Μια μέρα ξεκίνησε ο μπαμπάς χελώνα, η μαμά χελώνα και το χελωνάκι να πάνε για πικνίκ σε απόσταση ενός χιλιομέτρου. Αφού λοιπόν, για να φτάσουν στον προορισμό τους, πέρασαν δέκα χρόνια, κάθισαν να φάνε. Εκεί που άνοιξε η μαμά χελώνα το μπόλ με τα κεφτεδάκια διαπίστωσε ότι... ξέχασε να πάρει μαζί της το νερό, το λέει στον μπαμπά χελώνα και αποφασίζουν να στείλουν το μικρό χελωνάκι να πάει να φέρει απο το σπίτι το νερό.
Προτού ξεκινήσει το μικρό χελωνάκι να πάει να φέρει το νερό, τους λέει:
- Εγώ θα πάω, αλλά αν βάλει κανένας χέρι στα κεφτεδάκια, δέν πάω!
Μετά απο είκοσι δύο χρόνια δέ φάνηκε το μικρό χελωνάκι και ο πατέρας χελώνα λέει:
- Εγώ αρχίζω να τρώω γιατί με έχει κόψει η πείνα.
Τότε η μαμά χελώνα άρχισε να φέρνει αντιρρήσεις, αλλά με λίγη δυσκολία εκείνος κατάφερε να την πείσει.
Κάποια στιγμή αφου είχαν φάει απο πέντε κεφτεδάκια ο καθένας, πετάγεται πίσω απο τους θάμνους το μικρό χελωνάκι και τους λέει:
- Έτσι είστε έ; Τρώτε τα κεφτεδάκια! Δέν πάω για νερό!
Λέει ο Τοτός στον μπαμπά του:
- Μπαμπά, πιστεύω πως ο δάσκαλος μας δεν είναι καλός στα μαθηματικά.
- Και πώς έβγαλες αυτό το συμπέρασμα;
- Να, τον άκουσα να λέει ότι είμαι ένα άλυτο πρόβλημα γι αυτόν.
Στην τάξη του Τοτού μάθανε 3 χρώματα, το γέλοου,το πινκ και το γκριν.
Η δασκάλα ζητάει από την Ελενίτσα να κάνει ένα παράδειγμα.
- Χθες πήγα με τους γονείς μου στην εξοχή και φόρεσα το πινκ φόρεμα. Εκεί που χάζευα είδα στο γκριν χορταράκι κάτι γέλοου λουλουδάκια.
- Μπράβο Ελενίτσα. Σειρά σου Τοτέ...
- Μια μέρα καθόμουν στο καναπέ και ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο, γκριν - γκριν... Ήταν ο θείος μου από την Αμερική. Γέλοου μου είπε. Μιλούσαμε για αρκετή ώρα όταν ξαφνικά κόπηκε απότομα η γραμμή πινκ.