Αρχική

ΠΑΝΑΓΙΑ ΟΡΕΣΤΙΑΔΟΣ

ΠΑΝΑΓΙΑ ΟΡΕΣΤΙΑΔΟΣ

 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ & ΒΙΒΛΙΑ





 










ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ

 
(C) 2013 Ιερός Ναός Κοιμήσεως Της Θεοτόκου Κλεισσούς Ορεστιάδος

Ἡ μεγάλη περιπέτεια στὴν ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας

Ματθαία Ὄσβαλντ (Μοναχή)

Ἡ ἱστορία διηγεῖται, πῶς μία ρωμαιοκαθολικὴ Μοναχὴ ἀνακάλυψε τὴν πληρότητα τῆς ἀλήθειας στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Παιδικὴ ἡλικία καὶ ἐφηβεία

Γεννήθηκα τὸ 1961 ἀπὸ προτεστάντες γονεῖς σὲ μία πόλη τῆς νότιας Γερμανίας. Ζούσαμε σὲ ἕνα προάστιο, τὸ ὁποῖο ἦταν παλαιότερα ἕνα αὐτόνομο χωριὸ καὶ ἀργότερα ἐνσωματώθηκε σὲ δῆμο. Ἐκεῖ ὑπῆρχε μόνο μία ρωμαιοκαθολικὴ οἰκογένεια, ἐνῶ ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι κάτοικοι ἦταν προτεστάντες. Στὸ δημοτικὸ ἡ κόρη αὐτῆς τῆς οἰκογένειας, τὴν ὁποία ἐγὼ συμπαθοῦσα πάρα πολύ, ἦταν συμμαθήτριά μου. Θυμᾶμαι πολὺ καλὰ ὅτι μοῦ ἦταν αὐστηρὰ ἀπαγορευμένο νὰ τὴν ἐπισκέπτομαι, διότι μοῦ ἔλεγαν πὼς ἂν τὸ μάθαινε κανεὶς θὰ ἦταν ντροπὴ γιὰ τὴν οἰκογένειά μας. Τὰ ἑπόμενα χρόνια ὑπῆρξε μεγαλύτερη ἀνοχὴ ὡς πρὸς τὸ θέμα αὐτό. Ἂν καὶ ἡ πλειοψηφία τῶν κατοίκων ἦταν προτεστάντες, αὐξήθηκε μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ὁ "καθολικὸς" πληθυσμὸς καὶ δημιουργήθηκαν περισσότερες ρωμαιοκαθολικὲς ἐκκλησιαστικὲς κοινότητες στὴν πόλη.

Οἱ γονεῖς μου πίστευαν στὸ Θεό, ἀλλὰ δὲν ἔκαναν πράξη αὐτὴ τους τὴν πίστη, δηλαδὴ δὲν πηγαίναμε ποτὲ τὶς Κυριακὲς στὴν ἐκκλησία, δὲν προσευχόμασταν-τουλάχιστον ὄχι ὅλοι μαζὶ οὔτε καν πρὶν ἀπὸ τὰ γεύματα-καὶ τὸ θέμα «Θεὸς» ἦταν ἀνύπαρκτο στὸ σπίτι μας.

Ὅμως στὸ σπίτι τῶν παππούδων μας ἔμενε μία μεγάλη, εὐαγγελικὴ ἀδελφὴ διακόνισσα, ἡ ὁποία ἦταν παλαιότερα νηπιαγωγός. Ἦταν σὰν ἕνα φῶς γιὰ μένα. Κάθε φορὰ ποὺ ἐπισκεπτόμουν τοὺς παπποῦδες μου, ἐκμεταλλευόμουν τὴν εὐκαιρία νὰ «ἐξαφανιστῶ» καὶ νὰ ἐπισκεφτῶ αὐτὴ τὴν ἀδελφή. Μοῦ διηγεῖτο συνεχῶς γιὰ τὸν Ἰησοῦ, γιὰ τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε, πῶς τὴν εἶχε βοηθήσει ἐπανειλημμένως καὶ ποικιλοτρόπως, γιὰ τὸν παράδεισο, τὸν οὐρανό, τοὺς ἀγγέλους καὶ προσευχόταν μαζί μου. Ὁ χρόνος μαζί της κυλοῦσε πολὺ γρήγορα! Ἤμουν πάντα λυπημένη, κάθε φορὰ ποὺ ἄκουγα μία φωνὴ νὰ μοῦ λέει: «Μὰ ποῦ εἶσαι πάλι; Ἔλα γρήγορα»! Οἱ παπποῦδες δὲν ἔβλεπαν μὲ καλὸ μάτι τὸ γεγονὸς ὅτι περνοῦσα τόσο πολὺ χρόνο μὲ αὐτὴ τὴν «εὐλαβῆ θεία».

Ἕνα βράδυ, ὅταν ἤμουν τεσσάρων ἢ πέντε ἐτῶν, ἤμουν ξαπλωμένη στὸ κρεβάτι μου καὶ σκεφτόμουν πόσο φρικτὰ κουραστικὸ θὰ πρέπει νὰ εἶναι γιὰ τὸν πατέρα Θεὸ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ξεκουραστεῖ ποτέ. Πάντα θὰ ἔπρεπε νὰ ἀγρυπνᾶ πάνω ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ προσέχει νὰ μὴν τοὺς συμβεῖ κανένα κακό. Ἐγὼ Τοῦ πρότεινα ὅλες τὶς πιθανὲς λύσεις, ὅπως π.χ. τὸ νὰ ἐναλλάσσεται μὲ τὸν Υἱό Του ἢ μὲ τοὺς ἀγγέλους. Στὸ τέλος Τοῦ εἶπα ὅτι ἤθελα τόσο πολὺ νὰ Τὸν βοηθήσω καὶ ὅτι δὲ θὰ μὲ πείραζε καθόλου ποὺ καὶ ποὺ νὰ μένω τὶς νύχτες ξάγρυπνη, ἀλλὰ αὐτὸ πάλι δὲ θὰ βοηθοῦσε τοὺς ἀνθρώπους. Ἀπὸ τὴ μία ἦταν πολὺ παιδικὸ ὅλο αὐτὸ τὸ σκεπτικό μου, ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως τὸ ἐννοοῦσα πραγματικὰ καὶ ποτὲ δὲν τὸ ξέχασα, ἂν καὶ τὰ ἑπόμενα χρόνια τὸ λησμόνησα. Μετὰ ἄρχισαν τὰ σχολικά μου χρόνια. Ἤμουν ἀπασχολημένη μὲ ἄλλα πράγματα.

Ναὶ μὲν δὲν ἀμφέβαλλα ποτὲ γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶχε καμία σημασία γιὰ μένα καὶ τὴ ζωή μου. Ἦταν σὰν δύο ξεχωριστὰ πράγματα ποὺ δὲν εἶχαν καμία σχέση τὸ ἕνα μὲ τὸ ἄλλο. Ὅλη ἡ ἐφηβεία μου ἦταν ἐπηρεασμένη ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι πάντα ἤθελα νὰ εἶμαι ὅπως οἱ ἄλλοι (κάτι ποὺ ποτέ μου δὲν κατάφερα, ἀφοῦ ἤμουν πάντα στὸ περιθώριο, πράγμα ποὺ πρέπει νὰ ὀφείλεται ἐν μέρει καὶ στὴν ἄχαρη ἐξωτερική μου ἐμφάνιση). Δοκίμασα ὅλα ὅσα ἔκαναν καὶ οἱ ἄλλοι, τσιγάρα, καπηλειά, μαριχουάνα, ρὸκ μουσικὴ κλπ. Τότε ἤμουν σὲ μία ὁμάδα, ἀλλὰ τὸν περισσότερο χρόνο καθόμουν μόνη σὲ μία γωνιά. Ἔτσι ποτὲ δὲν ἐνσωματώθηκα, παρόλο ποὺ προσπάθησα πολύ.

Συνεπαρμένη ἀπὸ θεῖο ἔρωτα

Ὅταν ἤμουν δεκαεπτὰ ἐτῶν ἔγινε μία σημαντικὴ ἀλλαγὴ στὴ ζωή μου. Πάντα εἶχα μεγάλη ἀγάπη γιὰ τὴ μουσική, ἔπαιζα κάποια ὄργανα καὶ ἤθελα ἀργότερα νὰ σπουδάσω μουσική.

Κάποιος ἔδωσε στὴ μαμά μου δύο εἰσιτήρια γιὰ μία συναυλία. Ἐπρόκειτο γιὰ τὸ "Κατὰ Ματθαῖον Πάθη" τοῦ Joh. Seb. Bach, ποὺ εἶναι τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου. Ἡ συναυλία θὰ λάμβανε χώρα τὴ Μεγάλη Παρασκευή.

Οἱ προτεστάντες δὲν ἔχουν κάποια ἰδιαίτερη θεία λειτουργία τὴ Μεγάλη ἑβδομάδα, γι’ αὐτὸ συχνὰ πραγματοποιοῦνται οἱ λεγόμενες «θρησκευτικὲς συναυλίες» τὶς ὁποῖες παρακολουθεῖ κανεὶς γιὰ περισυλλογὴ καὶ ἐσωτερικὴ ἠρεμία. Ἡ συναυλία διήρκησε τρεισήμισι ὧρες. Βασικὰ δὲν μπορῶ νὰ περιγράψω τί συνέβη μέσα μου. Τὸ ἅγιο εὐαγγέλιο σὲ συνδυασμὸ μὲ αὐτὴ τὴ συναρπαστικὴ μουσικὴ μὲ ἄγγιξε βαθύτατα καὶ συγκλόνισε τὴν καρδιά μου (Κάτι παρόμοιο διάβασα-παρεμπιπτόντως-στὴ βιογραφία τοῦ πατέρα Σεραφεὶμ Ρόουζ). Ἤμουν συνεπαρμένη καὶ ἐντυπωσιασμένη ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ὑπέκυψε γιὰ ἐμᾶς καὶ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας στὸ Σταυρό. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη ἔγινε ἀκριβῶς ἐκείνη τὴ στιγμὴ πραγματικότητα γιὰ ἐμένα καὶ μὲ γέμιζε ὁλοκληρωτικά. Δὲν ξέρω γιὰ πόση ὥρα καθόμουν μόνη στὴν ἐκκλησία καὶ ἔκλαιγα. Ἤξερα μόνο ἕνα πράγμα, ὅτι ἤθελα νὰ γίνω μία ἀπάντηση σὲ αὐτὴ τὴν ἀγάπη. Αὐτὸ ἦταν ξεκάθαρο στὴν καρδιά μου. Ἀργότερα ἀναρωτιόμουν συχνὰ γιὰ ποιὸ λόγο εἶπα «Θέλω νὰ γίνω μία ἀπάντηση σὲ αὐτὴ τὴν ἀγάπη» καὶ ὄχι «Θέλω νὰ δώσω μία ἀπάντηση σὲ αὐτὴ τὴν ἀγάπη». Δὲν τὸ καταλάβαινα, ἀλλὰ φαινόταν νὰ ἔχει κάποια σημασία. Ἀπὸ ἐκείνη τὴ μέρα ἄλλαξε ἡ ζωή μου. Τὴν ἑπόμενη μέρα ἀγόρασα μία Βίβλο. Κρέμασα ἕνα σταυρὸ στὸ δωμάτιό μου καί, ἀντὶ νὰ πηγαίνω τὰ βράδια στὰ καπηλειά, διάβαζα τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ προσευχόμουν. Μετὰ πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ σπουδάσω ἐκκλησιαστικὴ μουσική. Σκεφτόμουν πώς, ἀφοῦ ὁ Θεὸς μὲ ἄγγιξε τόσο μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο καὶ μοῦ χάρισε ἕνα ταλέντο, τότε θέλω νὰ βοηθήσω νὰ μπορέσουν καὶ ἄλλοι ἄνθρωποι νὰ ἀποκτήσουν παρόμοια ἐμπειρία.

Ἔγινα μέλος τῆς ἐκκλησιαστικῆς χορωδίας τῆς πόλης μας καὶ ἄρχισα νὰ παρακολουθῶ ἕνα τμῆμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς καὶ μαθήματα ἐκκλησιαστικοῦ ὀργάνου. Ἔτσι ἄλλαξε καὶ τὸ φιλικό μου περιβάλλον. Τὰ ἑπόμενα τρία χρόνια τὰ ἀφιέρωσα τελείως στὴν ἐκκλησιαστικὴ μουσική, στὶς νέες γνωριμίες, στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ παράλληλα καὶ στὸ σχολεῖο.

Προτεσταντισμὸς ἢ ρωμαιοκαθολικὴ "ἐκκλησία"

Μία φίλη ἔπαιζε προσωρινὰ ἐκκλησιαστικὸ ὄργανο σὲ μία "καθολικὴ" ἐκκλησιαστικὴ κοινότητα τῆς πόλης μας. Κάποιο Σάββατο βράδυ συνεννοηθήκαμε νὰ τὴν περιμένω ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ βγοῦμε μαζί. Κατὰ λάθος πῆγα μία ὥρα νωρίτερα καὶ ἔτσι ἀποφάσισα νὰ πάω μαζί της στὸν ἐξώστη καὶ νὰ παρακολουθήσω τὴ θεία λειτουργία «ἀφ' ὑψηλοῦ», ἀντὶ νὰ περιμένω ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Κατὰ κάποιον τρόπο ἦταν διαφορετικὴ ἀπὸ τὴ θεία λειτουργία ποὺ γνώρισα στὴν εὐαγγελικὴ ἐκκλησία. Ἦταν κάπως πιὸ ὑπερβατικὰ καὶ μοῦ ἔκανε καλὴ ἐντύπωση. Ἀπὸ τότε δὲν μποροῦσα νὰ ἡσυχάσω καὶ ἤθελα νὰ ἀνακαλύψω τί ἦταν αὐτὸ τὸ διαφορετικὸ ποὺ μὲ συγκίνησε. Γιὰ ἕνα μεγάλο χρονικὸ διάστημα ἐπισκεπτόμουν τὰ βράδια τοῦ Σαββάτου τὴ ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία καὶ παρακολουθοῦσα τὴν ἀπογευματινὴ ἀκολουθία τῶν καθολικῶν, ἐνῶ τὰ πρωινά της Κυριακῆς παρακολουθοῦσα τὴ θεία λειτουργία τῆς εὐαγγελικῆς ἐκκλησίας. Τὸ πρῶτο μὲ ἕλκυε ὅλο καὶ περισσότερο. Στὴν εὐαγγελικὴ "ἐκκλησία" μοῦ ἔλειπε ἡ ὑπερβατικότητα, φαινόταν σὰν νὰ πρόκειται γιὰ ἕνα ἀνθρώπινο σχῆμα, ὅπου τοὺς ἀνθρώπους τοὺς συνδέει ἕνα κοινὸ ἐνδιαφέρον, δηλαδὴ ὁ Θεός. Στὴ ρωμαιοκαθολικὴ "ἐκκλησία" ἔνιωθα κάτι σὰν μία ὑπέρβαση. Τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἔνωνε κάτι τὸ ὁποῖο τοὺς ὑπερβαίνει καὶ εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὸ ἀπὸ ὅ,τι συμβαίνει σὲ ἕνα σύλλογο ἢ σὲ μία κοινότητα μὲ κοινὰ ἐνδιαφέροντα.

Ἰδιαιτέρως μοῦ ἄρεσε ἡ θεία Εὐχαριστία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν μετάληψη τῆς εὐαγγελικῆς ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ποτὲ δὲν εἶχε ἰδιαίτερη σημασία γιὰ ἐμένα. Μιλοῦσα συχνὰ μὲ τὸν ἱερέα τῆς κοινότητας ὁ ὁποῖος διακατεχόταν ἀπὸ σύγχρονες ἀπόψεις. Ὡς προτεστάντισσα εἶχα φυσικὰ σοβαρὰ προβλήματα μὲ τὸν παπισμό! Ἀλλὰ γιὰ τὸν ἱερέα αὐτὸ δὲν ἦταν πρόβλημα. Ἢ καλύτερα νὰ πῶ ὅτι ἦταν πρόβλημα, ἀλλὰ τὸ εἶχε λύσει μὲ τὸν τρόπο του, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο δηλαδὴ ποὺ τὸ εἶχε ἀκούσει καὶ στὶς διαλέξεις ἀπὸ τὸν καθηγητὴ τοῦ πανεπιστημίου. (Τὰ ἑπόμενα χρόνια ἀφαιρέθηκε ἀπὸ τὸν καθηγητή του ἡ ἄδεια διδασκαλίας στὴ Ρώμη). Ὁ καθηγητὴς ἔλεγε: «Ὁ πάπας εἶναι στὴ Ρώμη καὶ ἐμεῖς εἴμαστε ἐδῶ. Τί γνωρίζει γιὰ ἐμᾶς; Ἂς ἀσχοληθεῖ ἐκεῖνος μὲ τὴν ἐκκλησία τῆς Ρώμης κι ἐμεῖς ἐδῶ μὲ τὴ δική μας». (Αὐτὴ ἡ ἄποψη φυσικὰ κάθε ἄλλο παρὰ ρωμαιοκαθολικὴ ἦταν καὶ ἄρχισε νὰ διαδίδεται ὅλο καὶ περισσότερο τὴ δεκαετία τοῦ `80.)

Αὐτὸ ποὺ τελικὰ μὲ ὤθησε στὸ νὰ γίνω ρωμαιοκαθολικὴ ἦταν ἡ ἐμπειρία αὐτῆς τῆς ὑπέρβασης καὶ προπάντων ἡ εὐχαριστία, δηλ. ἡ πίστη ὅτι κατὰ τὴ διάρκεια τῆς θείας λειτουργίας μεταβάλλονται ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος πράγματι σὲ σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ, ὅτι δηλαδὴ ὅλο αὐτὸ ἦταν μία πραγματικότητα καὶ ὄχι κάτι τὸ συμβολικό. Ἕνας ἄλλος λόγος ἦταν ἡ λειτουργία , διότι στὴν εὐαγγελικὴ "ἐκκλησία" δὲν ὑπῆρχε λειτουργία ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἔννοια. Ἡ θεία λειτουργία ἀποτελεῖται μόνο ἀπὸ τὸ ἀνάγνωσμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἕνα μεγάλο κήρυγμα καὶ πολλὰ τραγούδια καὶ περίπου μία φορὰ τὸ μήνα ἀπὸ τὴ λεγόμενη «θεία κοινωνία» ἀμέσως μετὰ τὴ λειτουργία. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1982 ἔγινα λοιπὸν ρωμαιοκαθολική. Ἀναλογιζόμενη σήμερα τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἔγινε ὅλο αὐτὸ κουνάω τὸ κεφάλι μου, γιατί ἤμουν τυφλή. Εἴχαμε ἀποφασίσει νὰ γιορτάσουμε μὲ μία "λειτουργία" στὸ σπίτι (Hausmesse), μέσα σὲ οἰκογενειακὴ ἀτμόσφαιρα. Ἡ γιορτὴ δὲν ἔλαβε χώρα στὴν ἐκκλησία, ἀλλὰ στὸ σαλόνι τοῦ σπιτιοῦ τοῦ ἱερέα. Μποροῦσα νὰ ἐπιλέξω ἡ ἴδια τὸ ἀνάγνωσμα τοῦ εὐαγγελίου καί, ἀντὶ γιὰ ἕνα κήρυγμα, ἀνταλλάξαμε ὅλοι μαζὶ κηρύγματα-σύμφωνα μὲ τὰ ἐδάφια τοῦ εὐαγγελίου ποὺ εἴχαμε ἐπιλέξει-ἐνῶ καθόμασταν στὸν καναπέ. Αὐτὸ ὀνομαζόταν λειτουργία τοῦ λόγου. Γιὰ τὴ γιορτὴ τῆς εὐχαριστίας καθόμασταν ὅλοι μαζὶ γύρω ἀπὸ τὴν τραπεζαρία ἡ ὁποία χρησίμευε ὡς Ἁγία Τράπεζα. Ναὶ μὲν ἔπρεπε νὰ πῶ μαζὶ μὲ τοὺς ὑπόλοιπους τὸ σύμβολο τῆς πίστεως, ἀλλὰ κανεὶς δὲ μοῦ ζήτησε νὰ ὁμολογήσω τὸ ἑξῆς: «Πιστεύω καὶ ὁμολογῶ ὅλα ὅσα πιστεύει, διδάσκει καὶ διακηρύττει ἡ ἁγία καθολικὴ ἐκκλησία ». (Αὐτὸ τὸ ἀντιλήφθηκα μετὰ ἀπὸ 24 χρόνια, ὅταν κάποιος μοῦ εἶπε «Δὲν μπορεῖς νὰ ἐγκαταλείψεις τὴν ἐκκλησία μας ἔτσι ἁπλά, ἀφοῦ ἔκανες αὐτὴν τὴν ὁμολογία»).

Ἔτσι λοιπὸν ἔγινα ρωμαιοκαθολική. Καὶ τώρα; Ἡ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ παίζει σημαντικὸ ρόλο στὴν εὐαγγελικὴ ἐκκλησία, στὴ ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία ὅμως εἶναι δευτερεύουσα. Ἐπιπλέον ἡ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ ἐδῶ δὲ μοῦ φαινόταν καὶ πολὺ ἑλκυστική. Δημιουργήθηκε μὲ ταχεῖς διαδικασίες μετὰ τὴ Β` σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ, ὅταν ἐπιτράπηκε ἡ τέλεση τῆς λειτουργίας στὴν ἑκάστοτε γλώσσα τῆς χώρας, καὶ δὲν εἶχε καμία παράδοση. Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ σκεφτόμουν πὼς ἔπρεπε κάπως νὰ δραστηριοποιηθῶ σὲ μία κοινότητα καί, ἐπειδὴ ὡς γυναίκα δὲν μποροῦσα νὰ γίνω ἱερέας, ἀποφάσισα νὰ σπουδάσω θεολογία, γιὰ νὰ γίνω ἱεροκήρυκας. Συνέχιζα νὰ μελετῶ πολὺ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ πιὸ πολὺ ἀπὸ ὅλα μὲ ἄγγιζαν βαθύτατα οἱ ὀνομαζόμενες παραβολές. Μὲ ἄγγιζε κάθε φορὰ ποὺ ἔλεγε ὁ Ἰησοῦς στὸν πλούσιο νεανία: «Ὕπαγε, πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.»(Ματθ.ιθ.21).Σὲ κάποιον ἄλλον εἶπε: «Ἀκολούθει μοι καὶ ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκροὺς »(Ματθ.η.22) ἢ «Οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χείρα αὐτοῦ ἐπ’ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εὔθετος ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ»(Λουκ. θ. 62). Μὲ ἄγγιζε καὶ μὲ πονοῦσε. Ἤθελα νὰ κάνω τὴν πίστη μου ἐπάγγελμα καὶ τὸ βασικότερο πράγμα στὴ ζωή μου. Ἀλλὰ μὲ ποιὸν τρόπο; Μήπως ἔπρεπε νὰ φύγω ἀπὸ τὸ σπίτι μου χωρὶς μία δραχμή, χωρὶς δεύτερο πανωφόρι, χωρὶς τίποτα καὶ ἁπλὰ νὰ ἀναχωρήσω, ἔτσι ὅπως λέει τὸ εὐαγγέλιο; Ἀλλὰ πρὸς τὰ ποῦ;

Περισσότερα...
 

Αρχιεπίσκοπος: Να προστατεύσουμε την ιερότητα και την συνέχεια της ζωής

28.3.2020     Ώρα ανάρτησης: 3:59:23 PM

 

Να προστατεύσουν την ιερότητα και την συνέχεια όχι μόνο της δικής τους ζωής, αλλά και της ζωής των συνανθρώπων τους κάλεσε τους πιστούς ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος με μήνυμά του προς τον ελληνικό λαό, το οποίο μεταδόθηκε μέσω της δημόσιας τηλεόρασης.
«Όλοι γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος ανέλαβε με εντολή του δημιουργού του να είναι όχι μόνο ο αποδέκτης αλλά και ο πιστός φύλακας του Θείου δώρου της ζωής στον πλανήτη μας γι’ αυτό κάλυψε με την δική Του πρόνοια τις αδυναμίες του ανθρώπου να ανταποκριθεί με την δέουσα συνέπεια στην ανατεθείσα σε αυτόν ευθύνη για την προστασία της ζωής, όχι μόνο του ανθρώπου, αλλά και του όλου οικοσυστήματος» τόνισε μεταξύ άλλων ο Αρχιεπίσκοπος και προσέθεσε πως «όλοι γνωρίζουμε ότι στο πλαίσιο της Θείας Πρόνοιας του δημιουργούν εντάχθηκε τόσο η ενανθρώπηση του Χριστού όσο και η ίδρυση της Εκκλησίας του, για να αποκατασταθεί η αρμονική σχέση του ανθρώπου όχι μόνο με τον δημιουργό του, αλλά και με την όλη Θεία Δημιουργία για να ζήσει ο κόσμος. Όλοι γνωρίζουμε ότι ιδιαίτερη ευθύνη του χριστιανού ανθρώπου για την προστασία του Θείου δώρου της ζωής στον πλανήτη μας είναι όχι βεβαίως μια αυθαίρετη ή αλαζονική επιλογή του, αλλά μια δέσμια και υπεύθυνη υποχρέωση του τόσο προς τον δημιουργό του όσο ως προς την Θεία Δημιουργία». Σε άλλο σημείο του μηνύματός του ο Αρχιεπίσκοπος επεσήμανε ότι «όλοι γνωρίζουμε ότι ο ευλαβής μεν αλλά αλαζονικός άνθρωπος της εποχής μας, ο οποίος ευθύνεται και για την καταστροφική επιβάρυνση της οικολογικής κρίσης κρατάει στα χέρια του την συνέχεια της ζωής στον μικρό μας πλανήτη η οποία απειλείται σήμερα σε παγκόσμια, μάλιστα, κλίμακα αλλά και με τραγικές συνέπειες για την δική του ζωή».

Περισσότερα...
 

Διονύσιος Ψαριανός (Μητροπολίτης Σερβίων καί Κοζάνης (+))

Γιατὶ καὶ πρὸς τὶ ἡ Ἐκκλησία κηρύττει τὸν Λόγο

(Ὁμιλία εἰσαγωγικὴ) α'.

Φυσικὰ πάντα κι ἀπὸ μόνο του γεννᾶται τὸ ἐρώτημα· γιατί ἡ Ἐκκλησία κηρύττει τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ θεῖο λόγο; Αὐτὸ τὸ γιατί ἔχει διπλῆ σημασία. Δὲν ἀναφέρεται μόνο στὸ λόγο καὶ τὴν αἰτία γιὰ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία κηρύττει, ἀλλὰ καὶ στὸ τέλος καὶ τὸ σκοπὸ πρὸς τὸν ὁποῖο κηρύττει. Θὰ μπορούσαμε λοιπὸν νὰ διατυπώσουμε ἔτσι τὸ ἐρώτημα. Γιατί καὶ πρὸς τί ἡ Ἐκκλησία κηρύττει τὸ Εὐαγγέλιο; Θὰ λέγαμε πὼς δὲν χρειάζεται ἀπάντηση. Καθὼς φυσικὰ εἶναι ἡ ἐρώτηση, φυσικὰ δίδεται καὶ ἡ ἀπάντηση. Μὰ δὲν χρειάζεται ρώτημα. Κι ὅμως νομίζω πὼς πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολήσει περισσότερο ἡ ἀπάντηση, κι αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ θέμα τῆς σημερινῆς ὁμιλίας μου. Ἐπίκαιρο νομίζω καὶ ἐνδιαφέρον, ἀφοῦ χρόνια τώρα σ’ αὐτὴ τὴν αἴθουσα μὲ αἴσθημα χρέους καὶ εὐθύνης ἡ Ἐκκλησία κηρύττει τὸ θεῖο λόγο καὶ ἐξαγγέλλει στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ τὰ ρήματα τῆς αἰώνιας ζωῆς. Γιατί βέβαια τὸ ἐρώτημα δὲν ἀφορᾶ σὲ κάθε λόγο, ποὺ μπορεῖ νὰ ἀπευθύνεται στοὺς ἀνθρώπους καὶ σὲ κάθε μάθημα, ποὺ μπορεῖ νὰ γίνεται σὲ ὁποιοδήποτε χῶρο καὶ σχολεῖο, ἀλλὰ στὸ θεῖο λόγο, στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὸ ὁποῖο ἐκεῖνος εἶπε· «κηρύξατε τὸ Εὐαγγέλιον» (1).

Περισσότερα...
 
Ἡ πίστη εἶναι ὑπόθεση τῆς καρδιᾶς
 
 
Χατζηνικολάου Νικόλαος (Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς)
 
 
Πρὶν ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια μὲ πλησίασε κάποιος νεαρὸς φοιτητής. Μὲ πολλὴ διστακτικότητα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἔνταση τοῦ ἀπαιτητικοῦ ἀναζητητῆ, μοῦ δήλωσε ὅτι εἶναι ἄθεος, ποὺ ὅμως θὰ ἤθελε πολὺ νὰ πιστέψει, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε. Χρόνια προσπαθοῦσε καὶ ἀναζητοῦσε, χωρὶς ὅμως ἀποτέλεσμα.

Συνομίλησε μὲ καθηγητὲς καὶ μορφωμένους, ἀλλὰ δὲν ἱκανοποιήθηκε ἡ δίψα του γιὰ κάτι σοβαρό. Ἄκουσε γιὰ μένα καὶ ἀποφάσισε νὰ μοιρασθεῖ μαζὶ μου τὴν ὑπαρξιακὴ ἀνάγκη του. Μοῦ ζήτησε μιὰ ἐπιστημονικὴ ἀπόδειξη περὶ ὑπάρξεως Θεοῦ.

"Ξέρεις ὁλοκληρώματα ἤ διαφορικὲς ἐξισώσεις;" τὸν ρώτησα.

"Δυστυχῶς ὄχι", μοῦ ἀπαντᾷ, "εἶμαι τῆς Φιλοσοφικῆς".

"Κρῖμα, διότι ἤξερα μία τέτοια ἀπόδειξη" εἶπα ἐμφανῶς ἀστειευόμενος.

Ἔνιωσε ἀμήχανα καὶ κάπως σιώπησε γιὰ λίγο.
Περισσότερα...
 

Βίος Αγίων Σαράντα Μαρτύρων που

μαρτύρησαν στη Σεβαστεία

 

Οι Άγιοι Σαράντα Μάρτυρες που μαρτύρησαν στη Σεβάστεια εορτάζουν στις 9 Μαρτίου.

 

Οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, οι οποίοι κατάγονταν από διάφορους τόπους και μαρτύρησαν στην λίμνη της Σεβαστείας, το έτος 320 μ.Χ., είναι οι : Αγγίας, Αγλάϊος, Αειθαλάς,
Αέτιος, Αθανάσιος, Ακάκιος, Αλέξανδρος, Βιβιανός, Γάϊος, Γοργόνιος, Γοργόνιος, Δομετιανός η Δομέτιος, Δόμνος, Εκδίκιος, Ευνοϊκός, Ευτύχιος, Ηλιάδης η Ηλίας, Ηράκλειος,
Ησύχιος, Θεόδουλος, Θεόφιλος, Ιωάννης η Κάνδιδος, Κλαύδιος, Κύριλλος, Κυρίων, Λεόντιος, Λυσίμαχος, Μελίτων, Νικόλαος, Ξανθίας, Ουαλέριος, Ουάλης, Πρίσκος, Σακερδών
η Σακεδών, Σεβηριανός, Σισίνιος, Σμάραγδος, Φιλοκτήμων, Φλάβιος και Χουδίων.

Περισσότερα...
 

Υπαπαντή και Σαραντισμός

(2 Φεβρουαρίου)

 

«Κόλπους Πατρός τυπούσι του σου, Χριστέ μου, του Συμεών αι χείρες, αι φέρουσί σε.»

Τους κόλπους του ουρανίου Πατέρα συμβολίζουν, Χριστέ μου, τα χέρια του Συμεών που Σε κράτησαν στην αγκαλιά του.

Μόλις πέρασαν σαράντα ημέρες από την γέννηση του Θεανθρώπου, προσεφέρθη ο Κύριος στο ιερό υπό Μητρός Παρθένου, και υπεδέχθη Αυτόν ο πρεσβύτης Συμεών. Κατά τη διάταξη του Μωσαϊκού νόμου «παν άρσεν πρωτότοκον έσται αφιερωμένον τω Θεώ, και την εις τούτον νενομισμένην θυσίαν προσενέγκη, ζεύγος τρυγόνων, ή δύο νεοσσούς περιστερών». Δηλαδή, κάθε πρωτότοκο αρσενικό παιδί ήταν αφιερωμένο στο Θεό, και προς τούτο γινόταν μία συγκεκριμένη τελετή στο ναό, περιλαμβάνουσα και προσφορά δύο τρυγόνων ή περιστεριών.

 

Περισσότερα...
 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Επόμενο > Τέλος >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL

ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ 2020-2021

  1. Νοέμβριος 1 2 3 4
  2. Δεκέμβριος
  3. Ιανουάριος
  4. Φεβρουάριος
  5. Μάρτιος
  6. Απρίλιος
  7. Μάιος
  8. Ιούνιος

       Παιχνίδια

       Παλαιότερα θέματα

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

 

Το κανάλι της ενορίας μας!


ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

e-radio Παναγία Κλεισσούς.

e-radio της Εκκλησίας της Ελλάδας

e-radio Πειραϊκής Εκκλησίας

e-radio Αρχιεπισκοπής Κρήτης

e-radio Ιεράς Μητροπόλεως Σερρών και Νιγρίτης

ΤΥΧΑΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ Ι.Ν.

DSCF0888.JPG

ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ

Εμφανίσεις Περιεχομένου : 226513

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΤΩΡΑ

Έχουμε 11 επισκέπτες συνδεδεμένους
Joomla extensions by Siteground Hosting