπερματοζωάρια). Οι δεύτεροι είναι μόνο 50% γενετικά όμοιοι, ενώ οι πρώτοι 100%. Οι συγκριτικές μελέτες διδύμων θεωρούνται παραδοσιακά ο καλύτερος τρόπος για να διερευνηθεί σε ποιο βαθμό τα γονίδια και το περιβάλλον επηρεάζουν κάποιο χαρακτηριστικό του ανθρώπου. Αν οι όμοιοι δίδυμοι μοιάζουν μεταξύ τους περισσότερο σε ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, από ό,τι οι διαφορετικοί δίδυμοι, τότε οι διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες αποδίδονται περισσότερο στα γονίδια παρά στο περιβάλλον. Όλα τα ζευγάρια διδύμων της μελέτης είχαν μεγαλώσει στο ίδιο περιβάλλον, τόσο στο σπίτι, όσο και στο σχολείο. Η σύγκριση των σχολικών επιδόσεων μεταξύ των μονοζυγωτικών (όμοιων) με τους διζυγωτικούς (διαφορετικούς) διδύμους επέτρεψε στους επιστήμονες να ξεδιαλύνουν σε ποιό βαθμό η σχολική επίδοση είναι θέμα επιρροής του περιβάλλοντος ή των γονιδίων. Οι επιστήμονες μελέτησαν τις επιδόσεις κάθε μαθητή στα διαγωνίσματα γλώσσας, μαθηματικών και άλλων επιστημονικών μαθημάτων έως την ηλικία των 16 ετών. Αντί να συσχετίσουν τις επιδόσεις μόνο με τη νοημοσύνη, αξιολόγησαν κάθε παιδί με βάση μια σειρά από ψυχολογικά και άλλα γνωρίσματα, όπως το επίπεδο νοημοσύνης του, την υγεία του, τον τύπο της προσωπικότητάς του (κίνητρα, αυτοπεποίθηση, εργατικότητα κ.α.) και τα όποια προβλήματα συμπεριφοράς του. Το συμπέρασμα ήταν ότι οι σχολικές επιδόσεις γενικά είναι κατά τα δύο τρίτα (ποσοστό 62%) θέμα κληρονομικότητας, κάτι που είχε διαφανεί και από παλαιότερες μελέτες, ενώ άλλα επιμέρους χαρακτηριστικά, που επηρεάζουν την μάθηση, είναι ζήτημα γονιδίων σε ποσοστό 35% έως 58%. Ο δείκτης νοημοσύνης εμφανίζει την μεγαλύτερη επιρροή από την κληρονομικότητα σε σχέση με κάθε άλλο ατομικό γνώρισμα του παιδιού. Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι τα 83 ατομικά γνωρίσματα που μελέτησαν (νοημοσύνη, προσωπικότητα, συμπεριφορά κ.α.), εξηγούν σε μεγάλο βαθμό (75%) το γενετικό υπόβαθρο της σχολικής επίδοσης. Όπως είπαν, τα ευρήματα δείχνουν πως η κληρονομικότητα των σχολικών επιδόσεων βασίζεται στην κληρονομικότητα μιας μεγάλης γκάμας επιμέρους ατομικών χαρακτηριστικών κάθε παιδιού και όχι μόνο στη νοημοσύνη, όπως συνήθως πιστεύεται. Με άλλα λόγια, για να τα πάει ένα παιδί καλά στο σχολείο, οι γονείς δεν αρκεί να του έχουν κληροδοτήσει μόνο γονίδια σχετικά με την εξυπνάδα, αλλά και γονίδια σχετικά με πολλά άλλα χαρακτηριστικά, τα οποία από κοινού στη συνέχεια θα καθορίσουν τις σχολικές επιδόσεις του - σε συνάρτηση πάντα με τις επιδράσεις του περιβάλλοντος, τη συγκυρία και την τύχη. Η Έβα Κράπολ τόνισε, ότι "κληρονομικότητα δεν σημαίνει ότι το κάθε τι είναι προδιαγεγραμμένο. Απλώς σημαίνει ότι τα παιδιά διαφέρουν μεταξύ τους στο κατά πόσο βρίσκουν εύκολη και ευχάριστη την μάθηση και αυτές οι διαφορές επηρεάζονται από τα γονίδια". Γι' αυτό, όπως επεσήμαναν οι ερευνητές, "τα ευρήματα ενισχύουν την αντίληψη ότι μια πιο εξατομικευμένη προσέγγιση στην εκπαίδευση θα ήταν πιο πετυχημένη από μια προσέγγιση ίδια για όλα τα παιδιά", έτσι ώστε μέσα στην τάξη κάθε παιδί να έχει περισσότερες ευκαιρίες να εστιαστεί στις βαθύτερες κλίσεις και προτιμήσεις του. Τόνισαν επίσης ότι, σε τελευταία ανάλυση, πρέπει να είναι τα παιδιά αυτά που θα επιλέξουν και θα δημιουργήσουν τις δικές τους εμπειρίες σε σχέση με την μάθηση, ανάλογα με τις γενετικές προδιαθέσεις και τις επιρροές του περιβάλλοντος κάθε φορά. Μελλοντικές γενετικές έρευνες θα επιδιώξουν να εντοπίσουν συγκεκριμένα γονίδια που επηρεάζουν περισσότερο τις σχολικές επιδόσεις.
Ο πιο καλός ο e-μαθητής Της Μάρως Βακαλοπούλου Η διαδικτυακή εκπαίδευση είναι προσβάσιμη σε όλους. Είναι επίσης δωρεάν και θεωρείται η εκπαιδευτική μέθοδος του μέλλοντος. Πλην όλων αυτών όμως, των λίγο ώς πολύ γνωστών πλεονεκτημάτων, η online μάθηση αποδεικνύεται πολύ καλύτερη από άλλες παραδοσιακές εκπαιδευτικές μεθόδους και σίγουρα πιο αποτελεσματική από την παθητική παρακολούθηση στα φοιτητικά έδρανα. Το συμπέρασμα είναι το αποτέλεσμα δεκαετούς έρευνας του Πανεπιστημίου Carnegie Mellon του Πίτσμπουργκ και πρόκειται να ανατρέψει πολλές παρανοήσεις γύρω από χρόνια εκπαιδευτικά ζητήματα. Το 2002, το εν λόγω αμερικανικό πανεπιστήμιο - από τα πιο επιφανή των ΗΠΑ - εισήγαγε δοκιμαστικά την Πρωτοβουλία για την Ανοικτή Εκπαίδευση. Κατά τη διάρκεια αυτών των δέκα ετών, μέσω του συγκεκριμένου προγράμματος, οι ενδιαφερόμενοι είχαν τη δυνατότητα δωρεάν πρόσβασης στα μαθήματα του πανεπιστημίου. Τρία χρόνια αργότερα, το 2005, το 2006 και το 2007, οι καθηγητές άρχισαν να μελετούν συστηματικά τις επιδόσεις των φοιτητών που παρακολουθούσαν online με σκοπό να τις συγκρίνουν στη συνέχεια με εκείνες των φοιτητών που με συνέπεια παρακολουθούσαν τις παραδόσεις στα αμφιθέατρα της πανεπιστημιούπολης. Οι καθηγητές εξεπλάγησαν διπλά. Και αυτό διότι διαπίστωσαν αφενός πως στις βαθμολογίες δεν υπήρχαν αξιοσημείωτες αποκλίσεις και αφετέρου πως οι φοιτητές μέσω Ιντερνετ αφομοίωναν καλύτερα και κυρίως ταχύτερα τις πληροφορίες συγκριτικά με τους «παραδοσιακούς» φοιτητές. Επίσης θετικά ήταν και τα μηνύματα που έστειλαν ειδικοί από όλον τον κόσμο, κατά τη διάρκεια του πρώτου ανοικτού συνεδρίου της UNESCO για τις Ανοικτές Εκπαιδευτικές Πηγές στο Παρίσι, τον περασμένο Ιούνιο. Στην ψηφιοποίηση της εκπαίδευσης είδαν όχι μόνο τη λύση στην παγκόσμια εκπαιδευτική κρίση αλλά και το κλειδί που θα ξεκλειδώσει την παγκόσμια ανάπτυξη τον 21ο αιώνα. Και τόνισαν πως εάν η έννοια των Ανοικτών Εκπαιδευτικών Πηγών είναι απλή - εκπαιδευτικά υλικά προσιτά σε όλους - τα οικονομικά οφέλη είναι ανυπολόγιστα. Πρώτα απ' όλα, διευκρινίζουν ο σερ Τζον Ντάνιελ και ο Ντέιβιντ Κίλιον στην «Γκάρντιαν», διότι με αυτόν τον τρόπο μειώνεται το κόστος των διδάκτρων. Η απόφαση της Ουάσιγκτον, λόγου χάριν, να ψηφιοποιήσει 81 μαθήματα από τα καλύτερα πανεπιστήμια των Νοτιοδυτικών ΗΠΑ είχε ετήσιο κέρδος για τους φοιτητές 40 εκατ. δολάρια. Δεδομένου δε πως η ψηφιοποίηση κόστισε 1,8 εκατ. ευρώ, είναι σαφές πως απόσβεση έγινε από τον πρώτο χρόνο κιόλας εφαρμογής του προγράμματος. Το σημαντικότερο όλων όμως είναι πως οι Ανοικτές Εκπαιδευτικές Πηγές εγγυώνται μια μορφή εκπαίδευσης που θα μπορεί να προσαρμόζεται στις μεταβαλλόμενες ανάγκες τις παγκόσμιας οικονομίας. Θα μπορεί δηλαδή να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία ενός πιο καταρτισμένου και ευέλικτου εργατικού δυναμικού. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς τη μορφή της παγκόσμιας οικονομίας όταν στο 90% - ίσως και παραπάνω - του παγκόσμιου πληθυσμού που αυτή τη στιγμή είναι αποκλεισμένο από μια υψηλής ποιότητας μέση εκπαίδευση δοθεί επιτέλους μια δίκαιη ευκαιρία στη μάθηση. |
Το εκπαιδευτικό σύστημα «πνίγει» τους εφήβους Τα καταθλιπτικά συμπτώματα πληθαίνουν και τα ποσοστά απόπειρας αυτοκτονίας διπλασιάστηκαν τα τελευταία 20 χρόνια μεταξύ παιδιών που ξυπνούν και κοιμούνται κάθε μέρα στον ρυθμό του ρομπότ με μοναδικό στόχο την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο και μόνιμη ηχώ στ΄ αφτιά τους: «Πρέπει να τα καταφέρεις!»
Για το καλό
του, ξυπνά κάθε πρωί από τα χαράματα ώστε να προλάβει να
είναι στην ώρα του στο σχολείο. Είναι πτώμα αφού έχει
κοιμηθεί ελάχιστα το προηγούμενο βράδυ προκειμένου να
διαβάσει στο πλαίσιο της προετοιμασίας του για τις
εξετάσεις εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. Για το καλό του,
αφού τελειώσει το μάθημα στο σχολείο, έχει άλλα τρία
ιδιαίτερα μαθήματα ως τη νύχτα. Για το καλό του, οι
καθηγητές τού λένε ότι πρέπει πάση θυσία να βρει μια
θέση στον... ήλιο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Την ίδια
«καραμέλα» πιπιλίζουν κάθε ημέρα και οι γονείς του
υπενθυμίζοντάς του ότι, αν δεν καταφέρει να επιτύχει,
τόσα χρήματα και τόσος κόπος θα πάνε χαμένα. Για να
συμπληρώσουν ότι παίζει μεγάλο ρόλο και το«τι θα πει η
κοινωνία, αρχίζοντας από τη γειτόνισσα που ο γιος της τα
κατάφερε και μπήκε στη Νομική»(η γειτόνισσα βέβαια δεν
αναφέρει ότι ο γιος της έχει ακόμη το πτυχίο Νομικής σε
μια κορνίζα αναξιοποίητο). Είναι 17 ετών, σε μια ηλικία
που η ζωή του ανοίγεται μπροστά του, και όμως εκείνος
δεν βρίσκει ενδιαφέρον στο να ονειρευτεί το μέλλον του.
Νιώθει θλίψη, νιώθει κούραση, νιώθει συνεχώς στενοχώρια.
Εμφανίζει καταθλιπτικά συμπτώματα προτού καν
ενηλικιωθεί. Και μπορεί η κατάθλιψη να αποτελεί συνήθως
έννοια αλληλένδετη με την τόσο ιδιαίτερη φάση της ζωής
που ονομάζεται εφηβεία, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν
πρέπει να της δίνουμε τη δέουσα σημασία. Διότι κάποιες
φορές η κακοκεφιά των εφήβων που περνά στα... ψιλά για
τους πολυάσχολους γονείς των σύγχρονων καιρών μας μπορεί
να φθάσει ως και σε απόπειρα αυτοκτονίας.
Μάλιστα στην
επίμαχη τρίτη τάξη του Λυκείου, στον προθάλαμο του
πανεπιστημίου, όπου οι έφηβοι είναι ακόμη πιο αγχωμένοι,
τα αγόρια είναι εκείνα που «λυγίζουν» περισσότερο,
σύμφωνα με τη μελέτη. Αν και «παραδοσιακώς», όπως είναι
γνωστό, τα κορίτσια έχουν σε υψηλότερα ποσοστά
συμπτώματα κατάθλιψης, το φαινόμενο αυτό ισχύει σε
μεγαλύτερο βαθμό στις δύο πρώτες τάξεις του Λυκείου ενώ
υποχωρεί στη χρονιά-«ηλεκτρική καρέκλα» που ονομάζεται
τρίτη Λυκείου. Αντιθέτως, σε αυτή τη δύσκολη χρονιά
αυξάνονται τα ποσοστά αγοριών με καταθλιπτική
συμπτωματολογία. Για ποιον λόγο συμβαίνει αυτό; Μια
πιθανή εξήγηση την οποία δίνει η κυρία Λαζαράτου είναι
ότι«τα αγόρια πιέζονται περισσότερο να επιτύχουν στο
πανεπιστήμιο, με δεδομένο μάλιστα ότι συνήθως
αποφασίζουν την τελευταία στιγμή να διαβάσουν
συστηματικά.Στα κορίτσια οι έλληνες γονείς τείνουν να
συγχωρούν πιο εύκολα την αποτυχία αφού συχνά θεωρούν ότι
μπορεί να έχουν και άλλες διεξόδους στη ζωή τους για
αποκατάσταση. Βέβαια αυτή η τάση αλλάζει όσο περνούν τα
χρόνια». Το βασικό μήνυμα πρέπει ουσιαστικώς να
αποσταλεί, σύμφωνα με την καθηγήτρια, αρχικώς στους
ιθύνοντες που έχουν δημιουργήσει ένα εκπαιδευτικό
σύστημα το οποίο... καταθλίβει τα παιδιά.«Το ίδιο το
σύστημα είναι η κύρια αιτία για τη “δυσφορία” των εφήβων
αλλά και οι γονείς οι οποίοι τους πιέζουν για σχολική
και ακαδημαϊκή επιτυχία, έχοντας βέβαια και εκείνοι
καταπιεστεί από το σύστημα».
Στη
μελέτη αναφέρεται ότι, ενώ η Ελλάδα αποτελεί την πιο...
αισιόδοξη χώρα της Ευρώπης με τον χαμηλότερο αριθμό
αυτοκτονιών στους ενηλίκους, δεν φαίνεται να ισχύει η
ίδια τάση και στους εφήβους, οι οποίοι επιχειρούν πολύ
πιο εύκολα να θέσουν τέρμα στη ζωή τους.«Ο τρόπος ζωής
των νεαρών ατόμων στην Ελλάδα, ο οποίος επηρεάζεται
ολοένα περισσότερο από τον δυτικοευρωπαϊκό τρόπο ζωής
μέσω παραγόντων όπως η τεχνολογία και τα ταξίδια, έχει
επίδραση στην ψυχολογική κατάστασή τους». Παράλληλα
τονίζεται ότι τα τελευταία χρόνια τα διαζύγια αυξήθηκαν,
ενώ είναι πολύ πιο συχνό το φαινόμενο της μονογονεϊκής
οικογένειας- παράγοντες που φαίνεται ότι επιδρούν
αμφότεροι στην εμφάνιση αυτοκτονικών τάσεων στους
εφήβους.
|
Στη
ζούγκλα του
μαυροπίνακα
Το φαινόμενο του «στιγματισμού» και κοροϊδίας μαθητών από συμμαθητές τους είναι συχνό στα σχολεία, σύμφωνα με έρευνες
Είναι ο
μοναδικός που
φοράει γυαλιά
μέσα στην τάξη.
Οι συμμαθητές
του τον έχουν
«στιγματίσει»
γι΄ αυτήν την
απλή εξωτερική
διαφορά του σε
σύγκριση με τους
υπολοίπους. Τον
κοροϊδεύουν και
τον εξευτελίζουν
φωνάζοντάς τον
«γυαλάκια».
Άλλοι τον
αποκαλούν
«τζαμαρία».
Κάποιοι μάλιστα
τον έχουν
αποκλείσει από
την παρέα. |
ΣΤΟΝ Καναδά, οι γονείς 3 παιδιών κατάφεραν, με δικαστική απόφαση, να απαγορευτεί στους καθηγητές του σχολείου τους να τους βάζουν εργασία για το σπίτι. Η Σέρι και ο Τομ Μίλι, αμφότεροι δικηγόροι, βασανίστηκαν πολύ με το μεγαλύτερο παιδί τους, τον Τζέι, 18 χρόνων πια, και τη δουλειά που έπρεπε να κάνει στο σπίτι για το σχολείο. Δεν υπήρχε μέρα που να μην καυγάδιζαν. «Θα διαβάσεις, παιδί μου;», του φώναζαν. Και εκείνος ή τους έλεγε ψέματα, «ναι, θα διαβάσω», και κλεινόταν στο δωμάτιό του για να χαζέψει στον κομπιούτερ ή την τηλεόραση, ή πολύ απλά τούς απαντούσε «δεν μπορώ άλλο, είμαι πολύ κουρασμένος, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ». Η αλήθεια είναι ότι το παιδί βασανιζόταν περισσότερο από τους γονείς. Αυτοί το κατάλαβαν καλά, όταν άρχισαν να αντιμετωπίζουν τις ίδιες δυσκολίες με τα άλλα δύο μικρότερά τους παιδιά. Το διάβασμα στο σπίτι ήταν και γι' αυτά ένα καθημερινό μαρτύριο. «Γινόταν μάχη κάθε βράδυ για να τους πείσουμε να διαβάσουν τα μαθήματά τους», είπε ο η κ. Μίλι στην εφημερίδα «Globe and Mail» του Καναδά. «Είναι πολύ δύσκολο να αναγκάσεις ένα παιδί που κλαίει και που είναι κουρασμένο να λύσει προβλήματα Μαθηματικών ή να μάθει καλά ένα κείμενο Ιστορίας. Είναι σαν να το υποχρεώνεις να κάνει διπλή βάρδια σε μια εργασία». ΟΠΩΣ διαβάζουμε σε δημοσίευμα στην αγγλική «Γκάρντιαν», οι γονείς, προτού στραφούν στο δικαστήριο, μελέτησαν προσεκτικά σχεδόν κάθε έρευνα που είχε γίνει σχετικά με το θέμα της κατ' οίκον εργασίας των μαθητών και μαθητριών. Και διαπίστωσαν πως οι περισσότερες από αυτές -ιδίως όσον αφορά τα παιδιά μικρότερων ηλικιών- έδειξαν πως δεν υπάρχει καμιά σαφής σύνδεση μεταξύ του διαβάσματος στο σπίτι και της επίδοσης του παιδιού στο σχολείο. ΚΑΤΟΠΙΝ αυτού, το ζεύγος Μίλι κάθησε και συνέταξε ένα κείμενο, με τίτλο «Διαφοροποιημένο Πρόγραμμα Σχολικής Εργασίας», το οποίο αποτέλεσε και τη βάση της προσφυγής τους στα δικαστήρια. Το μόλις 2 σελίδων κείμενο, που υπογράφεται από τους ίδιους, τα παιδιά τους και το σχολείο, λέει ότι τα παιδιά δεν υποχρεούνται να κάνουν εργασία στο σπίτι και ότι θα κριθούν μόνο βάσει των επιδόσεών τους στο σχολείο. Ταυτόχρονα, όμως, το κείμενο δεσμεύει τα παιδιά να προσέχουν κατά τη διάρκεια της παράδοσης των μαθημάτων, αν χρειαστεί να τα διαβάσουν παραπάνω να μείνουν στην τάξη κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων και να φροντίσουν τα ίδια για την προετοιμασία τους για τα διαγωνίσματα. Το δικαστήριο ενέκρινε το κείμενο των γονιών και το έκανε απόφασή του. Ηδη τα πρώτα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. Τα παιδιά διαβάζουν στο σπίτι πιο πολύ απ' ό,τι διάβαζαν όταν τους ανάγκαζαν, έχουν βελτιώσει τους βαθμούς τους, είναι πιο ήρεμα και οι γονείς σταμάτησαν να παίρνουν χάπια! ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ «Το παιδί μου πηγαίνει στην 3η Δημοτικού. Του αρέσει το σχολείο. Ανταποκρίνεται καλά, μου λένε οι δάσκαλοι, στα μαθήματα στην τάξη. Απαντάει σε ερωτήσεις, έχει απορίες, κάνει όμως και λάθη, είναι μερικές φορές ζωηρούλα, άλλες φορές αφαιρείται. Είναι, πιστεύω, αυτό που λέμε νορμάλ παιδί. Εκείνο που δεν είναι νορμάλ είναι να κάνει ένα παιδί μάθημα για 6-8 ώρες στο σχολείο του και να του βάζουν μετά και δουλειά για το σπίτι. Δεν αρκούν αυτές οι ώρες;» Σίρλεϊ Μανκ, μητέρα μαθήτριας 7 ετών σε σχολείο του Κάλγκαρι στον Καναδά ΥΓ. (Προβοκατόρικο): Σε κάποια άλλη χώρα, εκτός από «ένα βουνό» μαθήματα στο σπίτι, οι μαθητές αναγκάζονται να κάνουν και υπερωρία στην υπερωρία, με ένα σύστημα που το λένε «φροντιστήριο» ή «ιδιαίτερο». Ακόμα και από το Δημοτικό.
Τιμωρήθηκε πατέρας επειδή πίεζε τα
παιδιά του να διαβάζουν
Δικαστήριο της Μελβούρνης αποφάσισε
να αφαιρέσει το δικαίωμα ενός πατέρα
να παίρνει αποφάσεις για το μέλλον
των τριών παιδιών του επειδή αυτός
τα πίεζε υπέρ το δέον να μελετήσουν
για το σχολείο. Τον βιετναμικής
καταγωγής πατέρα οδήγησε στο
δικαστήριο η πρώην σύζυγός του και
το κύριο επιχείρημα που πρόβαλλε
εκεί ήταν ότι με την υπερβολική
πίεση που ασκούσε στην 13χρονη και
την 11χρονη κόρη του, δημιουργούσε
στα παιδιά υπερβολικό άγχος και
έκανε τη ζωή τους... «εφιάλτη».
Σύμφωνα με τα όσα κατατέθηκαν στο
δικαστήριο, ο πατέρας που προερχόταν
από φτωχή οικογένεια ζητούσε από τις
δύο κόρες του να γράφουν αναφορές
για το τι έκαναν στην καθημερινή
τους ζωή και στην συνέχεια να του
τις διαβάζουν από το τηλέφωνο κάθε
βράδυ, για να διαπιστώνει το επίπεδο
της εκφραστικής τους ικανότητας. Σαν
να μην έφτανε αυτό τους ζητούσε να
κάνουν εργασίες στο σπίτι, των
οποίων το επίπεδο ήταν πολύ ανώτερο
απ' αυτό που βρίσκονταν τα δύο
κορίτσια στο σχολείο. Περιττό να
αναφέρουμε ότι είχε αναλάβει ο ίδιος
να διαβάζει τα παιδιά του και ήλπιζε
ότι αργά ή γρήγορα θα κέρδιζαν
υποτροφία για ελίτ σχολείο της
Μελβούρνης. Ο πατέρας
υπερασπιζόμενος τον εαυτό του είπε
στο δικαστήριο ότι το μόνο που ήθελε
ήταν το καλό των παιδιών του. «Ήθελα
τα παιδιά μου να έχουν τις καλύτερες
ευκαιρίες και να επιτύχουν στη ζωή
τους», είπε χαρακτηριστικά.
Εντούτοις το δικαστήριο χαρακτήρισε
την φορτική συμπεριφορά του πατέρα
ως λανθασμένη και εκτιμώντας τον
αντίκτυπο που μπορεί να έχει στην
διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών
του, του απαγόρευσε στο εξής να
αποφασίζει για το μέλλον τους.
|
«Δεν υπάρχουν κακοί, αλλά
“δύσκολοι”μαθητές»
Οι ειδικοί επισημαίνουν τους λόγους που προκαλούν τη χαμηλή επίδοση ορισμένων παιδιών στο σχολείο και προτείνουν τρόπους αντιμετώπισής τους
Το σύστημα Στο διαγώνισμα οι
παρατηρήσεις του δασκάλου με κόκκινο στυλό είναι
πολλές. Το παιδί δεν παρακολουθεί ούτε
συμμετέχει την ώρα του μαθήματος. Το άριστα
είναι άπιαστο όνειρο για τους «κακούς» μαθητές.
Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, το φαινόμενο της
σχολικής αποτυχίας σημαίνει την ολική ή μερική
αποτυχία του μαθητή να ανταποκριθεί στις
απαιτήσεις και υποχρεώσεις του σχολείου και
πολλές φορές οδηγεί στην εγκατάλειψή του. «Θα
πρέπει αρχικά να σκεφτούμε το σχολείο όπως είναι
σήμερα: στο πλαίσιο δηλαδή του ανταγωνισμού για
μια θέση στην ανώτερη εκπαίδευση, που συχνά
απαιτεί πέρα από την υποχρεωτική σχολική
παρακολούθηση και φροντιστηριακή υποστήριξη.
Αυτό από μόνο του μπορεί να είναι ένας πολύ
πιεστικός παράγοντας για το παιδί, που πέρα από
το διάβασμα θα έπρεπε ταυτόχρονα να
κοινωνικοποιείται, να παίζει και να αθλείται.
Όλη αυτή η πίεση όμως πολλές φορές λειτουργεί
αποτρεπτικά και φέρνει αντίθετα αποτελέσματα»,
τονίζει η κ. Δήμητρα Θεοφίλη, σύμβουλος ψυχικής
υγείας και οικογενειακή σύμβουλος.
|
ΣΤΙΣ κοινωνίες μας τις άγριες, που μάλιστα υπερηφανευόμαστε πως είναι και οι πιο πολιτισμένες, ακόμα και ένα μικρό παιδί, μόλις 6 χρόνων, που όπως όλα τα μικρά παιδιά στον κόσμο θέλει να δείξει ότι είναι μεγάλο, μπορεί να αντιμετωπισθεί ως δυνάμει τρομοκράτης, να εκδιωχθεί από το σχολείο του και να «υπηρετήσει» (ή, καλύτερα, να εκτίσει την ποινή του) σε ειδικό σχολείο-αναμορφωτήριο μέχρι «να μάθει καλά το μάθημά του», όπως λένε κάτι κτήνη που τυπικώς μόνο ονομάζονται εκπαιδευτικοί. Ο Ζάκαρι Κρίστι, 6 ετών, μαθητής 1ης Δημοτικού σε σχολείο του Ντελαγουέαρ, στις ΗΠΑ, τιμωρήθηκε την περασμένη εβδομάδα (10ος 2009) να περάσει 45 μέρες σε ένα «εναλλακτικό σχολείο», όπως το λένε, ώστε να καταλάβει «πόσο σοβαρό ήταν το παράπτωμά του», να πάει μια μέρα στο σχολείο του έχοντας μαζί του έναν από εκείνους τους σουγιάδες του ελβετικού στρατού, που ανοίγουν και έχουν χίλια δυο «εξαρτήματα», από μεγεθυντικό φακό και οδοντογλυφίδα, μέχρι και κουταλάκι και ψαλιδάκι. Ο κανονισμός του σχολείου πράγματι απαγορεύει στα παιδιά να φέρουν μαζί τους σουγιάδες «και άλλα φονικά εργαλεία», αλλά πώς καταλαβαίνει, άραγε, ένα παιδί τι είναι «φονικό εργαλείο», άμα δεν του το εξηγήσεις με καλό τρόπο, και όχι με αποβολή από το σχολείο του και εξορία σε «σχολείο Γκουαντάναμο»; ΤΟ ΠΑΙΔΙ, όταν πιάστηκε από τους δασκάλους(;) του, έτρωγε το κολατσό που έφερε από το σπίτι και χρησιμοποιούσε για αυτόν τον λόγο το πηρούνι από τον ελβετικό σουγιά. Εδειξε έκπληκτο το καημένο όταν το συνέλαβαν και το οδήγησαν στον διευθυντή του σχολείου, και από εκεί σε ένα δωμάτιο απομόνωσης, όπου του ανακοινώθηκε η 45ήμερη ποινή του. Οι αντιδράσεις, ευτυχώς, ήταν πολλές και άμεσες. Η μητέρα του παιδιού παραδέχθηκε ότι ήταν δικό της λάθος που έδωσε στο παιδί τον σουγιά και ότι θα μπορούσε να του το αρπάξει ένα άλλο, μεγαλύτερο παιδί, «και να συμβεί κάποιο ατύχημα», αλλά δεν περίμενε, και απόρησε πραγματικά, που η απάντηση σε αυτό τής «σύγχρονης παιδαγωγικής» ήταν «να εξορίσει το παιδί μου σε ένα κάτεργο». ΧΘΕΣ, το συμβούλιο δασκάλων του σχολείου αποφάσισε να ακυρώσει την ποινή της 45ήμερης αποβολής σε «ειδικό, εναλλακτικό σχολείο» και από εδώ και στο εξής οι παραβάτες (παιδιά νηπιαγωγείου και Δημοτικού) να τιμωρούνται με αποβολή «μόνο 4-5 ημερών», στο σπίτι τους. Η κ. Ντέμπι Κρίστι, μητέρα του Ζάκαρι, είπε: «Θέλω να βοηθήσω το παιδί μου να ξεπεράσει όσο πιο γρήγορα γίνεται αυτό το τραύμα που του προκάλεσαν στην ψυχή του. Θέλω επίσης να του μάθω να λέει ελεύθερα και με θάρρος τη γνώμη του όταν πιστεύει πως έχει δίκιο. Κανένας εκπαιδευτικός δεν έχει το δικαίωμα να μην ακούει πρώτα την άποψη οποιουδήποτε παιδιού, προτού να πάρει απόφαση για οτιδήποτε». ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ «We don't need no education We don' t need thought control Νο dark sarcasm it the classroom Teachers leave them kids alone Hey! Teachers! Leave them kids alone! All in all it's just another brick in the wall. All in all you're just another brick in the wall» Από το «Wall» των Πινκ Φλόιντ. |
Ο φόβος του πρωτάρη στο Γυμνάσιο ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Εύη Σαλτού
«Τον πρώτο καιρό στο Γυμνάσιο φοβόμουν. Όλοι
ήταν μεγαλύτεροι, δεν ήξερα κανέναν. Δεν
ήμουν πολύ ομιλητικός στην αρχή, περίμενα σ΄
ένα παγκάκι να χτυπήσει το κουδούνι, να
τελειώσει το μάθημα και να φύγω από το
σχολείο».
Πρωτάκια χαμένα στο Γυμνάσιο...
|
«εξεταστικά εργοστάσια»Ο ΓΚΡΕΓΚ ΟΥΟΤΣΟΝ είναι από τους πιο παλιούς και καταξιωμένους εκπαιδευτικούς στη Μ. Βρετανία. Είναι και πρόεδρος ενός εκ των τριών Εξεταστικών Συμβουλίων της χώρας, που είναι κρατικοί μεν, αλλά με ανεξάρτητη λειτουργία οργανισμοί, οι οποίοι έχουν την ευθύνη για τις εξετάσεις σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Ο κ. Ουότσον ασχολείται ιδιαίτερα με τις εξετάσεις που δίνουν τα παιδιά στα σχολεία -δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια. Σε ομιλία του χθες, ενώπιον εκπροσώπων των διδασκαλικών ομοσπονδιών, ο έμπειρος εκπαιδευτικός επετέθη εναντίον της κυβέρνησης, και δη του υπουργείου Παιδείας, που, όπως είπε, έχει μετατρέψει τα σχολεία σε «εξεταστικά εργοστάσια». Είπε ακόμη ότι το «εξεταστικο-κεντρικό» εκπαιδευτικό σύστημα έχει φορτώσει εκπαιδευτικούς και μαθητές με «την αβάσταχτη πίεση να φέρουν απτά αποτελέσματα». Αποτελέσματα που θα κατατάξουν τα σχολεία σε αμφιλεγόμενης σημασίας λίστες, βάσει των οποίων θα καταγραφεί, δήθεν, και η αξία τους. ΑΥΤΑ τα «εξεταστικά εργοστάσια», είπε ο κ. Ουότσον, στην ουσία «καταστρέφουν την εκπαίδευση των παιδιών». Δεν είναι μόρφωση αυτό το πράγμα, πρόσθεσε. «Είναι τυποποίηση και δολοφονία των γνώσεων». Τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα εκπαιδευτικών της χώρας, το Εθνικό Συμβούλιο Καθηγητών και Δασκάλων και το Εθνικό Συμβούλιο Γυμνασιαρχών και Λυκειαρχών, φέρονται αποφασισμένα να μποϊκοτάρουν στις φετινές εξετάσεις του μαθήματος της στατιστικής στις τελευταίες τάξεις της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, θεωρώντας ότι οι εξετάσεις, έτσι όπως γίνονται, παρακάμπτουν την ουσία της μάθησης και αναγκάζουν το σχολείο να εξετάζει, όχι τις γνώσεις του μαθητή και της μαθήτριας, αλλά μόνο την ικανότητά του να γράφει καλά «σε ένα τυποποιημένο τεστ». ΣΤΑ ΒΡΕΤΑΝΙΚΑ μίντια αυτές τις μέρες, κυρίως στις εφημερίδες, έχει φουντώσει ένας πολύ ενδιαφέρων διάλογος με τους αναγνώστες, γύρω από το ερώτημα «Οι εξετάσεις βλάπτουν τελικά τη μόρφωση των παιδιών;». Οι περισσότεροι μοιάζουν να συμφωνούν με την άποψη του κ. Ουότσον ότι, πρώτον, ο μαθητής πρέπει να εξετάζεται και να κρίνεται ολόχρονα και όχι «σε μια διαδικασία 2-3 ωρών, με μια κόλλα χαρτιού μπροστά του»· δεύτερον, πρέπει να εκτιμάται «το βάθος των γνώσεών» του και όχι η «επιφάνειά» τους (βλέπε «παπαγαλία» κ.λπ.)· και τρίτον, η όποια εξέταση του μαθητή δεν πρέπει ποτέ να αποτελεί «πασαπόρτι καταξίωσης για οποιοδήποτε σχολείο», και μάλιστα εμπορεύσιμο. *«Ακόμη ένα τούβλο στον τοίχο», από το μνημειώδες «The Wall» των Πινκ Φλόιντ, απ' όπου και η εικονογράφηση.
|
Οι μαθητές οραματίζονται ένα σχολείο διαφορετικό από το σημερινό, που να τους δίνει κίνητρο, διάθεση, να τους εμπνέει. Θέλουν οι σχολικές μονάδες να λειτουργούν ως μικρές κοινωνίες με τους δικούς τους κανόνες, οι μαθητές και οι δάσκαλοι να έχουν διακριτούς ρόλους, με αλληλοσεβασμό στις υποχρεώσεις και στα δικαιώματά τους. Πώς θα γίνει αυτό; Με τον Σχολικό Κανονισμό, μια μορφή Συνταγματικού Χάρτη, που θα συντάσσεται έπειτα από διάλογο, για να έχει γενική αποδοχή. Προς αυτή την κατεύθυνση εργάστηκε επί δύο χρόνια ο Συνήγορος του Παιδιού Γιώργος Μόσχος, καταγράφοντας τις απόψεις των μαθητών σε όλη την Ελλάδα, για τη σύνταξη Κανονισμού Λειτουργίας του Σχολείου. Στις 19 Οκτωβρίου κατέθεσε το «Σχολικό Σύνταγμα», 14 κεφαλαίων, που πρότειναν οι μαθητές, για έγκριση από το υπουργείο Παιδείας, ώστε να είναι έτοιμο προς υιοθέτηση στην Ετήσια Συνάντηση των Εφήβων Συμβούλων, που έχει προγραμματιστεί για 21-22 Νοεμβρίου 2009 στην Αθήνα. Ο κ. Μόσχος, παράλληλα με τις προσωπικές επαφές σε σχολικές μονάδες της επικράτειας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, στις πρωτεύουσες των Περιφερειών) και την επικοινωνία του με τους εφήβους, μέσω ηλεκτρονικού φόρουμ που δημιούργησε, βασίστηκε και σε πιλοτική έρευνα με συμμετοχή 130 μαθητών από 60 Γυμνάσια και Λύκεια της Μακεδονίας. Στην προσπάθεια είχε αρωγούς την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης, τις Διευθύνσεις Β/θμιας Εκπαίδευσης Δυτικής και Ανατολικής Θεσσαλονίκης, τα Γραφεία Αγωγής Υγείας του Νομού και τα 20 μέλη της Ομάδας Εφήβων -Συμβούλων του Συνηγόρου του Παιδιού. Οπως προέκυψε από την έρευνα, ο Σχολικός Κανονισμός που θέλουν οι μαθητές πρέπει: * Να εισάγει στη λειτουργία του σχολείου τις αρχές: της Δημοκρατίας, του Αλληλοσεβασμού, της Επικοινωνίας, της Ισότητας, της Συμμετοχής, της Ανεκτικότητας, της Αλληλεγγύης και της Συνεργασίας. * Να λειτουργεί περισσότερο προληπτικά παρά κατασταλτικά, ευνοώντας ευνοϊκό κλίμα στο σχολείο, που θα το διασφαλίζει η διεύθυνση με την υποστήριξη όλων των μελών της σχολικής κοινότητας. * Να είναι αυστηρός, αρκεί η αυστηρότητα να πηγάζει και να νομιμοποιείται μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες και να μην επιβάλλεται αυταρχικά, πειθαρχικά, χωρίς διάλογο, ενημέρωση και νόμιμη αιτία. * Να προβλέπει, στην έναρξη της σχολικής χρονιάς, συζητήσεις σε όλες τις τάξεις για το περιεχόμενό του (Σ.Κ.), ενημέρωση για τις πιθανές αλλαγές των μαθητικών κοινοτήτων. Το δικαίωμα κάθε σχολείου να αποφασίζει μόνο του για τον κανονισμό του, ο οποίος πρέπει να είναι διατυπωμένος σε γλώσσα προσιτή, κατανοητή, φιλική. * Να δίνει το δικαίωμα στους εκλεγμένους εκπροσώπους των μαθητών να μετέχουν στον διάλογο για το περιεχόμενο του Κανονισμού με τους εκπαιδευτικούς και τους εκπροσώπους των γονέων. Οταν διαπιστώνεται διαφωνία με τους καθηγητές, να ακολουθεί ανοικτός διάλογος για αμοιβαία συναίνεση πριν καταλήξει η διεύθυνση στην τελική μορφή του. Ως βάση, γίνονται αποδεκτές οι αρχές του Σ.Κ., που έθεσε το υπουργείο Παιδείας (2002) «παρά το ανεφάρμοστο, τη γενικότητα και την πολυπλοκότητά τους». Επίσης, επιθυμία των μαθητών είναι ο Σχολικός Κανονισμός: * Να δίνει τη δυνατότητα αναθεώρησής του, γιατί πρέπει να συμβαδίζει με τις αλλαγές και τις αντιλήψεις της κοινωνίας. * Να καθιστά τους εκπαιδευτικούς, όπως και τους μαθητές, υπεύθυνους για την τήρηση των κανόνων, με τη συνεπή συμπεριφορά τους (π.χ. να μην καπνίζουν στους διαδρόμους του σχολείου και να μην απαντούν στο κινητό τους μέσα στην τάξη, γιατί δίνουν το κακό παράδειγμα και δεν βοηθούν στην ανάπτυξη του αλληλοσεβασμού). * Να ενισχύει το κύρος των Μαθητικών Συμβουλίων, που είναι απαξιωμένα στη συνείδηση εκπαιδευτικών και μαθητών. Σήμερα η εκλογή εκπροσώπων σε αυτά γίνεται χωρίς επίγνωση της σοβαρής συμβολής τους στην καθημερινή λειτουργία των σχολείων. * Να επιβάλλει την αυστηρή τήρηση των προβλεπόμενων χρονοδιαγραμμάτων για τη σύγκληση των συμβουλίων από τους εκπαιδευτικούς, των οποίων ζητείται η υποστήριξη. * Να υποχρεώνει τους διευθυντές των σχολείων να καλούν τακτικά τα 15μελή συμβούλια μαθητών και τα 5μελή συμβούλια των τάξεων για να ακούνε τις απόψεις τους και να ζητούν τη συμβολή τους στη σχολική λειτουργία. * Να καθιερώνει τακτικές ώρες Διαλόγου και Επικοινωνίας, για θέματα που απασχολούν τους μαθητές στην καθημερινότητά τους, με συμμετοχή ειδικών (ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί κ.λπ.) που θα συζητούν μαζί τους για τα προσωπικά ή ψυχολογικά τους προβλήματα. * Να υιοθετεί την παιδαγωγική ευαισθησία και κατανόηση για την ιδιαιτερότητα στην εμφάνιση των μαθητών, λόγω ηλικίας, προέλευσης, οικογενειακής κατάστασης κ.λπ. αντί των δημόσιων επικριτικών σχολίων και της επιβολής ποινών. Οταν εκτιμάται ότι υπάρχει παρέκκλιση από τους κανόνες ευπρέπειας και κοσμιότητας, να γίνεται σύσταση και διάλογος με τους εκπροσώπους των μαθητών, που πρέπει για τα θέματα αυτά να είναι συνεχής. * Να ορίζει η προσέλευση και η αποχώρηση των μαθητών να γίνεται σύμφωνα με το προβλεπόμενο ωράριο, με επιείκεια για τους μαθητές από απομακρυσμένες περιοχές ή που μετακινούνται με δημόσιες συγκοινωνίες. * Για τη συμμετοχή στην πρωινή προσευχή και στον εκκλησιασμό να συνεκτιμώνται, πέραν του σεβασμού των θρησκευτικών αναγκών, και οι πεποιθήσεις των μαθητών, για δε τη συμμετοχή στις λατρευτικές εκδηλώσεις οι ιδιαιτερότητες του σχολείου, η διαπολιτισμική σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού. * Να ενδυναμώνει τις πολιτιστικές δραστηριότητες-εκδηλώσεις και εκδρομές, με συνδυασμό των πολιτιστικών, θεατρικών, καλλιτεχνικών και αθλητικών δραστηριοτήτων, να ενθαρρύνει την έκδοση σχολικών εφημερίδων και την ανάπτυξη των δεξιοτήτων των μαθητών. * Να ανταποκρίνεται στις ανάγκες για βιβλιοθήκες εξοπλισμένες με Η/Υ, για ελεύθερη διακίνηση ιδεών και εντύπων, χωρίς προσβλητικό ή ρατσιστικό περιεχόμενο. * Να διασφαλίζει τη συμμετοχή σε δραστηριότητες εκτός σχολικού προγράμματος. Αντίθετα, να είναι προαιρετική η συμμετοχή σε παρελάσεις ή άλλες δημόσιες εκδηλώσεις, εκτός σχολείου. * Να κατοχυρώνει τον λόγο των μαθητών στον σχεδιασμό και στην επιλογή των σχολικών εκδρομών και για τη συμμετοχή των συνοδών - καθηγητών, οι οποίοι πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τις προτάσεις τους. * Να βοηθάει στη δημιουργία περιβαλλοντικών ομάδων που να αναλαμβάνουν πέραν του σχολείου και κοινωνικές δράσεις. * Τα σχολικά κτίρια να αποκτήσουν περισσότερο χρώμα. Να αναρτώνται οι εργασίες τους, οι μαθητές να συμβάλλουν στην καλλιτεχνική τους παρουσίαση, να έχουν χώρους για φύλαξη των προσωπικών τους ειδών (βιβλία, εκπαιδευτικά εργαλεία κ.ά.) και να έχουν γνώμη για τη διαμόρφωση και τη βελτίωση των σχολικών εγκαταστάσεων (ακαταλληλότητα αιθουσών, έλλειψη εργαστηρίων-βιβλιοθηκών, κακή χωροταξία με κίνδυνο ατυχημάτων, πρόσβαση μαθητών και γονέων με αναπηρία κ.λπ.). * Να απαγορεύεται η τοποθέτηση καμερών στα προαύλια και στους εσωτερικούς χώρους και, αν κρίνονται απαραίτητες από το σχολικό συμβούλιο για προστασία από κλοπές ή βανδαλισμούς, να μην ενεργοποιούνται τις ώρες λειτουργίας του σχολείου. * Να απαγορεύεται η χρήση κινητών τηλεφώνων την ώρα του μαθήματος από όλους, εκπαιδευτικούς και μαθητές. Η επιβολή της κύρωσης να μη συνοδεύεται από παρακράτηση των συσκευών, που πρέπει να παραδίδονται στους κηδεμόνες των μαθητών. * Να μην επιτρέπεται τα κάπνισμα ούτε σε μαθητές ούτε σε εκπαιδευτικούς. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία μαθητές ζητούν να οριστούν επιλεγμένοι προαύλιοι χώροι, εφόσον υπάρχει συγκατάθεση των γονέων. * Κάθε σχολείο να παίρνει μέτρα για την ισότιμη ενσωμάτωση των αλλοδαπών. Να αποφεύγει τις διακρίσεις, να ενισχύει το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, στην έκφραση και στην επικοινωνία, ανάλογα με τα πολιτισμικά στοιχεία του μαθητή. * Να αποφεύγεται ο διαχωρισμός των μαθητών εκ μέρους των καθηγητών, είτε για λόγους συμπεριφοράς είτε για λόγους απόδοσης (καλοί-κακοί μαθητές), γιατί δεν διευκολύνει το κλίμα συνεργασίας και συνεννόησης. * Οι ποινές, για τους μαθητές που παραβιάζουν τους Σχολικούς Κανόνες, να είναι ανάλογες των πράξεων και της εν γένει συμπεριφοράς τους και να επιβάλλονται εφόσον έχουν προηγηθεί προειδοποιήσεις. * Να προβλέπονται και εναλλακτικά τρόποι τιμωρίας σε περιπτώσεις πρόκλησης φθορών. Οπως η επισκευή από τους ίδιους τους μαθητές και η προσφορά κοινωφελούς εργασίας στο σχολείο. Σε σοβαρές κυρώσεις, να ζητείται και η γνώμη των εκπροσώπων των μαθητών. Γενικά, οι ποινές να μη χρησιμοποιούνται ως απειλές ή μέσα εκφοβισμού, να μην επηρεάζουν τη βαθμολογία, ούτε να συνοδεύονται από προσβολή της αξιοπρέπειας και από δημόσια διαπόμπευση. Να εξηγείται γιατί επιβάλλονται, να συμπληρώνονται από παιδαγωγικά μέτρα, οι δε επιπλήξεις να γίνονται κατ' ιδίαν, και δημόσια μόνο αν δεν υπάρχει συμμόρφωση. * Οι μαθητές θέλουν να εκφράζουν τη γνώμη τους και για θέματα εκτός Σχολικών Κανονισμών, όπως η αξιολόγηση των βιβλίων, των παιδαγωγικών μεθόδων και των εκπαιδευτικών τους. Μέσω της διεύθυνσης των σχολείων τους, να βρίσκονται σε ανοιχτό διάλογο με το υπουργείο Παιδείας. Οπως επισημαίνουν, διεκδικούν τη συμμετοχή τους στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων στο σχολείο, ως έκφραση Δημοκρατίας, Ωριμότητας και Κοινωνικής Ευαισθητοποίησης, ως προπαιδεία για την ουσιαστική και υπεύθυνη συμμετοχή τους στα κοινά.*
|
Οι μαθητές θέλουν «λάδωμα» για να...
ανοίξουν βιβλίο
Οι γονείς αναγκάζονται να
«δωροδοκούν» τα εξαρτημένα από την
τεχνολογία παιδιά τους για να
καθίσουν να διαβάσουν Oι μισοί
γονείς αναγκάζονται να «δωροδοκούν»
τα παιδιά τους για να διαβάσουν. Σε
αυτό το συμπέρασμα καταλήγει έρευνα
του βρετανικού εκδοτικού οίκου
Ρearson για την (όλο και πιο
δύσκολη) σχέση των σημερινών παιδιών
με το βιβλίο, σχολικό και μη. Από
την έρευνα, που έγινε σε δείγμα
1.100 ατόμων στη Βρετανία, προκύπτει
ότι η εξάρτηση των σημερινών παιδιών
από τη σύγχρονη τεχνολογία και τα
θαυματουργά ηλεκτρονικά «γκάτζετ» τα
έχει απομακρύνει από την ανάγνωση
και γι΄ αυτό τον λόγο οι
απελπισμένοι γονείς καταφεύγουν σε
«αθέμιτες» μεθόδους, όπως η
δωροδοκία με γλυκά ή η άδεια να δουν
περισσότερη ώρα τηλεόραση για να τα
πείσουν να ανοίξουν ένα βιβλίο. Τα
ένα τρίτο των γονέων (32,4%)
παραδέχεται λοιπόν ότι επιτρέπει στα
παιδιά να δουν τηλεόραση ή να
χρησιμοποιήσουν το κομπιούτερ μόνο
αφού προηγουμένως έχουν διαβάσει τα
μαθήματά τους, ενώ το 9,6% προσφέρει
στα παιδιά λιχουδιές (σοκολάτες,
γλυκά) για να τα πείσει να
διαβάσουν. Ενα ακόμη 5,9% αναφέρει
ότι δίνει άλλα κίνητρα προς επίτευξη
του ιερού σκοπού της ανάγνωσης.
Δωροδοκούν μαθητές
Δημοτικού
Βρετανικά κίνητρα για βελτίωση στις
εξετάσεις
Οι έξι στους δέκα γονείς (59,4% των
ερωτηθέντων) και το 85,4% των
εκπαιδευτικών πιστεύουν ότι τα
παιδιά προτιμούν να μπουν στο
κομπιούτερ τους παρά να διαβάσουν
ένα βιβλίο. Το 57,2% των γονέων
ανησυχεί που τα ψηφιακά μέσα έχουν
αντικαταστήσει το διάβασμα, ενώ το
76,6% πιστεύει ότι τα παιδιά του
σήμερα δυσκολεύονται να μάθουν να
διαβάζουν πολύ περισσότερο απ΄ ό,τι
οι ίδιοι όταν ήταν μικροί. Σχεδόν οι
εννέα στους δέκα εκπαιδευτικούς
(88,7%) ανησυχούν που το διάβασμα
γίνεται ολοένα και λιγότερο
ελκυστικό για τα σημερινά παιδιά.
Οι υπεύθυνοι της έρευνας ζήτησαν
επίσης από τα παιδιά να διατυπώσουν
τις δικές τους απόψεις για το
διάβασμα και διαπίστωσαν ότι στην
πλειονότητά τους προτιμούν να
παίξουν ένα παιχνίδι στο κομπιούτερ,
να σερφάρουν στο Ιnternet και να
δουν τηλεόραση από το να διαβάσουν
ένα βιβλίο. Σε ποσοστό 61,9% τα
παιδιά αναφέρουν ότι αυτές οι
δραστηριότητες είναι πιο
ενδιαφέρουσες από το διάβασμα, ενώ
το 37,3% αναφέρει ότι θα προτιμούσε
το διάβασμα των σχολικών βιβλίων να
έμοιαζε με ένα βιντεοπαιχνίδι. Το
22% δηλώνει ότι βρίσκει βαρετό το
διάβασμα των σχολικών βιβλίων.
Το αποκορύφωμα είναι ότι πολλά από
τα παιδιά που ερωτήθηκαν ανέφεραν
ότι θα ήθελαν να διαβάζουν
περισσότερα βιβλία, αλλά με έναν
όρο: πρωταγωνιστές (και) στο χαρτί
να είναι οι αγαπημένοι τους ήρωες
από την τηλεόραση!
Οι καλοί βαθμοί κάνουν καλό και
στην... υγεία
Οι καλοί βαθμοί των μαθητών δεν
κάνουν καλό μόνο στην αυτοπεποίθησή
τους, αλλά και στην υγεία τους ως
ενηλίκων, σύμφωνα με μια νέα
αμερικανική επιστημονική έρευνα.
Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει
ότι η εκπαίδευση συνδέεται με
καλύτερη υγεία γενικά, αλλά η νέα
έρευνα δείχνει συγκεκριμένα ότι οι
καλύτερες επιδόσεις στο γυμνάσιο και
το λύκειο παίζουν κρίσιμο ρόλο για
την ύπαρξη καλύτερης υγείας σε όλη
τη ζωή του ενήλικου.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την
καθηγήτρια Πάμελα Χερντ του
πανεπιστημίου Ουισκόνσιν-Μάντισον,
που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη
στο «Journal of Health and Social
Behavior» (Περιοδικό Υγείας και
Κοινωνικής Συμπεριφοράς), μελέτησαν
περισσότερους από 10.000 μαθητές,
που αποφοίτησαν από το σχολείο το
1957, και κατέγραψαν την πορεία της
υγείας τους κατά τα επόμενα 53
χρόνια, μέχρι δηλαδή το 2010. Η
έρευνα έδειξε ότι όσο καλύτεροι ήταν
οι βαθμοί με τους οποίους αποφοίτησε
ένας μαθητής, τόσο μικρότερη ήταν η
πιθανότητα να επιδεινωθεί η υγεία
του μελλοντικά, κοντά στην ηλικία
συνταξιοδότησής του. Μια πιθανή
εκτίμηση (που όμως δεν προκύπτει από
τα δεδομένα), σύμφωνα με τους
ερευνητές, θα μπορούσε να είναι ότι
το αίσθημα ευσυνειδησίας, που
χαρακτηρίζει τους καλούς μαθητές,
έχει ευεργετική επίδραση και στην
κατοπινή υγεία τους, γιατί ως
ενήλικοι αποφεύγουν με μεγαλύτερη
ευκολία τις ανθυγιεινές συνήθειες
στη ζωή τους. «Πόσο καλά τα πάει
κανείς στο σχολείο, μετράει, όχι
μόνο σε πράγματα όπως η εργασία και
τα εισοδήματα, αλλά και στην υγεία,
όπως αποδεικνύεται πλέον», δήλωσε η
Χερντ. Η ευεργετική επίδραση στην
υγεία μπορεί να γίνει φανερή χρόνια
ή και δεκαετίες μετά την αποφοίτηση
από το σχολείο.
Μολύβι και όχι πληκτρολόγιο η «συνταγή» της μάθησης Oι μαθητές και οι φοιτητές που χρησιμοποιούν μολύβι και χαρτί είναι αποδοτικότεροι στο να μαθαίνουν καινούργια πράγματα σε σύγκριση με όσους χρησιμοποιούν υπολογιστή και πληκτρολόγιο, σύμφωνα με νέα μελέτη ειδικών του Πανεπιστημίου Σταβάνγκερ στη Νορβηγία και του Πανεπιστημίου της Μασσαλίας στη Γαλλία. Αυτό, όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί, συμβαίνει επειδή όταν γράφουμε με το χέρι οι κινήσεις που κάνουμε αποτυπώνουν καλύτερα τα όσα καλούμαστε να μάθουμε σε μια περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται περιοχή του Μπροκά (πρόκειται για μια περιοχή στην κάτω μετωπιαία έλικα του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου που μελετήθηκε ενδελεχώς από τον γάλλο γιατρό Πολ Μπροκά, ο οποίος αποκάλυψε ότι αποτελεί το «κινητικό κέντρο του λόγου»). Το να αγγίζουμε απλώς το πληκτρολόγιο προκειμένου να γράψουμε ενεργοποιεί ελάχιστα αυτή την περιοχή του εγκεφάλου, κάτι που, ως φαίνεται, δεν ενισχύει εξίσου τη διαδικασία της μάθησης. Παράλληλα απαιτείται μεγαλύτερη νοητική προσπάθεια και περισσότερος χρόνος προκειμένου να γράψουμε στο χαρτί, γεγονός που βοηθά στην αποτύπωση των αναμνήσεων. Οι ερευνητές κατέληξαν σε αυτά τα συμπεράσματα που δημοσιεύονται στο επιστημονικό περιοδικό «Αdvances in Ηaptics» έπειτα από παρακολούθηση εθελοντών, σε ορισμένους εκ των οποίων ζητήθηκε να γράψουν με μολύβι και χαρτί ενώ στους υπολοίπους σε υπολογιστή. Και οι δύο ομάδες εθελοντών κλήθηκαν να μάθουν μια άγνωστη αλφάβητο. Οι επιστήμονες κατέγραψαν την πορεία της μάθησης των εθελοντών στην τρίτη και στην έκτη εβδομάδα του πειράματος και, όπως είδαν, τα άτομα που χρησιμοποιούσαν την «παραδοσιακή» μέθοδο του μολυβιού και του χαρτιού είχαν καλύτερες επιδόσεις στην εκμάθηση της νέας αλφαβήτου. Παράλληλα απεικονίσεις του εγκεφάλου έδειξαν ότι στα άτομα που είχαν χρησιμοποιήσει μολύβι και χαρτί υπήρχε πολύ πιο έντονη δραστηριότητα της περιοχής του Μπροκά.
Εθισμένοι στο Ίντερνετ δύο στους δέκα εφήβους
|
Απουσίες μαθητών ή απουσίες μαθημάτων; Με αφορμή τις δηλώσεις της υπουργού Παιδείας για μείωση του ορίου απουσιών των μαθητών, με την έναρξη της νέας σχολικής περιόδου, είναι αναγκαία μια περιήγηση στον «κόσμο» τους. Ο τίτλος του άρθρου κατ' αρχάς δεν είναι εφεύρημα. Το Π.Δ. 485/ΦΕΚ 184 τ.Α'/21.12.1983 αναφέρει σχετικά στο άρθρο 3 παράγραφος 5: «Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούνται δικαιολογημένες απουσίες μαθητών»: υποπαράγραφος β «Οταν οφείλονται σε ομαδική, κατά την κρίση του προϊσταμένου της Διεύθυνσης ή του Γραφείου Μέσης Εκπαίδευσης, απομάκρυνση των μαθημάτων από το σχολείο». Τώρα, δεν είναι λίγο άδικο να απομακρύνονται τα μαθήματα και να παίρνουν απουσία οι μαθητές; «Ισως», θα πείτε. Εσφαλμένη διατύπωση; Πιθανόν. Θεωρητικά θα μπορούσαμε να το δούμε από δύο πλευρές. Από την άποψη του Wittgenstein, ότι η γλώσσα εκφράζει την πραγματικότητα όπως είναι, δηλαδή πράγματι απουσιάζουν τα μαθήματα από τα σχολεία, γι' αυτό τα εγκαταλείπουν οι μαθητές τους, είτε από τη μεταηθική άποψη της θεωρίας του λάθους, του J.L. Mackie, σύμφωνα με την οποία η καθημερινή μας σκέψη έχει αρκετά «μολυνθεί» από λανθασμένες φιλοσοφικές απόψεις. Οπως, λ.χ., η θέση ότι είναι απαραίτητη η αναγκαστική -με διατάξεις της πολιτείας- καθημερινή παρουσία των μαθητών στα σχολεία στην εποχή των υπολογιστών. Και θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος: Χωρίς να έχουμε καμία υποχρέωση να εξετάσουμε αν δημιουργούμε ένα ελκυστικό περιβάλλον γνώσης για τα παιδιά και χωρίς να θεωρούμε ότι έχουμε τέτοια υποχρέωση; Η δυνατότητα λοιπόν πραγματοποίησης αδικαιολογήτων απουσιών είναι για το μεν Γυμνάσιο 64, για το δε Λύκειο 50. Γιατί άραγε; Πρόκειται για την Υ.Α. Γ2/2209/18-03-1998, ΦΕΚ 314/τ.Β'/30.03.1998 του Γεράσιμου Αρσένη η οποία στην παράγραφο 6, υποπ. 1 έλεγε ότι «Για τον χαρακτηρισμό της φοίτησης των μαθητών όλων των Γυμνασίων στα οποία εφαρμόζονται αυξημένο εβδομαδιαίο πρόγραμμα διδασκαλίας ισχύουν τα αριθμητικά όρια που προβλέπονται για κάθε περίπτωση από το άρθρο 2 του Π.Δ. 485/83, ΦΕΚ 184/τ.Α'/2.12.83 προσαυξημένα κατά δεκατέσσερις (14) απουσίες». Παραβλέποντας και εδώ την πάσχουσα σύνταξη, η απόφαση αυτή στηριζόταν φυσικά στον Ν. 2525/1997, αλλά και στην πράξη 19/1997 του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Τίποτα δεν άλλαξε, αλήθεια, από τότε στο πρόγραμμα του Γυμνασίου για να υπολογίζονται οι απουσίες με τον ίδιο τρόπο, προσαυξημένες κατά 14; Και εκεί που το 1986 όλα έβαιναν καλώς, με τη γραφειοκρατία σε πλήρη άνθηση, έρχεται ο Ν. 1599/ΦΕΚ 75 τ.Α'/11.6.1986, ο οποίος καθόριζε τότε νέο τύπο ταυτότητας, ενώ ταυτόχρονα επεδίωκε τη «βελτίωση σχέσεων κράτους-πολίτη και καταπολέμηση της γραφειοκρατίας», καταργώντας πλήθος γραφειοκρατικών διατάξεων, μαζί αυτές περί απουσιών. Διατηρεί όμως -άρθρο 10 παρ. 2- τη δυνατότητα εντός τεσσάρων μηνών, με δυνατότητα παράτασης δύο μηνών, να διατηρηθούν ορισμένες διατάξεις διότι, όπως αναφερόταν στο άρθρο 10 παρ. 3, «...διατάξεις που δεν τροποποιούνται ούτε διατηρούνται ρητώς, παύουν να ισχύουν». Στο μεσοδιάστημα λοιπόν αυτό κινδύνευσε η γραφειοκρατία των απουσιών. Αλλά η γραφειοκρατία πάντα νικά και μέσω υπουργών που δεν πίστευαν σ' αυτήν. Ετσι με την απόφαση ΣΤ. 5/71/ΦΕΚ 834 τ. Β'/3.12.1986, του Αντώνη Τρίτση, 6 μήνες μετά τη δημοσίευση του νόμου και σχεδόν στη λήξη της προθεσμίας, η γραφειοκρατία ανασυστάται. Η απόφαση είναι ένα κομψοτέχνημα γραφειοκρατίας. «Διατηρούνται σε ισχύ οι διατάξεις των άρθρων 21 και 25 του Π.Δ. 104/1979 (ΦΕΚ 23) όπως συμπληρώθηκαν και τροποποιήθηκαν αντίστοιχα από τα άρθρα 1 και 3 του Π.Δ. 485/1983 (ΦΕΚ 184)», αλλά και τόσες άλλες, ενώ τροποποιούνται «ελαφρώς» «οι διατάξεις της παρ. 5 του άρθ. 9 του Β.Δ. 490/1968 (ΦΕΚ 161) του υπουργού της χούντας Θεοφ. Παπακωνσταντίνου "για τους μη προσερχομένους στις παραγωγικές και απολυτήριες δοκιμασίες"». Και εδώ βέβαια κυριαρχεί το λάθος ή η αλήθεια (;) της γλώσσας. Το «προαγωγικές» έχει γίνει «παραγωγικές». Εάν θεωρήσουμε ότι το νόημα είναι το προϊόν αυτής καθ' εαυτήν της γλώσσας, η «παιδεία» πάντα θεωρούνταν μια «παραγωγή». Σήμερα, λοιπόν, η κύρια νομοθεσία περί απουσιών αποτελείται από το Π.Δ. 104/ΦΕΚ 23 τ.Α'/7.2.1979 του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, το Π.Δ. 294/ΦΕΚ 81 τ.Α'/12.4.1980 του ιδίου, το Π.Δ. 485/ΦΕΚ 184 τ.Α'/21.12.1983 του Απόστολου Κακλαμάνη, το Π.Δ. 188/ΦΕΚ 75 τ.Α'/26.4.1985 του Πέτρου Μώραλη και φυσικά τις αποφάσεις του Αντώνη Τρίτση και του Γεράσιμου Αρσένη, όπως έχουν αναφερθεί. Για το Λύκειο, μετά την αναφορά στα προαναφερθέντα Π.Δ. ισχύουν και 3 Π.Δ. του Πέτρου Δ. Ευθυμίου: Π.Δ. 86/ΦΕΚ 73 τ.Α'/12.4.2001, Π.Δ. 26/ΦΕΚ 21 τ.Α'/12.2.2002, Π.Δ. 80/ΦΕΚ 77 τ.Α'/2.4.2003 και δύο Π.Δ. της Μαριέττας Γιαννάκου, τα Π.Δ. 128/ΦΕΚ 96 τ.Α'/12.5.2004, Π.Δ. 64/ΦΕΚ 99 τ.Α'/26.5.2005. Οπως διαπιστώνεται, η νομοθεσία περί απουσιών «σέρνεται» από το 1943 (!) αφού π.χ. οι διατάξεις των «κατ' ιδίαν διδαχθέντων μαθητών», δηλαδή των μαθητών που μπορούν να δώσουν εξετάσεις διαβάζοντας στο σπίτι τους εξαιτίας κάποιου λόγου, ξεκινούν από τον Ν. 877/ΦΕΚ 369 τ.Α'/30.8.1943, του πρωθυπουργού της κατοχικής κυβέρνησης Ιωάννου Δ. Ράλλη, περνούν στο Ν.Δ. 2702/ΦΕΚ 320 τ. Α'/11.11.1953 του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπάγου, το οποίο υπογράφεται μάλιστα από τον βασιλέα Παύλο και τον ίδιο εν τη Β. Ελληνική Πρεσβεία Ουασιγκτώνος, την 31η Οκτωβρίου 1953, συνεχίζονται με το Β.Δ./ΦΕΚ 173 τ.Α'/8.7.1955, του υπουργού Α. Γεροκωστόπουλου και του βασιλέως Παύλου, συναντώνται με τη χούντα και το Ν.Δ. 1197/ΦΕΚ 109 τ.Α'/5.7.1972 του αντιβασιλέα Γεωργίου Παπαδοπούλου και φτάνουν ώς τις μέρες μας. Το όλο νομοθετικό πλαίσιο ορίζει, επίσης, και άλλες περιπτώσεις δικαιολογημένης απουσίας, όπως απουσίες για λόγους μετεγγραφής, απουσίες για μαθητές άλλων δογμάτων κ.λπ. (Π.Δ. 104/1979, άρθρο 21). Ωστόσο, στο «εθιμικό δίκαιο» ορισμένων σχολείων και λόγω μιας κάποιας «διασταλτικής ερμηνείας» εκ μέρους της διοίκησής τους, αυτές οι απουσίες αλλά και απουσίες που γίνονται με προφορική συνήθως απόφαση του Διευθυντή του σχολείου ή και του Συλλόγου διδασκόντων χαρακτηρίζονται «ακαταχώρητες». Είναι δηλαδή απουσίες που γίνονται μεν, δεν καταγράφονται δε, χωρίς να προσδιορίζεται και ο αριθμός τους. Οι μαθητές, τουλάχιστον ορισμένοι, τελικά πραγματοποιούν «ακαταχωρήτως», περισσότερες απουσίες από αυτές που γνωρίζει το υπουργείο. Επιπλέον, υπάρχουν και ορισμένα bonus. Bonus αρρώστιας του καλού μαθητή. Οταν συγκεντρώνεις 15 και έχεις διαγωγή κοσμιωτάτη, μπορείς να αρρωστήσεις περισσότερο, ίσον με 50 απουσίες, ενώ ο «κακός» μαθητής δεν μπορεί. Υπάρχουν βέβαια και bonus απουσιών αθλητών. Θα μπορούσε κάποιος να συνεχίσει με τις διατάξεις της Τεχνικής Εκπαίδευσης, των Νυχτερινων Σχολείων, των Αθλητικών, των Μουσικών κ.λπ., αλλά δεν είναι απαραίτητο. Το καθεστώς των ιατρικών βεβαιώσεων που χορηγούνται για μη πραγματικούς ιατρικούς λόγους μπορεί να είναι ντροπή, αλλά ο μαθητής παραβιάζει τη συγκεκριμένη διοικητική πρακτική και όχι μια αφηρημένη κατάσταση δικαίου. Και ως κοινωνία θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν αυτή η διοικητική πρακτική έχει ποιότητα συμβατή με την εποχή μας και τα προβλήματα του νέου ανθρώπου, χωρίς να μετατρέπουμε τα ζητήματα διοίκησης σε ηθικά διλήμματα.
|
Τ
Τα SOS πριν από το πρώτο κουδούνι Η σωστή προετοιμασία του παιδιού είναι το «κλειδί» για την καλή προσαρμογή του στο σχολείο και μια επιτυχημένη σχολική χρονιά. Ικανότητες ανάγνωσης και γραφής στο παιδί Ποια είναι τα βασικά βήματα στην πορεία των ικανοτήτων αλφαβητισμού που αναπτύσσει το παιδί σας;
|
«Προσβολή προσωπικότητας» η αφαίρεση προσωπικών σημειώσεων
Η Αρχή
Προσωπικών Δεδομένων δικαιώνε μαθήτρια έναντι των καθηγητών της Στην
επικαιρότητα ήρθε εκ νέου το θέμα της αφαίρεσης προσωπικών σημειώσεων από
μαθητές παρά την άρνηση τους να τις παραδώσουν στους καθηγητές. Δημοσίευμα
εκπαιδευτικής ιστοσελίδας (www.esos.gr) αναφέρει πως κατά την ώρα του μαθήματος
των θρησκευτικών καθηγητής αφαίρεσε προσωπικές σημειώσεις μιας 14χρονης
μαθήτριας. Σύμφωνα με το εν λόγω δημοσίευμα, τις σημειώσεις είδαν εκτός από τον
καθηγητή της, ο σύλλογος διδασκόντων, ο γυμνασιάρχης, ο προϊστάμενος
δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά και κάποιοι μαθητές, και οι γονείς κατέφυγαν
στην Αρχή Προσωπικών Δεδομένων. Η Αρχή απεφάνθη ότι το τετράδιο με τις
προσωπικές σημειώσεις πρέπει να επιστραφεί στη μαθήτρια στην οποία ανήκει και
πως πρέπει να καταστραφούν τυχόν φωτοαντίγραφα που τηρούνται στο αρχείο του
σχολείου. |
Υπάρχουν "κακοί" μαθητές; Σοφία Τσιντσικλόγλου Ειδική Παιδαγωγός Η απάντηση μου είναι ΟΧΙ! Δεν υπάρχουν κακοί μαθητές, όπως δεν υπάρχουν ούτε χαζοί μαθητές! Κι όμως πολλοί - εκπαιδευτικοί και γονείς- νομίζουν πως υπάρχουν. Ο χαρακτηρισμός αυτός είναι γεμάτος απαξιωτικές σημασίες που δεν έχουν χώρο στην εκπαίδευση. Ποιοι μαθητές παίρνουν συνήθως την ταμπέλα "κακός" - αυτοί που δυσκολεύονται σε κάτι - αυτοί δεν έρχονται με λυμένες ασκήσεις - αυτοί που δεν γράφουν καλά στα τεστ - αυτοί που δεν συμμετέχουν στην τάξη - αυτοί που κάνουν φασαρία - αυτοί που έχουν μαθησιακές δυσκολίες - αυτοί που είναι διαφορετικοί - αυτοί που δεν μπορούν να πουν το μάθημα παπαγαλία - αυτοί που κάνουν ορθογραφικά λάθη - αυτοί που δεν έχουν την κατάλληλη αντιμετώπιση από τους γονείς τους ή τους εκπαιδευτικούς - αυτοί που δεν μπορούν να μάθουν μέσα από το βαρετό και γενικό εκπαιδευτικό σύστημα Πώς νοιώθει ο μαθητής που έχει την ταμπέλα "κακός" - Έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση - Σταματά να προσπαθεί, αφού αποδέχεται το χαρακτηρισμό - Δεν ενδιαφέρεται για τα μαθήματα - Νοιώθει αποτυχημένος - Νοιώθει "κακός" σε όλα, όχι μόνο στην μάθηση - Γίνεται αποδέκτης αρνητικών σχολίων από τους συμμαθητές - Παρατά το σχολείο Ο ρόλος του δασκάλου δεν είναι να κάνει χαρακτηρισμούς του τύπου κακός, τεμπέλης, χαζός, προβληματικός, σκράπας και άλλα τέτοια παρόμοια, αλλά να βρει τρόπο να προσεγγίσει κάθε μαθητή του, να βρει κίνητρα για κάθε μαθητή του και να φτιάξει το κλίμα και το σύστημα στην τάξη του ώστε όλοι οι μαθητές να έχουν ίσες ευκαιρίες. Δεν υπάρχει παιδί που είναι από τη φύση του "κακός" μαθητής, δεν υπάρχει παιδί που ξεκινώντας το σχολείο αποφασίζει ότι θα χαζεύει, δεν θα γράφει, θα είναι αργός αναγνώστης, δεν θα γράφει καλά στα τεστ κ.λ.π! Οι "κακοί" μαθητές δημιουργούνται από το ελλιπές εκπαιδευτικό μας σύστημα, από έλλειψη ενδιαφέροντος και γνώσεων από γονείς και εκπαιδευτικούς. Δεν υπάρχει παιδί χωρίς ικανότητες και ταλέντα! Ο "κακός" μαθητής είναι απλά ο αδύναμος μαθητής που για κάποιο ή κάποιους λόγους διαφοροποιείται από το γενικό σύνολο. Ο ρόλος του σχολείου είναι ή θα έπρεπε να είναι η παιδαγωγική και σχολική επιτυχία όλων των παιδιών. Κι όμως, ακόμα και σήμερα κάποιοι δάσκαλοι λένε " έχω 2-3 κακούς μαθητές, τους αφήνω στην άκρη και προχωρώ με τους υπόλοιπους"!! Όμως δεν είναι αυτός ο ρόλος του δασκάλου, δεν είναι αυτός ο σκοπός του σχολείου....είναι κάτι εντελώς διαφορετικό! Είναι να δίνει την δυνατότητα, τα εφόδια και τα κίνητρα σε ΟΛΑ τα παιδιά να μάθουν, να εξελιχθούν και να προοδεύσουν. Να υπάρχει τέτοιο περιβάλλον ώστε να ικανοποιούνται οι εκπαιδευτικές ανάγκες ΟΛΩΝ των παιδιών. Άρα λοιπόν μπορώ να πω ότι δεν υπάρχουν κακοί μαθητές, αλλά μάλλον κακοί εκπαιδευτικοί (όχι ΟΛΟΙ) και κακό εκπαιδευτικό σύστημα.
Μπορώ
επίσης να πω ότι υπάρχουν εκπαιδευτικοί που κάνουν τη διαφορά! Συνεχίστε!!
|
Εκτάκια υιοθετούν πρωτάκια. Και η ζωή στο σχολείο γίνεται ομορφότερη Από τότε που οι κόρες μου πήγαν δημοτικό, παρακολουθώ έναν καταπληκτικό θεσμό που υπάρχει στο σχολείο τους, που είναι η υιοθεσία των παιδιών της Πρώτης δημοτικού από τα παιδιά της Έκτης. Το έζησα ως μαμά παιδιών Πρώτης, και να που έφτασε η στιγμή που θα γράψω αναλυτικότερα για το θέμα, μια και πλέον έχω ολοκληρωμένη την εικόνα της διαδικασίας. Η Εβελίνα που φέτος πηγαίνει Έκτη, μόλις υιοθέτησε το δικό της πρωτάκι! Λίγα λόγια για τον θεσμό Κάθε πρωτάκι του σχολείου, υιοθετείται στην αρχή της χρονιάς από ένα εκτάκι. Το εκτάκι αναλαμβάνει να το προστατεύει, να το καθοδηγεί και να το βοηθάει καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Έτσι το πρωτάκι ξέρει ότι μπορεί να απευθυνθεί και κάπου αλλού εκτός από τους δασκάλους του για οτιδήποτε το απασχολεί. Και τα εκτάκια κρατούν συνεχώς τα μάτια τους ανοιχτά για οτιδήποτε μπορεί να χρειαστούν τα πρωτάκια τους. Δεν γνωρίζω πριν από πόσα χρόνια μπήκε σε εφαρμογή αυτός ο θεσμός στο σχολείο, ούτε ποιος τον σκέφτηκε, εκείνο όμως που βλέπω είναι ότι χρόνο με τον χρόνο αναβαθμίζεται και λειτουργούν όλα με αριστουργηματικό τρόπο. Περισσότερες λεπτομέρειες
Λίγες
περισσότερες λεπτομέρειες, για το πώς λειτουργεί: Κατ’ αρχήν τα παιδιά της Έκτης
γνωρίζουν ήδη την αξία του θεσμού, μια και τον έχουν ζήσει ως πρωτάκια αλλά η
δασκάλα τους τους μιλάει περισσότερο για αυτόν και τους εξηγεί τις λεπτομέρειες
της διαδικασίας. Αντίστοιχα οι δασκάλες της πρώτης μιλάνε στα πρωτάκια τους για
το τι θα συμβεί. Η πρώτη επαφή των παιδιών της έκτης με τα παιδιά της πρώτης γίνεται στο προαύλιο, με την επίβλεψη των εκπαιδευτικών της Φυσικής Αγωγής. Πιο συγκεκριμένα να τι έγινε την προηγούμενη εβδομάδα όπως μου τα διηγήθηκε η Εβελίνα: Τα δυο τμήματα κανόνισαν να κάνουν μια μέρα κοινή ώρα γυμναστική. Οι δυο γυμνάστριες των τμημάτων συνεργάστηκαν ώστε τα παιδιά να παίξουν παιχνίδια γνωριμίας. Εκτάκια και πρωτάκια έπαιζαν μαζί σε ζευγαράκια. Π.χ. έτρεχαν χέρι-χέρι, τα πρωτάκια πέρναγαν κάτω από τα πόδια των παιδιών της Έκτης, κλπ κλπ. Μετά από τα παιχνίδια, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν και να γνωριστούν. Ο στόχος της πρώτης συνάντησης ήταν να σπάσει ο πάγος, να γίνει μια πρώτη γνωριμία και τα παιδιά να δουν ότι μπορούν να συνεργαστούν και να διασκεδάσουν μαζί, ανεξάρτητα από ηλικία. Παρ’ όλο που σε αυτή την πρώτη συνάντηση δεν καθορίστηκαν τα τελικά ζευγαράκια, η Εβελίνα ήρθε πολύ κοντά με ένα κορίτσι, το οποίο ήλπιζε να υιοθετήσει. Αυτό ήταν μεγάλη νίκη καθώς από την αρχή της σχολικής χρονιάς μου έλεγε: «Ελπίζω να μου τύχει αγόρι. Ελπίζω να μου τύχει αγόρι.» Φοβόταν μην της τύχει κάποιο κορίτσι που να του αρέσουν οι πριγκίπισσες και τα κοριτσίστικα, γιατί σε αυτή την περίπτωση δε θα είχαν κοινά. Το κορίτσι όμως αυτό είχε έναν μεγάλο αδελφό και αγαπούσε επίσης τα αγαπημένα της ίδιας Χελωνονιντζάκια. Ενθουσιάστηκε τόσο με το κορίτσι που μου είπε: «Ήταν εγώ σε πρωτάκι!» Και πρόσθεσε «Μιλούσε ακατάπαυστα!» Η δεύτερη επαφή, ήταν η πιο επίσημη και έγινε υπό την επίβλεψη των δασκάλων. Τα εκτάκια πήγαν «επίσημη επίσκεψη» στην Πρώτη, με σκοπό να ολοκληρωθεί η διαδικασία της υιοθεσίας, που γίνεται με κλήρωση. Τα παιδιά της Έκτης πήγαν με γεμάτα χέρια. Είχαν φτιάξει χάρτινα καραβάκια που είχαν γεμίσει με λιχουδιές, και τα πρόσφεραν στα παιδιά της Πρώτης. Στη συνέχεια έγινε η κλήρωση. Το κάθε πρωτάκι με τη σειρά, τραβούσε ένα χαρτάκι με το όνομα ενός παιδιού της Έκτης. Ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών γίνονται και οι απαραίτητες προσαρμογές. Π.χ. μπορεί ένα πρωτάκι να υιοθετηθεί από δύο εκτάκια (σε περίπτωση που τα εκτάκια είναι περισσότερα στον αριθμό). Στην Εβελίνα έτυχε τελικά στην κλήρωση αγόρι! Μετά την κλήρωση, τα Εκτάκια παρουσίασαν στα Πρωτάκια ένα απλό χορευτικό που είχαν ετοιμάσει και στη συνέχεια όλοι μαζί βγήκαν στο προαύλιο για περισσότερο παιχνίδι και γνωριμία. Κάποιες επιπλέον σκέψεις Είμαστε ακόμα στην αρχή της σχολικής χρονιάς και καθώς θα ζω από κοντά τη διαδικασία της υιοθεσίας θα γράφω περισσότερες σκέψεις, αλλά κάτι που ήδη βλέπω και μου αρέσει πολύ είναι τη δυναμική που αναπτύσσεται όχι μόνο μεταξύ του παιδιού της Έκτης και του παιδιού της Πρώτης, αλλά και της παρέας του παιδιού της Έκτης με τα υιοθετημένα πρωτάκια. Για παράδειγμα: Η Εβελίνα κάνει στενή παρέα με 4-5 παιδιά από την τάξη της. Ε λοιπόν, έχει γνωρίσει τα πρωτάκια τους και τα θεωρεί και «δικά της παιδιά». Δηλαδή αν ποτέ δει κάποιο πρωτάκι από αυτά να χρειάζεται κάτι, θα το θεωρήσει υποχρέωσή της να βοηθήσει! Επιπλέον συμφώνησε με το συμμαθητή της που υιοθέτησε εκείνο το κορίτσι που είχε αρχικά συμπαθήσει να τον βοηθάει στην υιοθεσία. Να φροντίζουν δηλαδή και οι δύο μαζί το κορίτσι αλλά και εκείνος να τη βοηθάει στην υιοθεσία του δικού της αγοριού. Έχουν δηλαδή αρχίσει ήδη να δημιουργούνται δεσμοί και πλέγματα αλληλοβοήθειας. Αποχαιρετισμός Αν και δεν ξέρω ακόμα τι ακριβώς θα συμβεί φέτος στον αποχαιρετισμό, έχω βρεθεί σε γιορτές λήξης από άλλες χρονιές και πάντα μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές είναι όταν έρχεται η στιγμή για την κοινή εμφάνιση της Πρώτης και της Έκτης. Τα ζευγαράκια μπαίνουν χέρι χέρι και παρουσιάζουν πάντα κάτι μαζί. Μπορεί να τραγουδήσουν, μπορεί να χορέψουν, μπορεί να παίξουν κάποιο παιχνίδι. Κάθε χρονιά δεν είναι ίδια, πάντα κάτι αλλάζει, αλλά ο αποχαιρετισμός είναι πάντα συγκινητικός. Έχει αγκαλιές, λουλούδια και δάκρυα – πολλές φορές και από τους γονείς. Και όπως στην αρχή της χρονιάς τα εκτάκια υποδέχτηκαν τα πρωτάκια στο σχολείο τους, έρχεται η στιγμή που οι ρόλοι αντιστρέφονται. Τα πρωτάκια αποχαιρετούν τα εκτάκια, καθώς αυτά ετοιμάζονται να πετάξουν προς το σχολείο των μεγάλων, το γυμνάσιο. Την επόμενη μέρα της υιοθεσίας η Εβελίνα πήρε από το σπίτι ένα περιοδικό που είχε διπλό και το χάρισε στο πρωτάκι της. Εκείνο δεν ξέρει ακόμα να διαβάζει, αλλά καθόταν λέει στο διάλειμμα και το ξεφύλλιζε και προσπαθούσε να συλλαβίσει. Και αλίμονο αν κάποιος κατά τη διάρκεια της χρονιάς τολμήσει και το ενοχλήσει. Θα έχει να κάνει μαζί της! Τους φαντάζομαι να περπατούν πλάι-πλάι. Στα μάτια του η Εβελίνα θα μοιάζει γίγαντας. Στα μάτια της θα μοιάζει «μικροσκοπικός». Μικροσκοπικός μικρός μαθητής, αλλά όχι απροστάτευτος. Έχει πλέον στη διάθεσή του μία γιγάντια αγκαλιά που τον έχει υιοθετήσει. Και όλα αυτά από μια απλή ιδέα. Οι απλές ιδέες όμως, κάνουν τη ζωή ομορφότερη.
|
|
Η ιστοσελίδα αυτή είναι τμήμα του οικοχώρου "Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ " |
... . |
.....