Η γλώσσα του ρεμπέτικου

Η γλώσσα του ρεμπέτικου έχει πολύ ενδιαφέρον γιατί είναι ίσως η πιο ζωντανή μορφή της λαϊκής μας γλώσσας μέχρι το 1950. Με βάση καθαρά λαϊκή, παρουσιάζει ορισμένες προσμείξεις: από τη γλώσσα των προσφύγων (με πολλές τουρκικές λέξεις), από τη γλώσσα των περιθωριακών (κυρίως των χασικλήδων), καθώς και από τη λόγια γλώσσα στο σημείο που ο λαός την αφομοιώνει ή τη γουστάρει ή την ειρωνεύεται. Παρά την κάποια ιδιοτυπία της, η γλώσσα των ρεμπέτικων είναι κατεξοχήν αστική γλώσσα. Άλλωστε και οι αστοί χρησιμοποιούν σήμερα αρκετές τουρκικές λέξεις, κάμποσες εκφράσεις από την αργκό, καθώς και σωρεία λογίων λέξεων και εκφράσεων είτε από το σχολείο είτε από τις εφημερίδες. Οι παλαιότεροι γλωσσικοί και τοπικοί ιδιωματισμοί δεν έχουν θέση στα ρεμπέτικα, όπως άλλωστε και στην τρέχουσα ομιλία.Το ρεμπέτικο βρίσκεται πολύ μακριά από τη γλώσσα του δημοτικού τραγουδιού.
Εντύπωση κάνει η πεζολογικότητα της γλώσσας και η έλλειψη στυλιζαρισμένου ποιητικού λεξιλογίου. Δεν πρόκειται για έλλειψη ποιητικής αισθαντικότητας, όσο για μια γενικότερη τάση της εποχής μας – γνωστή και από τη μοντέρνα ποίηση – για πεζολογία, ακριβολογία και κυριολεξία.  (δοκίμιο του Ντίνου Χριστιανόπουλου απο το βιβλίο «Με τέχνη και με πάθος» – δες πηγές)