Δημιουργικός ηγέτης

Ο δημιουργικός ηγέτης είναι εφευρετικός, ευφάνταστος, οραματιστής, οραματιστής και μεταρρυθμιστής. Είναι επίσης “κλέφτης” ιδεών, τις οποίες αναπροσαρμόζει και αφομοιώνει στο όραμά του.

Ο δημιουργικός ηγέτης:

  • έχει έμφυτη τάση για μάθηση
  • δείχνει εμπιστοσύνη στις ικανότητές του (τα προηγούμενα επιτεύγματά του τον δικαιώνουν)
  • επιδεικνύει ενσυναίσθηση, υπευθυνότητα, διορατικότητα, κύρος και αξιοκρατία και ασκεί θετική επιρροή
  • παραχωρεί ευθύνες, ελευθερίες, πρωτοβουλίες και προκλήσεις για συμμετοχή
  • αποτελεί ο ίδιος πρότυπο αποδοτικότητας και αυτοβελτίωσης
  • ενθαρρύνει, δημιουργεί θετικό εργασιακό κλίμα και παρέχει περιβάλλον ώστε να διακριθούν οι υφιστάμενοί του ξεκλειδώνοντας τις δεξιότητές τους
  • υποστηρίζει την ανέλιξη του ανθρώπινου δυναμικού με καινοτόμες ιδέες
  • οδηγεί τους υφιστάμενούς του σε τέτοιο σημείο ώστε η εργασία να τους προκαλεί ικανοποίηση και να τους οδηγεί στην αυτοβελτίωση δημιουργώντας θετικό πρόσημο
  • αναπτύσσει προγραμματισμό εκτέλεσης εργασιών και καταρτίζει σχέδιο εργασίας
  • επαναπροσδιορίζει τον τρόπο εργασίας ώστε να δημιουργηθεί αίσθημα ευθύνης και αλληλεγγύης καθώς και δεξιότητες τελειοποίησης του παρεχόμενου έργου
  • τέλος, “σηκώνει τα μανίκια” για να δουλέψει και αν κριθεί απαραίτητο να υποσκελίσει τον εαυτό του προκειμένου να αναπτυχθεί και να αναδειχθεί η ομάδα του.

Η ηγεσία σχετίζεται με τον τρόπο δράσης του ηγέτη

Λογικά μπορεί ο καθένας από εμάς να γίνει ηγέτης κάτω βέβαια από προϋποθέσεις. Ο ηγέτης πρέπει κατά κάποιον τρόπο να διαθέτει αντίστοιχες έμφυτες ικανότητες, όπως η ενσυναίσθηση, η ευθύνη, η ευελιξία, η πρόβλεψη και η καθοδήγηση. Επίσης πρέπει να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, και μέσα από το κύρος της προσωπικότητάς του να επιβάλλεται στο προσωπικό του . Οφείλει να μεταδίδει γνώσεις στο προσωπικό, ώστε να συντελείται αποτελεσματικότερο διδακτικό και εξωδιδακτικό έργο. Ενισχύει την αυτοπεποίθηση των εκπαιδευτικών ώστε να επιτύχουν τη μέγιστη επίδοση και τους προσφέρει περιβάλλον στο οποίο θα ξεχωρίσουν. Επίσης αν παραστεί ανάγκη θα  αφήσει τον εαυτό του σην άκρη προκειμένου να αναδειχθεί η ομάδα και το έργο της.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες μπορεί ΙΣΩΣ ο καθένας μας να γίνει ηγέτης!!!!!

ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΤΗΣΙΟΥ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ: “Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ”

Ο δημιουργικός ηγέτης είναι εφευρετικός, ευφάνταστος, οραματιστής και μεταρρυθμιστής. Είναι επίσης “κλέφτης” ιδεών, τις οποίες αναπροσαρμόζει και εντάσσει στο όραμά του.

Ο δημιουργικός ηγέτης:

α) έχει έμφυτη τάση για μάθηση

β) δείχνει εμπιστοσύνη στις ικανότητές του (τα προηγούμενα επιτεύγματά του τον δικαιώνουν)

γ) επιδεικνύει ενσυναίσθηση, διορατικότητα, υπευθυνότητα, κύρος, αξιοκρατία και ασκεί θετική επιρροή

δ) παραχωρεί πρωτοβουλίες, ευθύνες, ελευθερίες και προκλήσεις για συμμετοχή

ε) αποτελεί ο ίδιος πρότυπο αποδοτικότητας και αυτοβελτίωσης

ζ) ενθαρρύνει, δημιουργεί θετικό εργασιακό κλίμα και παρέχει περιβάλλον ώστε να διακριθούν οι υφιστάμενοί του ξεκλειδώνοντας τις δεξιότητές τους

η) υποστηρίζει την ανέλιξη του ανθρώπινου δυναμικού με καινοτόμες ιδέες

θ) οδηγεί τους υφιστάμενούς του σε τέτοιο σημείο ώστε η εργασία να τους προκαλεί ικανοποίηση και να τους οδηγεί στην αυτοβελτίωση δημιουργώντας θετικό πρόσημο

ι) αναπτύσσει προγραμματισμό εκτέλεσης εργασιών και καταρτίζει σχέδιο εργασίας

κ) επαναπροσδιορίζει τον τρόπο εργασίας ώστε να αναπτυχθεί αίσθημα ευθύνης και αλληλεγγύης καθώς και ικανότητες τελειοποίησης του παρεχόμενου έργου

Επίσης “σηκώνει τα μανίκια” για να δουλέψει και αν κριθεί απαραίτητο να υποσκελίσει τον εαυτό του προκειμένου να αναπτυχθεί και να ανδειχθεί το ανθρώπινο δυναμικό, του οποίου ηγείται.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

1. ΠΑΛΑΙΟΛΙΘΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΣΟΛΙΘΙΚΗ ΕΠΟΧΗ

Η ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗ ΓΗ

Οι πρώτοι άνθρωποι εμφανίστηκαν στην Αφρική πριν από 2.500.000 χρόνια.

Ικανός άνθρωπος (homo habilis): ζούσε ομαδικά και κατασκεύαζε εργαλεία

Όρθιος άνθρωπος (homo erectus): βελτίωσε την κατασκευή εργαλείων και ανακάλυψε τη φωτιά. Εξαπλώθηκε στην Ευρώπη και την Ασία

Σοφός άνθρωπος (homo sapiens): διέθετε μεγαλύτερο εγκέφαλο και έθαβε τους νεκρούς τοποθετώντας κτερίσματα

Σοφότατος άνθρωπος (homo sapiens sapiens): επινόησε την τέχνη και εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΟΛΙΘΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΣΟΛΙΘΙΚΗ ΕΠΟΧΗ

Το κλίμα ήταν …………………. από ό,τι σήμερα. Ο άνθρωπος φυλαγόταν σε …………. και μετακινούνταν ακολουθώντας τα …………….. του. Κατοικεί κοντά σε όχθες ποταμών, πηγές νερού και βουνά/λίμνες. Ο άνθρωπος είναι ………………. και τροφοσυλλέκτης, ενώ ασχολείται και με την αλιεία. Στην ανατολική Ευρώπη κυνηγάει μαμούθ, ενώ στη δυτική κυνηγάει τάρανδους, αίγαγρους και αντιλόπες, ενώ στη μεσογειακή Ευρώπη βόδια, ελάφια/κουνέλια και άλογα. Κατασκευάζει όπλα και εργαλεία από ……… και κέρατα ζώων.

Στον ελλαδικό χώρο ο παλαιολιθικός άνθρωπος κινήθηκε στη Θεσσαλία, στη ……………………., στην Αργολίδα, την Κέρκυρα και σε …………..  ………… .

Η ΤΕΧΝΗ

Είναι η δημιουργία αντικειμένων και ………………… για τις βασικές ανάγκες αλλά και για την επιβίωση, τη ……………… και τη διακόσμηση. Στα έργα περιλαμβάνονται ζωγραφιές και αγαλματίδια από …………, κόκκαλο ή λίθο. Επίσης κατασκευάζουν κοσμήματα: περιδέραια, βραχιόλια και σκουλαρίκια. Οι σπηλαιογραφίες που βρέθηκαν είναι εικόνες ζώων και σπανιότερα ανθρώπων ζωγραφισμένες με χρώματα ή ……………… σε τοίχους σπηλαίων. Εκφράζουν την αντίληψη των παλαιολιθικών ανθρώπων για τη δημιουργία της ζωής. Την εποχή αυτή ξεκινά και η δημιουργία της ………… και η ταφή των νεκρών.

2. ΝΕΟΛΙΘΙΚΗ ΕΠΟΧΗ

Ο άνθρωπος γίνεται γεωργός και …………………… .

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΝΕΟΛΙΘΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

α) Μόνιμη εγκατάσταση και δημιουργία οικισμών

β) Απασχόληση με τη γεωργία και την κτηνοτροφία

γ) Χρήση κεραμικής

Περίπου το 3.500 π.Χ. το κλίμα γίνεται ………………… και το κυνήγι σπανιότερο. Ο άνθρωπος προχωρά στην παραγωγή της τροφής του. Αρχίζει η ……………….. και η κτηνοτροφία. Η γεωργία γεννιέται σε μία εύφορη ημισέληνο που περιλαμβάνει τη Μεσοποταμία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο. Επεκτείνονται στη Β. Αφρική και Ευρώπη και αργότερα σε Αμερική και Ασία. Καλλιεργήθηκαν δημητριακά. Για ευκολότερη καλλιέργεια εφευρίσκουν διάφορα εργαλεία από λίθο, όπως το αλέτρι, για το όργωμα, το δρεπάνι για το θερισμό και τη μυλόπετρα για να αλέθουν τους σπόρους.

Αναπτύσσονται νέες τεχνικές, όπως η κατασκευή κεραμικών σκευών για αποθήκευση δημητριακών και για ψήσιμο τροφών. Υφαίνουν …………… από μαλλί προβάτων ή λινάρι.

Επιλέγουν τη μόνιμη εγκατάσταση σε κάποιες περιοχές και χτίζουν σπίτια με ξύλα, …………… ή πέτρες. Συγκεντρώνονται και δημιουργούν τα πρώτα ………… . Σύντομα εμφανίζονται τεχνίτες και ανταλλάσσουν τα προϊόντα τους με τρόφιμα.

Η ΝΕΟΛΙΘΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (σελ. 10, 11)

Στην Ελλάδα οι αλλαγές της νεολιθικής περιόδου αρχίζουν να γίνονται αντιληπτές γύρω στο 5.500 π.Χ. . Νεολιθικοί οικισμοί εντοπίζονται στη Θεσσαλία και τη ………………………, σε βραχώδεις περιοχές νησιών, στους πρόποδες βουνών, σε ……………, σε παραλιακές και ………………. περιοχές. Λιμναίος οικισμός εντοπίστηκε στο Δισπηλιό της Καστοριάς.

Η ενασχόληση με τη γεωκτηνοτροφία είναι ο κύριος οικονομικός πόρος την εποχή αυτή στην ………… . Καλλιεργούνται κυρίως δημητριακά/καλαμπόκια και όσπρια. Εκτρέφονται αιγοπρόβατα, βοοειδή και χοίροι. Κατασκευάζονται χρήσιμα αντικείμενα οικιακής χρήσης κεραμικά, …………… ή οστέινα.

Ο άνθρωπος της Νεολιθικής εποχής ανήκει σε ομάδα που ονομάζεται ………………… . Από μελέτες της ταφής των νεκρών προκύπτει το συμπέρασμα ότι ο νεολιθικός άνθρωπος στην Ελλάδα είχε έντονο ………………………. συναίσθημα.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΙΘΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Εκτός από τα ειδώλια και άλλα διακοσμητικά αντικείμενα της Παλαιολιθικής εποχής πλάθονται πήλινα αγγεία/βάζα και ψήνονταν στη φωτιά για να γίνουν …………… και ανθεκτικά. Με το πέρασμα του χρόνου γίνονται κομψότερα και αποκτούν διακόσμηση. Έχουν παράλληλες ή ………………….. γραμμές, τρίγωνα/τετράγωνα, σπείρες και μαιάνδρους και ζωγραφίζονται με απαλά χρώματα. Τα νεολιθικά ειδώλια είναι από πηλό και έχουν ζωγραφιστά σχέδια. Παριστάνουν κυρίως γυναικείες/ανδρικές μορφές, όρθιες ή ……………… κάποτε με παιδί στην αγκαλιά. Τα γυναικεία ειδώλια εικονίζουν τη μεγάλη μητέρα θεά. Άλλοι όμως πιστεύουν ότι σε αυτά τονίζεται η σημασία της γυναίκας-……………. στη διαιώνιση της ζωής.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

1. Οι άνθρωποι της Παλαιολιθικής εποχής μετακινούνταν συχνά (νομάδες). Μπορούσαν να χρησιμοποιούν πήλινα αγγεία;

2. Με ποια κριτήρια επιλέγουν οι άνθρωποι έναν τόπο για μόνιμη κατοικία-πατρίδα;

3. Γιατί υπάρχουν στην Ελλάδα πολλοί νεολιθικοί οικισμοί;

Η ομιλία του Ξεν. Ζολώτα σε άπταιστα ελληνικά – αγγλικά (πηγή: διαδίκτυο)

Ποιος ήταν ο Ξενοφών Ζολώτας;

Ήταν ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε την υποτίμηση της δραχμής το 1953 και το ακόμη πιο ριζοσπαστικό μέτρο της… αφαίρεσης τριών μηδενικών από τα χαρτονομίσματα το 1954. Αυτά τα δυο μέτρα συνετέλεσαν στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας . Ο Ξενοφών Ζολώτας συμπλήρωσε έναν ολόκληρο αιώνα ζωής, από το 1904 έως το 2004. Ήταν τακτικός καθηγητής στα οικονομικά ήδη από την ηλικία των 24 ετών και το αντικείμενο της διατριβής του ήταν “η εκβιομηχάνιση της Ελλάδας στα τέλη του 19ου αιώνα”. Δίδαξε τόσο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όσο και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών απ’ όπου απομακρύνθηκε από το καθεστώς των Συνταγματαρχών ένα χρόνο μετά την επιβολή της χούντας. Κατά την επαγγελματική του πορεία συμμετείχε στο Ανώτατο Συμβούλιο Οικονομικών της κυβέρνησης Βενιζέλου, εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και κατέλαβε καίριες θέσεις στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τη Νομισματική Επιτροπή, τον ΟΗΕ και στην Οικονομική Επιτροπή της Ευρώπης. Διετέλεσε επίσης Υπουργός Συντονισμού το 1974 και Πρωθυπουργός για λίγους μήνες στην οικουμενική κυβέρνηση της περιόδου 1989-1990.


Χρειάζεται βαθιά και ουσιαστική κατανόηση τόσο της ελληνικής όσο και της αγγλικής γλώσσας για να μπορέσει κανείς να γράψει και να εκφωνήσει όχι έναν, αλλά δυο τέτοιους λόγους. Χρειάζεται και ένα δυνατό κίνητρο, ένας λόγος. Ποιος ήταν αυτός;

Σύμφωνα με τον Ν. Σαραντάκο ήταν μια σαφής πολιτική κίνηση: να στρέψει το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης στη βαθιά πληγωμένη από τον εμφύλιο πόλεμο, Ελλάδα.

Οι λόγοι εκφωνήθηκαν στο πλαίσιο των ετήσιων συναντήσεων της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Η πρώτη ομιλία έγινε το 1957 και προκάλεσε τόσο ενθουσιασμό που μετά από απαίτηση του επικεφαλής της διεθνούς Τράπεζας, επαναλήφθηκε παρόμοια ομιλία το 1959.

Ο Ζολώτας ήταν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Το κείμενο της πρώτης ομιλίας, αφού ενημέρωσε το κοινό για το εγχείρημα του, προκείμενου να τραβήξει την προσοχή τους, είναι το εξής:

«Kyrie, I eulogize the archons of the Panethnic Numismatic Thesaurus and the Oecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms methods and policies, although there is an episode of cacophony of the Trapeza with Hellas. With enthusiasm we dialogue and synagonize at the synods of our didymous Organizations in which polymorphous economic ideas and dogmas are analyzed and synthesized. Our critical problems such as the numismatic plethora generate some agony and melancholy. This phenomenon is charateristic of our epoch. But, to my thesis we have the dynamism to program therapeutic practices as a prophylaxis from chaos and catastrophe. In parallel a panethnic unhypocritical economic synergy and harmonization in a democratic climate is basic. I apologize for my eccentric monologue. I emphasize my eucharistia to your Kyrie to the eugenic and generous American Ethnos and to the organizers and protagonists of this Ampitctyony and the gastronomic symposia».

 Αν και μίλησε στα «ελληνικά» τον κατανόησαν όλοι. Ίσως επειδή και το ακροατήριο είχε υψηλή γνώση της αγγλικής και πολλοί είχαν διδαχθεί αρχαία.

Το τέλος της ομιλίας προκάλεσε παρατεταμένο χειροκρότημα και ειλικρινή θαυμασμό, ενώ πολλές εφημερίδες των ΗΠΑ, του αφιέρωσαν τίτλους στην πρώτη σελίδα.

Το κείμενο της δεύτερης ομιλίας είναι το ακόλουθο:

Kyrie, It is Zeus’ anathema on our epoch for the dynamism of our economies and the heresy of our economic methods and policies that we should agonize the Scylla of numismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia. It is not my idiosyncrasy to be ironic or sarcastic, but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize numismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. Our policies have to be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between political, strategic and philanthropic scopes. Political magic has always been anti-economic. In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monophonies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological. But this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists. Numismatic symmetry should not hyper-antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and numismatic archons is basic. Parallel to this, we have to synchronize and harmonize more and more our economic and numismatic policies panethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political and economic barometer are halcyonic. The history of our didymus organizations in this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize these policies. Therefore, I sympathize, although not without criticism on one or two themes, with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and numismatic policies, although I have some logomachy with them. I apologize for having tyrannized you with my Hellenic phraseology. In my epilogue, I emphasize my eulogy to the philoxenous autochthons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you, Kyrie, and the stenographers….