Τρόποι αναφοράς στη μνήμη

Στην άμεση αναφορά στη μνήμη η τιμή του ορίσματος (ή του δεδομένου) είναι αποθηκευμένη σε κάποιο τμήμα της εντολής (η εντολή αποτελείται από μια ή περισσότερες λέξεις και το όρισμα είτε είναι τμήμα της εντολής είτε ακολουθεί μετά τον κώδικα εντολής). Ο κώδικας και το όρισμα της εντολής καλούνται από τη μνήμη χρησιμοποιώντας το μετρητή προγράμματος. Η άμεση αναφορά στη μνήμη δεν είναι στην πραγματικότητα ’αναφορά στη μνήμη’, εφόσον δεν απαιτείται επιπλέον προσπέλαση στη μνήμη (πέραν της ανάγνωσης της εντολής) για να βρεθεί το όρισμα. Για παράδειγμα, η εντολή ’ADD 30h’ θα μπορούσε να σημαίνει ’πρόσθεσε στην τρέχουσα τιμή του συσσωρευτή το δεκαεξαδικό αριθμό 30’ (30 hexadecimal).

Στην απευθείας αναφορά στη μνήμη η διεύθυνση της μνήμης στην οποία θα βρεθεί το δεδομένο περιέχεται μέσα στην εντολή αμέσως μετά τον κωδικό της εντολής. Αυτός ο τρόπος αναφοράς είναι πολύ γρήγορος, αλλά έχει το μειονέκτημα ότι ο αριθμός των λέξεων που μπορούν να διευθυνσιοδοτηθούν περιορίζεται από τον αριθμό των δυαδικών ψηφίων του πεδίου διεύθυνσης της εντολής. Για παράδειγμα, η εντολή ’ADD [30h]’3 θα μπορούσε να σημαίνει ’πρόσθεσε στην τρέχουσα τιμή του συσσωρευτή την τιμή που βρίσκεται στη διεύθυνση μνήμης 30’.

Στην αναφορά στη μνήμη των καταχωρητών, το δεδομένο της εντολής περιέχεται σε έναν εσωτερικό καταχωρητή του επεξεργαστή. Για παράδειγμα, η εντολή ’ADD Α’ θα μπορούσε να σημαίνει ’πρόσθεσε στην τρέχουσα τιμή του συσσωρευτή την τιμή του καταχωρητή Α’.

Στην έμμεση αναφορά μέσω καταχωρητή, ο κώδικας της εντολής προσδιορίζει ένα καταχωρητή του μικροεπεξεργαστή που περιέχει τη διεύθυνση που θα χρησιμοποιηθεί για την προσπέλαση του ορίσματος της μνήμης. Για παράδειγμα, η εντολή ’ADD [Α]’ θα μπορούσε να σημαίνει ’πρόσθεσε στην τρέχουσα τιμή του συσσωρευτή την τιμή που βρίσκεται στη θέση μνήμης, της οποίας η διεύθυνση βρίσκεται στον καταχωρητή Α’.