Βιβλίο 2. Κεφάλαιο 2. §5-15, Περίληψη
O Λύσανδρος με 200 πλοία ανάγκασε τις πόλεις της Λέσβου να προσχωρήσουν στη συμμαχία της Σπάρτης. Μετά την αναγγελία της καταστροφής στους Αιγός Ποταμούς όλες οι ελληνικές πόλεις-κράτη εγκατέλειψαν τους Αθηναίους εκτός από τη Σάμο.
O Λύσανδρος ανακοίνωσε στη Σπάρτη και στον Άγι, τον βασιλιά που βρισκόταν στη Δεκέλεια της Αττικής, ότι έρχεται με τα 200 πλοία στον Πειραιά. O άλλος βασιλιάς, ο Παυσανίας, επιστράτευσε όλους τους μάχιμους Λακεδαιμονίους και άλλους Πελοποννησίους και τους οδήγησε έξω από τα τείχη της Αθήνας.
Μέσα στην πολιορκημένη, από στεριά και θάλασσα, Αθήνα δε γινόταν λόγος για συνθηκολόγηση. Μόνο όταν τέλειωσαν τα λιγοστά τρόφιμα έστειλαν πρεσβεία στον Αγι με την πρόταση να γίνουν σύμμαχοι των Λακεδαιμονίων κρατώντας τα Μακρά Τείχη και τον Πειραιά. O Άγις είπε στους αντιπροσώπους να πάνε στη Σπάρτη, γιατί ο ίδιος δεν είχε πληρεξουσιότητα να διαπραγματευτεί μαζί τους. Οι έφοροι της Σπάρτης τους έστειλαν πίσω λέγοντας ότι, αν θέλουν πραγματικά ειρήνη, να λογικευτούν και τότε να ξανάρθουν.
Πάτα στα εικονίδια ή στις λέξεις - δεσμούς για να δεις το σχόλιο
Βιβλίο 2. Κεφάλαιο 2. §16, 17 Ο πρωταγωνιστικός ρόλος του Θηραμένη
Θηραμένης (κείμενο)
Θουκυδίδης 8.65 κ.εξ. Το ολιγαρχικό πραξικόπημα του 411 π.Χ. και ο ρόλος του Θηραμένη [πηγή: Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα]"
Τα τείχη της Αθήνας [πηγή: Αρχαιολογία της πόλης των Αθηνών]
Ορισμός λήμματος: αυτοκράτορας [πηγή: Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής Ιδρ. Τριανταφυλλίδη - Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα]"
[16]
Τοιούτων δὲ ὄντων Θηραμένης
εἶπεν ἐν ἐκκλησίᾳ ὅτι εἰ βούλονται
αὐτόν πέμψαι παρά Λύσανδρον,
εἰδὼς ἥξει Λακεδαιμονίους πότερον
ἐξανδραποδίσασθαι τὴν πόλιν βουλόμενοι
ἀντέχουσι περὶ τῶν τειχῶν
ἢ
πίστεως ἕνεκα.
Πεμφθεὶς δὲ διέτριβε
παρά Λυσάνδρῳ τρεῖς μῆνας καὶ πλείω,
ἐπιτηρῶν ὁπότε Ἀθηναῖοι ἔμελλον
διά τό ἐπιλελοιπέναι τόν σῖτον ἅπαντα ὅ τι τις λέγοι
ὁμολογήσειν.
[17] Ἐπεὶ δὲ ἧκε τετάρτῳ μηνί, ἀπήγγειλεν ἐν ἐκκλησίᾳ ὅτι αὐτόν Λύσανδρος τέως μὲν κατέχοι, εἶτα κελεύοι εἰς Λακεδαίμονα ἰέναι· οὐ γάρ εἶναι κύριος ὧν ἐρωτῷτο ὑπ’ αὐτοῦ, ἀλλά τοὺς ἐφόρους. Μετά ταῦτα ᾑρέθη πρεσβευτὴς εἰς Λακεδαίμονα αὐτοκράτωρ δέκατος αὐτός.
§ 18, 19 Κρίσιμη συνεδρίαση στη Σπάρτη
Θουκυδίδης 1.13-15: Προέλευση της ναυτικής δύναμης της Κορίνθου και της Αθήνας [πηγή: Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα]
Θουκυδίδης 1.66-71:Κατηγορίες των Κορινθίων εναντίον των Αθηναίων κατά την έναρξη του Πελοποννησιακού πολέμου [πηγή: Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα]
Ανταγωνισμός Αθήνας - Θήβας (κείμενο)
[18]Λύσανδρος δὲ τοῖς
ἐφόροις ἔπεμψεν ἀγγελοῦντα μετ’ ἄλλων Λακεδαιμονίων Ἀριστοτέλην, φυγάδα Ἀθηναῖον ὄντα,
ὅτι ἀποκρίναιτο Θηραμένει ἐκείνους κυρίους εἶναι εἰρήνης καὶ πολέμου.
[19] Θηραμένης δὲ καὶ οἱ ἄλλοι πρέσβεις ἐπεὶ ἦσαν ἐν Σελλασίᾳ, ἐρωτώμενοι δὲ
ἐπὶ τίνι λόγῳ ἥκοιεν εἶπον ὅτι αὐτοκράτορες περὶ εἰρήνης, μετά ταῦτα οἱ ἔφοροι καλεῖν ἐκέλευον αὐτούς. Ἐπεὶ δ’ ἧκον, ἐκκλησίαν ἐποίησαν, ἐν ᾗ
ἀντέλεγον Κορίνθιοι καὶ Θηβαῖοι μάλιστα, πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοι τῶν Ἑλλήνων,
μὴ σπένδεσθαι Ἀθηναίοις, ἀλλ’
ἐξαιρεῖν.
§ 20-21 Η απόφαση της Σπάρτης
Θουκυδίδης 1.73-75: Οι Αθηναίοι δικαιολογούν τις ηγεμονικές αξιώσεις τους επικαλούμενοι τον ρόλο τους κατά τα Μηδικά [πηγή: Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα]
Λυσίας, «Επιτάφιος» 20-26: Τα κατορθώματα των Αθηναίων κατά τους Περσικούς πολέμους, Η μάχη του Μαραθώνα [πηγή: Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα]
Λυσίας, «Επιτάφιος» 27-43: Τα κατορθώματα των Αθηναίων κατά τους Περσικούς πολέμους, Η ναυμαχία στη Σαλαμίνα [πηγή: Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα]
Λυσίας, «Επιτάφιος» 44-47: Τα κατορθώματα των Αθηναίων κατά τους Περσικούς πολέμους, Η μάχη στις Πλαταιές [πηγή: Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα]
[20] Λακεδαιμόνιοι δὲ
οὐκ ἔφασαν πόλιν Ἑλληνίδα ἀνδραποδιεῖν μέγα ἀγαθόν εἰργασμένην
ἐν τοῖς μεγίστοις κινδύνοις γενομένοις τῇ Ἑλλάδι, ἀλλ’ ἐποιοῦντο εἰρήνην
ἐφ’ ᾧ τά τε μακρά τείχη καὶ τόν Πειραιᾶ
καθελόντας καὶ τάς ναῦς πλὴν δώδεκα παραδόντας καὶ τοὺς φυγάδας
καθέντας τόν αὐτόν ἐχθρόν καὶ φίλον νομίζοντας Λακεδαιμονίοις
ἕπεσθαι καὶ κατά γῆν καὶ κατά θάλατταν ὅποι ἂν ἡγῶνται.
[21] Θηραμένης δὲ καὶ οἱ σὺν αὐτῷ πρέσβεις ἐπανέφερον ταῦτα εἰς τάς Ἀθήνας. Εἰσιόντας δ’ αὐτοὺς ὄχλος περιεχεῖτο πολύς, φοβούμενοι μὴ ἄπρακτοι ἥκοιεν· οὐ γάρ ἔτι ἐνεχώρει μέλλειν διά τό πλῆθος τῶν ἀπολλυμένων τῷ λιμῷ.
§ 22-23 Η παράδοση των Αθηνών
Θουκυδίδης 1.124: Η ρητορική των Πελοποννησίων για την τυραννική ηγεμονία των Αθηναίων [πηγή: Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα]
[22] Τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ἀπήγγελλον οἱ πρέσβεις
ἐφ’ οἷς οἱ Λακεδαιμόνιοι ποιοῖντο τὴν εἰρήνην·
προηγόρει δὲ αὐτῶν Θηραμένης, λέγων ὡς χρὴ πείθεσθαι Λακεδαιμονίοις καὶ τά τείχη
περιαιρεῖν. Ἀντειπόντων δέ τινων αὐτῷ, πολὺ δὲ πλειόνων
συνεπαινεσάντων, ἔδοξε δέχεσθαι τὴν εἰρήνην.
[23] Μετά δὲ ταῦτα Λύσανδρός τε κατέπλει εἰς τόν Πειραιᾶ καὶ οἱ φυγάδες
κατῇσαν καὶ τά τείχη κατέσκαπτον
ὑπ’ αὐλητρίδων πολλῇ προθυμίᾳ, νομίζοντες ἐκείνην τὴν ἡμέραν τῇ Ἑλλάδι
ἄρχειν τῆς ἐλευθερίας.
Δες τη συντακτική ανάλυση πατώντας (για διαδραστικό, κινητό) ή περνώντας τον δείκτη (για pc) πάνω στη λέξη.
Δες τη μετάφραση κάθε σειράς πατώντας στο μ
ή εμφάνισε-απόκρυψε όλη τη μετάφραση πατώντας εδώ
Βιβλίο 2. Κεφάλαιο 2. §16, 17 Ο πρωταγωνιστικός ρόλος του Θηραμένη
μ
[16]
Τοιούτων δὲ
ὄντων
Θηραμένης
εἶπεν
ἐν ἐκκλησίᾳ
ὅτι
εἰ
βούλονται
αὐτὸν
πέμψαι
παρά Λύσανδρον,
εἰδὼς
ἥξει
Λακεδαιμονίους
πότερον ἐξανδραποδίσασθαι
τὴν πόλιν
βουλόμενοι
ἀντέχουσι
περὶ τῶν τειχῶν ἢ
πίστεως ἕνεκα.
Πεμφθεὶς δὲ
διέτριβε
παρὰ Λυσάνδρῳ
τρεῖς
μῆνας καὶ
πλείω,
ἐπιτηρῶν
ὁπότε
Ἀθηναῖοι
ἔμελλον
διὰ τὸ ἐπιλελοιπέναι
τὸν σῖτον
ἅπαντα
ὅ τι
τις
λέγοι
ὁμολογήσειν.
μ [17] Ἐπεὶ δὲ
ἧκε
τετάρτῳ
μηνί,
ἀπήγγειλεν
ἐν ἐκκλησίᾳ
ὅτι
αὐτὸν
Λύσανδρος
τέως μὲν
κατέχοι,
εἶτα
κελεύοι
εἰς Λακεδαίμονα
ἰέναι·
οὐ γὰρ
εἶναι
κύριος
ὧν
ἐρωτῷτο
ὑπ’ αὐτοῦ,
ἀλλά
τοὺς ἐφόρους.
Μετά ταῦτα
ᾑρέθη
πρεσβευτὴς
εἰς Λακεδαίμονα
αὐτοκράτωρ
δέκατος
αὐτός.
§ 18, 19 Κρίσιμη συνεδρίαση στη Σπάρτη
μ
[18]
Λύσανδρος δὲ
τοῖς ἐφόροις
ἔπεμψεν
ἀγγελοῦντα
μετ’
ἄλλων
Λακεδαιμονίων
Ἀριστοτέλην,
φυγάδα
Ἀθηναῖον
ὄντα,
ὅτι
ἀποκρίναιτο
Θηραμένει
ἐκείνους
κυρίους
εἶναι
εἰρήνης καὶ πολέμου.
[19]
Θηραμένης δὲ καὶ
οἱ ἄλλοι
πρέσβεις ἐπεὶ
ἦσαν
ἐν Σελλασίᾳ,
ἐρωτώμενοι δὲ
ἐπὶ
τίνι
λόγῳ
ἥκοιεν
εἶπον
ὅτι
αὐτοκράτορες
περὶ εἰρήνης,
μετά ταῦτα
οἱ ἔφοροι
καλεῖν
ἐκέλευον αὐτούς.
Ἐπεὶ δ’
ἧκον,
ἐκκλησίαν
ἐποίησαν,
ἐν ᾗ
ἀντέλεγον
Κορίνθιοι καὶ
Θηβαῖοι
μάλιστα,
πολλοὶ δὲ καὶ
ἄλλοι
τῶν Ἑλλήνων,
μὴ σπένδεσθαι
Ἀθηναίοις, ἀλλ’
ἐξαιρεῖν.
§ 20-21 Η απόφαση της Σπάρτης
μ
[20]
Λακεδαιμόνιοι δὲ
οὐκ ἔφασαν
πόλιν
Ἑλληνίδα
ἀνδραποδιεῖν
μέγα
ἀγαθόν
εἰργασμένην
ἐν τοῖς
μεγίστοις
κινδύνοις
γενομένοις
τῇ Ἑλλάδι,
ἀλλ’
ἐποιοῦντο
εἰρήνην
ἐφ’ ᾧ τά τε
μακρά
τείχη καὶ τὸν
Πειραιᾶ
καθελόντας καὶ
τὰς ναῦς
πλὴν δώδεκα
παραδόντας καὶ
τοὺς φυγάδας
καθέντας
τὸν αὐτὸν
ἐχθρὸν καὶ φίλον
νομίζοντας
Λακεδαιμονίοις
ἕπεσθαι καὶ
κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν
ὅποι
ἂν ἡγῶνται.
μ [21]
Θηραμένης δὲ καὶ
οἱ
σὺν αὐτῷ
πρέσβεις
ἐπανέφερον
ταῦτα
εἰς τὰς Ἀθήνας.
Εἰσιόντας δ’
αὐτοὺς
ὄχλος
περιεχεῖτο
πολύς,
φοβούμενοι
μὴ
ἄπρακτοι
ἥκοιεν·
οὐ γάρ ἔτι
ἐνεχώρει
μέλλειν
διὰ τὸ πλῆθος
τῶν ἀπολλυμένων
τῷ λιμῷ.
§ 22-23 Η παράδοση των Αθηνών
μ
[22] Τῇ δὲ ὑστεραίᾳ
ἀπήγγελλον
οἱ πρέσβεις
ἐφ’ οἷς
οἱ Λακεδαιμόνιοι
ποιοῖντο
τὴν εἰρήνην·
προηγόρει δὲ
αὐτῶν
Θηραμένης,
λέγων
ὡς
χρὴ
πείθεσθαι
Λακεδαιμονίοις
καὶ τὰ
τείχη
περιαιρεῖν.
Ἀντειπόντων
δέ
τινων
αὐτῷ,
πολὺ δὲ
πλειόνων
συνεπαινεσάντων,
ἔδοξε
δέχεσθαι
τὴν εἰρήνην.
[23] Μετὰ δὲ ταῦτα
Λύσανδρός τε
κατέπλει
εἰς τὸν Πειραιᾶ
καὶ
οἱ φυγάδες
κατῇσαν
καὶ
τὰ τείχη
κατέσκαπτον
ὑπ’ αὐλητρίδων
πολλῇ
προθυμίᾳ,
νομίζοντες
ἐκείνην
τὴν ἡμέραν
τῇ Ἑλλάδι
ἄρχειν
τῆς ἐλευθερίας.
Μετάφραση Ρ. Ρούφου | Αρχαίο Κείμενο | Μετάφραση Γ. Α. Ράπτη |
[2.16] Εκεί βρίσκονταν τα πράγματα, όταν ο Θηραμένης είπε στη Συνέλευση ότι αν θελήσουν να τον στείλουν στον Λύσανδρο θα ξέρει, γυρίζοντας, για ποιον λόγο είν’ ανένδοτοι οι Λακεδαιμόνιοι στο ζήτημα των Τειχών – αν το κάνουν με σκοπό να υποδουλώσουν την πόλη ή για να ’χουν κάποια εγγύηση. Όταν τον έστειλαν, έμεινε κοντά στον Λύσανδρο περισσότερο από τρεις μήνες, παραφυλάγοντας την ώρα που οι τροφές θα σώνονταν ολωσδιόλου κι οι Αθηναίοι θα ’ταν πρόθυμοι να δεχτούν ό,τι τους έλεγαν. | [2.16] Τοιούτων δὲ ὄντων Θηραμένης εἶπεν ἐν ἐκκλησίᾳ ὅτι εἰ βούλονται αὐτὸν πέμψαι παρὰ Λύσανδρον, εἰδὼς ἥξει Λακεδαιμονίους πότερον ἐξανδραποδίσασθαι τὴν πόλιν βουλόμενοι ἀντέχουσι περὶ τῶν τειχῶν ἢ πίστεως ἕνεκα. Πεμφθεὶς δὲ διέτριβε παρὰ Λυσάνδρῳ τρεῖς μῆνας καὶ πλείω, ἐπιτηρῶν ὁπότε Ἀθηναῖοι ἔμελλον διὰ τὸ ἐπιλελοιπέναι τὸν σῖτον ἅπαντα ὅ τι τις λέγοι ὁμολογήσειν. | [2.16] Ενώ εκεί βρίσκονταν τα πράγματα, ο Θηραμένης είπε στη συνέλευση ότι, αν θελήσουν να τον στείλουν στο Λύσανδρο, θα γυρίσει ξέροντας για ποιο λόγο οι Λακεδαιμόνιοι επιμένουν στο ζήτημα των τειχών, το κάνουν δηλαδή με σκοπό να υποδουλώσουν την πόλη ή για να έχουν κάποια εγγύηση. Αφού στάλθηκε, έμεινε κοντά στο Λύσανδρο περισσότερο από τρεις μήνες, περιμένοντας πότε οι Αθηναίοι θα αποφάσιζαν να δεχτούν ό,τι τους πρότειναν, αφού θα τους τελείωναν εντελώς τα τρόφιμα. |
[2.17] Γύρισε λοιπόν τον τέταρτο μήνα κι ανέφερε στη Συνέλευση ότι τάχα ο Λύσανδρος δεν τον άφηνε ως τότε να φύγει, και τώρα του λέει να πάει στη Λακεδαίμονα επειδή δεν έχει ο ίδιος εξουσία ν’ απαντήσει στις ερωτήσεις του, παρά μόνο οι έφοροι. Τότε οι Αθηναίοι τον εκλέξαν να πάει στη Λακεδαίμονα πρέσβης με γενική πληρεξουσιότητα, μαζί μ’ άλλους εννιά. | [2.17] Ἐπεὶ δὲ ἧκε τετάρτῳ μηνί, ἀπήγγειλεν ἐν ἐκκλησίᾳ ὅτι αὐτὸν Λύσανδρος τέως μὲν κατέχοι, εἶτα κελεύοι εἰς Λακεδαίμονα ἰέναι· οὐ γὰρ εἶναι κύριος ὧν ἐρωτῷτο ὑπ’ αὐτοῦ, ἀλλὰ τοὺς ἐφόρους. Μετὰ ταῦτα ᾑρέθη πρεσβευτὴς εἰς Λακεδαίμονα αὐτοκράτωρ δέκατος αὐτός. | [2.17] Αφού, λοιπόν, γύρισε τον τέταρτο μήνα, ανάφερε στη συνέλευση ότι τάχα ο Λύσανδρος τον κρατούσε ως τότε δέσμιο και ότι τώρα τον συμβουλεύει να πάει στη Σπάρτη. Γιατί, δεν ήταν ο ίδιος αρμόδιος να απαντήσει στις ερωτήσεις του, αλλά οι έφοροι. Ύστερα απ' αυτό εκλέχτηκε να πάει στη Σπάρτη ως πρέσβης με απεριόριστες αρμοδιότητες μαζί μ' άλλους εννιά. |
[2.18] Στο μεταξύ ο Λύσανδρος ειδοποίησε τους εφόρους, στέλνοντάς τους τον Αθηναίο εξόριστο Αριστοτέλη και άλλους, Λακεδαιμονίους, ότι είπε του Θηραμένη πως αυτοί μονάχα είχαν εξουσία ν’ αποφασίζουν για πόλεμο και για ειρήνη. | [2.18] Λύσανδρος δὲ τοῖς ἐφόροις ἔπεμψεν ἀγγελοῦντα μετ’ ἄλλων Λακεδαιμονίων Ἀριστοτέλην, φυγάδα Ἀθηναῖον ὄντα, ὅτι ἀποκρίναιτο Θηραμένει ἐκείνους κυρίους εἶναι εἰρήνης καὶ πολέμου. | [2.18] Στο μεταξύ ο Λύσανδρος ειδοποίησε τους εφόρους, στέλνοντας τον Αθηναίο εξόριστο Αριστοτέλη και άλλους Λακεδαιμονίους, ότι είπε στο Θηραμένη ότι αυτοί μόνο είχαν εξουσία να αποφασίζουν για ειρήνη ή για πόλεμο. |
[2.19] Σαν έφτασε ο Θηραμένης με τους υπόλοιπους πρέσβεις στη Σελλασία και τους ρώτησαν τι έρχονται να κάνουν, αποκρίθηκαν ότι έρχονται πληρεξούσιοι να διαπραγματευτούν ειρήνη. Τότε οι έφοροι πρόσταξαν να τους φωνάξουν, κι όταν ήρθαν συγκάλεσαν Συνέλευση. Εκεί διαμαρτυρήθηκαν πολλοί άλλοι Έλληνες, και ιδίως οι Κορίνθιοι κι οι Θηβαίοι, λέγοντας ότι δεν πρέπει να κάνουν συνθήκη με τους Αθηναίους, αλλά να τους αφανίσουν. | [2.19] Θηραμένης δὲ καὶ οἱ ἄλλοι πρέσβεις ἐπεὶ ἦσαν ἐν Σελλασίᾳ, ἐρωτώμενοι δὲ ἐπὶ τίνι λόγῳ ἥκοιεν εἶπον ὅτι αὐτοκράτορες περὶ εἰρήνης, μετὰ ταῦτα οἱ ἔφοροι καλεῖν ἐκέλευον αὐτούς. Ἐπεὶ δ’ ἧκον, ἐκκλησίαν ἐποίησαν, ἐν ᾗ ἀντέλεγον Κορίνθιοι καὶ Θηβαῖοι μάλιστα, πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοι τῶν Ἑλλήνων, μὴ σπένδεσθαι Ἀθηναίοις, ἀλλ’ ἐξαιρεῖν. | [2.19] Όταν έφτασε ο Θηραμένης με τους υπόλοιπους πρέσβεις στη Σελλάσια και όταν τους ρώτησαν για ποιο λόγο είχαν έλθει, αποκρίθηκαν ότι ήρθαν απόλυτα πληρεξούσιοι για την ειρήνη, τότε οι έφοροι πρόσταξαν να τους φωνάξουν. Κι όταν ήρθαν, συγκάλεσαν συνέλευση, όπου αντιδρούσαν κυρίως οι Κορίνθιοι και οι Θηβαίοι αλλά και πολλοί άλλοι Έλληνες (προτείνοντας) να μην κάνουν συνθήκη με τους Αθηναίους αλλά να τους αφανίσουν. |
[2.20] Οι Λακεδαιμόνιοι όμως δήλωσαν ότι αρνούνται να υποδουλώσουν πόλη ελληνική που τόσες υπηρεσίες είχε προσφέρει τον καιρό του μεγαλύτερου κινδύνου που είχε απειλήσει ποτέ την Ελλάδα· δέχτηκαν λοιπόν να γίνει ειρήνη με τον όρο ότι οι Αθηναίοι θα γκρεμίσουν τα Μακρά Τείχη και τα τείχη του Πειραιά, θα παραδώσουν όλα τους τα πλοία εκτός από δώδεκα, θα φέρουν πίσω τους εξόριστους, θα ’χουν τους ίδιους εχθρούς και φίλους με τους Λακεδαιμονίους και θα εκστρατεύουν μαζί τους στη στεριά και στη θάλασσα, όπου τους οδηγούν αυτοί. | [2.20] Λακεδαιμόνιοι δὲ οὐκ ἔφασαν πόλιν Ἑλληνίδα ἀνδραποδιεῖν μέγα ἀγαθὸν εἰργασμένην ἐν τοῖς μεγίστοις κινδύνοις γενομένοις τῇ Ἑλλάδι, ἀλλ’ ἐποιοῦντο εἰρήνην ἐφ’ ᾧ τά τε μακρὰ τείχη καὶ τὸν Πειραιᾶ καθελόντας καὶ τὰς ναῦς πλὴν δώδεκα παραδόντας καὶ τοὺς φυγάδας καθέντας τὸν αὐτὸν ἐχθρὸν καὶ φίλον νομίζοντας Λακεδαιμονίοις ἕπεσθαι καὶ κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν ὅποι ἂν ἡγῶνται. | [2.20] Οι Λακεδαιμόνιοι, όμως, δε συμφωνούσαν να υποδουλώσουν πόλη ελληνική, που είχε προσφέρει μέγιστες υπηρεσίες τον καιρό του μεγαλύτερου κινδύνου που είχε απειλήσει ποτέ την Ελλάδα, αλλά δέχονταν να γίνει ειρήνη με τον όρο οι Αθηναίοι να γκρεμίσουν τα Μακρά Τείχη και τα τείχη του Πειραιά, να παραδώσουν όλα τους τα πλοία εκτός από δώδεκα, να φέρουν πίσω τους εξόριστους, να έχουν τους ίδιους εχθρούς και φίλους με τους Λακεδαιμόνιους και να εκστρατεύσουν μαζί τους στη στεριά και τη θάλασσα, όπου τυχόν τους οδηγούν αυτοί. |
[2.21] Μ’ αυτό το μήνυμα επέστρεψαν ο Θηραμένης κι οι άλλοι πρέσβεις στην Αθήνα Καθώς έμπαιναν στην πόλη, τους περικύκλωσε πλήθος κόσμου, τρέμοντας μην τυχόν γύριζαν άπρακτοι· δεν άντεχαν άλλη αναβολή, τόσο πολλοί ήταν οι θάνατοι από την πείνα. | [2.21] Θηραμένης δὲ καὶ οἱ σὺν αὐτῷ πρέσβεις ἐπανέφερον ταῦτα εἰς τὰς Ἀθήνας Εἰσιόντας δ’ αὐτοὺς ὄχλος περιεχεῖτο πολύς, φοβούμενοι μὴ ἄπρακτοι ἥκοιεν· οὐ γὰρ ἔτι ἐνεχώρει μέλλειν διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἀπολλυμένων τῷ λιμῷ. | [2.21] Ο Θηραμένης και οι άλλοι πρέσβεις μετέφεραν αυτές τις προτάσεις στην Αθήνα. Καθώς έμπαιναν στην πόλη, τους περικύκλωσε πλήθος κόσμου, φοβούμενοι μήπως γύρισαν άπρακτοι. Γιατί, δε σήκωνε άλλη αναβολή, επειδή είχαν πεθάνει πολλοί από την πείνα. |
[2.22] Την άλλη μέρα οι πρέσβεις ανέφεραν τους όρους που έβαζαν οι Λακεδαιμόνιοι για ειρήνη· στ’ όνομα ολωνών μίλησε ο Θηραμένης, λέγοντας ότι έπρεπε να εισακούσουν τους Λακεδαιμονίους και να γκρεμίσουν τα Τείχη. Μερικοί αντιμίλησαν, η μεγάλη πλειοψηφία όμως τον επιδοκίμασε κι αποφάσισαν να δεχτούν την ειρήνη. | [2.22] Τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ἀπήγγελλον οἱ πρέσβεις ἐφ’ οἷς οἱ Λακεδαιμόνιοι ποιοῖντο τὴν εἰρήνην· προηγόρει δὲ αὐτῶν Θηραμένης, λέγων ὡς χρὴ πείθεσθαι Λακεδαιμονίοις καὶ τὰ τείχη περιαιρεῖν. Ἀντειπόντων δέ τινων αὐτῷ, πολὺ δὲ πλειόνων συνεπαινεσάντων, ἔδοξε δέχεσθαι τὴν εἰρήνην. | [2.22] Την άλλη μέρα οι πρέσβεις ανάφεραν με ποιους όρους δέχονταν οι Λακεδαιμόνιοι την ειρήνη. Για λογαριασμό όλων μιλούσε ο Θηραμένης, λέγοντας ότι έπρεπε να πεισθούν στους Λακεδαιμονίους και να γκρεμίσουν τα Τείχη. Καθώς μερικοί αντιμίλησαν και η μεγάλη πλειοψηφία τα επικρότησε, αποφάσισαν να δεχτούν την ειρήνη. |
[2.23] Μετά απ’ αυτά ο Λύσανδρος αγκυροβόλησε στον Πειραιά, οι εξόριστοι γύρισαν, και βάλθηκαν με πολλήν όρεξη να γκρεμίζουν τα Τείχη, στους ήχους αυλού που έπαιζαν κορίτσια – νομίζοντας ότι από κείνη τη μέρα ελευθερωνόταν η Ελλάδα. | [2.23] Μετὰ δὲ ταῦτα Λύσανδρός τε κατέπλει εἰς τὸν Πειραιᾶ καὶ οἱ φυγάδες κατῇσαν καὶ τὰ τείχη κατέσκαπτον ὑπ’ αὐλητρίδων πολλῇ προθυμίᾳ, νομίζοντες ἐκείνην τὴν ἡμέραν τῇ Ἑλλάδι ἄρχειν τῆς ἐλευθερίας. | [2.23] Μετά απ' αυτά ο Λύσανδρος κατέπλευσε στον Πειραιά, οι εξόριστοι γύρισαν, και με πολλή όρεξη γκρέμιζαν τα Τείχη κάτω από τους ήχους των αυλητρίδων, με την ψευδαίσθηση ότι κείνη τη μέρα άρχιζε η ελευθερία της Ελλάδας. |
Αθηναϊκή τριήρης, αναθηματικό ανάγλυφο
Μουσείο Ακρόπολης 1339
Αθηναϊκή τριήρης (αναπαράσταση) (Εκδοτική Αθηνών)